Dyrektywa Rady 93/16/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r




Pobierz 288.53 Kb.
NazwaDyrektywa Rady 93/16/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r
strona1/5
Data konwersji11.11.2012
Rozmiar288.53 Kb.
TypDokumentacja
  1   2   3   4   5
Dyrektywa Rady 93/16/EWG


z dnia 5 kwietnia 1993 r.


mająca na celu ułatwienie swobodnego przepływu lekarzy i wzajemnego uznawania ich dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji


RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,


uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 49, art. 57 ust. 1 i 2, zdanie pierwsze i trzecie, oraz art. 66,


uwzględniając wniosek Komisji,


we współpracy z Parlamentem Europejskim1,


uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno - Społecznego2,


a także mając na uwadze, co następuje:


dyrektywa Rady 75/362/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotycząca wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw oraz innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny, obejmująca środki ułatwiające skuteczne wykonywanie prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług3, oraz dyrektywa 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotycząca koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy4, były wielokrotnie i w znaczącym stopniu zmieniane; dla jasności i ze względów praktycznych, wyżej wymienione dyrektywy należy ujednolicić; ponadto pożądane jest, by, zbierając te dyrektywy w tekście jednolitym, włączyć do niego dyrektywę Rady 86/547/EWG z dnia 15 września 1986 r. dotyczącą specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej5;


zgodnie z Traktatem, od zakończenia okresu przejściowego zabronione jest stosowanie jakichkolwiek praktyk dyskryminacyjnych ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do przedsiębiorczości i świadczenia usług; zakaz takich praktyk ze względu na przynależność państwową dotyczący w szczególności udzielania wszelkich zezwoleń wymaganych dla wykonywania zawodu lekarza jak również rejestracji lub członkostwa w organizacjach lub instytucjach zawodowych;


niemniej jednak, wydaje się pożądane wprowadzenie określonych przepisów dla ułatwienia skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, dotyczących działalności lekarzy;


na mocy Traktatu, Państwa Członkowskie nie powinny w żadnej formie udzielać pomocy, która mogłaby utrudniać warunki przedsiębiorczości;


art. 57 ust. 1 Traktatu przewiduje, że zostaną wydane dyrektywy w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji; celem niniejszej dyrektywy jest uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny w celu umożliwienia podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie medycyny, oraz uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji specjalistów;


w odniesieniu do szkolenia specjalistów, pożądane jest wzajemne uznawanie kwalifikacji nabytych w wyniku szkolenia, w przypadku gdy tego rodzaju kwalifikacje, choć nie są warunkiem podjęcia działalności w charakterze specjalisty, uprawniają do posługiwania się tytułem specjalisty;


zmiany w ustawodawstwie Państw Członkowskich pociągnęły za sobą pewne poprawki o charakterze technicznym, niezbędne do tego, żeby uwzględnić w szczególności zmiany w nazwach dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w tych zawodach lub w określeniach niektórych specjalności medycznych, a także powstanie pewnych nowych specjalności medycznych lub zaniechanie praktykowania pewnych dawnych specjalności w niektórych Państwach Członkowskich;


pożądane jest ustanowienie środków dotyczących praw nabytych w odniesieniu do wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny wydanych przez Państwo Członkowskie oraz zatwierdzania szkolenia, które rozpoczęło się przed wdrożeniem niniejszej dyrektywy;


w odniesieniu do posiadania świadectwa wykształcenia dyrektywa, w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów nie zakłada równoważności szkolenia objętego takimi dyplomami, posługiwanie się takimi kwalifikacjami powinno być dozwolone jedynie w języku Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi lub przybywa cudzoziemiec;


w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy przez władze krajowe, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że oprócz świadectw szkolenia, osoba, która spełnia wymagane przez dyrektywę warunki szkolenia, zobowiązana jest przedstawić świadectwo, w którym właściwe władze kraju pochodzenia danej osoby lub państwa, z którego przybywa, potwierdzą, że świadectwa takie są równoważne ze świadectwami objętymi zakresem niniejszej dyrektywy;


niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, zakazujących spółkom prowadzenia praktyki medycznej lub nakładających na nie pewnych warunków prowadzenia takiej praktyki;


w przypadku świadczenia usług, wymóg rejestracji lub członkostwa w organizacjach lub instytucjach zawodowych, ze względu na to, że jest on związany z ustalonym i stałym charakterem działalności prowadzonej w kraju przyjmującym, stanowiłby bez wątpienia przeszkodę dla osoby zamierzającej świadczyć usługi, z powodu tymczasowego charakteru jej działalności; a zatem wymóg ten należy znieść; jednakże w tym przypadku należy zagwarantować nadzór nad dyscypliną zawodową, leżący w zakresie odpowiedzialności takich organizacji lub instytucji zawodowych; w oparciu o art. 62 Traktatu, że dana osoba może zostać zobowiązana do przedłożenia danych właściwym władzom przyjmującego Państwa Członkowskiego, odnoszących się do świadczenia usług


w odniesieniu do wymagań dotyczących nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii należy dokonać rozróżnienia pomiędzy wymaganiami, jakie należy spełnić rozpoczynając wykonywanie zawodu, a wymaganiami, niezbędnymi przy jego wykonywaniu


w celu wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji dotyczących szkolenia specjalistycznego w dziedzinie medycyny, oraz w celu stworzenia wszystkim osobom, wykonującym dany zawód i będącym obywatelami Państw Członkowskich, jednakowych możliwości w ramach Wspólnoty, wydaje się niezbędne skoordynowanie wymagań dotyczących szkolenia specjalistycznego w dziedzinie medycyny; w tym celu należy ustanowić pewne minimalne kryteria dotyczące prawa podejmowania szkolenia specjalistycznego, minimalnego okresu trwania takiego szkolenia miejsca gdzie się odbywa, a także nadzoru, jakiemu to szkolenie powinno być poddane; niniejsze kryteria dotyczą wyłącznie specjalności występujących we wszystkich Państwach Członkowskich lub w co najmniej dwóch Państwach Członkowskich;


koordynacja działań będąca przedmiotem niniejszej dyrektywy nie wyklucza dalszej koordynacji;


obecnie uznaje się powszechnie potrzebę specjalnego szkolenia lekarzy ogólnych, które umożliwiłoby im lepsze wykonywanie tej funkcji; niniejsza funkcja, która w znacznym stopniu uzależniona jest od znajomości środowiska pacjentów, oprócz odpowiedniego leczenia polega na poradnictwie w sprawie zapobiegania chorobom i ogólnej ochrony zdrowia pacjentów;


potrzeba specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej wyniknęła głównie z postępu nauk medycznych, którego rezultatem jest pogłębienie się różnicy między badaniami naukowymi w medycynie i nauczaniem z jednej strony, a ogólną praktyką medyczną z drugiej, także najważniejszych aspektów ogólnej praktyki medycznej nie można już nauczać w zadowalający sposób w ramach obecnego systemu podstawowego szkolenia medycznego w Państwach Członkowskich;


niezależnie od korzyści dla samych pacjentów, uznaje się, że lepsze szkolenie w dziedzinie specyficznej funkcji lekarza ogólnego przyczyni się do usprawnienia opieki zdrowotnej, szczególnie przez rozwój bardziej selektywnego podejścia do korzystania z porad specjalistów, laboratoriów oraz innych specjalistycznych ośrodków i urządzeń;


lepsze szkolenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej podniesie prestiż lekarza medycyny ogólnej;


chociaż niniejsza sytuacja wydaje się mieć charakter nieodwracalny, jej rozwój w poszczególnych Państwach Członkowskich przebiega w zróżnicowanym tempie; pożądanym jest zapewnienie, aby w kolejnych etapach zbiegały się różne trendy, jednak bez przyspieszania tego procesu, przez wzgląd na właściwe szkolenie każdego lekarza ogólnego, spełniające szczególne wymagania ogólnej praktyki medycznej;


w celu zapewnienia stopniowego wprowadzania tej reformy, niezbędne jest, na etapie początkowym, wprowadzenie w każdym Państwie Członkowskim specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej, które spełnia minimalne wymagania ilościowe i jakościowe oraz uzupełnia minimalne podstawowe szkolenie, jakie zgodnie z niniejszą dyrektywą lekarz musi otrzymać; nie ma znaczenia, czy szkolenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej otrzymuje się w ramach lub niezależnie od podstawowego szkolenia medycznego, jak to jest określone w poszczególnych krajach; na drugim etapie należy wprowadzić przepisy uzależniające prowadzenie ogólnej praktyki medycznej w ramach systemu zabezpieczenia społecznego od ukończenia specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej; następnie należy przedłożyć dalsze propozycje w sprawie ukończenia reformy;


niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo Państw Członkowskich do organizowania własnego systemu zabezpieczenia społecznego i określenia działalności, jaka ma być w ramach takiego systemu prowadzona;


na mocy niniejszej dyrektywy koordynacja minimalnych zasad regulujących wydawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, potwierdzających ukończenie specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej, umożliwi wzajemne uznawanie przez Państwa Członkowskie dyplomów, świadectw lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji;


na mocy niniejszej dyrektywy, przyjmujące Państwo Członkowskie nie jest uprawnione do wymagania od lekarzy, posiadających dyplomy uzyskane w innym Państwie Członkowskim i uznawane na podstawie niniejszej dyrektywy, ukończenia dodatkowego szkolenia w celu prowadzenia praktyki w ramach systemu zabezpieczenia społecznego, nawet jeżeli ukończenia takiego szkolenia wymaga się od osób posiadających dyplomy w dziedzinie medycyny uzyskane na terytorium tego państwa; przepisy niniejszej dyrektywy w zakresie prowadzenia ogólnej praktyki medycznej w ramach systemów zabezpieczeń społecznych będą obowiązywać do dnia 1 stycznia 1995 r. włącznie, a poczynając od tego dnia niniejsza dyrektywa nałoży na wszystkie Państwa Członkowskie obowiązek, uzależnienia prowadzenia praktyki medycznej w ramach systemu zabezpieczeń społecznych od przejścia specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej; na mocy niniejszej dyrektywy, lekarze, którzy podjęli praktykę przed wyżej wymienionym terminem, muszą mieć prawa nabyte do prowadzenia ogólnej praktyki medycznej w ramach systemu ubezpieczeń społecznych kraju przyjmującego, nawet jeżeli nie odbyli specjalnego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej;


koordynacja określona niniejszą dyrektywą dotyczy kształcenia zawodowego lekarzy, podczas gdy chodzi o kształcenie, większość Państw Członkowskich obecnie nie stosuje rozróżnienia między lekarzami zatrudnionych w charakterze pracowników najemnych i lekarzami prowadzącymi działalność gospodarczą na własny rachunek; zasady dotyczące nieskazitelnego charakteru lub nieposzlakowanej opinii, dyscypliny zawodowej lub posługiwania się tytułem zawodowym są lub mogą być stosowane, zależnie od Państwa Członkowskiego, zarówno do osób zatrudnionych jako pracownicy najemni jak i prowadzących działalność gospodarczą na własny rachunek; działalność lekarzy we wszystkich Państwa Członkowskich uzależniona jest od posiadania dyplomu, świadectwa lub innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny; działalność taka prowadzona jest zarówno przez osoby pracujące jako pracownicy najemni jak i prowadzące działalność gospodarczą na własny rachunek lub występujące w obydwu tych rolach w trakcie swojej kariery zawodowej; wydaje się niezbędne, w celu zachęcenia do możliwie swobodnego przemieszczania się osób wykonujących ten zawód w ramach Wspólnoty, objęcie niniejszą dyrektywą również lekarzy zatrudnionych jako pracownicy najemni;


niniejsza dyrektywa nie może zmieniać zobowiązań Państw Członkowskich dotyczących terminów transpozycji dyrektyw o których mowa w załączniku III część „B” ,


PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:


TYTUŁ I


ZAKRES


Artykuł 1


Niniejszą dyrektywę stosuje się do działalności lekarzy zatrudnionych na podstawie umowy o pracę lub prowadzących działalność gospodarczą na własny rachunek, będących obywatelami Państw Członkowskich.


TYTUŁ II


WZAJEMNE UZNAWANIE DYPLOMÓW, ŚWIADECTW I INNYCH DOKUMENTÓW POTWIERDZAJĄCYCH POSIADANIE KWALIFIKACJI W DZIEDZINIE MEDYCYNY

ROZDZIAŁ I


DYPLOMY, ŚWIADECTWA I INNE DOKUMENTY POTWIERDZAJĄCE POSIADANIE KWALIFIKACJI W DZIEDZINIE MEDYCYNY

Artykuł 2


Każde Państwo Członkowskie uznaje dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie zgodnie z art. 23 i wyszczególnione w art. 3, przez nadanie tym kwalifikacjom, w zakresie prawa do podejmowania i prowadzenia działalności lekarskiej, takiej samej mocy obowiązującej na swym terytorium, jak tym, które ono samo przyznaje.


Artykuł 3


Dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, przewidziane w art. 2, to:


  1. w Belgii:


„diplôme légal de docteur en médecine, chirurgie et accouchements/Wettelijk diploma van doctor in de genees-, heel- en verloskunde” (dyplom lekarza medycyny, chirurgii i położnictwa wymagany przez prawo), wydawany przez uniwersyteckie wydziały medycyny, centralną komisję egzaminacyjną lub Państwową komisję egzaminacyjną wykształcenia uniwersyteckiego;


  1. w Danii:


„bevis for bestaaet laegevidenskabelig embedseksamen” (dyplom lekarza praktykującego wymagany przez prawo) wydawany przez uniwersytecki wydział medycyny oraz „dokumentation for gennemfoert praktisk uddannelse” (świadectwo odbycia szkolenia wydawane przez właściwe władze służby zdrowia);


  1. w Niemczech:


1. „Zueber die aerztliche Staatspruefung” (świadectwo zdania państwowego egzaminu z medycyny) wydawane przez właściwe władze; „Zeugnis ueber die Vorbereitungszeit als Medizinalassistent” (świadectwo przejścia okresu przygotowawczego w charakterze asystenta medycznego w zakresie, w jakim niemieckie prawo nadal wymaga, żeby taki okres był uzupełnieniem wykształcenia medycznego);

      1. „Zeugnis ueber die aerztliche Staatspruefung” (świadectwo egzaminu Państwowego z medycyny) wydawane przez właściwe władze po 30 czerwca 1988 r. oraz świadectwo potwierdzające odbycie praktyki medycznej w czasie trwania praktycznego szkolenia („Arzt im Praktikum”);




  1. w Grecji:


„Πτυχίο Ιατρικής” (dyplom w dziedzinie medycyny) wydawany przez:


  • wydział medyczny uniwersytetu, lub




  • instytut medycyny wydziału nauk o zdrowiu uniwersytetu;




  1. w Hiszpanii:


„Título de Licenciado en Medicina y Cirugia” (dyplom uniwersytecki w dziedzinie medycyny i chirurgii) wydawany przez ministerstwo edukacji i nauki lub przez rektora uniwersytetu;


  1. we Francji:




  1. „diplôme d'Etat de docteur en médecine” (Państwowy dyplom lekarza medycyny) wydawany przez uniwersyteckie wydziały medycyny, uniwersyteckie połączone wydziały medycyny i farmacji lub przez uniwersytety;




  1. „diplôme d'université de docteur en médicine” (uniwersytecki dyplom lekarza medycyny) poświadczający ukończenie takiego samego kursu, jaki jest wymagany do uzyskania Państwowego dyplomu lekarza medycyny;




  1. w Irlandii:


świadectwo podstawowych kwalifikacji wydawane w Irlandii po zdaniu egzaminu kwalifikacyjnego przed kompetentną komisją egzaminacyjną oraz świadectwo doświadczenia wydawane przez tę komisję, uprawniające do wpisania do rejestru jako pełnoprawny zarejestrowany lekarz praktykujący;


  1. we Włoszech:


„diploma di laurea in medicina e chirurgia” (dyplom ukończenia studiów w zakresie medycyny i chirurgii) wydawany przez uniwersytet wraz z „diploma di abilitazione all'esercizio della medicina e chirurgia” (dyplom uprawniający do wykonywania zawodu lekarza i chirurga, wydawany przez Państwową komisję egzaminacyjną);


  1. w Luksemburgu


'diplôme d'Etat de docteur en médecine, chirurgie et accouchements' (Państwowy dyplom lekarza medycyny, chirurgii i położnictwa) wydawany przez Państwową komisję egzaminacyjną i zatwierdzany przez ministerstwo edukacji, oraz 'certificat de stage' (świadectwo praktycznego szkolenia) wydawane przez ministerstwo zdrowia publicznego;


  1. w Niderlandach:


„universitair getuigschrift van arts” (uniwersyteckie świadectwo lekarza);


  1. w Portugalii:


„Carta de curso de licenciatura em medicina:” (dyplom potwierdzający ukończenie studiów medycznych) wydawany przez uniwersytet oraz „Diploma comprovativo da conclusao do internato geral” (dyplom potwierdzający odbycie ogólnego stażu) wydawany przez właściwe władze ministerstwa zdrowia;


  1. w Zjednoczonym Królestwie:


świadectwo podstawowych kwalifikacji wydawane w Zjednoczonym Królestwie po złożeniu egzaminu kwalifikacyjnego przed odpowiednią komisją oraz świadectwo doświadczenia wydawane przez tę komisję, uprawniające do wpisania do rejestru jako pełnoprawny zarejestrowany lekarz praktykujący;


ROZDZIAŁ II


DYPLOMY, ŚWIADECTWA I INNE DOKUMENTY POTWIERDZAJĄCE POSIADANIE KWALIFIKACJI W ZAKRESIE SPECJALIZACJI MEDYCZNYCH ISTNIEJĄCYCH WE WSZYSTKICH PAŃSTWACH CZŁONKOWSKICH


Artykuł 4


Każde Państwo Członkowskie uznaje dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych, wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie zgodnie z art. 24-26 i 29 i wyszczególnione w art. 5, przez nadanie tym kwalifikacjom, w zakresie prawa do podejmowania i prowadzenia działalności lekarskiej, takiej samej mocy obowiązującej na swym terytorium, jak tym, które ono samo przyznaje.

  1   2   3   4   5

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Dyrektywa Rady 93/16/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r iconDyrektywa Rady 93/13/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r

Dyrektywa Rady 93/16/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r iconDyrektywa rady 93/98/ewg z dnia 29 października 1993 r

Dyrektywa Rady 93/16/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r iconDyrektywa rady 93/92/ewg z dnia 29 października 1993 r

Dyrektywa Rady 93/16/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r iconDyrektywa rady 93/14/ewg z dnia 5 czerwca 1993 r

Dyrektywa Rady 93/16/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r iconDyrektywa rady 93/25/ewg z dnia 1 czerwca 1993 r

Dyrektywa Rady 93/16/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r iconDyrektywa rady 93/76/ewg z dnia 13 września 1993 r

Dyrektywa Rady 93/16/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r iconDyrektywa rady nr 93/83/ewg z dnia 27 września 1993 r

Dyrektywa Rady 93/16/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r iconDyrektywa rady 93/42/ewg z dnia 14 czerwca 1993 r

Dyrektywa Rady 93/16/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r iconDyrektywa rady 93/85/ewg z dnia 4 października 1993 r

Dyrektywa Rady 93/16/ewg z dnia 5 kwietnia 1993 r iconDyrektywa rady 89/284/ewg z dnia 13 kwietnia 1989 r

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom