Ex universa- pismo św. Zasady kościelnej interpretacji Pisma św




Pobierz 100.65 Kb.
NazwaEx universa- pismo św. Zasady kościelnej interpretacji Pisma św
strona2/3
Data konwersji08.09.2012
Rozmiar100.65 Kb.
TypCharakterystyka
1   2   3

4. Rola mędrców w dawnym Izraelu. Wpływ mądrości na NT.

  • Rola mędrców w dawnym Izraelu

  • Mądrość izraelska

  • (heb. Hakmah)- ujawnianie swej natury stopniowo, w długim procesie syntezy pobożności, wiedzy i praworządności

  • Zdolność do wykonywania rzemiosła artystycznego

  • Umiejętność rządzenia

  • Duchowe bogactwo człowieka sprawiedliwego i pobożnego

  • Da at- wiedza o charakterze religijnym, którą człowiek otrzymuje wraz
    z mądrością dla prawdziwego kształtowania swojego życia

  • Rozwój mądrości izraelskiej w cieniu Prawa i proroków- ważna rola w duchowym życiu Izraela- Salomon- twórca i przedstawiciel mądrości (otrzymał od Boga „serce mądre i pojętne”3 tyś przysłów {maszal}, tysiąc pięć pieśni {szùr}

  • Tradycja biblijna –Salomona:

  • Mądrość rządzenia

  • Mądrość encyklopedyczna

  • Mędrcy- przekonanie do głoszonej mądrości

  • Wielki realizm życiowy- trafne obserwacje- wyprowadzenie maksym życiowych

  • Wiara w mądrego i wszechmogącego Boga- rozważając Prawo starali się odkryć ślady mądrości Bożej w świecie i historii Izraela (Mdr10,19)

  • Praktyczne nastawienie- nauka życia- wskazanie właściwych źródeł mądrości: Bóg i Jego Prawo (historia ludu wybranego, obserwacja życia)

  • Znaczenie mądrości

  • Mądrość doświadczenia (wiedza praktyczna)- wydobycie z doświadczenia
    i osobistej refleksji wskazówek życiowych- przymiot zdobiący człowieka

  • Mądrość ludzka zdobyta w doświadczeniu nie wytacza człowiekowi ST, przenikniętemu atmosferą Objawienia Bożego- doskonałą mądrość posiada tylko Bóg, który może nią obdarzyć człowieka; człowiek nie potrafi o własnych siłach dotrzeć do źródła mądrości Bożej, bez objawionego słowa (Prz30,1-14); poznanie mądrości- droga pobożności (bojaźni Bożej)-początek mądrości; życie człowieka- synteza mądrości ludzkiej z mądrością Bożą

  • Mądrość uosobiona- mądrość jako osoba pochodząca od Boga (Prz1,20-22;8,1-36) –wezwanie prostaczków do wzięcia udziału w zestawionej przez siebie uczcie
    (Prz9,1-18), kontemplacja w Bogu tej Mądrości, z której wypływa ludzka mądrość – Boża rzeczywistość (Prz8,22n; Syr24,9)- „tchnienie mocy Bożej”, „przeczysty odblask chwały Wszechmocnego”, „odblask wieczystej światłości”, „zwierciadło działania Boga”(Mdr7,22-30), „mieszka w niebie” (Syr24,4), „Zasiada na tronie
    z Bogiem” (Mdr9,4), „Opatrzność, Która rządzi dziejami ludzkości” (Mdr10,1-11,4) –zapewnienie człowiekowi zbawienia (Mdr 9,8), dar Boży (Mdr8,21)- źródło wszelkich cnót.

  • Mędrcy- zainteresowanie życiem jednostek- wielkość człowieka, jego nędza, samotność, lęk przed cierpieniem i śmiercią, niepokój w obliczu Boga

  • Prz- środki prowadzące do szczęścia- prawość moralna i bojaźń Boża- drogi mądrości; odwieczna Mądrość Boża i jej orędzie – życie.

  • Hi- problem niezawinionego cierpienia (człowiek przed niepojętym Bogiem)- zbawczy plan Boga; niezgłębiona mądrość Boża.

  • Koh- niewystarczalność szczęścia i powodzenia ziemskiego- przygotowanie do przyjścia światła Bożego

  • Mdr- droga do życia

  • Syr- końcowy etap historii mędrców- dojście do głosu uczonych w Piśmie

  • Pochodzenie wszelkiej mądrości od Boga

  • Prawo źródłem mądrości

  • Przejaw mądrości- dzieła stworzone przez Boga, dzieje sławnych ludzi, występujących w historii zbawienia

  • Czasy późniejsze- objawienie tajemnic przyszłości- apokaliptyka = proroctwo+ mądrość

  • Wpływ mądrości na NT

  • Uosobienie mądrości Bożej- zapowiedź i przygotowanie nauki NT- objawienie Mądrości Bożej w Jezusie Chrystusie („moc i mądrość Boża”-1Kor1,24)

  • Sposób nauczania Jezusa- podobieństwo do mędrców izraelskich (powiedzenia, przypowieści {maszal}, formułowanie reguł życia- Mt5-7)

  • Jezus- Mądrość przewyższająca proroków (Mt12,42)- obiecanie uczniom daru mądrości (Łk21,15)

  • Chrystus- Mądrość Boża udzielająca siebie ludziom- Pierworodny spośród wszelkiego stworzenia (Kol1,15-20-por. Prz8,22-31), odblask chwały i odbicie Bożej istoty (Hbr1,3- por. Mdr7,25n), wcielone Słowo Boże (J1,1-18- por.
    Prz3,16-20).

  • Mądrość osobowa, wcześniej ukryta w Bogu, mimo iż zawsze rządziła wszechświatem, kierowała dziejami ludzkości, to jednak w pełni objawiona została w Jezusie Chrystusie- prawdziwe znaczenie i wypełnienie mądrości mędrców

  • Szczyt objawienia mądrości- dramat ukazywany przez proroków- szaleństwo mądrości tego świata- „ukrzyżowanie Pana chwały” (1Kor2,8)

  • Paradoks krzyża- Objawienie prawdziwej „mądrości z góry”, a potępienie mądrości Fałszywej, „ziemskiej”, zmysłowej, szatańskiej (Jk3,13-17); dostęp prostaczków (Mt11,25), wybranie przez Boga tego, co głupie w oczach świata (1Kor1,27)-mądrość.

  • Boska natura Mądrości- przekazywana przez Ducha św.

  • Mądrość chrześcijańska- objawienie tajemnicy Boga, poznanie Jego woli (Kol1,9)

  • Aspekt moralny- wyjątkowe znaczenie norm postępowania w świetle objawienia Chrystusa, Mądrości Bożej



5. Problemy społeczne w nauczaniu proroków

  • Prorocy przed niewolą babilońską

  • Królestwo Izraelskie (929-721): Eliasz, Elizeusz- prorocy starsi; Amos- prorok sprawiedliwości i kary; Ozeasz- prorok miłości i wierności- prorocy młodsi

  • Królestwo Judzkie (929-586):Proto-Izajasz (roz.1-39)- ewangelista wśród proroków, Micheasz- prorok sądu i nadziei dla Judy (słownictwo sadownicze), Sofoniasz- prorok dnia Pańskiego, Nahum- prorok upadku Niniwy, Jeremiasz- prorok wewnętrznych dramatów, wewnętrznego rozdarcia, Habakuk- prorok pytań o sens historii.

  • Prorocy okresu niewoli (586-538): Ezechiel- prorok dziejów Izraela, Deutero-Izajasz (roz.40-55)- prorok sługi Pańskiego, Daniel- prorok apokaliptyczny.

  • Prorocy po niewoli: Aggeusz- prorok odnowionej świątyni, Zachariasz: Proto- (roz. 1-8) odnowa eschatologiczna, Deutero- (roz. 9-14) odnowa Izraela, Joel- prorok dnia Pańskiego, Malachiasz- prorok oczyszczenia kultu świątynnego, Trito-Izajasz (roz 56-66)- prorok triumfu eschatologicznego

  • Prorocy poza chronologią: Jonasz- królestwo Izraelskie, Baruch, Abdiasz

DEF: PROROKÓW- ludzie, którzy powołani i oświeceni przez Boga głosili w Jego imieniu prawdy religijno-moralne, strzegli czystości wiary i obyczajów, bronili sprawiedliwości społecznej, a czasem przepowiadali także przyszłość i działali cuda.

  • Terminy ozn. Proroka

  • Nabi- głoszący

  • Hoze- widzący

  • Roe- patrzący

  • Prorocy- zainteresowanie przeszłością i teraźniejszością

  • Fakt powołania

  • Z różnych środowisk (Elizeusz- rolnik; Amos- pasterz, Ezechiel- kapłan)

  • Charakter pewnego przymusu- konieczność związana z Bożym wyborem- wewnętrzny sprzeciw proroków

  • Natura dialogiczna – odpowiedź ze strony człowieka

  • Kontekst liturgiczny- formuły liturgiczne, świątynia

  • Wymiar mistyczny – osobisty, intymny związek z Bogiem- radykalna przemiana ludzkiego życia

  • Istota orędzia prorockiego

  • Przed niewolą

  • Groźby przeciw dworowi, przywódcom, ludowi, który odwraca się od tradycji Mojżeszowej na rzecz synkretyzmu religijnego, magii, orędzie gróźb za niewierność („cudzołóstwo”)

  • Zapewnienie wiecznej opieki Bożej nad Jerozolimą, domem Dawida, narodem wybranym, ale pod warunkiem wierności Przymierzu

  • Okres niewoli

  • Orędzie pocieszenia wygnańców w bólu, który ma zmazać ich dawne winy

  • Nadzieja na nowe wyjście (exsodus) i wieczne Przymierze

  • Skierowanie wzroku słuchaczy na czasy, które nastąpią po okresie próby (wizje eschatologicznego odnowienia Syjonu przez Mesjasza, czas wiecznej szczęśliwości)

  • Triumf nad odwiecznymi wrogami Izraela

  • Po niewoli (prorocy okresu odrodzenia Izraela)

  • Integralne odnowienie- począwszy od materialnej odbudowy świątyni
    i Jerozolimy, aż po przywrócenie obecności Boga pośród Jego ludu i duchowy kult

  • Uniwersalizm- Syjon centrum kultu dla wszystkich narodów

  • Temat orędzia

  • Doktryna monoteizmu- troska, by fundament wiary z jednej strony nie skostniał,
    z drugiej, żeby był na nowo odkrywany w ludzkim życiu

  • Jedność Boga (świętość)

  • Wyłączność i suwerenność

  • Pan Bogiem narodu

  • Łaska, przychylność (hased), prawda, wierność (enet), sprawiedliwość (sedaqah)

  • Bóg transcendentny o zarazem bliski

  • Kult

  • Napięcie między zewnętrznym kultem a ofiarą serca (Oz6,6)

  • Świątynia jerozolimska – centrum kultu

  • Sprawiedliwość społeczna (etyka)

  • Konieczność osobistego spotkania z Bogiem – absolutna ufność Bogu

  • Boży dar ziemi Kanaan ma prowadzić do sprawiedliwości w korzystaniu z dóbr

  • Grzech i sąd – niewierność Izraela porównana do cudzołóstwa („gniew Jahwe”
    i „sąd Jahwe”) – nawrócenie serca i pokuta (Oz7,14; Jl2,13; Jr14,12)

  • Odnowienie moralne – przywrócenie pierwotnej harmonii zniszczonej przez grzech (Iz), odnowienie w ramach „nowego” Przymierza (Jr), odnowienie serca
    i udzielenie „nowego ducha” (Ez) – przejście od etyki kolektywnej do odpowiedzialności indywidualnej

  • Mesjasz wyzwolicielem ubogich (Iz11,1-5), „odroślą Dawida”(Jr23,5), „panującym” (Mi5,1), „królem”(Ez37,22)- władza królewska (charakter polityczny), kapłańska i prorocka

  • Idea eschatologicznego Królestwa sprawiedliwości i pokoju – koncepcja interwencji Bożej w biegu historii, zmierzającej ku wypełnieniu („dzień Jahwe”
    i „reszta Izraela”)

  1. Nauka Jezusa o królestwie Bożym w Mk 4

  • Temat Królestwa Bożego – wszyscy synoptycy – Mk- jeden z ważniejszych w jego teologii- dwoistość

  • Rozdział między początkiem a końcem Królestwa- czas aktualnej działalności Jezusa

  • Wprowadzenie w życie i dopełnienie- moment ostatecznego pojawienia się Królestwa w mocy i chwale, poprzedzonego znakami

  • Mk4- zasadnicza część treści Jezusowego nauczania- wieść o nadejściu Królestwa Bożego – 5 przypowieści:

  • O siewcy (4,1-9)

  • Cel przypowieści (4,10-13)

  • Wyjaśnienie przypowieści (4,13-20)

  • O lampie (4,21-23)

  • O mierze (4,24-25)

  • O zasiewie (4,26-29)

  • O ziarenku gorczycy (4,30-32)

  • Zakończenie nauczania w przypowieściach (4,33-34)

  • Cel przypowieści – pouczenie słuchaczy o bliskości Królestwa Bożego, obecności w osobie Jezusa

  • Pedagogika Jezusowa- stopniowe wyjaśnienie tajemnicy Królestwa Bożego, rzeczywistość zainicjowanej już w ST (rozumienie doczesne, polityczne)

  • Królestwo Boże- naczelne miejsce w nauczaniu Jezusa

  • Tajemnica Królestwa Bożego

  • Przypowieść o siewcy (Mk4,1-9)- gleba warunkiem owocowania ziarna (wysiew)

  • Jezus zwraca się do wszystkich ludzi – miejscem nauczania jezioro

  • Szeroko rozwinięta myśl o siewcy (obraz powszechnie znany) i losach zasianego ziarna (jedno padło na drogę- wydziobane przez ptaki, inne na miejsce skaliste- przypalane uschło, kolejne między ciernie- zagłuszone, pozbawienie owocu, część ziarna upadło na żyzną ziemię- wzrost, obfity plon)

  • Nadejście Królestwa Bożego mimo przeszkód- wypełnienie w Jezusie zbawczego planu Boga względem ludzkości – słowa i czyny Jezusa; siewcy – ludzie przepowiadający naukę Chrystusa (4,14-15)

  • Cel przypowieści (4,10-13)

  • Królestwo Boże- tajemnica, której naturę Objawia Chrystus pokornym
    i maluczkim, swoim uczniom (Mk4,11-12)

  • Tajemnica Królestwa Bożego ukryta w Ewangelii – łaska Boża, która staje się udziałem uczniów i apostołów – objawienie i wybranie- spełnienie Bożych planów

  • Skuteczność słuchania Słowa Bożego przeradza się w czynną wiarę i życie w myśl zasad Ewangelii- odkrycie tajemnicy Królestwa Bożego- nadzwyczajna łaska

  • Przedstawienie Bożego działania w obrazach

  • Łaska Boża – zrozumienie tajemnicy Królestwa Bożego

  • Wyjaśnienie przypowieści

  • Jezus – siewca Słowa Bożego – działalność misyjna Kościoła

  • Rola- ludzie, w których serca zasiewa się słowo mające przynieść obfity owoc- słowo – dynamiczna siła kształtująca osobowość człowieka

  • Miejsce skaliste- obraz ludzi, którzy wprawdzie z radością przyjmują usłyszane słowo, lecz nie maja w sobie korzeni- upadek w chwilach udręki

  • Miejsce cierniste- zagubienie wśród trosk doczesnych, pogoń za bogactwem
    i namiętnościami- stłumienie witalności słowa przez ziemskie rzeczy

  • Podatna gleba- ludzie przyjmujący słowo i nim żyjący

  • Znaczenie przypowieści – losy „Ewangelii o Królestwie” w duszach słuchających zarówno Jezusa historycznego, jak i Jego Mistycznego Ciała- Kościoła-Dobra Nowina Jezusa i o Jezusie, jako zbawcy przynoszącym ostateczną, zapowiadaną przez proroków fazę Królestwa Bożego

  • Przypowieści: o lampie i o mierze (Mk4,21-25)

  • Postawienie światła na świeczniku – objawienie rzeczy ukrytych tajemnica

  • Zastosowanie miary do mierzącego Kr Bożego

  • Troska Boga człowieka prowadząca do oświecenia- współdziałanie z łaska Bożą – kontynuacja zbawczego planu Boga względem ludzkości

  • Zrozumienie przypowieści- łaska Boża- wydarzenie przyjęcia przez człowieka daru bożego

  • Prawdziwość słuchania- obietnica głębszego zrozumienia tajemnicy Królestwa Bożego – dynamiczna siła słowa Bożego – współpraca słuchacza z łaską Boża (przygotowanie odpowiedniego gruntu)

  • Dynamika Królestwa Bożego

  • Przypowieść o zasiewie lub nasieniu samodzielnie kiełkującym (Mk4,26-29)- okres między zasiewem a żniwem

  • Idea Królestwa Bożego- coś innego niż rzecz dostępna świadomości i wiedzy ludzkiej

  • Bezczynność człowieka- ziemia sama z siebie wydaje owoc- rozwój Królestwa Bożego

  • Żniwo - końcowy etap rozrostu Królestwa Bożego

  • Podobnie jak nasienie wrzucone w ziemie samo rośnie, rozwija się i wydaje plon do zżęcia, tak i Królestwo Boże ma w sobie siłę rozwoju, moc żywotną, która je doprowadzi do eschatologicznego wypełnienia

  • Przypowieść o ziarnku gorczycy (Mk4,30-32)- żniwo

  • Wysiew ziarenka- najmniejsze z nasion, wsiane wyrasta- wyrasta większe od jarzyn, przypomina drzewo, w którym cieniu znajdują schronienie ptaki – rozrost Królestwa Bożego po niepozornym początku

  • Zakończenie nauczania w przypowieściach (Mk4,33-34)

  • Przypowieść- dotarcie słowa do słuchacza

  • Obrazowe mówienie o Bogu objawiającym się w zbawczym działaniu Jezusa



7. Męka Chrystusa według synoptyków

  • Tajemnica paschalna Jezusa- główny temat pierwotnej katechezy apostolskiej- mowy Piotra i Pawła (Dz)

  • Problem ustalenia początku męki – wzmianka o święcie Przaśników (Paschy)

  • Opis Ostatniej Wieczerzy- motyw ofiary ekspiacyjnej (Mk14,24)

  • Starożytność ewangelicznego opisu ukrzyżowania- brak tytułów chrystologicznych oraz apokaliptyczna interpretacja śmierci Jezusa (Mk15,33)

  • Różnice w opisie męki- wykorzystanie teologii okresu apostolskiego (wspólne źródło) i indywidualnej teologii z ewangelistów

  • Etapy poprzedzające mękę

  • Trzykrotna zapowiedź męki (Mk8,31;-Mt 16,21;-Łk9,22; Mk9,31- Mt17,22n- Łk9,44; Mk10,33n- Mt20,18n- Łk18,31-33)

  • Decyzja zabicia Jezusa (J11,50)- posiedzenie Sanhedrynu poprzedzające święto Paschy

  • Uroczysty wjazd do Jerozolimy (Mk11,1-11 – Mt21,1-11 – Łk19,29-40)

  • Namaszczenie w Betanii (Mk14,3-9- Mt26,6-13)

  • Zdrada Judasza (Mk14,10n- Mt26,14-16- Łk22,3-6)- zwornik między etapami poprzedzającymi mękę a bezpośrednimi etapami męki

  • Ostatnia wieczerza

  • Przygotowanie (Mk14,12-16- Mt16,17-19- Łk22,14-18)

  • Zabicie baranka paschalnego – teren świątynny

  • Usunięcie chleba kwaszonego z domu, w którym ma nastąpić uczta

  • Uczta paschalna – przenośny chleb i gorzkie zioła (moczone w sosie horoszet)- symbole niewoli egipskiej, baranek- wyzwolenie, kielich- przymierze, śpiewano Hallel

  • Ustanowienie Eucharystii (Mk14,22-25- Mt26,26-30- Łk22,19n)

  • Niewielkie różnice między Mk i Mt- Krew Przymierza – odpuszczenie grzechów (Mt26,28)

  • Zgodność Łk i 1Kor11- Krew Jezusa- ofiara ekspiacyjna, przez którą zostanie zawarte Nowe Przymierze (Łk22,20- 1Kor11,25)

  • Modlitwa Jezusa w Ogrójcu (Getsemani)–Mk14,32-42;-Mt26,36-46;-Łk22,39-46

  • Trwoga Jezusa jako człowieka w obliczu zbliżającego się cierpienia

  • Posłuszeństwo i gotowość wypełniania woli Bożej

  • Mowa o odejściu zdrajcy(Mk14,42- Mt26,46)

  • Bezpośrednie etapy męki

  • Pojmanie Jezusa (Mk14,43-52- Mt26,46-56- Łk22,47-53)- wypełnienie Pism proroków

  • Pocałunek znakiem zdrady

  • Szukanie sprawiedliwości przy pomocy miecza –zganienie przez Jezusa

  • Potraktowanie Jezusa jako rozbójnika

  • Ucieczka uczniów (Mk14,50- Mt26,56)

  • Proces

  • Mk i Mt- Jezus dwukrotnie skazany na śmierć, najpierw przez władze żydowskie,
    a później przez władze rzymskie

  • Łk – relacja z jednego rzymskiego wyroku – proces prowadzony zarówno przez Sanhedryn jak i Piłata, ale wyrok wydał tylko Piłat

  • Proces żydowski (Mk14,53-65;- Mt26,57-68;- Łk22,66-71)- posiedzenie Sanhedrynu w godzinach rannych

  • Podjęcie przez ewangelistów aspektu męki i śmierci w opisie procesu przed Sanhedrynem

  • Poszukiwanie przez arcykapłanów i starszych ludu świadectwa przeciw Jezusowi, aby go zgładzić- fałszywi świadkowie przyjmujący proroctwo Jezusa dotyczące świątyni (Mk14,58- Mt26,61)

  • Boska godność Jezusa- bluźnierstwo – wyrok śmierci (Mk14,62-64- Mt26,63-66); Łk22,69-71- nie ma wyroku skazującego

  • Proces rzymski

  • Przesłuchanie Jezusa przez Piłata w obecności arcykapłanów (Mk15,1-5- Mt27,11-14)

  • Dialog Piłata z tłumem- uwolnienie Barabasza, skazanie na śmierć Jezusa (Mk15,6-15 – Mt27,11-14)

  • Akcentowanie niewinności Jezusa

  • Mt – odpowiedzialność wszystkich niesprawiedliwych za śmierć Jezusa

  • Łk –Jezus dwukrotnie przed Piłatem- zgoda Piłata na żądanie Żydów, odpowiedzialność ludu

  • Wyjaśnienie Jezusa

  • Jako proroka (Mk14,65- Mt26,67-68 – Łk22,63-65)- religijny charakter zarzutów – proroctwo dotyczące świątyni

  • Jako Króla (Mk15,16-19- Mt 27,27-30)- zarzuty typu politycznego

  • Droga krzyża (Mk15,20a-22- Mt32-34- Łk23-26-32)

  • Mk i Mt – Szymon z Cyreny pomagający nieść krzyż Jezusowi

  • Łk- płaczące kobiety jerozolimskie

  • Ukrzyżowanie (Mk15,23-28- Mt27,32-34- Łk23,26-32)

  • Wyszydzanie na krzyżu (Mk15,29-32- Mt27,39-45- Łk33,35-38)

  • Śmierć (Mk15,33-37- Mt45-50- Łk24,44-46)

  • Pogrzeb (Mk15,42-47- Mt27,57-61- Łk23,50-56)- ostatni etap męki Chrystusa 9przedmiot katechezy pierwotnego Kościoła – 1Kor15,3b-4)

  • Teologia męki

  • Wypełnienie Pism ST

  • Uwypuklenie absolutnej władzy, mocy i godności Jezusa

  • Powołanie Nowego ludu Bożego we Krwi Chrystusa- Kościół

  • Świadoma i dobrowolna ofiara dla zbawienia ludzkości

  • Objawienie Synostwa Bożego

  • Okazja dla szatana, by na nowo kusił Jezusa




  1. Miłosierdzie Boże w Ewangelii św. Łukasza

  • Główna idea Łk- Boże miłosierdzie, dobroć i chrześcijański humanizm

  • Łk- ukazanie Jezusa jako miłosiernego Zbawiciela- działalność zmierzająca ku wyzwoleniu człowieka od zła, grzechu, nieszczęść- czas zbawienia: „Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie, abym uciśnionych odsyłał wolnym, abym obwoływał rok łaski od Pana” (Iz61,1n)

  • Liczne uzdrowienia

  • Opętanego w synagodze (Kafarnaum), teściowej Szymona- Łk4

  • Trędowatego, paralityka (odpuszczenie grzechów), uczta z celnikami i powołanie Lewiego (wezwanie do nawrócenia grzeszników)- Łk5

  • W szabat człowieka z uschłą ręką, ludzi z Judei, Jerozolimy, wybrzeża Tyru
    i Sydonu- Łk6

  • Kazanie na równinie (Łk6,20-49)

  • Błogosławieństwa- przekleństwa: ubodzy- bogaci, głodni- syci, płaczący- śmiejący się, znienawidzeni- chwaleni (Łk6,20-26)

  • Miłość nieprzyjaciół

  • Powściągliwość w sądzeniu i unikanie obłudy

  • Dobre uczynki: dobre owoce, dobra budowa

  • Sługi setnika z Kafarnaum, wskrzeszenie młodzieńca z Naim, nawrócona grzesznica w domu faryzeusza (uzdrawiająca moc wiary)- Łk7

  • Opętanego (Gergezeńczyka!), kobiety cierpiącej na krwotok (uzdrawiająca moc wiary), wszkrzeszenie córki Jaira- Łk8

  • Epileptyka- Łk9

  • Przypowieść o miłosiernym Samarytaninie – Łk10

  • Kobiety w Szabat (uwolnienie od niemocy) Łk13

  • W szabat człowieka chorego na wodną puchlinę-Łk14

  • Przypowieści: zaginiona owca, zgubiona drachma, syn marnotrawny (Łk15)- Bóg kocha grzesznika, pragnie jego nawrócenia- miłosierdzie, przebaczenie

  • Dziesięciu trędowatych (wdzięczny tylko Samarytanin)- Łk17

  • Niewidomego pod Jerychem (uzdrawiająca moc wiary)- Łk18

  • Jezus w gościnie u Zachariasza (zbawienie udziałem domu Zachariasza)-Łk19

  • Jezus przebacza na krzyżu swoim oprawcom, dobry łotr-Łk23

  • Zbawiciel biednych i grzeszników (Soter- Łk1,47; 2,11)

  • ST- Soter tytułem Jahwe- wybawienie od zła i nieszczęścia doczesnego, zbawienie ludu wybranego

  • Przeniesienie przez Łk tytułu Soter na Jezusa- zbawienie- uwolnienie od grzechu, udział w dobrach mesjańskich

  • Jezus przyjacielem celników i grzeszników (Łk7,34)

  • Łk – przedstawienie Jezusa jako Zbawiciela wszystkich ludzi, a szczególnie biednych, grzeszników, pogardzanych – Ewangelia o zbawieniu i miłosierdziu

  • Mowa potoczna- utożsamienie miłosierdzia ze współuczuciem, przebaczeniem, dobrocią, litością- postawa życzliwości wobec tego, kto znajduje się w potrzebie

  • Dyspozycja obiektywna przychodzenia z pomocą potrzebującym (eleos)- wierność Boga zawartemu Przymierzu- łaskawość- miłosierdzie i litość

  • Źródło i głębia uczucia skłaniającego do podjęcia aktów litości – współczucie zamanifestowane na zewnątrz

  • Łk – powszechność zbawienia i uniwersalizm posłannictwa Jezusa- skierowanie do wszystkich ludzi (Łk24,47)

  • Chrystus- pełen dobroci, miłosierdzia i przebaczenia, pochyla się nad każdą ludzką nędzą i słabością

  • Przypowieść: zaginiona owca, zagubiona drachma, syn marnotrawny – oczekiwanie Boga na nawrócenie grzesznika (Łk15,7)

  • Sceny rehabilitacji człowieka potępionego i wzgardzonego przez ówczesny świat: Samarytanin przykładem miłości bliźniego wszechmoc na usługach dobroci

  • Szacunek dla kobiet!



9. Chrystologia IV Ewangelii

  • „duchowy” charakter Ewangelii- uwydatnienie Bóstwa Jezusa- chrystologia bezpośrednia

1   2   3

Powiązany:

Ex universa- pismo św. Zasady kościelnej interpretacji Pisma św iconZajęcia organizacyjne. Pisma średniowieczne – powtórzenie. Pismo gotyckie w średniowieczu – rozwój I odmiany gotyku w Europie Zachodniej I w Polsce od XIII do końca XV wieku. Geneza pisma neogotyckiego w Niemczech I periodyzacja jego dziejów XVI-XX w. Pismo neogotyckie w Niemczech w okresie renesans

Ex universa- pismo św. Zasady kościelnej interpretacji Pisma św iconDysgrafia to trudności w opanowaniu kaligrafii (niski poziom graficzny pisma tzn brzydkie pismo)

Ex universa- pismo św. Zasady kościelnej interpretacji Pisma św icon60 powodów dlaczego I jak czytać pismo śWIĘte „nieznajomośĆ pisma śWIĘTEGO JEST nieznajomośCIĄ chrystusa” „

Ex universa- pismo św. Zasady kościelnej interpretacji Pisma św icon60 powodów dlaczego I jak czytać pismo śWIĘte „nieznajomośĆ pisma śWIĘTEGO JEST nieznajomośCIĄ chrystusa ” „

Ex universa- pismo św. Zasady kościelnej interpretacji Pisma św icon[Wykaz ksiąg kanonicznych pisma św oraz uznanie Pisma św I niespisanych przekazów zwanych tradycjami za równorzędne źródła objawienia]

Ex universa- pismo św. Zasady kościelnej interpretacji Pisma św iconPisma z dnia 10. 04. 2003r., którego treść dotyczyła m in sprawy uczniów pełnoletnich w naszych szkołach (całość pisma opublikowana na stronie)

Ex universa- pismo św. Zasady kościelnej interpretacji Pisma św iconPismo system znaków służący do utrwalenia języka lub zastąpienia języka mówionego przez pisany. (Encyklopedia Popularna pwn). Pismo

Ex universa- pismo św. Zasady kościelnej interpretacji Pisma św iconEx Universa 2003 Strona Teologia dogmatyczna

Ex universa- pismo św. Zasady kościelnej interpretacji Pisma św iconTezy na egzamin ex universa theologia teologia fundamentalna

Ex universa- pismo św. Zasady kościelnej interpretacji Pisma św iconEx universa z Teologii Fundamentalnej Objawienie Boże w teologii współczesnej

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom