Metody aktywizujące wykorzystywane na lekcjach przedmiotów ekonomicznych




Pobierz 80.55 Kb.
NazwaMetody aktywizujące wykorzystywane na lekcjach przedmiotów ekonomicznych
Data konwersji07.09.2012
Rozmiar80.55 Kb.
TypDokumentacja

METODY AKTYWIZUJĄCE WYKORZYSTYWANE NA LEKCJACH PRZEDMIOTÓW EKONOMICZNYCH

opracowanie mgr Renata Wróbel




Spis treści:

Wstęp

Metody:

  • Metoda projektu

  • Metaplan

  • Gry dydaktyczne

  • Gra symulacyjna

  • Gra edukacyjna

  • Gra decyzyjna

  • Gra planowa

  • Burza mózgów

  • Dyskusja dydaktyczna

  • Dyskusja okrągłego stołu

  • Debata "za i przeciw"

  • Dyskusja panelowa ( obserwowana)

  • Dyskusja punktowa

  • Dywanik pomysłów

  • Drzewo decyzyjne

  • Piramida priorytetów

  • Kula śniegowa

  • Mapa myśli ( mapa mentalna)

  • Metoda trójkąta

  • Portfolio

  • Puzzle

  • Drama

  • Sześć myślących kapeluszy

  • Rybi szkielet

Bibliografia


Wstęp

Z definicji wynika, iż metoda nauczania jest to "celowo i systematycznie stosowany sposób pracy nauczyciela z uczniami, umożliwiający uczniom opanowanie wiedzy wraz z umiejętnością posługiwania się nią w praktyce, a także rozwijanie zdolności i zainteresowań poznawczych" (Cz. Kupisiewicz : Dydaktyka ogólna, Warszawa 2000). Aktywizujące metody nauczania to metody zwiększające czynny udział uczniów w zajęciach dydaktycznych, ograniczające jednocześnie rolę nauczyciela do pomagania uczącym się w osiągnięciu celów edukacyjnych , słuchania, mobilizowania do pracy, stymulowania działań w zakresie obszarów najmniej opracowanych bądź błędnie interpretowanych , zwracania uwagi na błędy, jeśli powstały , uzupełniania i oceny postępów. Na podstawie analizy treści dostępnej literatury, odbytych szkoleń oraz własnych doświadczeń mogę stwierdzić, że wykorzystywanie metod aktywizujących służy realizacji następujących celów:

. rozwijaniu kompetencji ucznia,

. wdrażaniu do samokształcenia,

. rozwijaniu umiejętności współpracy i pracy w grupie,

. kształtowaniu umiejętności komunikowania się z wykorzystaniem różnych form komunikacji werbalnej i niewewrbalnej,

. kształtowaniu umiejętności pokonywania barier komunikacyjnych,

. kształtowaniu umiejętności dyskutowania ,

. kształtowaniu umiejętności prezentacji własnych pomysłów i idei na forum grupy,

. wyzwalaniu kreatywności i inicjatywy ucznia,

. wyrabianiu w uczniu umiejętności bycia asertywnym i przedsiębiorczym,

. kształtowaniu twórczego myślenia,

. wzmocnieniu motywacji do uczenia się,

. rozwijaniu i eksponowaniu swoich najlepszych stron.

Powyższe cele wydają się szczególnie ważne na zajęciach przedmiotów ekonomicznych. Uczniowie powinni być przygotowani do zachowań, jakie wymusza na nich rzeczywistość, powinni zdobyć umiejętność radzenia sobie z regułami rządzącymi rynkiem, zwłaszcza rynkiem pracy ,zrozumienia tendencji do integracji i globalizacji, zrozumienia postępu wiedzy i wymiany informacji w funkcjonowaniu społeczeństwa i gospodarki oraz szybkiego rozwoju postępu naukowo-technicznego. Ciekawe i niekonwencjonalne zadania realizowane metodami aktywizującymi oparte na zdarzeniach i problemach dotyczących życia codziennego umożliwiają realizację wymienionych zadań. Aktywny sposób przyswajania wiedzy ułatwia posługiwanie się nią w przyszłości, przygotowuje do podejmowania samodzielnych decyzji, następnie działań przy realizacji przedsięwzięcia , uczy współpracy i pracy zespołowej.

Podstawowym czynnikiem, który decyduje o wyborze poszczególnych metod nauczania oraz determinuje jego skuteczność, jest adekwatność wybranych metod prowadzenia procesu dydaktycznego oraz zorientowanie na warunki, w których funkcjonuje szkoła.

Stosowanie metod aktywizujących wymaga od nauczyciela dużego zaangażowania i wysiłku , zwłaszcza przed przystąpieniem do realizacji zajęć ( np. przygotowanie pomocy) . Nauczyciel decyduje, którą z metod wybierze w oparciu o:

. swoje ( nauczyciela) indywidualne predyspozycje,

. osobowość i poziom percepcji wiedzy uczniów,

. środowisko, w którym funkcjonuje szkoła,

. możliwość dotarcia do wybranych przedstawicieli bezpośredniego otoczenia - uczestników życia gospodarczego , wspomagających praktycznie proces dydaktyczny,

. zainteresowania uczniów,

. dostosowanie treści wdrażanych uczniowi do sytuacji gospodarczej i społecznej, w której funkcjonuje .

Metoda projektu


Projekt to metoda nauczania, której istotą jest samodzielna praca uczniów, w trakcie której mają oni możliwość stosowania swych podstawowych umiejętności. Uczniowie samodzielnie realizują zaplanowane przez nauczyciela zadanie powiązane z programem nauczania. Metoda ta ma szczególne znaczenie w nauczaniu przedmiotów ekonomicznych, stając się elementem przygotowania uczniów do kariery zawodowej.

Polega ona na zebraniu i usystematyzowaniu informacji o pewnych zagadnieniach. Przystępując do realizacji zadania uczniowie otrzymują jego opis ( instrukcję) zawierający cele, sposoby pracy, kryteria oceniania. Nauczyciel określa więc jedynie "ramy" projektu. Rezultaty projektu mogą przybrać formę różnego rodzaju opracowań: esejów, rysunków, albumów, gier, inscenizacji, modeli. Gotowe opracowania prezentowane są na forum klasy, szkoły, rodziców. Projekt może być przedsięwzięciem indywidualnym lub grupowym. W przypadku projektu indywidualnego u uczniów rozwija się poczucie indywidualnej odpowiedzialności za wyniki pracy, natomiast projekt grupowy uczy umiejętności współdziałania, wyrażania własnych opinii i słuchania innych oraz poszukiwania kompromisu.

Metoda projektów daje szansę rozbudzania zainteresowań uczniów danym zagadnieniem, pozwala rozwijać umiejętności korzystania z różnych źródeł informacji ,krytycznego analizowana faktów i oceny ich wiarygodności.

Projekt jest koordynowany przez nauczyciela, a kryteria jego oceniania ustalane wspólnie z uczniami i w trakcie jego realizacji nie mogą ulec zmianie.

Etapy pracy nad projektem:

. zainicjowanie i wybór projektu,

. opis projektu i spisanie kontraktu,

. realizacja projektu,

. prezentacja projektu,

. ocena projektu.

Metaplan


Metaplan jest nowoczesną formą dyskusji zwaną także "cichą dyskusją'', której wynik przedstawiony jest w postaci graficznej. Uczniowie tworzą plakat, będący skróconym zapisem ich rozważań na dany temat tzw. plastyczny zapis dyskusji. Celem tej metody jest przeanalizowanie problemu i poszukanie rozwiązania. Skłania to do myślenia , analizowania problemu, szukania przyczyn, przewidywania skutków i formułowania wniosków. Nauczyciel na początku zajęć przedstawia w formie problemowej zagadnienie, a uczniowie zamiast zabierać głos zapisują swoje myśli na kartkach ( określonego kształtu i koloru) w krótkiej formie - w postaci równoważników zdań. Następnie karki przypinane są do tablicy.

Metaplan to metoda, która aktywizuje wszystkich uczniów pozwalając im na wymianę myśli. W takiej dyskusji 'wypowiadają się" prawie wszyscy uczniowie ( niektórzy nawet wielokrotnie), a oddziaływanie wizualne daje większą możliwość skupienia się na celu dyskusji. Końcowy wynik jest wypadkową kreatywnych działań całego zespołu.

Zajęcia mogą być prowadzone w grupach bądź całą klasą.


Gry dydaktyczne


Gra to metoda uczenia się, w której osoby uczące konkurują ze sobą w ramach określonych reguł gry .W czasie gry nauczyciel w taki sposób organizuje sytuację dydaktyczną, aby uzyskać planowane w procesie kształcenia cele.

Metoda ta zakłada:

- aktywność uczących się,

- konkurencję miedzy uczniami,

- interakcje między uczniami,

- ściśle określone reguły wyznaczające zakres i rodzaj czynności wykonywanych przez graczy.

Gra symulacyjna


Działania podejmowane przez graczy przypominają czynności wykonywane przez ludzi w różnych sytuacjach życia codziennego. Podczas gry nie wszyscy uczestnicy rozumieją współzależności między relacjonowanymi zjawiskami i procesami. Jest to oczywiste dopiero po zakończeniu gry, w wyniku ogólnej dyskusji i jej podsumowania.

Gra edukacyjna


Metoda ta bazuje na współzawodnictwie wyznaczonym przez reguły gry oraz role uczestników. Zazwyczaj wymaga zapisywania osiągnięć poszczególnych uczniów, współzawodniczących między sobą. Zwycięstwo w grze zależy od wielu czynników np. umiejętności rozgrywania gry czy podejmowania ryzyka.


Gra decyzyjna


Tego typu metoda pozwala na rozwijanie umiejętności kierowniczych. Gry te wykorzystuje się podczas nabywania lub doskonalenia umiejętności przy podejmowaniu decyzji. Uczniowie podczas odgrywania ról nie wypowiadają narzuconego tekstu; sami muszą stosownie do sytuacji przedstawić własne stwierdzenie , postawy i stanowiska.

Gra planowa


Jest to gra, której przebieg jest zaplanowany , a wszystkie zmiany , które następują w sytuacji są przewidziane przez autorów gry. Uczeń opisuje opis sytuacji wyjściowej, przystępuje do gry, której przebieg nie jest w całości zależny od niego .

Burza mózgów


Metoda ta nazywana jest grą w giełdę pomysłów, czy fabryką pomysłów. Jest bardzo przydatna do wyłonienia wielu pomysłów dotyczących rozwiązania podanego problemu albo sprawdzenia na ile przydatna jest wiedza opanowania wcześniej.

Burza mózgów polega na zebraniu, jak największej ilości propozycji odnoszących się do rozwiązania konkretnego problemu. Podstawową zasadą tej metody jest to , że nie można odrzucać żadnego , nawet najbardziej śmiałego czy absurdalnego z pozoru pomysłu. Im więcej ich powstanie , tym są one ciekawsze i łatwiej można znaleźć rozwiązanie. Uczniowie formułują hipotezy bazując na intuicji i wyobraźni, zgodnie z zasadą " pierwsza myśl jest najlepsza". Selekcja pomysłów , a następnie wybór jednego lub kilku , następuje w kolejnych etapach pracy po dokładnej analizie każdej zgłoszonej propozycji..

Dyskusja dydaktyczna


Dyskusja dydaktyczna to metoda uczenia się, która polega na zorganizowanej wymianie myśli i poglądów uczestników grupy na dany temat. Metoda ta umożliwia odwołanie się do wiedzy teoretycznej i obserwacji uczniów oraz uczy wyrażania swojego zdania, argumentacji oraz szacunku do przekonań i poglądów innych. Dzięki stosowaniu dyskusji możliwe jest kształtowanie wielu umiejętności: dokładnego, ścisłego formułowania własnych myśli, słuchania innych, oddzielania argumentacji od pseudoargumentów, oceniania wartości argumentu, analizowania i oceniania faktów, sięgania do źródeł, korzystania z doświadczeń innych przy kwestiach problemowych, wymiany poglądów, wyrabiania postaw szacunku do partnerów i współpracowników. W trakcie przeprowadzania dyskusji niezbędne jest przestrzeganie przez wszystkich jej uczestników podstawowych zasad:

- należy :

uważnie słuchać się nawzajem

mówić na temat

- nie wolno :

obrażać się

przerywać

ośmieszać uczestników dyskusji

Powszechnie wyróżnia się kilka odmian dyskusji. Każda z nich ma inny przebieg i pozwala kształtować inne umiejętności.

Dyskusja okrągłego stołu


Polega na swobodnej wymianie myśli między uczestnikami spotkania kierowanego przez osoby prowadzącą dyskusję. Osoba taka koryguje i uzupełnia wymianę poglądów, doświadczeń i wzajemnych wyjaśnień składanych przez dyskutantów. Cechą charakterystyczną dyskusji okrągłego stołu jest nieformalność i swoboda wypowiedzi wszystkich uczestników bez względu na pozycję.

Debata "za i przeciw"


Metoda ta ułatwia podjęcie decyzji dotyczących kwestii kontrowersyjnych. Wymaga ona od ucznia zajęcia konkretnego stanowiska w określonej sprawie - "za" lub "przeciw" oraz podania odpowiednich argumentów. Ćwiczy też zdolność zbierania, agregowania i przetwarzania informacji, co dla współczesnego człowieka, chcącego zapoznać się z konkretnym zagadnieniem , jest umiejętnością pierwszoplanową.

Wprowadzając tę metodę, nie należy narzucać uczniom swojego punktu widzenia. Każda grupa musi mieć taki sam czas na wypowiedź.

Debata przebiega w kilku etapach:

- określenie tematu debaty,

- podział uczniów na dwie grupy,

- wyznaczenie czasu na przygotowanie argumentów,

- prezentacja argumentów,

- podsumowanie wyników debaty oraz ocena jakości i siły argumentów.

Dyskusja panelowa ( obserwowana)


Metoda ta pomaga ukształtować poglądy przed podjęciem decyzji i organizowana jest dla szerokiej publiczności. W dyskusji biorą udział dwie grupy uczestników : eksperci ( panel) czyli osoby dyskutujące i audytorium ( uczący się) czyli osoby obserwujące- słuchające. Dyskusja przebiega w dwóch fazach:

- faza pierwsza to wypowiedzi ekspertów , którzy wprowadzają w temat a następnie dyskutują pomiędzy sobą,

- faza druga , w której głos może zabrać każdy z obserwatorów,

Dyskusja panelowa pomaga uaktywnić nieśmiałych uczniów, posiadających dużą wiedzę.

Dyskusja punktowa


Dyskusja punktowa to swoboda rozmowa w gronie kilku osób, które zazwyczaj są obserwowane przez większą grupę uczniów.Za każdą wypowiedź w trakcie dyskusji uczestnik otrzymuje punkty dodatnie ( np. za kulturę wypowiedzi, wysoki poziom merytoryczny) lub ujemne ( za łamanie zasad dyskusji np. przerywanie ,robienie niestosownych uwag) , które wpisuje się do wcześniej przygotowanych kart. Metoda ta bardzo skutecznie uczy kultury wypowiedzi oraz poszanowania stanowiska innych.

Dywanik pomysłów


Metoda ta jest odmianą dyskusji połączoną z wizualną prezentacją procesu myślenia. i polega na prowadzeniu dyskusji w grupach. Każda dyskutująca grupa tworzy plakat przyczepiając kartki ze swoimi pomysłami do kawałka materiału ( papieru) zwanego "dywanikiem" . Metoda ta jest szczególnie polecana przy realizacji tematów wymagających wielu rozwiązań

Drzewo decyzyjne


Pracując tą metodą uczniowie doskonalą umiejętność analizy możliwych sposobów rozwiązania problemu i podjęcia najkorzystniejszych decyzji. Metoda ta jest szczególnie przydatna na lekcjach, na których uczniowie poszukują związków pomiędzy różnymi rozwiązaniami danego problemu i zastanawiają się nad konsekwencjami przyjętych rozwiązań. Możliwe rozwiązania i ich konsekwencje uczniowie zapisują na specjalnie przygotowanym kartonie w kształcie drzewa.

Realizacja zadania rozpoczyna się od sformułowania przez nauczyciela problemu, który uczniowie wpisują w pień drzewa. Następnie określone zostają cele i wartości najbardziej istotne dla podejmującego decyzję - uczniowie zapisują je w koronie drzewa. Aby rozwiązać problem należy zaproponować jak największą liczbę rozwiązań, które wpisuje się w gałęzie drzewa .Po analizie możliwych wariantów rozwiązań uczniowie określają pozytywne i negatywne skutki każdego rozwiązania, biorąc pod uwagę stawiane cele i przyjęte wartości. Na końcu następuje podjęcie najwłaściwszej decyzji.

Schemat drzewa decyzyjnego można wypełniać indywidualnie lub w grupach.

Piramida priorytetów


Piramida priorytetów jest przydatna do realizacji zagadnień wymagających ustalenia hierarchii ważności. Uczniowie w grupach opracowują kartki ze swoimi pomysłami ( może to być np. odpowiedź na pytanie zadane przez nauczyciela) , a następnie kartki te naklejają na plakacie , na którym narysowana jest piramida. Najważniejsze hasła umieszczane są na samej górze, najmniej ważne u dołu. Poszczególne grupy prezentują swoje piramidy i tworzą jedną wspólną. Metoda ta stwarza okazję do dyskutowania i argumentowania.

Kula śniegowa


Jest to metoda szczególnie przydatna przy tworzeniu definicji. Polega na przechodzeniu od pracy indywidualnej do grupowej. Daje każdemu uczniowi szansę na sformułowanie swoich myśli na dany temat, nabycia nowych doświadczeń i umiejętności komunikowania się.

Etapy realizacji zadania metodą kuli śniegowej:

- nauczyciel przedstawia problem ( podaje np. jaką definicję będą tworzyć uczniowie),

- uczniowie wypisują wszystkie informacje na dany temat ( np. proponowane definicje),

- w parach uczniowie odczytują swoje materiały, dyskutują, wybierają istotne cechy i tworzą wspólną definicję, którą zapisują na kartce,

- pary łączą się w czwórki, czwórki w ósemki itd. i w ten sposób ustalają wspólną definicję, którą zapisują na dużej kartce.

Mapa myśli ( mapa mentalna)


Jest to metoda wizualnego opracowania problemu z wykorzystaniem rysunków, zdjęć, obrazków, symboli, pojęć ,skojarzeń itp.

Służy uporządkowaniu myśli i pozwala na szybkie oraz łatwe zapamiętywanie potrzebnych informacji.

Metoda trójkąta


Jest to metoda umożliwiająca twórcze rozwiązywanie problemów. Trójkąt odwrócony wierzchołkiem do dołu symbolizuje problem. Trójkąt podtrzymywany jest przez przyczyny (z lewej strony) i sposoby usunięcia przyczyn (z prawej strony).

Etapy realizacji zadania metodą trójkąta:

- nauczyciel przedstawia problem do rozwiązania,

- nauczyciel rozdaje uczniom po dwie kolorowe kartki,

- uczniowie na jednej kartce wpisują wszystko to, co pomaga, a na drugiej to, co przeszkadza w rozwiązaniu problemu,

- uczniowie odczytują swoje propozycje,

- nauczyciel zapisuje na tablicy tylko te przyczyny, które przeszkadzają rozwiązać problem,

- każdy uczeń przyczepia do tablicy karteczkę samoprzylepną lub magnes przy przyczynie, jego zdaniem najistotniejszej,

- nauczyciel dzieli uczniów na trzy grupy i każdej daje jeden plakat z narysowanym trójkątem,

- uczniowie wpisują w trójkąt jedną z trzech przyczyn, które otrzymały największą liczbę punktów,

- grupy zastanawiają się nad głównymi przyczynami, podtrzymującymi problem, i zapisują je na podporach trójkąta z lewej strony,

- uczniowie zastanawiają się, w jaki sposób usunąć przyczyny podtrzymujące problem, i w pisują swoje propozycje na podporach trójkąta z prawej strony,

  • sprawozdawcy grup przedstawiają problemy i sposoby ich rozwiązania.



Portfolio


Jest to metoda polegająca na zbieraniu do teczek materiałów na temat wybrany przez uczniów lub podany przez nauczyciela. Wymaga systematycznego gromadzenia, przetwarzania i porządkowania pozyskanych informacji. Umożliwia planowanie, organizowanie i oceniania własnego uczenia się.

Puzzle


Jest to aktywizująca metoda wymuszająca współpracę między uczniami. Aby uzyskać pozytywny wynik każdy uczeń musi skorzystać z pomocy (wiedzy i umiejętności) innego ucznia.

W trakcie realizacji zadania uczniowie pracują w grupach tzw. eksperckich Każda grupa otrzymuje do przeanalizowania i opracowania inną część tematu. Uczniowie muszą opanować analizowane zagadnienie na tyle, aby móc przekazać zdobytą wiedzę innym. Następnie uczniowie tworzą nowe grupy, dobierając się w ten sposób , aby w skład każdego nowego zespołu wszedł jeden ekspert, który zapoznał się z inną partią materiału. Eksperci relacjonują, czego się nauczyli w swoich grupach. Wracają do swoich grup i konfrontują zdobytą wiedzę. Sprawdzają czy wszyscy nauczyli się wszystkiego.

Drama


Metoda ta służy praktycznemu kształceniu umiejętności podejmowania decyzji, negocjowania czy rozwiązywania konfliktów. Pozwala przekazywać treści kształcenia w powiązaniu z przeżyciem i doświadczeniem. Drama aktywizuje całą osobowość uczniów, rozwija ich myślenie i działanie.

Sprawdza się ona zwłaszcza podczas lekcji powtórzeniowych, kiedy uczeń wyposażony jest już w pewien zasób wiadomości.

Na lekcjach można wykorzystać następujące metody dramowe:

- gry dramatyczne np. tzw. żywe obrazy, rzeźby (gdzie w zespole jeden uczeń jest rzeźbiarzem, a pozostali - materiałem rzeźbiarskim), fotografie zwane "stop klatkami",

- wejście w rolę (uczeń na podstawie posiadanych wiadomości ma wcielić się w rolę wybranej przez siebie postaci rzeczywistej lub fikcyjnej),

- wywiad czyli wypowiedzi uczniów, którzy mówią kim są w danej roli i co czują, uzasadniają, dlaczego przyjęli taki właśnie wyraz twarzy czy pozę.

Atut dramy, jako metody nauczania polega na umożliwieniu uczniom nagromadzenia osobistych doświadczeń i przeżyć. Każdy uczeń może wypróbować się w rolach, w których nigdy wcześniej nie uczestniczył oraz wzbogacić swe doświadczenia związane z funkcjonowaniem w grupie. Metoda ta wymaga jednak od uczniów pewnego opanowania wcześniej trenowanych umiejętności takich, jak: koncentracja, korzystanie z wyobraźni, ekspresja poprzez ruch i mowę.

Sześć myślących kapeluszy


Jest to metoda polegająca na twórczym rozwiązywaniu problemów. Kształci umiejętności porozumiewania się w różnych sytuacjach, prezentacji własnego stanowiska, uwzględniania poglądów innych ludzi. Sześciu kapeluszom przypisano sześć różnych sposobów myślenia:

. kapelusz niebieski - pełni rolę szefa grupy, kieruje dyskusją, przyznaje głos mówcom, kontroluje czy jakiś kolor nie jest preferowany w dyskusji, podsumowuje dyskusję,

. kapelusz czerwony - kieruje się emocjami i intuicją,

. kapelusz żółty - jest optymistą, wskazuje zalety i korzyści danego rozwiązania,

. kapelusz czarny - jest pesymistą, krytykuje, widzi ujemne strony proponowanych rozwiązań,

. kapelusz biały - wydaje opinie wyłącznie na podstawie faktów i liczb, jest obiektywny, używa rzeczowych argumentów, nie poddaje się emocjom,

. kapelusz zielony - to osoba myśląca twórczo i bardzo pomysłowa, autor oryginalnych rozwiązań.

Nauczyciel przygotowuje karteczki w wymienionych kolorach ,w liczbie, która umożliwi podział klasy na równe zespoły. Na kartkach narysowane są kapelusze symbolizujące różne sposoby myślenia i rozwiązywania problemów. Uczniowie losują kolorowe karteczki i kapelusze, tworząc grupy na zasadzie zgodności kolorów. Grupy przygotowują się do dyskusji, ustalając wspólne, zgodne ze swoim kolorem stanowisko .Następnie przeprowadzana jest dyskusja reprezentantów (kapeluszy) na forum klasy.

Uczniowie, którzy wylosowali niebieskie karteczki, zapisują na tablicy pojawiające się w czasie dyskusji argumenty za i przeciw. Dyskusję podsumowuje niebieski kapelusz.

Rybi szkielet


Metoda ta znana jest jako schemat przyczyn i skutków. Na plakacie lub tablicy nauczyciel rysuje schemat przypominający rybi szkielet. W głowie ryby wpisuje dowolny problem. Uczniowie metodą burzy mózgów wymieniają główne czynniki, które miały wpływ na powstanie danego problemu. Wpisują je na tzw. dużych ościach. Nauczyciel dzieli uczniów na tyle grup, ile jest dużych ości. Każda grupa otrzymuje jeden czynnik główny (dużą ość) i w określonym czasie stara się odnaleźć przyczyny, które na niego wpłynęły. Przedstawiciele grup wpisują czynniki szczegółowe (małe ości) na schemat. Z czynników szczegółowych (małych ości) uczniowie wybierają, ich zdaniem, najistotniejsze.

Na zakończenie następuje wyciągnięcie wniosków i podsumowanie.

Podsumowując, należy stwierdzić, że aktywizujące metody nauczania są niezwykle przydatne w procesie nauczania. Zaletą tych metod jest niewątpliwie ograniczone stosowanie skomplikowanych środków dydaktycznych, przy czym wymagają one od nauczyciela gruntownego przemyślenia i przygotowania treści, ćwiczeń i form pracy .


Bibliografia:


1. Brudnik E., Moszyńska A., Owczarek E., Ja i mój uczeń pracujemy aktywnie. Zakład wydawniczy SFS, Kielce 2000.

2. Brzezińska A. , Edukacja przez aktywne uczestnictwo. "Edukacja i dialog", nr 9 1994.

3. Dłużniewski B. , Metody aktywizujące w doskonaleniu zawodowym . WSiP, Warszawa 1971.

4. Głowacki S., Metoda projektów jako narzędzie integracji. WOM , Kielce 1999.

5. Krzyżewska J., Aktywizujące metody i techniki w edukacji. Suwałki 2000.

6. Kupisiewicz Cz., Podstawy dydaktyki ogólnej. Polska Oficyna Wydawnicza "BGW", Warszawa 1996.

7. Nalaskowski S., Metody nauczania. Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 1998.

8. Rau K., Ziętkiewicz E., Jak aktywizować uczniów. G&P Oficyna Wydawnicza, Poznań 1999.

9. Szlosek F., Wstęp do dydaktyki przedmiotów zawodowych. WSI, Radom 1995.





Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Metody aktywizujące wykorzystywane na lekcjach przedmiotów ekonomicznych iconMetody aktywizujące na lekcjach języka obcego

Metody aktywizujące wykorzystywane na lekcjach przedmiotów ekonomicznych iconMetody aktywizujące na lekcjach języka obcego

Metody aktywizujące wykorzystywane na lekcjach przedmiotów ekonomicznych iconMetody aktywizujące na lekcjach j angielskiego Opracowała : Joanna Dudek

Metody aktywizujące wykorzystywane na lekcjach przedmiotów ekonomicznych iconMetody aktywizujące na lekcjach wos w szkole specjalnej rozdział 1

Metody aktywizujące wykorzystywane na lekcjach przedmiotów ekonomicznych iconMetody aktywizujące w nauczaniu zintegrowanym metody aktywizujące

Metody aktywizujące wykorzystywane na lekcjach przedmiotów ekonomicznych iconNowoczesne strategie w kształceniu historycznymSpecyfika nauczania blokowego w szkole podstawowej Integracja międzyprzedmiotowaŚcieżki edukacyjne w edukacji szkolnejMetody aktywizujące (mapa mentalna, drzewo decyzyjne)Metody aktywizujące (metaplan)Metoda projektówKształtowanie kompetencji kluczowych

Metody aktywizujące wykorzystywane na lekcjach przedmiotów ekonomicznych iconReferat metody aktywizujące ze szczególnym uwzględnieniem metody projektu

Metody aktywizujące wykorzystywane na lekcjach przedmiotów ekonomicznych iconMetody aktywizujące

Metody aktywizujące wykorzystywane na lekcjach przedmiotów ekonomicznych iconMetody aktywizujące”

Metody aktywizujące wykorzystywane na lekcjach przedmiotów ekonomicznych iconMetody aktywizujące

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom