Dziecko w świecie tradycji rodzinnych I środowiskowych




Pobierz 11.34 Kb.
NazwaDziecko w świecie tradycji rodzinnych I środowiskowych
Data konwersji18.11.2012
Rozmiar11.34 Kb.
TypDokumentacja




Dziecko w świecie tradycji rodzinnych i środowiskowych


Elementy tradycji przekazywane są w różnorodny sposób: poprzez dom, szkołę, książki, Kościół, środki masowego przekazu i inne instytucje. Franciszek Ziemski w książce pt. „Dziecko w świecie tradycji” pisze „dziecko przychodząc na świat, nie otrzymuje gotowego dziedzictwa kulturowego ani cywilizacyjnego. Następuje to poprzez proces kształcenia i wychowania”.1 Wychowane jest poprzez doświadczenia, naśladowanie i pouczanie, które wywierają na nim dorośli. Naśladownictwo i pouczanie dotyczy różnorodnych sfer. Odnosi się to do prostych czynności, które mają na celu utrzymanie życia, bezpieczeństwa,
a także przekazywanie postaw, wartości społecznych, moralnych, ekonomicznych i politycznych.

Szczególną rolę w tym procesie tradycji odgrywają rodzice i rodzina.
K. Ferenz sformułowała na ten temat następujące wnioski:

1. Rodzina nadal jest najistotniejszym stymulatorem rozwoju kulturalnego jednostki. Instytucje pozarodzinne dostarczają przed wszystkim informacji
o wartościach, wzorach, uznawanych normach przez społeczeństwo,
ich internalizacja zaś kształtuje się opierając się na emocjach pozytywnych, ujawnianych w rodzinie.

2. Proces akulturacji we współczesnych rodzinach przebiega na wielu płaszczyznach. Najważniejsze z nich to:

  • przygotowanie do życia rodzinnego,

  • przygotowanie do kontaktów w szerszych kręgach społecznych,

  • przygotowanie do uczestnictwa w wydarzeniach kulturalnych społeczeństwa,

przygotowanie odbiorców i współtwórców działalności kulturalnej.

3. Funkcja rodziny zwana w literaturze kulturotwórczą nie zanika, nie maleje, lecz uzyskuje inny wymiar. Nie polega na tworzeniu nowych wartości, ale je weryfikuje i przygotowuje swoich członków do udziału w różnych formach życia kulturalnego społeczeństwa.

4. W pełnieniu funkcji akulturacyjnej nie można rodziny ani wyręczyć,
ani zastąpić. Rodzice od najmłodszych lat wpajają nakazy dotyczące odpowiedniego zachowania i nawyki niezbędne do życia w społeczeństwie. Rodzina stwarza własne środowisko kulturowe, indywidualne sposoby wyrażania się, ma swoje zwyczaje, słownictwo i styl życia.2

W znacznym stopniu nosicielem tradycji jest starsza generacja, czyli dziadkowie. Najmłodsze pokolenie uczestnicząc w obrzędach i zwyczajach rodzinnych, nawet będąc ich biernym uczestnikiem, przejmuje je jako rzecz naturalną, a w dorosłym życiu świadomie i celowo podejmuje decyzje o ich kontynuowaniu. Można więc powiedzieć, że dzieci również są kontynuatorami tradycji i to właśnie one: „stanowią istotne ogniwo w łańcuchu przekazywanych tradycji”.

Zauważamy, że w większości rodzin kultywowane są elementy tradycji, które są związane ze świętami. Zwyczaje i obrzędy z nimi związane, nabierają dla dzieci szczególnego znaczenia. Obchodzenie świąt z zachowaniem odpowiednich zwyczajów jest przejawem naturalności środowiska wychowawczego. Pamięć dzieci rejestruje to jako wydarzenie wyjątkowe.
Jeśli będą one wzmacniane przez powtarzanie się, nabiorą cech zjawiska względnie trwałego. Kultywowanie świątecznych zwyczajów ma dużą wartość wychowawczą i kulturową.

Ogromny wpływ na przekazywanie obyczajów i obrzędów ma Kościół. Można zaryzykować stwierdzenie, że jest on ostoją tradycji. Jako instytucja trwa od wieków i broni swoich prawd. Oddziaływuje na rodzinę. Obecnie wspiera i uzupełnia rodziców w wychowaniu dzieci. Przestrzeganie zasad proponowanych przez Kościół wprowadza w ich życie ład, harmonie, miłość drugiego człowieka, prawdę, uczciwość, życzliwość i szacunek dla innych. Instytucja ta ma moc jednoczącą. Jednoczy osoby obce, ale często także członków rodziny. Wielkie znaczenie mają tutaj świąteczne zwyczaje i obrzędy, które wytwarzają odpowiednią atmosferę i zmuszają do refleksji nad własnym życiem.

W tradycję wprowadzają dzieci także książki. W czasach nam najbliższych wydawnictwa prześcigają się w wydawaniu pięknych, kolorowych, bogato ilustrowanych albumów i książek. Zawierają one obszerną wiedzę na temat zwyczajów i obrzędów i samym wyglądem zachęcają do kupienia. Niestety środki masowego przekazu, głównie telewizja, od kilku lat proponują bogatą ofertę programów przy okazji świąt i rocznic państwowych. Książki często zostają odsunięte na dalszy plan. Ogólnie biorąc dzieci wolą oglądać telewizję niż czytać książki, gdyż wymaga to mniejszego wysiłku.

Ważne jest jednak, aby potrafiły czerpać z tego, co jest najbardziej wartościowe i wyciągać właściwe wnioski.


BIBLIOGRAFIA

1. Dymara B., Korzeniowska W., Ziemski F., „Dziecko w świecie tradycji”, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2002;

2. Ferenz K., „Wprowadzam dzieci w kulturę”, Prace Pedagogiczne Uniwersytetu Wrocławskiego XCIV, Wrocław 1993;


Opracowała: Anna Kiełsa

1 B. Dymara, W. Korzeniowska, F. Ziemski, „Dziecko w świecie tradycji”, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2002, s. 46.

2 K. Ferenz, „Wprowadzam dzieci w kulturę”, Prace Pedagogiczne Uniwersytetu Wrocławskiego XCIV, Wrocław 1993, s. 70-71

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Dziecko w świecie tradycji rodzinnych I środowiskowych iconKultywowania tradycji I gromadzenia pamiątek rodzinnych

Dziecko w świecie tradycji rodzinnych I środowiskowych iconSŁowniczek pojęĆ dotyczący świadczeń rodzinnych dziecko

Dziecko w świecie tradycji rodzinnych I środowiskowych iconDziecko w świecie mediów

Dziecko w świecie tradycji rodzinnych I środowiskowych iconDziecko w świecie wirtualnym – szanse I zagrożenia

Dziecko w świecie tradycji rodzinnych I środowiskowych iconMaria Braun-Gałkowska[1] Dziecko w świecie mediów

Dziecko w świecie tradycji rodzinnych I środowiskowych iconDziecko w świecie poezji, czyli zabawa z zastosowaniem metody przekładu intersemiotycznego

Dziecko w świecie tradycji rodzinnych I środowiskowych iconObrzędów, legend, podań, ważnych wydarzeń historycznych, historii rodzinnych, ginącego rzemiosła, zwyczajów, obyczajów I tradycji. Jednym z obszarów tematycznych mogą być zagadnienia związane z architekturą wiejską (sposoby zabudowań, historie miejscowości, zabytki), także tematy dotyczące kultury I

Dziecko w świecie tradycji rodzinnych I środowiskowych iconW świecie teatru stanowi drugą część dwutomowego wydawnictwa Dziecko I teatr w przestrzeni kultury

Dziecko w świecie tradycji rodzinnych I środowiskowych iconMoje dziecko dorasta!?!?! …czyli, co warto wiedzieć, by lepiej rozumieć dziecko w wieku 11- 12 lat

Dziecko w świecie tradycji rodzinnych I środowiskowych iconTemat projektu brzmiał "Młodzi wobec historii I tradycji" I dotyczył historii obu krajów dwóch ostatnich wieków oraz tradycji kulturowych dwóch regionów (Małopolska I North West of England)

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom