Szkolenie informacyjne rady pedagogicznej na temat oceniana kształtującego




Pobierz 154.82 Kb.
NazwaSzkolenie informacyjne rady pedagogicznej na temat oceniana kształtującego
strona2/3
Data konwersji22.11.2012
Rozmiar154.82 Kb.
TypDokumentacja
1   2   3

Kryteria oceniania –NACOBEZU (skrót od – ‘na co będę zwracać uwagę’)

Jest to ustalenie, na co nauczyciel zwraca uwagę przy ocenianiu (zadań domowych, sprawdzianów, prac klasowych, testów).Określenie faktów / dowodów, które pokażą nauczycielowi i uczniowi, czy cel lekcji został osiągnięty.

Korzyści dla uczniów wynikające z podania „nacobezu” – uczeń:

  • - wie, czego będzie się od niego wymagało podczas odpowiedzi, na sprawdzianie czy w pracach domowych,

  • - ma konkretne wskazówki, czego ma się nauczyć, na czym skupić swoją uwagę,

  • - podane i zapisane po każdej lekcji w zeszycie „nacobezu” ułatwia i usprawnia przygotowania do sprawdzianu,

  • - uczy się tego, co ważne i potrzebne, a nie „wszystkiego”.

Nauczyciel powinien ustalić, jakie zjawiska wykażą, że ustalony cel lekcji został osiągnięty. Określenie tych kryteriów i poinformowanie o nich uczniów jest korzystne zarówno dla nauczyciela jak i ucznia.

Dzięki "nacobezu" zawieramy z uczniem, ale też i ze sobą umowę dotyczącą tego, co podlega ocenie. Dla nauczyciela to wyzwanie, ale też ogromne ułatwienie pracy. Nie rozdrabnia się na rzeczy zbędne i drugorzędne. Stawia jasny i zrozumiały cel lekcji i dodaje do tego do tego proste i precyzyjne kryteria.

Kryteria oceniania wszelkich osiągnięć w uczeniu się powinny być dla uczniów przejrzyste, aby mogli oni z czasem wyrobić sobie jasne pojęcie o celach swojej pracy oraz o tym , co oznacza jej pełne i poprawne wykonanie. Kryteria te mogą być dla uczniów zbyt abstrakcyjne, więc aby umożliwić ich zrozumienie, należy sięgnąć po przykłady praktyczne.

("Jak oceniać, aby uczyć" – P.Black i in.)

Dzięki "nacobezu" uczniowie wiedzą, jakie wiadomości i umiejętności muszą opanować na lekcji i jaki poziom wykonania zadania jest wymagany. To sprawia, że mogą być bardziej skupieni na celu, lecz również – mogą sami określić, co osiągnęli, a czego jeszcze nie. Ceri powiedziała nam, ze zanim zajęła się ocenianiem kształtującym uczniowie często podchodzili i mówili np. "Nie umiem równań kwadratowych". Gdy pytała, czego konkretnie nie umieją, to odpowiadali np. "W ogóle tego nie umiem". Teraz uczniowie mają dużo lepsze pojęcie o tym, co umieją, a czego nie, i mówią np. "Nie umiem rozwiązywać równań kwadratowych, gdy przed x do kwadratu jest znak minus".

("Jak oceniać, aby uczyć" – P.Black i in.)

"Nacobezu" do sprawdzianu lub pracy domowej


Korzyści dla nauczyciela.

zastanawia się i analizuje sens zadań zadawanych uczniom na sprawdzianie lub pracy domowej,

dostosowuje zadania na sprawdzianie do wcześniej podanych uczniom "nacobezu" do lekcji,

w czasie sprawdzania prac uczniowskich skupia się tylko na tym, co zapowiedział,

ocena pracy ucznia jest sprawiedliwsza, nauczyciel ma mniej skarg dotyczących jego oceny prac uczniów.

posób ustalenia "nacobezu"


Kryteria oceniania może ustalić sam nauczyciel i podać je uczniom przed sprawdzianem lub pracą domową, ale może też podzielić się tym zadaniem z uczniami. Tworzenie wraz z uczniami kryteriów oceniania jest dla procesu uczenia się bardzo korzystne. Przede wszystkim włącza się uczniów w odpowiedzialność za własne uczenie się. Jednocześnie uczniowie mogą zastanowić się, po czym poznają że cele zostały zrealizowane. Można to zrobić w czasie powtórzenia przed klasówką i w ten sposób razem z uczniami określić, co było do tej pory najważniejsze. Można też zebrać propozycje uczniów i potem wspólnie ustalić jedną wersję "nacobezu". Bardzo korzystne dla procesu uczenia się jest wybranie przez uczniów tego, co jest ważne w danym temacie i co na pewno powinni znać. Często w procesie wspólnego ustalania kryteriów oceniania, okazuje się, czego jeszcze uczniowie nie opanowali dobrze i do czego warto jeszcze wrócić.


III.PYTANIA KLUCZOWE.

Kolejnym istotnym elementem oceniania kształtującego są pytania kluczowe. Są to pytania, które:

  • pokazują uczniom szerszą perspektywę zagadnienia,

  • są ściśle związane z celem lekcji,

  • skupiają w sobie główna problematykę lekcji,

  • mają spowodować zainteresowanie ucznia tematem,

Podczas lekcji uczeń powinien uzyskać odpowiedź na te pytania.

Pytanie kluczowe może dotyczyć kilku lekcji, jednego tematu. Uczniowie wraz z nauczycielem mogą poszukiwać odpowiedzi w ciągu jednej lub kilku lekcji. Pytania ukazujące uczniom szerszy kontekst, zachęcające ich do poszukiwania odpowiedzi, angażujące w naukę. Pytania kluczowe budzą u uczniów zainteresowanie daną tematyką. Uczniowie są ciekawi odpowiedzi, skupiają się na omawianej lekcji.

 Co trzeba zrobić, aby stworzyć dobre pytanie kluczowe?



  • Jeszcze raz uzmysłowić sobie, jaki jest cel lekcji.

  • Zastanowić się, jak ten cel łączy się z szerszą wiedzą o świecie.

  • Pomyśleć, jakie pytanie mogłoby zainteresować uczniów i zachęcić ich do poszukiwania odpowiedzi.

 Pytania kluczowe nie mogą mieć formy zamkniętej, to nie są pytania sprawdzające wiedzę uczniów. Nauczyciel nie zakłada, że któryś z uczniów zna odpowiedź na zadawane pytanie. Zadaje pytanie kluczowe po to, aby zachęcić uczniów do poszukania na nie odpowiedzi.

Pytania kluczowe to pytania, które skłaniają uczniów do myślenia. Takie pytania ukazują uczniom szerszy kontekst omawianego zagadnienia, zachęcają do poszukiwania odpowiedzi i silniej angażują w naukę.

potrafi zadawać pytania angażujące ucznia w lekcję


Zadawanie pytań w ocenianiu kształtującym polega na włączaniu wszystkich uczniów w myślenie nad rozwiązywaniem problemu postawionego przez nauczyciela. Ma temu służyć m.in.:

  • wydłużenie czasu oczekiwania na odpowiedź ucznia,

  • kierowanie przez nauczyciela pytania do wszystkich uczniów, a nie tylko do zgłaszających się,

  • poszukiwanie w parach odpowiedzi na pytania nauczyciela,

  • niekaranie za błędne odpowiedzi.



IV. INFORMACJA ZWROTNA.

Innym elementem nauczania kształtującego jest informacja zwrotna. Informacja zwrotna (IZ) jest dialogiem nauczyciela z uczniem mającym pomóc uczniowi w uczeniu się. Zawiera wskazówki co jest zrobione jest dobrze, a nad czym należy jeszcze popracować.

Prawidłowa informacja zwrotna powinna zawierać cztery elementy:

  • Co uczeń zrobił dobrze.

  • Co w pracy ucznia należy poprawić.

  • W jaki sposób uczeń ma poprawić swoją pracę.

  • Wskazówki dla ucznia na przyszłość.

Warunkiem koniecznym do przyjęcia przez uczniów krytycznych uwag w informacji zwrotnej jest ich przekonanie o akceptacji ze strony nauczyciela, jego życzliwości i dobrej woli.
Uczeń nie boi się krytyki, jeśli jest ona konstruktywna - wskazówki powinny być zatem jasne i konkretne.
IZ nie jest tym samym, co ocena opisowa. Ocena opisowa bardziej odpowiada wyrażonej słownie ocenie sumującej, bowiem określa stan wiedzy i umiejętności
w danym momencie i na ogół nie zawiera wskazówek do poprawy i rozwoju. IZ nie należy łączyć ze stopniem, bowiem wówczas wskazówki zawarte w IZ tracą "moc". IZ powinna umożliwiać dialog ucznia z nauczycielem, czasami poprawa pracy nie jest wykonana dokładnie według wskazówek, jest jednak mimo to poprawna. Zdarza się też, że uczeń ma na jakiś temat własne zdanie i może uzasadnić swoją odpowiedź (która w przekonaniu nauczyciela była nieprawidłowa). Warto poznać zdanie ucznia. Nauczyciel dzięki dialogowi w informacji zwrotnej może towarzyszyć uczniowi w trakcie jego procesu uczenia się.

 

Informacja zwrotna – pytania i wątpliwości

Skuteczność informacji zwrotnej zależy od tego, czy uczniowie zastosują się do wskazówek nauczyciela dotyczących poprawy i dalszego rozwoju. Stąd - kilka problemów, które każdy nauczyciel musi rozstrzygnąć:

  • Ile razy powinno się pozwolić uczniowi poprawiać tę samą pracę?

  • Czy polecenie poprawy powinno dotyczyć dokładnie tego samego zadania lub ćwiczenia, czy może czegoś związanego z danym zagadnieniem?

  • Skąd wziąć czas na pisanie komentarzy?

  • Jak za każdym razem znaleźć w pracy ucznia to, co można pochwalić?

  • Nie ma gotowych recept i odpowiedzi .

Ustna informacja zwrotna

Nie zapominajmy również o informacji zwrotnej ustnej.
Musimy się zastanowić nad następującymi pytaniami:

  • W jakich sytuacjach bardziej korzystna jest informacja zwrotna ustna, a w jakich pisemna?

  • O jakie warunki powinniśmy zadbać przy dawaniu informacji zwrotnej ustnej? Czy powinniśmy jej udzielać uczniowi na forum całej klasy, czy umawiać się z uczniami indywidualnie i kiedy znaleźć na to czas w szkole?

Informacja zwrotna ustna daje większą możliwość dialogu między uczniem a nauczycielem, pozwala wyjaśnić wątpliwości dotyczące pracy ucznia. Dobrze przygotowana rozmowa zawierająca IZ umożliwia też lepsze poznanie sposobu myślenia i metod pracy ucznia. Stwarza także warunki do lepszego poznania się ucznia i nauczyciela.

Powinniśmy pamiętać, że - Informacja zwrotna nie jest oceną ucznia, tylko oceną kolejnych efektów jego pracy.

Również powinniśmy wierzyć, że każdy z naszych uczniów jest w stanie poprawić swoją pracę i osiągnąć bardzo dobre wyniki. Nasza wiara w ucznia może go uskrzydlić, dlatego w pracy ucznia zawsze musimy doszukać się pozytywnych stron. Najlepiej byłoby, gdyby pozytywnych uwag było więcej niż tych, które sugerują poprawę. Jeśli poprawiona przez nauczyciela praca zawiera tylko krytyczny komentarz i jest cała czerwona od poprawionych błędów, to przeważnie uczeń nie jest w stanie skorzystać z uwag nauczyciela. Czasami taką pracę uczeń od razu wyrzuca do kosza. Na pewno taki komentarz nie służy poprawie przez ucznia jego pracy. Warunkiem koniecznym przyjęcia przez ucznia krytyki jest wewnętrzna świadomość ucznia, że nauczyciel go akceptuje, jest mu życzliwy i zależy mu na współpracy z uczniem. Uczeń może przestać bać się krytyki, jeśli zauważy, że krytyka mu pomaga, że jest konstruktywna. Dlatego uwagi nauczyciela muszą być jasne i konkretne.

Trzeba pamiętać, że informacja zwrotna musi być ściśle związana z „nacobezu”. W naszym komentarzu do pracy ucznia odnosimy się tylko do tego, co wcześniej zwarliśmy w kryteriach oceniania. Dlatego pracę nad oceną kształtującą rozpoczynamy przed przystąpieniem do sprawdzania prac uczniów. Właściwie zaczynamy ją w momencie planowania lekcji, czyli ustalaniu celu.

Często nauczyciele mylą informację zwrotną z oceną opisową. Ta ostatnia jest przeważnie oceną sumującą, gdyż występuje jako opinia o umiejętnościach i wiedzy ucznia, po zrealizowaniu pewnej partii materiału, działu lub na koniec semestru czy roku szkolnego. Jeśli informacja zwrotna występuje na zakończenie, jako podsumowanie, to nie może ona jednocześnie zawierać wskazówek – jak poprawić to, co już zakończyliśmy. Czasami możemy liczyć na to, że uczeń podejdzie refleksyjnie do naszej oceny opisowej i nasze nauczycielskie wskazówki zacznie realizować przy następnym dziele lub w następnym semestrze. Jednak nie można na to liczyć. Będziemy się starać towarzyszyć uczniowi informacją zwrotną w trakcie jego procesu uczenia się.

IZ przeważnie nie jest jednorazowa, ma dalszy ciąg. Uczeń otrzymuje od nas komentarz, zawierający powyższe cztery elementy i poprawia swoją pracę według naszych wskazówek. Trzeba uwzględnić również taką poprawę, która nie przebiega dokładnie według naszych wskazówek, ale jest wykonana według indywidualnego pomysłu ucznia. Po poprawieniu uczeń oddaje nam swoją pracę do powtórnego sprawdzenia. Sprawdzamy pracę powtórnie (czasami tylko poprawione fragmenty) i po raz drugi dajemy uczniowi informacje zwrotną. Taki dialog dotyczący jednej pracy ucznia może odbyć się kilkakrotnie, aż do momentu gdy nauczyciel i uczeń będą zadowoleni z efektów wspólnej pracy. Dobrze jest, gdy nasi uczniowie przyzwyczają się do dialogu z nami dotyczącego ich pracy i taka „wymiana listów” stanie się normą.

Wielu nauczycieli uważa, że najlepiej jest połączyć stopień i komentarz do pracy. Jednak z badań (zawartych w książce Jak oceniać, aby uczyć) wynika, że nie jest korzystne łączenie informacji zwrotnej ze stopniami. Jeśli uczniowie otrzymują stopień, to nie zwracają uwagi na komentarz nauczyciela. Zamiast analizować uwagi nauczyciela, uczeń porównuje własny stopień ze stopniami otrzymanymi przez innych uczniów i wówczas komentarz-recenzja oraz wskazówki nauczyciela przestają być ważne. Liczy się tylko to, na jaki stopień ocenił mnie nauczyciel i jak wypadłem na tle innych. W broszurze pt. Praca wewnątrz czarnej skrzynki czytamy:

Eksperymentalnie dowiedziono, że o ile informacja zwrotna w formie recenzji wspomaga uczenie się, to w formie stopni szkodzi, a jeśli zawiera jedno i drugie, to uczniowie ze szkodą dla uczenia się zwracają uwagę na stopień, a ignorują recenzję. (Butler 1988)


Przestawianie się nauczycieli na komentarze przebiegało w rozmaity sposób. Niektórzy nauczyciele zrezygnowali w ogóle z wystawiania stopni, niektórzy wpisywali je tylko do dziennika, ale nie do uczniowskich zeszytów, a jeszcze inni dawali stopnie, jeśli uczeń wdrożył zalecenia zawarte w recenzji. Pewni nauczyciele spędzali więcej czasu nad fragmentami pracy, żeby informacja zwrotna była rzeczywiście wartościowa, kosztem oceny reszty pracy lub sprawdzali w danym tygodniu zeszyty tylko jednej trzeciej uczniów albo też sprawdzanie prostych zadań, pozostawiając samym uczniom.

Każdy z nauczycieli sam musi wypracować własną strategię rozdzielenia oceny kształtującej od oceny sumującej (stopień). Nie oznacza to, że w ocenianiu kształtującym rezygnuje się ze stopni. Nie, stopnie towarzyszą ocenie sumującej, a komentarz ocenie kształtującej.

IZ wymaga od nauczyciela znacznie więcej pracy niż wystawienie oceny. Zabiera nauczycielowi czas, zmusza go do wnikliwego przemyślenia tematu pracy uczniowskiej, kilkakrotnego sprawdzania pracy ucznia, wymaga zastanowienia się nad dobrymi wskazówkami dla ucznia, ale pomaga nauczycielowi w stałym towarzyszeniu uczniowi w jego nauce. Jest to zadanie trudne i wyczerpujące, dużo bardziej zajmujące czas niż wystawienie oceny. Powinniśmy ten aspekt uwzględnić w opracowywaniu własnej strategii łączenia dwóch sposobów oceniania.


IZ jest też istotna dla rodziców. Mogą oni pomagać dziecku w nauce, być na bieżąco w tym, co ich dziecko umie, a co powinno jeszcze uzupełnić. Daje im to możliwość współpracy z nauczycielem. W OK zachęcamy nauczycieli do ścisłej współpracy z rodzicami. Pisząc komentarz do pracy dziecka, musimy zdawać sobie sprawę, że jest to też list do jego rodziców. Może nam to pomóc przekonać sceptycznych rodziców do tego, że więcej dowiedzą się o własnym dziecku z komentarza niż z wystawionego stopnia. Zachęcamy do wspólnych spotkań: uczeń, nauczyciel i rodzic. Dzięki takim spotkaniom możemy uniknąć nieścisłości w przekazywaniu informacji i możemy wspólnie ustalić strategię uczenia, która będzie zadowalała wszystkich zainteresowanych.


Nie zdarzyło się podczas pierwszych 15 miesięcy oceniania wyłącznie za pomocą komentarzy, by uczniowie pytali, dlaczego już nie otrzymują stopni. Wydawało się, że ten brak im nie przeszkadza. Byłem tym zaskoczony, szczególnie wobec ogromnej wagi, jaką uczniowie przywiązują do stopni i jak mało ich zwykle obchodzą komentarze. Tylko raz, gdy klasa była obserwowana przez członka zespołu King’s College, jedna uczennica skomentowała brak stopni. Gdy nasz gość spytał, skąd w takim razie wie, jak sobie radzi z przedmiotem nauki przyrodnicze, odpowiedziała wyraźnie, że komentarze wpisane do zeszytu oraz przekazane ustnie zapewniają jej potrzebną informację. Nikt nie kazał jej tak odpowiedzieć!!!!

(Derek, Century Island School)

Na koniec krótki test, na temat nauczycielskich informacji zwrotnych. Sprawdź, czy Twoja informacja zwrotna zawiera wszystkie pożądane elementy.

Weź swoją informację zwrotną, którą sporządziłeś dla ucznia i odpowiedz na pytania:

Czy napisałaś na początku jakąś pochwałę, jakiś komplement?

Czy zwracałaś się do ucznia po imieniu?

Czy Twój komentarz dotyczył pracy ucznia (a nie samego ucznia)?

Czy w Twojej ocenie jest więcej uwag pozytywnych niż negatywnych?

Czy do każdej krytycznej uwagi dodałaś sugestię – jak powinna wyglądać prawidłowa odpowiedź?

Czy zrobiłaś ogólną uwagę pomagającą w przyszłości w osiągnięciu lepszych rezultatów?

Czy zadałaś uczniowi pytanie zachęcające go do refleksji nad wykonaną pracą?

Czy w swoich komentarzach do pracy ucznia użyłaś języka zrozumiałego dla ucznia?

Czy każdy Twój komentarz został dostatecznie wyjaśniony?

Czy zasugerowałaś uczniowi w jakim kierunku powinien dalej pracować?

Czy zaoferowałaś uczniowi pomoc w pokonaniu trudności i poprawie jego pracy?

Czy zaproponowałaś uczniowi (w razie wątpliwości z jego strony) przedyskutowanie i omówienie twoich komentarzy?

Czy zrobiłaś podsumowanie swoich uwag?


Teraz zlicz punkty, za pozytywne odpowiedzi na pytania dodaj po jednym punkcie.

Jeśli ich liczba jest mniejsza od 10, powinieneś popracować jeszcze nad swoją informacją zwrotną.

Używanie różnych sposobów oceny zrozumienia przez uczniów przekazywanej im wiedzy. Diagnostyczne ocenianie prowadzone jest na początek nauczania danego materiału, a także w trakcie. Pozwala ono nauczycielowi rozpoznać, co uczniowie rozumieją, jak rozumieją i dzięki temu wiedzieć czego ma dalej uczyć.

Nauczyciele współpracujący z Assessment Reform Group w Wielkiej Brytanii wprowadzili technikę "świateł ulicznych". Polega ona na łatwym diagnozowaniu poziomu zrozumienia przez uczniów materiału lekcyjnego. Zanim nauczyciel przejdzie do następnego tematu, poleca uczniom zaznaczyć światłami na ile zrozumieli temat: zielony - wszystko jest jasne, pomarańczowy - rozumiem, ale mam wątpliwości, czerwony - nie rozumiem. Nauczyciel pracuje następnie więcej z uczniami, którzy zaznaczyli kolor pomarańczowy i poświęcają swój czas po lekcjach uczniom, którzy zaznaczyli kolor czerwony. W krótkim czasie technika ta stała się w Anglii bardzo popularna.


V. SAMOOCENA I OCENA KOLEŻEŃSKA

W ocenianiu kształtującym chcemy przełamać znaną szkolną zabawę w „policjanta i złodzieja”, w której nauczyciel śledzi tylko potknięcia ucznia, a uczeń stara się oszukać nauczyciela. Wprowadzając ocenę koleżeńską i samoocenę stawiamy ucznia w roli nauczyciela. Nie rozliczamy ucznia, nie oceniamy, nie szufladkujemy. Teraz uczniowie (na podstawie ustalonych kryteriów oceniania) wzajemnie recenzują swoje prace, dają sobie wzajemnie wskazówki.

W ocenie koleżeńskiej, z jednej strony bardzo dobrze rozumieją kolegę, którego pracę sprawdzają, gdyż przed chwilą wykonywali to samo zadanie, a z drugiej strony uczą się od swego kolegi innego podejścia do zagadnienia. Dodatkowym profitem przy ocenie koleżeńskiej jest to, że uczniowi dużo łatwiej jest przyjąć informację zwrotną od rówieśnika, choćby dlatego, że wyrażona jest językiem, którym uczniowie porozumiewają się na co dzień. Również uczniowie w roli „nauczyciela” stają się bardziej odpowiedzialni i przykładają się do napisania dobrego komentarza, a wtedy sami się również uczą.

Jakie korzyści możemy mieć ze stosowania oceny koleżeńskiej i samooceny przez naszych uczniów?

Samoocena

Samoocena pozwala uczniom znaleźć odpowiedź na pytania:

  • Co już umiem?

  • Nad czym muszę jeszcze popracować?

  • Co powinienem zmienić w swoim sposobie uczenia się?

  • Jakie powinienem przyjąć postanowienie na przyszłość

  • Właśnie poprzez samoocenę możemy zachęcić uczniów do wzięcia odpowiedzialności za swoją naukę. Samoocena ma wpływ na uczenie się uczniów, ponieważ, żeby siebie ocenić trzeba to umieć zrobić. A w przypadku samooceny, uczeń musi zasięgnąć informacji kolegi lub nauczyciela w klasie, podejmując tym samym samodzielne uczenie się. Ma świadomość czego jeszcze nie umie i musi się tego nauczyć.



Badanie wykazują, że człowiek uczy się najlepiej wtedy, gdy tłumaczy coś innym. Ocena koleżeńska daje właśnie takie możliwości. Oceniając prace kolegów uczeń ma okazję zwrócić uwagę na te aspekty, które w swojej pracy pominął i w ten sposób się uczy. Uczniowie nie tylko udzielają sobie nawzajem informacji zwrotnej, ale również dyskutują na ten temat i mogą udzielić sobie wskazówek. Uczniowie wolą, gdy ich pracę sprawdza koleżanka lub kolega. Nie boją się wtedy kompromitacji, mają czas na dokładne przedyskutowanie oceny i w końcu mogą pracę poprawić przed pokazaniem jej nauczycielowi.

W ocenianiu kształtującym ważnym elementem wzajemnego nauczania się jest ocena koleżeńska. Podczas oceny koleżeńskiej następuje wymiana doświadczeń pomiędzy ocenianym i oceniającym. Jest to mały krok do wzajemnego uczenia się. Ocena koleżeńska jest bardzo dobrą formą pracy na zajęciach, ponieważ uczniowie uczą się i pracują samodzielnie, wymieniają doświadczenia uzupełniają wiedzę. Żeby ocenić kolegę trzeba posiadać umiejętności i wiedzę. Istnieje tu również element samooceny własnej pracy. Na początku w klasach powoduje wiele zamieszania, zresztą tak jak każda inna nowa forma pracy, do której uczniowie muszą się przyzwyczaić. Uczniowie lubią ocena koleżeńską, sprawia im to wiele satysfakcji, czują się potrzebni, pokazują, że oni mogą kolegę koleżankę czegoś nauczyć, odczuwają satysfakcję, że tego już się nauczyli i potrafią kogoś sprawdzić i ocenić. W trakcie oceny koleżeńskiej ujawniają się braki uczniów w zakresie wiedzy lub umiejętności i w tym właśnie czasie uczniowie uświadamiają je sobie. Wtedy rozpoczynają się konsultacje miedzy uczniami lub pytania do nauczyciela. Ta wymiana umiejętności i doświadczeń ma ogromne znaczenie w odpowiedzialności za własne uczenie się. Wprowadzając ocenę koleżeńską i samoocenę stawiamy uczniów w roli nauczycieli. Jeśli uczeń potrafi ocenić, ile się nauczył i ile musi się jeszcze uczyć, aby osiągnąć wyznaczony cel, to pomaga mu to w procesie uczenia się i czyni z niego aktywnego uczestnika tego procesu


VI.WSPÓŁPRACA Z RODZICAMI

Bardzo ważne, aby rodzice też zrozumieli, że po przyjściu dziecka ze szkoły pierwszym pytaniem powinno być "Czego się dziś nauczyłeś?" a nie "Jaką ocenę dziś dostałeś?"

Wygląda na to, że jest to podstawowa trudność oceniania kształtującego – przekonać uczniów i rodziców do ograniczenia oceny sumującej na rzecz oceny kształtującej. Zastanów się nad tym:

Jak zyskać w rodzicach sprzymierzeńców w ocenianiu kształtującym?

Jakimi argumentami przekonać rodziców do tej formy uczenia?

Jak wyjaśnić rodzicom różnicę między ocenianiem kształtującym a sumującym?


Musicie się liczyć z oporem. Działania wasze będą szły w poprzek przyzwyczajeń szkolnych. Aby przekonać zainteresowanych, sami musicie być do OKeja przekonani.

Do oceniania kształtującego trzeba też przekonać rodziców, przedstawić im zalety oceniania kształtującego, jako wspierającego ich dzieci w nauce. Pomocne może być odwołanie do ich własnego doświadczenia z uczenia się – o ile łatwiej się czegoś nauczyć, gdy dostaje się wskazówki, co trzeba poprawić, a co jest zrobione dobrze, a nie tylko informację określającą stopniem poprawność pracy. Dzięki informacji zwrotnej, towarzyszącej ocenie kształtującej, również rodzice będą mogli się dowiedzieć, co ich dziecko wykonało poprawnie, a co źle i jak powinno to poprawić. Dzięki informacji zwrotnej dostaną wskazówki w jaki sposób mogą pomóc dziecku i w jaki sposób można je wesprzeć w nauce.

Można też rodziców zapytać, co daje im informacja 3+ lub 60% pod klasówką ich dziecka. Czy taka informacja jest wyczerpująca. Przeważnie rodzice odpowiadają, że taka informacja jest sensowna tylko na tle stopni innych uczniów w klasie. Znając stopnie pozostałych uczniów rodzice orientują się, czy ich dziecko nauczyło się więcej czy mniej niż pozostali uczniowie. Czy jest zdolniejsze, czy mniej zdolne. Ale nie dowiadują się, czy i co ich dziecko ma zmienić czy poprawić, aby mogło czynić postępy. Korzystne w rozmowie z rodzicami może być odwołanie się do analogii z pracą zawodową dorosłego człowieka. Można poprosić rodziców o wyobrażenie sobie takiej sytuacji w ich pracy, gdy ich przełożony kilka razy na dzień mówi do nich: "To zrobiłeś na 3+, a tamto tylko na 2". Prawdopodobnie wyda im się to absurdalne i może zdadzą sobie sprawę, jak ciężko jest ich dziecku, gdy jest oceniane za wszystko stopniem, bez pochwały i bez wskazania dróg poprawy.

Rodzice są przyzwyczajeni do stopni. Tak było za ich czasów, tak jest wśród ich znajomych, o stopnie też pytają dziadkowie. O co pytają rodzice, gdy dziecko wraca ze szkoły? Jaki stopień dostałaś/eś? Jak było? Chcielibyśmy, żeby rodzice pytali: czego się dzisiaj nauczyłaś/eś? Och, jakby to dobrze było. Ale póki co, zajmijmy się niedoskonałą sytuacją, czyli rodzicem przyzwyczajonym do stopni i wymagającym od dziecka dobrych stopni. Taka jest rzeczywistość. Rodzice uczęszczali do szkoły i też dostawali oceny, ich rodzice też ich pytali "Co dziś dostałeś?". Szkoła, w odczuciu rodziców i uczniów, to stopnie. Chcielibyśmy to zmienić. Jak uzmysłowić rodzicom, że posyłają dzieci do szkoły, aby się uczyły, a nie przynosiły do domu cyferki?

W naszym kursie do tej pory było bardzo bezpiecznie. Proponowaliśmy sprawy w oczywisty sposób korzystne dla uczniów (cele i "nacobezu"). Uczniowie powinni być zadowoleni z naszej propozycji, a jeśli nie objawiali zadowolenia, to pewnie było im to tylko obojętne. Teraz wprowadzamy coś kontrowersyjnego i musimy o tym poinformować uczniów i ich rodziców. Zachęcamy do wyjaśnień w czasie spotkań z rodzicami i do rozmów indywidualnych. Z naszych doświadczeń wynika, że trzeba powracać do tego tematu i zmagać się z przyzwyczajeniami rodziców do oceny sumującej i do stopni. Życzymy Wam w tej sprawie wiele cierpliwości.

Wyjaśnijmy przede wszystkim rodzicom, że nie rezygnujemy ze stopni, że naszym celem w ocenie kształtującej jest wskazanie uczniom, co już potrafią, nad czym jeszcze muszą popracować i jak pracę poprawić. Warto przedyskutować ten temat z rodzicami, zachęcić ich do wyrażenia własnego zdania na temat stosowania oceny w postaci stopnia. Pomocne mogą być tu liczne opinie na temat stopni, które można przeczytać w książce Motywacja do nauki – Martin V. Covington i Karen Manheim Teel.

Oto kilka fragmentów:

Wiele zasad obowiązujących w szkole zamienia proces nauki w wyścig, co oznacza wprowadzanie motywacji niekoniecznie do nauki, ale do konkurowania z innymi.

Pozytywna motywacja do uczenia się jest na ogół wewnętrzna, co oznacza, że nagrodą za powodzenie jakiegoś działania jest ono samo.

Walka o oceny szkolne są najbardziej widocznym dowodem na to, jak bardzo uczniowie angażują się w wyścig.

Cieszą się [oceny] ogromnym zaufaniem zarówno rodzica, jak i pracowników wszelkich komisji kwalifikacyjnych.

Badania wykazują, że żaden inny czynnik nie przyczynia się w tak dużym stopniu do poczucia własnej wartości ucznia jak dobre świadectwo, żaden także nie działa na niego tak destrukcyjnie, jak złe oceny klasyfikacji końcowej.

Zdobycie dobrych ocen może stać się bardziej istotne od samego procesu uczenia się.

Stopnie mogą wywołać konflikt między uczniami i nauczycielem oraz wytworzyć atmosferę nieufności i podejrzliwości.

System oceniania za pomocą stopni może zachęcać uczniów do oszukiwania, gdyż czują presję, by prześcigać innych za wszelką cenę.

Oceny szkolne są bardzo subiektywne, czasami nie stawia się ich uczciwie lub ze słusznych pobudek.


Podzielimy się z Wami bardzo dobrym sposobem przekazywania informacji o postępach uczniów ich rodzicom:

Lori Eliott z Davis School in Grinnell w Iowa w USA stosuje prosty, a jednocześnie bardzo efektywny sposób informowania rodziców o osiągnięciach ich dzieci w szkole. Każde dziecko otrzymuje w piątek kartkę z nazwami wszystkich przedmiotów. Każdy przedmiot ma swoje małe okienko. Dziecko wpisuje w okienka jedno lub dwa zdania na temat tego, czego się w danym tygodniu na lekcji z danego przedmiotu nauczyło.

Uczeń wypełniając okienka zastanawiają się czego się nauczyli, wybierają te zagadnienia, które najlepiej im utkwiły w pamięci. Nauczyciel po zebraniu kartek dowiaduje się czego nauczył uczniów, co zostało w ich pamięci i czy zrealizował założone cele. Kartki nauczyciel oddaje uczniom, zostają one przekazane przez uczniów rodzicom. Rodzice mogą porozmawiać z dziećmi na temat tego co działo się w tygodniu w szkole i mają stale aktualną informację o tym, czego uczy się ich dziecko.

Metoda ta wymaga współpracy nauczyciela z rodzicami. Rodzice muszą zainteresować się tym co dziecko napisało i porozmawiać o tym z nim. Może dzięki temu rozmowa rodziców z dzieckiem nie ograniczy się tylko do odpytania go z cyferek – stopni, ale poszerzy się o dyskusję nad ciekawymi tematami poznawanymi przez dziecko w szkole?


6.ELEMENTY OK. NA LEKCJACH-PRZYKŁADY.



PRZEDMIOT

TEMAT ZAJĘĆ

CELE

CELE FORMUŁOWANE W JĘZYKU UCZNIA

NACOBEZU”

PYTANIA KLUCZOWE

J.POLSKI


"Jakie są podobieństwa i różnice między baśnią a legendą?" .

  • Uczeń wskazuje cechy baśni i cechy legendy.

  • Uczeń odróżnia legendę od baśni.




  • Nauczymy się wskazywać elementy charakterystyczne dla baśni i legend.

  • Nauczymy się odróżniać baśnie od legend.

  • Potrafisz wskazać elementy realistyczne i fantastyczne w utworach.

  • Potrafisz wskazać elementy historyczne w utworach.

  • Potrafisz uzasadnić, że utwór jest baśnią/legendą.

  • Czego uczą nas legendy/baśnie?




  • Dlaczego warto czytać legendy, baśnie.




MATEMATYKA


"Obwód prostokąta – zadania".

Uczeń:

• potrafi wskazać długość i szerokość prostokąta,

• potrafi zastosować wzór na obwód prostokąta,

• zamienia jednostki długości,

• wykonuje obliczenia z wykorzystaniem wzoru na obwód prostokąta.

  • Będziecie potrafili mierzyć długość i szerokość prostokąta,

  • Utrwalicie wzór na obwód prostokąta i będziecie umieli zastosować go w zadaniach,

  • Będziecie umieli zamieniać jednostki długości.

Uczeń będzie potrafił:

  • prawidłowo zmierzyć lub wskazać długość i szerokość,

  • poprawnie zamieniać jednostki,

  • poprawnie stosować wzór,

  • poprawnie wykonywać obliczenia.

  • W naszej szkole powstaje kort tenisowy. Należy go ogrodzić. Jego wymiary wynoszą ... Odlicz 2 m na bramę.

PRZYRODA

Zabawa w meteorologa i prezentera pogody.

  • Analiza prognozy pogody podawanej przez prasę, radio, TV.

  • Opracowywanie i przedstawianie własnych map pogody.




  • Przewidywanie pogody na podstawie obserwacji zjawisk występujących w przyrodzie.

  • Konieczność znajomości prognozy pogody w życiu codziennym.




  • Będziesz potrafił odczytać prognozę pogody.

  • Przygotujesz na podstawie opisu własną mapę pogody i będziesz potrafił ją zaprezentować.

  • na podstawie zjawisk zaobserwowanych w przyrodzie będziesz potrafił przewidzieć pogodę.

  • Będziesz wiedział kiedy i dla kogo jest ważna znajomość prognozy pogody.

Czy potrafisz:

  • odczytać graficzne symbole przedstawiające stany pogody

  • słownie opisać prognozę pogody na podstawie mapy pogody z uwzględnieniem miast, obszarów Polski, kierunków świata

  • przygotować graficzną mapę pogody wykorzystując symbole przedstawiające stany pogody

  • wykorzystać zjawiska przyrodnicze w Twoim najbliższym otoczeniu do przewidywania pogody (rosa, rodzaj chmur, gwiaździste niebo)

  • wykorzystać prognozę pogody w planowaniu np. ubioru lub rozkładu zajęć (wycieczek, zabaw na świeżym powietrzu).




  • Jaś i Mateusz wybierają się jutro na wycieczkę rowerową. Zastanawiają się jak się ubrać. Co powinni zrobić?




HISTORIA


"Państwo pierwszych Piastów. Skąd się wzięła Polska?"

Cele lekcji:

  • Jak powstało państwo polskie?

  • Dlaczego Mieszko I przyjął chrzest?

  • Jakie były konsekwencje przyjęcia chrztu przez Mieszka?

  • Analiza tekstów źródłowych.

  • Praca z drzewem decyzyjnym.

  • Odpowiemy na pytanie, skąd się wzięło państwo Mieszka?

  • Dowiemy się, w jaki sposób Mieszko chciał umocnić młode państwo, czyli dlaczego przyjął chrzest?

  • Zastanowimy się, jakie mogły być konsekwencje nieprzyjęcia chrztu przez Mieszka?

  • Na podstawie relacji Ibrahima Jakuba dowiemy się, co wiedziano o państwie Mieszka w średniowieczu (analiza tekstu źródłowego).

Po lekcji uczniowie będą potrafili:

  • powiedzieć, jak powstało państwo Mieszka I,

  • wyjaśnić, dlaczego Mieszko I przyjął chrzest,

  • odpowiedzieć na pytanie co by było gdyby Mieszko chrztu nie przyjął,

  • wyszukiwać w tekście źródłowym informacji o państwie Mieszka w początkach jego istnienia.

  • Jakie znaczenie dla młodego państwa może mieć jedna religia?

  • Dlaczego religia może wzmocnić państwo?

  • Co by było, gdyby Mieszko I nie przyjął chrztu?

JĘZYK ANGIELSKI


An interview (wywiad)

  • Nabycie swobody w umiejętności zadawania podstawowych pytań drugiej osobie.

  • Rozwijanie umiejętności przedstawiania podstawowych informacji o sobie.

  • Ćwiczenie umiejętności słuchowych.




  • Nauczycie się stawiać pytania drugiej osobie/koledze.

  • Nauczycie się podawać podstawowe informacje o sobie.

  • Poćwiczycie rozumienie ze słuchu.




Uczeń potrafi:

  • Zadać podstawowe pytania koledze i przeprowadzić z nim wywiad.

  • Podać najważniejsze informacje o sobie.

  • Rozumie słuchany tekst.

  • Jak przeprowadzić wywiad z ... (znaną gwiazdą filmową czy muzyczną)?




PLASTYKA


„Ruch i bezruch w kompozycji".

  • Poznanie cech charakterystycznych kompozycji.

  • Odróżnianie kompozycji statycznej od dynamicznej.

  • Tworzenie kompozycji statycznej i dynamicznej.




  • Będziesz potrafił podać wyrazy bliskoznaczne do słów: ruch i bezruch.

  • Będziesz umiał odróżnić kompozycję, na której jest ruch od takiej, na której go nie ma.

  • Będziesz potrafił zaprojektować i wykonać kompozycje statyczną i kompozycję dynamiczną.

  • Zna pojęcia: statyka i dynamika.

  • Zna cechy charakterystyczne dla kompozycji statycznej i dynamicznej.

  • Odróżnia kompozycje statyczną od kompozycji dynamicznej.

  • Tworzy kompozycje statyczną i dynamiczną.

  • W jakich sytuacjach w życiu spotykamy się ze statyką, a w jakich z dynamiką?

MUZYKA


Muzyka wokół nas.

  • Wzbudzenie ciekawości poznawczej.

  • Rozwój ekspresji twórczej, wyobraźni, inwencji własnej i pomysłowości.

  • Umiejętność zróżnicowania źródeł dźwięków.




Po tej lekcji będziecie :

  • potrafili wymienić źródła dźwięku oraz potrafili wyjaśnić różnicę między źródłami dźwięków w przyrodzie i w świecie wytworów człowieka

  • znali różne źródła hałasu i rozumieli wpływ hałasu na zdrowie człowieka

  • umieli wymienić sposoby dbania o środowisko.




Uczeń:

  • Wymienia źródła dźwięku,

  • Wyjaśnia różnicę źródeł dźwięków w przyrodzie i otoczeniu .

  • Wymienia sposoby dbania o środowisko.

  • Dlaczego w lesie można usłyszeć inne dźwięki, niż w mieście?

  • Co by było, gdyby drzewa umiały mówić?

  • Co to jest dźwięk?

WYCHOWANIE FIZYCZNE


Doskonalenie kozłowania piłki w formie ścisłej.


  • Doskonali kozłowanie piłki zarówno prawą i lewą ręka;

  • Doskonali kozłowanie piłki w specjalnych goglach do dryblingu;

  • Doskonali kozłowanie piłki w postawie wysokiej i niskiej;

  • Wykorzystuje poznane elementy podczas gry szkolnej 5x5.




  • Będziemy doskonalić kozłowanie prawą i lewą ręką;

  • Będziemy doskonalić kozłowanie piłki w goglach do kozłowania;

  • Będziemy kozłować piłkę w postawie niskiej i wysokiej;

  • Zastosujemy poznane elementy podczas gry.

Uczeń:

  • Prawidłowo kozłować piłkę prawą i lewą ręką bez patrzenia w dół

  • Prawidłowo kozłować piłkę zarówno w postawie wysokiej jak i niskiej;

  • Zastosować poznane elementy w grze szkolnej.

  • Co sprawia, że piłką odbita o podłogę wraca?




RELIGIA




"Szanować innych".

  • Poznanie tekstów Ewangelii mówiących o szacunku dla ludzi odrzuconych.

  • Uzasadnianie miłosiernej postawy Jezusa wobec ludzi .

  • Wyciąganie wniosków dotyczących własnego postępowania wobec ludzi

  • Pomaganie innym w dostrzeganiu dobra w ludziach.

  • Poznacie teksty Ewangelii mówiące o szacunku dla ludzi odrzuconych.

  • Będziecie potrafili uzasadnić miłosierną postawę Jezusa wobec ludzi .

  • Będziecie wyciągać wnioski dotyczące waszego postępowania wobec ludzi.

  • Będziecie potrafili pomóc innym zobaczyć dobro w ludziach.

Uczeń:

  • Wylicza przykłady postępowania Jezusa względem osób odrzuconych przez społeczeństwo.

  • Wyciąga z postępowania Jezusa wnioski dla siebie .

  • Odróżnia osobę od jej postępowania .

  • Wymienić sposoby postępowania wobec osób, których nie lubi.

  • Jak Jezus postępował wobec ludzi znajdujących się na marginesie społeczeństwa?

  • Jak my mamy postępować wobec osób, które znajdują się na marginesie naszej klasy, grupy, społeczeństwa?

INFORMATYKA


Jak zostać uczniem „Szkoły Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie?” – edycja i formatowanie tekstu zaproszenia (Word).

  • podstawowe zasady pracy w edytorze tekstu (Word),

  • zaprojektowanie zaproszenia;

  • efektywnie pracują w dwuosobowym zespole;




  • Zastosujesz poznane zasady pracy w Wordzie do napisania tekstu zaproszenia, zmiany jego wyglądu oraz zmiany wyglądu i układu strony dokumentu.

  • Zaprojektujesz element graficzny i wykorzystasz go do ozdobienia zaproszenia.




Przy ocenie będę zwracać uwagę na:

  • ustawienie strony w poziomie i podział na dwie kolumny,

  • zgodność przepisanego tekstu z oryginałem,

  • poprawność ortograficzną i językową,

  • sformatowanie gotowego tekstu:

  • zastosowanie akapitu wyśrodkowanego,

  • zmiana kształtu czcionki (Calibri),

  • zmiana rozmiaru czcionki (14),

  • zastosowanie do całości tekstu kursywy,

  • zastosowanie elementu graficznego do podkreślenia charakteru zaproszenia (zgodność z tematem).




  • Zastanówcie się, co sprawi, że zaprojektowane przez was zaproszenie będzie wyglądało lepiej?

EDUKACJA WCZESNOSZKOLNA.


Budowa warstwowa lasu.


  • Poznanie warstwowej budowy lasu.




  • Poznanie zwierzęta i rośliny żyjących w poszczególnych warstwach lasu.

  • Poznasz warstwy lasu.

  • Będziesz umiał wymienić:

a/ rośliny występujące w poszczególnych warstwach lasu,

b/ zwierzęta występujące w poszczególnych warstwach.


Uczeń;

  • Wymienia po kolei warstwy lasu.

  • Przyporządkowuje do odpowiedniej warstwy lasu rośliny i zwierzęta podane przez nauczyciela.

Dlaczego zwierzęta mieszkają w różnych piętrach lasu?
1   2   3

Powiązany:

Szkolenie informacyjne rady pedagogicznej na temat oceniana kształtującego iconSzkolenie Rady Pedagogicznej Temat: Projekt uczniowski w gimnazjum a program eTwinning

Szkolenie informacyjne rady pedagogicznej na temat oceniana kształtującego iconScenariusz szkolenia rady pedagogicznej temat

Szkolenie informacyjne rady pedagogicznej na temat oceniana kształtującego iconScenariusz posiedzenia samokształceniowego Rady Pedagogicznej Temat

Szkolenie informacyjne rady pedagogicznej na temat oceniana kształtującego iconTemat: Kompetencje Rady Pedagogicznej. Model dojrzałego zespołu pedagogicznego

Szkolenie informacyjne rady pedagogicznej na temat oceniana kształtującego iconTemat nr 6: Społeczeństwo informacyjne a ti społeczeństwo informacyjne

Szkolenie informacyjne rady pedagogicznej na temat oceniana kształtującego iconRegulamin rady pedagogicznej

Szkolenie informacyjne rady pedagogicznej na temat oceniana kształtującego iconRegulamin rady pedagogicznej

Szkolenie informacyjne rady pedagogicznej na temat oceniana kształtującego iconUchwała rady pedagogicznej

Szkolenie informacyjne rady pedagogicznej na temat oceniana kształtującego iconPosiedzenia rady pedagogicznej

Szkolenie informacyjne rady pedagogicznej na temat oceniana kształtującego iconUchwała Nr Rady Pedagogicznej

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom