Co to jest pożar?




Pobierz 56.17 Kb.
NazwaCo to jest pożar?
Data konwersji08.11.2012
Rozmiar56.17 Kb.
TypDokumentacja
Co to jest pożar?

Niekontrolowany proces palenia przebiegający w miejscu do tego nie przeznaczonym.

Co to jest miejscowe zagrożenie?

Zdarzenie wynikające z rozwoju cywilizacyjnego i naturalnych praw przyrody niebędące pożarem ani klęską żywiołową, stanowiące zagrożenie dla życia, zdrowia, mienia lub środowiska, któremu zapobieżenie lub którego usunięcie skutków nie wymaga zastosowania nadzwyczajnych środków.

Co kryje się pod określeniem „kategoria zagrożenia ludzi ZL”?

Kategoria zagrożenia ludzi jest umownym pojęciem określającym stopień niebezpieczeństwa pod względem użytkowania lub możliwości ewakuacji ludzi przebywających w budynkach mieszkalnych, budynkach zamieszkania zbiorowego oraz budynkach użyteczności publicznej. Wyróżnia się pięć kategorii zagrożenia ludzi określanych symbolami od ZL I do ZL V. Szczegółowy podział na wymienione kategorie określa § 209 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze z. p. zm.). Zgodnie z tym podziałem do poszczególnych kategorii ZL zalicza się następujące budynki lub ich odrębne strefy pożarowe:

  • ZL I – te, które zawierają pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się;

  • ZL II – przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak: szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych;

  • ZL III – użyteczności publicznej niekwalifikowane do ZL I i ZL II;

  • ZL IV – mieszkalne;

  • ZL V – zamieszkania zbiorowego niekwalifikowane do ZL I i ZL II.

Co to są strefy pożarowe?

Strefę pożarową stanowi budynek lub jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia pożarowego (ściany, stropy i drzwi o określonych klasach nośności, szczelności i izolacyjności ogniowej) bądź pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż określone przepisami budowlanymi dopuszczalne odległości od innych budynków.

Czym charakteryzują się drzwi pożarowe?

Drzwiami pożarowymi nazywamy specjalne, automatycznie zamykane lub zasuwane po wywołaniu alarmu pożarowego drzwi, których zadaniem jest powstrzymanie rozprzestrzeniania się ognia przez założony dla ich konstrukcji, określony w minutach czas. Podstawową cechą, jaką powinny się charakteryzować drzwi pożarowe, jest zachowanie ich pełnej sprawności technicznej, a więc szczelności oraz możliwości wielokrotnego ręcznego otwierania i automatycznego zamykania mimo nawet znacznego wzrostu temperatury. Drzwi pożarowe mogą być wykonane w postaci pełnych stalowych lub drewnianych skrzydeł, mogą też mieć całkowicie szklaną, „lekką” z wyglądu konstrukcję. Wszystkie drzwi przeciwpożarowe muszą posiadać stosowny atest.

Co to jest obciążenie ogniowe?

Obciążenie ogniowe (Q) jest to określona w megadżulach (MJ) średnia wartość cieplna wszystkich materiałów palnych zgromadzonych na 1 metrze kwadratowym budynku lub wydzielonych w nim poszczególnych stref pożarowych. Zasady, według których oblicza się wartość obciążenia ogniowego, określa Polska Norma PN-70/B-02852 pt.: „Ochrona przeciwpożarowa w budownictwie. Obliczanie obciążenia ogniowego oraz wyznaczanie względnego czasu trwania pożaru”. Jednostką obciążenia ogniowego jest 1 MJ/m2.

Jak klasyfikujemy budynki pod względem wysokości?

Zgodnie z § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze z. p. zm.) wyróżnia się następujący podział budynków na grupy wysokości:

  • niskie (N) – do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie;

  • średniowysokie (SW) – od 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie;

  • wysokie (W) – od 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie;

  • wysokościowe (WW) – powyżej 55 m nad poziomem terenu;

Wysokość określanego budynku lub jego części, służącą do oznaczenia maksymalnego, pionowego wymiaru budynku, liczy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku do górnej krawędzi ściany zewnętrznej, gzymsu lub attyki bądź jako wymiar liczony od poziomu terenu do najwyżej położonej krawędzi dachu (kalenicy) lub punktu zbiegu połaci dachowych.

Co to są obiekty użyteczności publicznej?

Obiektami użyteczności publicznej są wszystkie budynki lub ich części stanowiące odrębne strefy pożarowe przeznaczone dla administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym lub wodnym, poczty lub telekomunikacji oraz inny ogólnodostępny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji. Za budynek użyteczności publicznej uznaje się także budynek biurowy i socjalny.

Co to są obiekty zamieszkania zbiorowego?

Obiektami zamieszkania zbiorowego są wszystkie budynki przeznaczone do okresowego zamieszkania w nich ludzi przebywających poza stałym miejscem pobytu, a więc: hotele, motele, pensjonaty, domy wczasowe, sanatoria, schroniska turystyczne, schroniska socjalne, internaty, domy studenckie, budynki koszarowe, budynki zakwaterowania na terenie zakładów karnych, aresztów, domów poprawczych i schronisk dla nieletnich oraz domy dziecka, domy rencistów i domy zakonne.

Co to są stałe urządzenia gaśnicze?

Przez pojęcie stałe urządzenia gaśnicze rozumiemy instalacje i inne zamontowane na stałe w obiekcie urządzenia, które w przypadku powstania pożaru są w stanie natychmiast podać na jego ognisko środek gaśniczy. Stałymi urządzeniami gaśniczymi są: wodne lub pianowe instalacje tryskaczowe oraz instalacje wypełniające chronioną strefę dwutlenkiem węgla, gazem obojętnym, takim jak: azot czy argon lub gazowym środkiem o właściwościach antykatalitycznych (inhibicyjnych). Stałe urządzenia gaśnicze mogą być uruchamiane samoczynnie na skutek wzrostu temperatury, automatycznie przez impuls z instalacji wykrywającej pożar lub ręcznie, np. przez otwarcie zaworów. Szczegółowy wykaz obiektów, w których wymagane jest stosowanie takich urządzeń, określa § 23 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2006 r., Nr 80, poz. 563 z. p. zm.).

Co to są systemy sygnalizacji pożarowej?

Systemami sygnalizacji pożarowej nazywamy zespół urządzeń służących do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze. Podstawą działania systemu są rozmieszczone w poszczególnych pomieszczeniach tzw. czujki pożarowe, czyli urządzenia reagujące na obecność dymu, wzrost temperatury lub pojawienie się płomieni w nadzorowanym obszarze. Sygnał z czujki przekazywany jest następnie do centralki, która alarmuje sygnałem pracownika ochrony. W nowszych, bardziej rozbudowanych systemach, centralka identyfikuje wzbudzoną czujkę z numerem konkretnego pomieszczenia (lub jego części), drukuje informację o alarmie na papierowej taśmie lub nawet rysuje rzut kondygnacji obiektu z zaznaczonym alarmowanym pomieszczeniem. Uzupełnieniem czujek są rozmieszczane na drogach komunikacji ogólnej przyciski pożarowe (ręczne ostrzegacze pożarowe zwane w skrócie ROP). Systemy sygnalizacji pożarowej mogą też automatycznie np. drogą radiową powiadamiać o pożarze najbliższą jednostkę Ratowniczo-Gaśniczą Państwowej Straży Pożarnej (w tym przypadku sposób połączenia sygnalizacji należy uzgodnić z właściwym miejscowo komendantem PSP) lub sterować innymi urządzeniami, np. drzwiami pożarowymi, instalacją oddymiającą, dźwiękowym systemem ostrzegawczym itp. Szczegółowy wykaz obiektów, w których wymagane jest stosowanie takich urządzeń, określa § 24 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2006 r., Nr 80, poz. 563 z. p. zm.).

Co to jest dźwiękowy system ostrzegawczy?

Dźwiękowy system ostrzegawczy jest to wzbudzane sygnałem z systemu sygnalizacji pożarowej automatyczne urządzenie umożliwiające bez udziału człowieka rozgłaszanie sygnałów ostrzegawczych i komunikatów głosowych dla potrzeb bezpieczeństwa osób przebywających w obiekcie. Stosowanie takich urządzeń wymagane jest m.in. w dużych obiektach handlowych i widowiskowych, teatrach, kinach, dworcach, większych hotelach, sanatoriach i szpitalach. Szczegółowy wykaz obiektów, w których wymagane jest stosowanie takich urządzeń, określa § 25 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2006 r., Nr 80, poz. 563 z. p. zm.).

Co to jest przeciwpożarowa instalacja wodociągowa?

Przeciwpożarowa instalacja wodociągowa stanowi wydzieloną gałąź instalacji wodociągowej w budynkach, charakteryzującą się parametrami określonymi w rozdziale 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2006 r., Nr 80, poz. 563 z. p. zm.). Celem instalacji jest doprowadzenie wody do zainstalowanych wewnątrz budynku punktów poboru zwanych wewnętrznymi hydrantami pożarowymi. Zasilanie hydrantów wewnętrznych powinno być zapewnione przez co najmniej 1 godzinę. Minimalna wydajność poboru wody mierzona na wylocie prądownicy powinna wynosić:

  • dla hydrantu 25 – 1,0 dm3/s;

  • dla hydrantu 52 – 2,5 dm3/s;

  • dla zaworu 52 – 2,5 dm3/s;

Jak powinny być oznakowane hydranty pożarowe?

Miejsca lokalizacji wewnętrznych hydrantów pożarowych, a także same szafki hydrantowe należy oznakowywać tablicą wyobrażającą umieszczony na czerwonym tle biały, nawinięty na szpulę wąż. Znak ten musi być zgodny ze wzorem określonym w Polskiej Normie PN-92-N-01256/01 pt. „Znaki bezpieczeństwa, ochrona przeciwpożarowa”. Podczas oznakowywania szafek należy uważać, aby hydrantów wewnętrznych nie pomylić z zaworami tzw. suchych pionów wodnych, czyli wewnętrznej instalacji, którą napełnienia się wodą z zewnętrznego źródła, np. ze zbiornika samochodu strażackiego dopiero w momencie trwania akcji gaśniczej. W odróżnieniu od hydrantów wewnętrznych, rozmieszczone na terenie zakładu pracy poza budynkami hydranty zewnętrzne oznakowujemy innym symbolem. Wzór tego znaku (czarna, umieszczona między szerokimi czerwonymi pasami duża litera H na białym tle) określa Polska Norma PN-N-01256-4 pt. „Znaki bezpieczeństwa, techniczne środki przeciwpożarowe”.

Jakie budynki powinny być wyposażane w przeciwpożarową instalację wodociągową?

Wykaz obiektów, w których wymagane jest stosowanie takich urządzeń, określa § 19 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719 z. późń. zm.).

Czy istnieje przepis mówiący o tym, jak prawidłowo wytyczyć i oznakować drogi służące do ewakuacji ludzi w budynku?

Prawidłowe wytyczenie dróg ewakuacyjnych jest tylko z pozoru sprawą prostą. Oprócz wymogów nałożonych § 236 – 257 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze z. p. zm.) podczas ich wyznaczania należy dokładnie obliczyć liczbę osób przewidywanych do ewakuacji nie tylko z poszczególnych kondygnacji obiektu, ale również z ich części. Liczba ta pozwoli na takie rozprowadzenie strumieniami ludzi, które da optymalne obciążenie masą ludzką poszczególnych klatek schodowych (każda z nich może np. posiadać inną przepustowość) i wyjść. Kolejnym problemem jest właściwe oznakowanie dróg ewakuacyjnych. Generalną regułą jest stosowanie poszczególnych wymienionych w Polskiej Normie PN-92 N-01256/02 pt. „Znaki Bezpieczeństwa. Ewakuacja” znaków ściśle z ich przeznaczeniem oraz takie ich rozmieszczanie, aby z każdego miejsca drogi widoczny był co najmniej kolejny jeden znak. Szczegóły dotyczące prawidłowego rozmieszczania znaków ewakuacyjnych określa natomiast Polska Norma PN-N-01256-5. Do oznakowywania dróg ewakuacyjnych używać można też znaków podświetlanych lub czołowej powierzchni lamp stanowiących oświetlenie ewakuacyjne. W każdym przypadku wzory znaków powinny być zgodne z wymienioną wyżej normą, a ich zasilanie odpowiadać parametrom Polskiej Normy PN-88/E-08501 pt.: „Urządzenia elektryczne. Tablice i znaki bezpieczeństwa”. Wszystkie znaki ewakuacyjne (zarówno fotoluminescencyjne, jak i podświetlane) muszą posiadać aktualny certyfikat wydany przez Centrum Naukowo-Badawcze Ochrony Przeciwpożarowej.

Co to jest oświetlenie bezpieczeństwa i ewakuacji?

Oświetlenie bezpieczeństwa i ewakuacji jest rodzajem oświetlenia awaryjnego załączającego się samoczynnie w przypadku zaniku napięcia w elektrycznej sieci zasilającej. Oświetlenie to należy stosować w budynkach, w których nagły nawet krótkotrwały zanik oświetlenia podstawowego może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, poważne zagrożenie środowiska lub znaczne straty materialne. Czas działania oświetlenia bezpieczeństwa powinien być dostosowany do warunków występujących w pomieszczeniu i wynosić nie mniej niż 1 godzinę. Oświetlenie ewakuacyjne należy stosować:

    1. w pomieszczeniach:

  • widowni kin, teatrów i filharmonii oraz innych sal widowiskowych;

  • audytoriów, sal konferencyjnych, lokali rozrywkowych oraz sal sportowych przeznaczonych dla ponad 200 osób;

  • wystawowych w muzeach;

  • o powierzchni ponad 1000 m2 w garażach oświetlonych wyłącznie światłem sztucznym;

  • o powierzchni ponad 2000 m2 w budynkach użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego;

    1. na drogach ewakuacyjnych:

  • z pomieszczeń wymienionych powyżej;

  • oświetlonych wyłącznie światłem sztucznym;

  • w szpitalach i innych budynkach przeznaczonych przede wszystkim do pobytu ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się;

  • w wysokich i wysokościowych budynkach użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego;

W odróżnieniu od oświetlenia bezpieczeństwa, oświetlenie ewakuacyjne powinno działać przez co najmniej 2 godziny od zaniku oświetlenia podstawowego. Szczegółowe parametry oświetlenia bezpieczeństwa i ewakuacji określa Polska Norma PN-IEC 60364-5-56:1999 pt.: „Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych. Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego. Instalacje bezpieczeństwa”.

Co to jest dźwig pożarowy?

Dźwig dla potrzeb ekip ratowniczych nazywany potocznie dźwigiem pożarowym, jest to dźwig osobowy, który w odróżnieniu od standartowych urządzeń tego typu musi spełniać specjalne, bardzo rygorystyczne parametry techniczne określone w paragrafach 253–255 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze z. p. zm.). W odróżnieniu od dawniejszych przepisów obecnie nie jest wymagany nałożony poprzednio 1-minutowy parametr maksymalnego czasu przejazdu kabiny między dwoma krańcowymi przystankami.

Co to jest Instrukcja Bezpieczeństwa Pożarowego?

Instrukcja Bezpieczeństwa Pożarowego jest specjalnym opracowywanym indywidualnie na potrzeby konkretnego obiektu dokumentem. Właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu bądź ich części stanowiących odrębne strefy pożarowe, przeznaczonych do wykonywania funkcji użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, magazynowych oraz inwentarskich, opracowują instrukcję bezpieczeństwa pożarowego zgodnie z § 6.1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719 z. późń. zm.).

Czy Instrukcja Bezpieczeństwa Pożarowego opracowana dla konkretnego obiektu podlega okresowej weryfikacji?

Zgodnie z § 6.7 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719 z. późń. zm.). Instrukcja Bezpieczeństwa Pożarowego powinna być poddawana okresowej aktualizacji co najmniej raz na dwa lata, a także po takich zmianach sposobu użytkowania obiektu lub procesu technologicznego, które wpływają na zmianę jego warunków ochrony przeciwpożarowej.

Jak nazywa się podstawowy akt prawny regulujący sprawy ochrony i bezpieczeństwa przeciwpożarowego w Polsce?

Ustawa z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., Nr 178, poz. 1380 z. późń. zm.).

Czy istnieje przepis zabraniający palenia papierosów i innych wyrobów tytoniowych w miejscach do tego nie przeznaczonych?

Reguluje to § 4.1.1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719 z. późń. zm.). .Niezależnie od tego Ustawa z 29 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz. U. z 1995 r., Nr 121, poz. 770 z. p. zm.) w art. 5 wprowadza zakaz palenia tytoniu w placówkach oświatowych i placówkach służby zdrowia, a w zakładach pracy i obiektach użyteczności publicznej dopuszcza palenie wyrobów tytoniowych jedynie w specjalnie wyznaczonych i przystosowanych do tego celu pomieszczeniach (palarniach).  

Czy osoby zajmujące się konserwacją sprzętu przeciwpożarowego powinny posiadać specjalne uprawnienia?

Wprawdzie nie ma przepisów, które stanowiłyby o tym, że osoby wykonujące konserwację gaśnic i innych urządzeń przeciwpożarowych powinny mieć specjalne uprawnienia (wyjątkiem są konserwatorzy przeciwpożarowych czujek izotopowych), w dobrze jednak pojętym interesie właściciela obiektu czynności te powinno powierzać się firmom mającym autoryzację producenta. Właściwa konserwacja, a tym bardziej remont sprzętu, wymaga posiadania specjalistycznego oprzyrządowania, dostępu do oryginalnych, nowych części zamiennych oraz właściwych, służących do napełnienia gaśnic środków chemicznych. Powierzanie zatem konserwacji gaśnic i innych urządzeń przeciwpożarowych przypadkowym firmom lub osobom spowodować może szybką zamianę tych przedmiotów w bezużyteczne atrapy, co automatycznie powoduje naruszenie art. 1.2 i 3 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., Nr 178, poz. 1380 z. późń. zm.).

WAŻNE
Każdy przegląd, konserwacja, naprawa lub remont sprzętu przeciwpożarowego powinien być potwierdzony odpowiednim, podpisanym czytelnie przez konserwatora protokołem. To samo dotyczy gaśnic i hydrantów przeciwpożarowych, przy czym sama gaśnica lub hydrant powinny otrzymać indywidualną cechę aktualizacji – tzw. kontrolkę (najczęściej jest to nalepka z nazwą firmy, nazwiskiem i podpisem konserwatora oraz datą wykonania i datą ważności przeglądu).


Jakie czynności mogące spowodować pożar zabronione są na obszarach leśnych i na terenach bezpośrednio do nich przyległych?

W lasach i na terenach śródleśnych, na obszarze łąk, torfowisk i wrzosowisk, jak również w odległości do 100 m od granicy lasów zabronione jest palenie tytoniu, z wyjątkiem miejsc na drogach utwardzonych i miejsc wyznaczonych do pobytu ludzi oraz rozniecanie ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez właściciela lub zarządcę lasu. Przepisy dotyczące rozniecania ognia nie obowiązują podczas wykonywania czynności związanych z gospodarką leśną oraz prowadzeniem na obszarach leśnych robót budowlanych. Niezależnie od tego, w okresie szczególnego wzrostu zagrożeniem pożarowym spowodowanym np. suszą, może zostać wprowadzony całkowity zakaz wjazdu jakichkolwiek pojazdów oraz wstępu ludzi na obszary leśne.

Elementarna wiedza z zakresu bezpieczeństwa pożarowego często może okazać się wiedzą na miarę życia. Skąd taką wiedzę można czerpać?


Podstawowym źródłem wiedzy z tej dziedziny powinny być szkolenia. Zagadnienia związane z bezpieczeństwem pożarowym powinny stanowić element instruktażu ogólnego oraz szkolenia podstawowego z zakresu bhp – zgodnie z treścią ramowych programów stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 28 maja 1996 r. w sprawie szczegółowych zasad szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 1996 r., Nr 62, poz. 285 z p. zm.). Podobnie art. 4.6 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., Nr 178, poz. 1380 z. późń. zm.) zobowiązuje właścicieli, zarządców lub użytkowników budynków obiektów i terenów do zapoznania swoich pracowników z obowiązującymi przepisami przeciwpożarowymi oraz Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719 z. późń. zm.). rozszerzyło ten przepis o obowiązek zapoznawania pracowników z treścią Instrukcji Bezpieczeństwa Pożarowego oraz prowadzenie co najmniej raz na dwa lata obowiązkowych ćwiczeń ewakuacyjnych.

Czy w przypadku nie do końca uzasadnionego wezwania straży pożarnej wzywający może być obciążony kosztami interwencji?

Zgodnie z art. 29 Ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U z 2009 r., Nr 178, poz. 1380 z. późń. zm.) i art. 19a Ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U z 2009 r., nr 12, poz. 68 z. późń. zm.), koszty funkcjonowania ochrony przeciwpożarowej i Państwowej Straży Pożarnej pokrywane są z budżetu państwa. Jedynym wyjątkiem jest możliwość pozyskiwania środków finansowych od organizatorów imprez masowych, na zlecenie których wykonywano zadania z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Dlatego wezwanie straży pożarnej w sytuacji gdy zachodziło jakiekolwiek, choćby najmniej uzasadnione podejrzenie zagrożenia, traktowane jest zawsze jako normalna interwencja. Jedynie wezwanie noszące znamiona złośliwego i całkowicie niepotrzebnego z mocy prawa staje się wykroczeniem i jako takie podlega karze grzywny lub innym sankcjom wymierzanym przez sądy grodzkie.

Rozwieszone w widocznych miejscach obiektów użyteczności publicznej i innych zakładów pracy instrukcje postępowania na wypadek pożaru nakazują w przypadku wybuchu pożaru przystąpienie do jego gaszenia np. za pomocą gaśnic. Czy istnieje prawny obowiązek podjęcia takiej próby?


Obecnie nie ma takiego obowiązku, choć rzeczywiście istniał do 1991 r. Art. 9 obowiązującej obecnie Ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 z. późń. zm.) stanowi jedynie, że w przypadku zauważenia pożaru lub innego miejscowego zagrożenia każdy, kto to zdarzenie zauważy, zobowiązany jest do niezwłocznego zawiadomienia osób znajdujących się w strefie zagrożenia oraz jednostki ochrony przeciwpożarowej bądź policji lub wójta albo sołtysa. Ani cytowana wyżej ustawa, ani inne przepisy przeciwpożarowe nie nakazują osobom niebędącym strażakami lub pracownikami podobnych służb ratowniczych podejmowania takich działań. Dopiero na mocy art. 25 ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, kierujący działaniem ratowniczym ma prawo żądać niezbędnej pomocy od instytucji, organizacji, przedsiębiorców i osób fizycznych.

 

Czy są jakieś przypadki, kiedy bezwzględnie należy podjąć walkę z ogniem jeszcze przed przybyciem straży pożarnej?

Mogą zdarzyć się takie sytuacje, na przykład wtedy, gdy zaniechanie działań ratowniczych może przyczynić się do śmierci człowieka. Przykładem może być pożar w obiekcie, w którym przebywają osoby niepełnosprawne, niemające możliwości wydostania się z zagrożonej strefy o własnych siłach. W takich sytuacjach należy jednak ocenić, czy bardziej właściwe będzie podjęcie nie zawsze skutecznych działań gaśniczych, czy szybkie zorganizowanie skutecznej akcji ewakuacyjnej.


W jaki sposób należy posługiwać się gaśnicami?

Dopuszczone na polski rynek gaśnice charakteryzują się różnymi, sposobami uruchamiania. Dlatego bezpośrednio przed użyciem gaśnicy należy spojrzeć na jej etykietę, gdzie w formie 2–3 krótkich zdań i tyluż prostych, schematycznych rysunków pokazany jest sposób jej obsługi. Zapoznanie się z tą instrukcją z reguły trwa krócej niż eksperymenty, które dodatkowo mogą spowodować, że gaśnica albo nie zadziała, albo w skrajnych przypadkach wręcz zostanie uszkodzona. Podczas gaszenia pożaru na zewnątrz budynku trzeba zwrócić uwagę na kierunek wiatru, aby nie dostać się niespodziewanie w chmurę dymu lub w obłok wyrzucanego z gaśnicy środka gaśniczego. Najbardziej efektywne jest zgromadzenie kilku gaśnic i jednoczesne natarcie nimi na ogień przez 2–3 ratowników.
 

Na jaką odległość należy podejść do źródła ognia, aby skutecznie ugasić go za pomocą gaśnicy?

Nie ma potrzeby bardzo bliskiego podchodzenia do źródła ognia, gdyż zasięg rzutu proszku gaśniczego wynosi ok. 2 metrów w przypadku gaśnic samochodowych i 3–4 metrów dla gaśnic większych, 4- i 6- kilogramowych. Podczas uruchamiania gaśnicy należy uważać, żeby strumienia środka gaśniczego przypadkowo nie skierować sobie na twarz lub na twarze innych znajdujących się w zasięgu gaśnicy ludzi.

Jak posługiwać się wewnętrznymi hydrantami pożarowymi?

Istnieją dwa typy wewnętrznych hydrantów pożarowych, różniące się rodzajem umieszczonego w nich węża gaśniczego. Hydranty wyposażone w zwijany w krąg lub składany w harmonijkę płaski, biały, miękki, wąż wymagają przed odkręceniem zaworu całkowitego rozwinięcia i rozprostowania tego węża. Nowsze hydranty wyposażane w półsztywny nawinięty na dużą szpulę czarny, gumowy wąż o średnicy 25 mm pracują poprawnie bez względu na ilość odwiniętego węża. Każdy wąż zakończony jest tzw. prądownicą, czyli odpowiednim urządzeniem formującym strumień wody. Najprostsze prądownice pozbawione są zaworu odcinającego i umożliwiają podawanie jedynie zwartych prądów wody. Znacznie bardziej wskazane jest wyposażanie hydrantów w prądownice uniwersalne, umożliwiające podawanie prądów zwartych i rozproszonych, mające możliwość zamykania wypływu wody przy odkręconym zaworze. Zasięg rzutu strumienia wody wynosi ok. 3 metrów dla strumieni rozproszonych i 10 metrów dla strumieni zwartych. W niektórych obiektach odkręcenie zaworu w hydrancie wewnętrznym powoduje automatyczne włączenie dodatkowych, zwiększających ciśnienie wody pomp pożarowych. Podczas posługiwania się hydrantem wewnątrz pomieszczeń należy zachować daleko idącą rozwagę i ostrożność, gdyż gaszenie pożaru wodą powoduje powstawanie dużej ilości gorącej pary wodnej, mogącej stanowić poważne zagrożenie dla człowieka nie ubranego w odpowiednią odzież ochronną. Z uwagi na możliwość porażenia prądem hydrantów nie należy używać do czasu odłączenia zasilania elektrycznego w objętej ogniem strefie.  



Czy istnieje obowiązek organizowania ćwiczeń ewakuacyjnych, a jeżeli tak, to jak często należy przeprowadzać takie ćwiczenia i jak się do nich przygotować?

§ 17 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów /Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719/ - właściciel lub zarządca obiektu przeznaczonego dla ponad 50 osób będących jego stałymi użytkownikami, niezakwalifikowanego do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, powinien co najmniej raz na 2 lata przeprowadzić praktyczne sprawdzenie organizacji oraz warunków ewakuacji z całego obiektu.

§ 17 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów /Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719/ - w przypadku obiektów, w których cyklicznie zmienia się jednocześnie grupa powyżej 50 użytkowników, w szczególności: szkół, przedszkoli, internatów, domów studenckich, praktycznego sprawdzenia organizacji oraz warunków ewakuacji należy dokonać – co najmniej raz na rok, jednak w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia rozpoczęcia korzystania z obiektu przez nowych użytkowników.

§ 17 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów /Dz. U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719/ - uregulowano zasady praktycznego sprawdzenia ewakuacji w przypadku obiektów zaliczanych do ZL II (zwłaszcza szpitali), w których dotychczasowy obowiązek, ze względu że może narażać zdrowie i życie pacjentów, był często nie wykonywany, powodując, że był to przepis martwy. Wprowadzenie zapisu do rozporządzenia o aplikacyjnym /teoretycznym/ przeprowadzeniu próbnej ewakuacji dla personelu i pracowników szpitala wydaje się być jak najbardziej uzasadnione.

Zakres i obszar budynku objęty praktycznym sprawdzeniem organizacji i warunków ewakuacji musi być uzgodniony z Komendantem Powiatowym PSP w Mońkach.

§ 17 ust. 4 - właściciel lub zarządca obiektu powiadamia Komendanta Powiatowego PSP w Mońkach o terminie przeprowadzenia działań, nie później niż na tydzień przed ich rozpoczęciem.

 

Dlaczego ewakuacja ludzi z obiektów zaczęła być od pewnego czasu traktowana jako priorytetowe zadanie ratownicze?

W ciągu ostatnich kilkunastu lat diametralnie zmieniło się wyposażenie naszych wnętrz. Powszechne jeszcze niedawno naturalne surowce, z których konstruowano meble, wykonywano boazerie czy szyto zasłony, zostały dziś całkowicie zastąpione przez tworzywa syntetyczne, które w przypadku powstania pożaru wydzielają duże ilości gęstego, czarnego dymu utrudniającego bądź wręcz uniemożliwiającego jakąkolwiek orientację przestrzenną w objętym pożarem obiekcie. W dodatku tworzywa sztuczne paląc się bardzo szybko ulegają termicznemu rozkładowi na palne i jednocześnie silnie toksyczne gazy. Kiedy temperatura w objętym pożarem pomieszczeniu osiągnie odpowiednio wysoką wartość, zgromadzone pod sufitem palne substancje lotne ulegają gwałtownemu samozapaleniu, efektem którego jest wydzielenie ogromnych ilości energii cieplnej powodującej niekontrolowany rozwój pożaru na coraz większej przestrzeni. Badania wykazały, że np. zwykły, w zasadzie niezbyt groźny pożar boksu piwnicznego w 4-piętrowym budynku mieszkalnym niewyposażony w wydzieloną dymowo klatkę schodową, w ciągu zaledwie 5–7 minut całkowicie zadymia dwie ostatnie kondygnacje ograniczając na nich widoczność poniżej 30 cm. Przebywanie w atmosferze tego dymu bez odpowiednich środków ochrony dróg oddechowych z reguły już po 1–2 minutach powoduje utratę przytomności, a po 3–4 minutach śmierć.
 

Kto może zarządzić ewakuację ludzi z obiektu?

Zgodnie z art. 25.1.1 Ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r., Nr 178, poz. 1380 z. późń. zm.) ewakuację ludzi i mienia może zarządzić kierujący działaniem ratowniczym strażak Państwowej Straży Pożarnej (lub inna osoba upoważniona do kierowania takimi działaniami). Praktyka pokazuje jednak, że w przypadku zagrożenia, którego objawy są bezpośrednio widoczne lub w jakikolwiek inny sposób odczuwalne, ewakuacja rozpoczyna się w sposób całkowicie spontaniczny, nierzadko wręcz chaotyczny. Dlatego najważniejsze jest, aby jak najszybciej przybrała ona zorganizowaną formę i była kierowana przez ludzi obdarzonych silnymi cechami osobowości, nie ulegających emocjom i cieszących się powszechnym autorytetem.

 

Kiedy zarządzamy ewakuację obiektu i w jaki sposób powinna ona przebiegać?

Ewakuację zarządzamy zawsze, gdy istnieje choćby najmniejsze ryzyko zagrożenia życia lub zdrowia przebywających w obiekcie osób. Ewakuacja powinna przebiegać w sposób sprawny, z zachowaniem całkowitej ciszy i powagi. W sytuacji zagrożenia ogniem, dymem, substancją toksyczną, możliwością zawalenia budynku lub wybuchu gazu z rozszczelnionej instalacji gazowej oraz prawdopodobieństwem działań terrorystycznych, nie należy tracić czasu na wyłączanie komputerów, zamykanie okien, pakowanie akt i tym podobne czynności. Wychodząc z pomieszczenia należy pamiętać o dokładnym zamknięciu drzwi. Pozwoli to na uniknięcie przeciągów mogących spowodować szybsze zadymienie lub wypełnienie niebezpiecznymi substancjami przebiegających wewnątrz budynku dróg ewakuacyjnych.
 

Jakimi sposobami najlepiej jest ogłaszać ewakuację?

Ewakuację należy ogłaszać wszystkimi dostępnymi w danym obiekcie środkami technicznymi. Osoby najbliższe należy alarmować głosem, pamiętając, aby czynić to spokojnie i w niewywołujący paniki sposób. W obiektach niewyposażonych w instalację sygnalizacyjną, nagłaśniającą lub urządzenia do automatycznego nadawania komunikatów głosowych dobrze jest korzystać z przenośnych urządzeń rozgłoszeniowych tzw. tub. Skuteczną formą jest też rozesłanie na teren obiektu gońców. W tym przypadku należy pamiętać, aby były to osoby ogólnie znane, które nie będą musiały tracić czasu na udowadnianie prawdziwości przekazywanych przez siebie poleceń. W budynkach szkolnych ewakuację można ogłaszać odpowiednim, wcześniej ustalonym sygnałem dzwonków. Szczególną uwagę zwraca ciąg krótkich, powtarzających się cyklicznie dźwięków dzwonka, nadawanych przez cały czas trwania ewakuacji.

W jaki sposób i którędy należy opuszczać zagrożony budynek?

Zagrożony budynek lub jego strefę pożarową należy opuszczać korzystając z wcześniej ustalonych, wytyczonych i odpowiednio oznakowanych dróg ewakuacyjnych. Drogami tymi są na ogół korytarze i klatki schodowe służące na co dzień do normalnej komunikacji pieszej. Do celów ewakuacji nie wolno stosować dźwigów, wind, osobowych i towarowych (z wyjątkiem specjalnych dźwigów pożarowych), przejść technologicznych, kanałów i pomostów instalacyjnych oraz innych podobnych urządzeń. Jeżeli drogi ewakuacyjne przedzielone są automatycznie zamykającymi się drzwiami pożarowymi lub oddzieleniami przeciwdymowymi, należy zwracać uwagę, aby nie zostały one w trwały sposób zablokowane, na przykład porzuconymi przedmiotami lub ruchomymi elementami wyposażenia obiektu.

Co robić w przypadku, kiedy na skutek odcięcia dróg ewakuacyjnych przez silny, gęsty dym nie możemy wydostać się z budynku, w którym wybuchł pożar?


Jeżeli z uzasadnionych przyczyn nie jest możliwe opuszczenie budynku, np. na skutek silnego zadymienia korytarza lub klatki schodowej, należy schronić się w najbliższym wyposażonym w okno pomieszczeniu (pamiętając, aby odruchowo nie zamknąć się od środka na klucz!), w razie potrzeby uszczelniając szpary w drzwiach zwilżonymi wodą szmatami, zerwanymi z okien zasłonami lub fragmentami odzieży. Jeżeli możliwe jest otwarcie okna, zawsze trzeba skorzystać z tej okazji, aby nie ulec zatruciu toksycznymi i często bezwonnymi gazami pożarowymi mogącymi dostać się do pomieszczenia. Otwarte okno należy też wykorzystać do zasygnalizowania swojej obecności w budynku osobom znajdującym się na zewnątrz. Jeśli natomiast otwarcie lub wybicie okna z różnych względów nie jest możliwe, należy jak najszybciej o swojej sytuacji postarać się poinformować (np. telefoniczne) straż pożarną. Należy też wiedzieć, że w przypadku niepalnej konstrukcji budynku oraz przewidywanej w warunkach aglomeracji miejskiej szybkiej interwencji straży pożarnej wyposażonej w profesjonalny sprzęt i agregaty oddymiające w wielu przypadkach, pozostanie w zamykanym i wentylowanym lub wyposażonym w okna pomieszczeniu jest znacznie mniej ryzykowne niż próba pokonania kilkunastu metrów silnie zadymionego korytarza lub inne, nierzadko skrajnie desperackie metody ewakuacji. Jeżeli jednak przybyli na miejsce pożaru strażacy nakażą całkowitą ewakuację obiektu, należy się tej decyzji bezwarunkowo podporządkować.

 

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Co to jest pożar? iconPóźnym wieczorem z pokładu statku kosmicznego "Granat", parkującego na orbicie wokółplanetarnej, dostrzeżono wielki pożar. Pożar szalał na stepie w rejonie

Co to jest pożar? iconDefinicje Co to jest pożar?

Co to jest pożar? iconAbc pożar

Co to jest pożar? iconProces spalania I pożAR

Co to jest pożar? iconNazwa zagrożenia pożAR

Co to jest pożar? iconTemat : pożar I zagrożENIE pożarowe. Cel zajęć

Co to jest pożar? icon1. Czy pożar może występować jako zagrożenie naturalne?

Co to jest pożar? iconPostępowanie podczas pożaru jeśli zauważyłeś pożar w domu/mieszkaniu

Co to jest pożar? iconPożar to żywioł, który łatwo wywołać, ale trudno go opanować I zlikwidować

Co to jest pożar? iconPOŻar I zatonięcie jachtu motorowego „grace” w zatoce burgajeto w okolicach przylądka quefali (albania) w dniu 7 kwietnia 2006r

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom