Ortopedia jest dzialem medycyny, który zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem wrodzonych I nabytych zaburzeń narządu ruchu. Pomimo że z niektórymi stosowanymi




Pobierz 1.26 Mb.
NazwaOrtopedia jest dzialem medycyny, który zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem wrodzonych I nabytych zaburzeń narządu ruchu. Pomimo że z niektórymi stosowanymi
strona9/39
Data konwersji13.11.2012
Rozmiar1.26 Mb.
TypDokumentacja
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   39

- Axonotmesis - obserwujemy w niej całkowite przerwanie anatomiczne aksonów przy zachowaniu ciągłości osłonki łącznotkankowej. Następnie dochodzi do zwyrodnienia i stopniowej regeneracji obwodowego odcinka włókna nerwowego. Klinicznie - wypadnięcie funkcji nerwu. Powrót czynności spontaniczny, lecz powolny może trwać wiele miesięcy lub nawet kilka lat. Wielokrotnie pozostaje trwałe upośledzenie funkcji kończyny.

- Neurotmesis- uszkodzenie wszystkich składowych nerwu, którego końce czasami ulegają całkowitemu odseparowaniu. W takich przypadkach konieczne jest leczenie chirurgiczne: zszycie lub przeszczep nerwu. Jeżeli rana jest czysta, a chirurg dysponuje odpowiednim doświadczeniem, można przecięty nerw pierwotnie zszyć. W innych przypadkach definitywny zabieg wykonuje się wtórnie po wygojeniu rany. Rokowanie jest zawsze niepewne.

Stłuczenia nerwów (np. promieniowego, łokciowego, pachowego, udowego, piszczelowego, strzałkowego) mogą prowadzić do uszkodzenia ich struktury i funkcji. W wyniku tego dochodzi często do krwawień śródnerwowych, odczynu zapalnego, a także włóknienia, które może wtórnie upośledzać funkcję nerwu.

Leczenie polega na unieruchomieniu, stosowaniu okładów z lodu, a następnie odpowiedniej rehabilitacji. Brak poprawy po upływie 2-3 miesięcy stanowi wskazanie do rewizji operacyjnej miejsca uszkodzenia i wtórnego zszycia nerwu lub wykonania jego przeszczepu. Następnie wskazana jest odpowiednia rehabilitacja, farmakoterapia oraz elektroterapia (elektrostymulacja).


Objawy

- Zaburzenie czucia.

- Zaburzenie funkcji mięśni (należy pamiętać o ruchach trikowych, czyli możliwości zastąpienia czynności mięśni porażonych pracą mięśni zdrowych, co może być przyczyną pomyłek diagnostycznych).

- Zaburzenie odruchów ścięgnistych i okostnowych. - Kauzalgia (przy częściowym uszkodzeniu).

- Zaburzenia troficzne skóry (sucha, lśniąca, paznokcie łamliwe). - Zaniki mięśni, skóry i tkanki podskórnej.

- Wskazane badanie przewodnictwa nerwowego i EMG.

Do wstępnego rozpoznania obrażeń nerwów kończyny górnej wystarcza test Babińskiego na kciuku:

- pełne zgięcie paliczka końcowego wskazuje, że nerw pośrodkowy nie jest uszkodzony;

- pełny wyprost paliczka końcowego wskazuje, że nerw promieniowy nie uległ uszkodzeniu;

- przywiedzenie kciuka do palca wskazującego dowodzi, że nerw łokciowy nie uległ uszkodzeniu.

2.1.26.1. USZKODZENIA WYBRANYCH NERWÓW

Nerw pachowy (Cv, CvI) Przyczyna - Uraz barku.

Objawy - Brak możliwości odwiedzenia ramienia do poziomu. - Zaburzenie ruchów ramienia do przodu i tyłu.

- Upośledzenie czucia na bocznej stronie ramienia. Nerw mięśniowo-skórny (Cv-CvII)

Przyczyna -- Uraz barku.

Objawy - Osłabienie zginania przedramienia.

- Osłabienie odwracania przedramienia.

- Zniesienie odruchu mięśnia dwugłowego.

- Później zanik mięśnia dwugłowego ramienia.

- Upośledzenie czucia po zewnętrznej i przedniej części przedramienia.

Nerw promieniowy (Cv- Cv,II)

Przyczyna - Obrażenia dołu pachowego.

- Złamania trzonu kości ramiennej.

- Ucisk w śnie po upojeniu alkoholowym. - Złamania głowy kości promieniowej.

- Złamania kości przedramienia. - Jatrogenna.


Objawy - Brak wyprostu przedramienia.

- Brak wyprostu nadgarstka i palców (ręka wisząca) (ryc. 29).

- Osłabicnie uścisku ręki.

- Brak odwracania wyprostowanego przedramienia. - Brak odwodzenia kciuka.

- Zniesienie odruchu z mięśnia trójgłowego i ramienno-promieniowego.

- Później zanik mięśnia trójgłowego ramienia.

- Zaburzenia czucia powierzchni promieniowo-grzbietowej ręki i palców I-III.

Nerw łokciowy (CvII,-Thi)

Przyczyna - Obrażenia stawu łokciowego (zwichnięcia, złamania).

- Później wskutek ucisku nerwu lub napięcia przy nadmiernej koślawości łokcia.

Objawy - Brak możliwości zgięcia palców IV i V w dalszych stawach międzypaliczkowych.

- Upośledzenie przywodzenia kciuka.

- Brak odwodzenia i przywodzenia palców. - Ręka szponowata (ryc: 30).

- Brak czucia V i łokciowej połowy IV palca.

- Później zanik mięśni międzykostnych, kłębu kciuka i kłębu palca V.

Nerw pośrodkowy (CvI-ThI)

Przyczyna - Obrażenia stawu łokciowego.

Objawy - Oslabienie zginanią palców w stawach międzypaliczkowych.

- Brak odwodzenia, przeciwstawiania i zginania kciuka.

- Upośledzenie zginania palców w bliższych stawach międzypa-

liczkowych.

- Upośledzenie nawracania i odwodzenia ręki.

- Przy próbie zgięcia ręka ustawia się jak "do przysięgi" - zgi-

nają się palce IV i V oraz częściowo trzeci, natomiast kciuk

i wskaziciel pozostają wyprostowane (ryc. 31).

- Zaburzenia czucia - część dloniowa trzy i pół palca od strony promieniowej.

- Później zanik mięśni klębu.

Nerw udowy (LII-LIV)

Przyczyna - Zlamanie miednicy.

- Zwichnięcie stawu biodrowego.

Objawy - Oslabienie zginania uda.

- Osłabienie wyprostu kolana (trudności z wchodzeniem na schody).

- Osłabienie czucia na przedniej powierzchni uda oraz wewnętrznej stronie podudzia i stopy. .

- Później zanik mięśnia czworogłowego uda.

Nerw kulszowy (LIv--SII)

Przyczyna - Złamania panewki miednicy.

- Zwichnięcie tylne stawu biodrowego.

- Rany pośladka lub wstrzyknięcia do pośladka.

Objawy - Opadnięcie stopy i palców.

- Oslabienie zginania kolana.

- Zniesiony odruch skokowy.

- Zaburzenia czucia na wewnętrznej stronie kończyny oraz prawie całej stopy.

- Później uogólnione zaniki mięśni kończyny i szponowate ustawienie palców.


Nerw strzałkowy wspólny (LIv-SI)

Przyczyna - Urazy okolicy dołu podkolanowego. - Zwichnięcia stawu kolanowego.

- Złamania głowy strzałki.

Objawy - Opadanie stopy (brak możliwości stania na pięcie). - Obniżenie zewnętrznego brzegu stopy.

- Zaburzenia czucia na przednio-bocznej powierzchni goleni.

Nerw piszczelowy (LIv-SII)

Przyczyna - Obrażenia dołu podkolanowego. - Obrażenia goleni.

Objawy - Brak możliwości zginania podeszwowego stopy i palców (brak możliwości wspięcia się na palce).

- Szponowate ustawienie palców.

- Zaburzenia czucia tylnej i dolnej powierzchni goleni oraz podeszwy stopy.

- Późne zaniki mięśni łydki i zmiany troficzne skóry.

2.1.26.2. USZKODZENIA SPLOTU RAMIENNEGO

Splot ramienny może ulec uszkodzeniu nawet w wyniku niewielkiego urazu obręczy kończyny górnej, ponieważ:

- jest słabo osłaniany przez tkanki miękkie;

- jest położony w pobliżu kości (żeber, wyrostka kruczego łopatki oraz głowy kości ramiennej);

- wszystkie jego struktury znajdują się pod napięciem.

Typy uszkodzeń

- Górny (Erba-Duchenne'a) - dotyczy korzeni Cv-CvI; porażenie obejmuje mięśnie: nadgrzebieniowy, podgrzebieniowy, naramienny, obły mniejszy, dwugłowy ramienia, kruczo-ramienny, ramienno-promieniowy; objawy: upośledzenie ruchów odwodzenia ramienia, zginania w stawie łokciowym i odwracania przedramienia oraz czucia w zakresie dermatomów Cv- CvI.

- Środkowy - objawia się niedowładami w obrębie mięśni unerwionych przez nerw promieniowy oraz zaburzeniami czucia w zakresie dermatomu CvII - Dolny (Kłumpkego-Dejerine'a) - dotyczy korzeni CvIII Thl; porażenie

obejmuje zginacze i prostowniki przedramienia oraz mięśnie ręki. - Mieszany (najczęstszy).

Leczenie zależy od charakteru i rozległości uszkodzenia. W przypadku naciągnięcia pni nerwowych zwykle nieoperacyjne (unieruchomienie, a następnie intensywna rehabilitacja). W uszkodzeniach zamkniętych, z towarzyszącymi złamaniami (np. obojczyka), oraz otwartych - operacyjne (rewizja i zszycie), a następnie rehabilitacja. Niekiedy konieczne są zabiegi, których celem jest poprawa funkcji kończyny górnej: usztywnienia stawów (np. ramiennego w pozycji czynnościowej) oraz przeszczepy mięśni.


2.1.27. USZKODZENIA NACZYŃ

Występują przy złamaniach kości długich lub zwichnięciach dużych stawów u 0,2-10% chorych i mogą być przyczyną ostrego niedokrwienia kończyny. Szczególną predyspozycję do nich wykazują tętnice:

- podobojczykowa (po złamaniu obojczyka lub I żebra); - pachowa (po urazach dołu pachowego);

- ramienna (po złamaniach nadkłykciowych, szyjki i trzonu kości ramiennej);

- udowa (po złamaniu nadkłykciowym i trzonu kości udowej);

- podkolanowa (po zwichnięciu stawu kolanowego lub skośnym złamaniu bliższej nasady kości piszczelowej);

- goleni (po wieloodłamowych i otwartych złamaniach goleni). Obrażenia tętnic można podzielić na:

- bezpośrednie, pośrednie i późne następstwa;

- z zachowaniem ciągłości ściany (stłuczenie, przerwanie błony wewnętrznej, uciśnięcie, kurcz) i z przerwaniem ciągłości ściany (przecięcie poprzeczne, rozdarcie, rana boczna).

Uszkodzenie tętnicy o szerokim świetle ( > 6 mm) może spowodować: - krwotok i wykrwawienie;

- krwotok z wytworzeniem krwiaka tętniącego;

- niedokrwienie narządu zaopatrywanego przez zranioną tętnicę.

Objawy uszkodzenia tętnicy: obrzęk, krwiak tętniący i niedokrwienie kończyny zależą od rodzaju i wielkości urazu. Niekiedy mogą być przesłaniane przez objawy towarzyszące złamaniom lub zwichnięciom. Czasami skutki obrażenia naczyń ujawniają się dopiero po kilku godzinach od opatrzenia złamania. Trudno wtedy określić, czy powstały one w następstwie urazu, nastawiania, zespalania czy zbyt ścisłego opatrunku.

Duże trudności diagnostyczne stwarza brak widocznych zewnętrznych oznak uszkodzenia tętnicy, których powodem może być zakrzep powstający na podłożu urazu podprzydankowego. Niebezpieczeństwo wtórnego zakrzepu pourazowego polega na tym, że objawy kliniczne narastają powoli, nierzadko wiele godzin po urazie. Mogą zostać przeoczone, jeżeli założone jest zewnętrzne unieruchomienie, a towarzyszące mu dolegliwości bólowe zwykle przypisuje się obrażeniom kości lub stawu.

Rokowanie po uszkodzeniach naczyń zależy od wydolności krążenia obocznego, jest gorsze w kończynach dolnych, zwłaszcza po obrażeniach tętnicy podkolanowej. Następstwem ostrego niedokrwienia kończyny mogą być:

- wtórna obwodowa zakrzepica powstająca po około 6 godzinach od zupełnego przerwania krążenia;

- zespoły ciasnoty przedziałów powięziowych; - uszkodzenia nerwów;

- martwica kończyny; - zakażenia.

Przez wiele lat należytej uwagi nie poświęcano uszkodzeniom żył, a rutynowym postępowaniem w takich przypadkach było ich podwiązywanie. Obecnie


uważa się, że jednoimienna żyła zawsze powinna zostać naprawiona, podwiązanie bowiem może doprówadzić do nadciśnienia wewnątrzprzedziałowego, objawiającego się obrzękiem tkanek. Upośledza on mikrokrążenie, w wyniku czego znacznie zmniejsza się przepływ krwi w dużych naczyniach i pojawiają się objawy niedokrwienia mimo prawidłowego funkcjonowania tętnicy.

Leczenie

Postępowanie na miejscu wypadku sprowadza się do zatamowania krwawienia (nie należy stosować opasek uciskowych lub kleszczyków naczyniowych). Prawie wszystkie krwawienia można zatamować, uciskając palcami tętnicę powyżej miejsca uszkodzenia lub zakładając opatrunek uciskowy zjałowej gazy i bandaża (ryc. 32, 33).


Nigdy nie powinno się usuwać wbitych ciał obcych, np. noża, metalu, drewna. Należy zapewnić wentylację (w razie konieczności intubacja), a także dostęp do żyły i rozpocząć podawanie płynów (nie podawać dekstranu), unieruchomić złamanie lub zwichnięcie oraz podać środki przeciwbólowe. Chorego szybko przewozimy do specjalistycznego ośrodka, gdzie uszkodzenie tętnic i/lub żył powinno zostać opatrzone przez chirurga naczyniowego.

2.1.28. ZAKRZEPICA ŻYŁ GŁĘBOKICH I ZATOR TĘTNICY PŁUCNEJ

Zakrzepica żył głębokich jest źródłem zatorów tętnicy płucnej u około 90% chorych. U większości z nich (70%) wystąpienie zatoru nie jest poprzedzone żadnymi objawami zwiastującymi.

W następstwie zakrzepicy może się również rozwinąć zespół pozakrzepowy, który charakteryzuje się trwałymi zaburzeniami odpływu krwi z kończyn dolnych (w wyniku uniedrożnienia żył głębokich przez proces zapalno-zakrzepowy).

Przyczyną zatorów tętnic płucnych jest materiał zatorowy pochodzący najczęściej z żył głębokich, rzadziej stanowią go zatory septyczne i tłuszczowe (np. po


złamaniach trzonów kości długich). Gwałtowne następstwa zatoru tętnicy płucnej związane są zarówno z jego działaniem mechanicznym, jak i humoralnym. Działanie mechaniczne prowadzi do:

- niemiarowości (w czasie przechodzenia materiału zatorowego przez serce); - rozszerzenia tętnic oskrzelowych (wyraz rozwijania się krążenia obocznego);

- zmniejszenia płucnego przepływu krwi (zmniejszona minutowa objętość wyrzutowa serca, spadek ciśnienia krwi, niemiarowość, wstrząs).

Działanie humoralne spowodowane jest uwolnieniem histaminy i serotoniny z płytek krwi, w wyniku czego dochodzi do:

- zwiększenia oporów w tętnicy płucnej, co powoduje wzrost ciśnienia i spadek przepływu krwi;

- zwężenia oskrzeli powodującego wzrost oporów w drogach oddechowych oraz zmniejszenia wentylacji i przyspieszenia oddechu;

- spadku ciśnienia.

Objawy kliniczne

Jeżeli materiał zatorowy zatka okolicę rozwidlenia pnia tętnicy płucnej, następuje zgon chorego. Gdy zatkaniu ulegnie jedna z tętnic płucnych lub jej odgałęzienia, pojawiają się:

- duszność;

- przyspieszenie częstości oddechów powyżej 20/min; - wzmocnienie drugiego tonu na tętnicy płucnej;

- częstoskurcz;

- objawy zapalenia opłucnej (gorączka, kaszel, ból opłucnowy, tarcie opłucnowe, krwioplucie);

- sinica;

- ból zamostkowy; - wstrząs.

Z badań dodatkowych wykonuje się:

- gazometrię krwi (spadek p0z poniżej 80 mm Hg, pC02 pozostaje prawidłowe lub ulega obniżeniu, gdy wzrasta liczba oddechów);

- rtg klatki piersiowej (poszerzenie wnęk, powiększenie prawego przedsionka, poszerzenie cienia górnego śródpiersia, mały wysięk opłucnowy, zawał płuca);

- angiografię tętnicy płucnej (badanie niebezpieczne u chorego we wstrząsie); - scyntygrafię płuc;

- cewnikowanie prawej połowy serca z pomiarem ciśnienia w tętnicy płucnej.

Leczenie

We wszystkich przypadkach podejrzenia zatoru tętnicy płucnej należy: - podać heparynę, aby zahamować narastanie zakrzepu;

- zastosować tlenoterapię i zwiększyć ciśnienie parcjalne tlenu; - podać streptokinazę (urokinazę).

L e c z e n i e o p e r a c yj n e - zabiegi zabezpieczające (zwężenie lub podwiązanie żyły głównej dolnej, założenie filtru), embolektomia.

USZKODZENIA KRĘGOSŁUPA I RDZENIA KRĘGOWEGO

Należą do najcięższych obrażeń narządu ruchu, w wyniku których wielokrotnie pozostaje trwałe kalectwo. Ich rozległość i nasilenie zależą od siły i miejsca działania urazu oraz ustawienia w tym czasie tułowia. Mogą im towarzyszyć: wstrząs, uszkodzenie rdzenia kręgowego, mózgu oraz narządów klatki piersiowej i jamy brzusznej. Nierzadko współistnieją ze złamaniami czaszki, klatki piersiowej i miednicy. Często występują w urazach wielomiejscowych i wielonarządowych.

Istnieje wiele podziałów uszkodzeń kręgosłupa opartych na: mechanizmie urazu (kompresyjne, zgięciowe, wyprostne, rotacyjne oraz pośrednie i bezpośrednie), obrazie klinicznym (stabilne i nies t a b i 1 n e) oraz morfołogicznym (ryc. 34).

Ryc. 34. Uszkodzenia kręgosłupa (A - stabilne, B - niestabilne).
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   39

Powiązany:

Ortopedia jest dzialem medycyny, który zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem wrodzonych I nabytych zaburzeń narządu ruchu. Pomimo że z niektórymi stosowanymi iconWzmocnienie I rozszerzenie świadczeń w sferze diagnostyki I rehabilitacji zaburzeń narządu ruchu u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym (mpdz) Etap V

Ortopedia jest dzialem medycyny, który zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem wrodzonych I nabytych zaburzeń narządu ruchu. Pomimo że z niektórymi stosowanymi iconNational Assembly for Wales jest demokratycznie wybieraną instytucją, która reprezentuje interesy Walii oraz jej mieszkańców. Zajmuje się także ustanawianiem

Ortopedia jest dzialem medycyny, który zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem wrodzonych I nabytych zaburzeń narządu ruchu. Pomimo że z niektórymi stosowanymi iconDynamika to dział mechaniki, w którym bada się związki między wzajemnymi oddziaływaniami ciał I zmianami ich ruchu. Dynamika zajmuje się siłami

Ortopedia jest dzialem medycyny, który zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem wrodzonych I nabytych zaburzeń narządu ruchu. Pomimo że z niektórymi stosowanymi iconNajważniejszą wartością w życiu społecznym jest człowiek. Nie pieniądz! Ponieważ jednak pieniądz jest jednym z podstawowych środków realizacji godności, wolności I celów życiowych człowieka oraz podmiotowości państwa, dlatego zajmuję się pracą nad drogami jego zdobywania I pomnażania”

Ortopedia jest dzialem medycyny, który zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem wrodzonych I nabytych zaburzeń narządu ruchu. Pomimo że z niektórymi stosowanymi iconJest to odchylenie od osi anatomicznej całego kręgosłupa lub jego odcinka w pł czołowej które pociąga za sobą wtórne zmiany w układzie narządu ruchu, kp I narządach wew. Podział skolioz wg cobba

Ortopedia jest dzialem medycyny, który zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem wrodzonych I nabytych zaburzeń narządu ruchu. Pomimo że z niektórymi stosowanymi iconKresowy, pomimo nawoływań organizacji kresowych, pomimo pełnego odboju cenzuralnego jeśli chodzi o publikacje jest w naszym społeczeństwie traktowany po macoszemu; w historii szkolnej prawie nie występuje, a jeżeli już, to jest powsadzany pomiędzy luźne ustępy, nie powiązany z treścią, ciągiem histo

Ortopedia jest dzialem medycyny, który zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem wrodzonych I nabytych zaburzeń narządu ruchu. Pomimo że z niektórymi stosowanymi icon1. Włączanie się do ruchu następuje przy rozpoczynaniu jazdy po postoju lub zatrzymaniu się nie wynikającym z warunków lub przepisów ruchu drogowego oraz przy wjeżdżaniu: 3

Ortopedia jest dzialem medycyny, który zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem wrodzonych I nabytych zaburzeń narządu ruchu. Pomimo że z niektórymi stosowanymi iconLekarze hematolodzy zajmują się badaniem, rozpoznaniem I leczeniem chorób krwi I układu krwiotwórczego. Dziedzinami blisko związanymi z hematologią są: transfuzjologia, serologia I immunologia. Hematologia jest jedną z najszybciej rozwijających się specjalizacji medycznych

Ortopedia jest dzialem medycyny, który zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem wrodzonych I nabytych zaburzeń narządu ruchu. Pomimo że z niektórymi stosowanymi iconBudowa I fizjologia narządu ruchu

Ortopedia jest dzialem medycyny, który zajmuje się profilaktyką oraz leczeniem wrodzonych I nabytych zaburzeń narządu ruchu. Pomimo że z niektórymi stosowanymi iconUszkodzenia tkanek miękkich narządu ruchu

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom