Spis treści Spis treści




Pobierz 2.52 Mb.
NazwaSpis treści Spis treści
strona5/29
Data konwersji09.09.2012
Rozmiar2.52 Mb.
TypDokumentacja
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   29

1.10 Renesansowe budowle w Krakowie





  • Wawel (Zamek renesansowe elementy architektury i dekoracji, Komnaty renesansowe)

  • Katedra Wawelska (Kaplice - króla Jana Olbrachta, Zygmuntowska, bpa Jana Konarskiego, bpa Filipa Padniewskiego, bpa Andrzeja Zebrzydowskiego, Mariacka (Stefana Batorego), nagrobki - baldachim nad gotyckim nagrobkiem króla Władysława Jagiełły, płyta epitafijna kardynała Fryderyka Jagiellończyka, zachowane ołtarze renesansowe - dawny ołtarz główny (obecnie w Bodzentynie) i ołtarz w Kaplicy Zygmuntowskiej

  • Ulica Kanonicza (kamienice nr 18 i 21- portale)

  • Kościół OO Dominikanów (Kaplica Myszkowskich, płyta epitafijna Filipa Buonacorsi zw. Kallimachem)

  • Rynek Główny (Sukiennice- dodane w XVI w.elementy architektury renesansowej, Kościół Mariacki: Cyborium Jana Marii Padovano, płyty nagrobne Seweryna i Zofii Bonerów, nagrobki Montelupich i Cellarich)



1.11Dzieła Xawerego Dunikowskiego w Krakowie




Ur. 24 listopada 1875 w Krakowie, zm. 26 stycznia 1964 w Warszawie) - polski pedagog, rzeźbiarz i malarz.

Pochodził ze zubożałej szlachty. Jego ojciec Mieczysław pracował jako nadkonduktor kolei warszawsko-wiedeńskiej. Edukację rozpoczął w Szkole Technicznej w Warszawie. W 1896 r. przyjechał do Krakowa studiować w Szkole Sztuk Pięknych u rzeźbiarzy: Alfreda Dauna w latach 1896-99 i Konstantego Laszczki 1899-1903.


Po studiach wyjechał do Warszawy, aby objąć stanowisko profesora rzeźby w Szkole Sztuk Plastycznych. W 1905 r. zastrzelił podczas sprzeczki malarza Wacława Pawliszaka, został jednak zwolniony z aresztu za kaucją w wysokości 2 tys. rubli. W Warszawie pracował do roku 1910, po czym wyjechał do Krakowa. W 1914 r. wyjechał na stypendium do Londynu. Kolejne lata spędził w Paryżu, służył przez rok w Legii Cudzoziemskiej. W 1922 r. wrócił do Polski, aby objąć katedrę rzeźby na krakowskiej ASP.


W okresie międzywojennym otrzymał wiele prestiżowych nagród, wykonał setki realizacji, które przyniosły mu międzynarodową sławę. Z dzieł z tego okresu należy wymienić postacie czterech ewangelistów na gmachu Seminarium Śląskiego w Krakowie z 1927 r., głowy wawelskie z lat 1925-27 i najlepsze dzieło - pomnik prezydenta Józefa Dietla z 1936 r. Pomnik ten dziś zaliczany jest do najwybitniejszych dzieł Dunikowskiego i uważany za jeden z najlepszych pomników na świecie.


Okres okupacji spędził jako więzień obozu Auschwitz, gdzie trafił po aresztowaniu w 1940 r. Po wojnie, w latach 1945-55, kierował katedrą rzeźby na krakowskiej ASP. W 1955 r. na stałe przeniósł się do Warszawy. W 1959 r. został profesorem i kierownikiem katedry rzeźby w Państwowej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Z powojennych realizacji Dunikowskiego należy wymienić Pomnik Czynu Powstańczego na Górze św. Anny (1955) powstały w wyniku przebudowania niemieckiego mauzoleum. Z obrazów warto wspomnieć "Portret córki" z 1924 r. i "Autoportret w stroju mandaryna" z 1935 r. W Krakowie Dunikowski mieszkał w latach 1938-1940 i 1945-1955 na ulicy Karmelickiej 27, dziś na kamienicy znajduje się tablica upamiętniająca artystę.


Był artystą powszechnie znanym i cieszącym się ogromnym autorytetem. Odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej w 1949 r. i Orderem Sztandaru Pracy I Klasy w 1955 r.


Dzieła:

  • Dekoracja portalu kościoła Serca Jezusowego (Jezuici, ul. Kopernika)

  • Pomnik Józefa Dietla (przy kościele Franciszkanów)

  • Projekt Czterech Ewangelistów na gmachu Seminarium Śląskiego

  • Projekty figur św. Barbary i Jana z Kęt przed budynkiem Seminarium

  • Głowy wawelskie (Sala Poselska - zwana również Pod Głowami - to jedna z sal zamku królewskiego; jej strop zdobiły 194 głowy autorstwa Sebastiana Tauerbacha i współpracowników wykonane około roku 1540. Losy rzeźb były złożone, do naszych czasów zachowało się jedynie 30 głów. Po ich odzyskaniu w latach dwudziestych w. XX, podjęto decyzję o uzupełnieniu brakujących rzeźb w rekonstruowanym wówczas stropie. Z inicjatywy prof. Adolfa Szyszko-Bohusza, stojącego na czele Kierownictwa Odnowienia Zamku, zlecono na początku roku 1925 najwybitniejszemu polskiemu rzeźbiarzowi, profesorowi Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, Xaweremu Dunikowskiemu wykonanie zespołu głów. Umieszczenie współcześnie wykonanych rzeźb obok oryginalnych renesansowych napotkało na silny opór ze strony konserwatorów. Ostatecznie pod koniec roku 1928 zadecydowano, że w stropie pozostaną jedynie te drugie. Rzeźbiarz nie zrealizował całości ambitnego zamierzenia, powstało zaledwie kilkanaście głów w drewnie i około 70 w gipsie, jednak wybitne pod względem artystycznym dzieło zapewniło Dunikowskiemu zaszczytne miejsce w sztuce polskiej).

  • Rzeźba Henryka Szczyglińskiego- Muzeum Narodowe



1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   29

Powiązany:

Spis treści Spis treści iconSpis treści spis treści error: Reference source not found

Spis treści Spis treści iconSpis treści Spis treści 2 Wstęp 2

Spis treści Spis treści iconSpis treści

Spis treści Spis treści iconSpis treśCI

Spis treści Spis treści iconSpis treśCI

Spis treści Spis treści iconSpis treści

Spis treści Spis treści iconSpis treści

Spis treści Spis treści iconSpis treści

Spis treści Spis treści iconSpis treści

Spis treści Spis treści iconSpis treści

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom