Adhd (Attention Deficit Hyperactivity Disorder)




Pobierz 357.2 Kb.
NazwaAdhd (Attention Deficit Hyperactivity Disorder)
strona7/15
Data konwersji09.09.2012
Rozmiar357.2 Kb.
TypDokumentacja
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   15

III. UCZEŃ NADPOBUDLIWY PSYCHORUCHOWO – JAK MOŻE MU POMÓC NAUCZYCIEL?




1. Zasady w postępowaniu z dziećmi z zespołem ADHD



Istnieją pewne zasady, które należy przestrzegać w pracy z dziećmi z zaburzeniami. Są one o tyle istotne i należy je przypominać przy każdej okoliczności gdyż niejednokrotnie o nich zapominamy. Otóż nauczyciel może pomóc dziecku z zaburzeniami jeżeli:

    • stara się dziecko zrozumieć

    • próbuje traktować zachowanie dziecka jako wyraz jego problemów, a nie złej woli

    • postępuje tak, aby dziecko wiedziało, że może mu zaufać i czuć się z nim bezpiecznie

    • pomaga dziecku odkryć jego wartość

    • pomaga dziecku w odnalezieniu miejsca w grupie rówieśników

    • potrafi nawiązać współpracę z rodzicami dziecka


Pozytywny obraz siebie, umiejętność zmagania się z rytmem i wymaganiami dnia codziennego to cenny dar, jaki nauczyciele mogą dziecku przekazać. Mogą to zrobić poprzez:

  • respektowanie zasady podmiotowego traktowania dziecka,

  • wzmacnianie poczucia jego własnej wartości,

  • aktywne słuchanie dziecka, danie mu możliwości podzielenia się swoim światem
    uczuć, myśli, swoimi sukcesami i niepowodzeniami,

  • ograniczanie liczby bodźców,

  • rozwijanie i wzmacnianie pożądanych zmian w zachowaniu dziecka,

  • uświadamianie dziecku, że ma prawo popełniać błędy i nauczenie go wyciągania
    z nich wniosków,

  • rozwijanie jego umiejętności do wchodzenia w interakcje z innymi ludźmi
    w akceptowany społecznie sposób,

  • wydawanie poleceń minimalizujących ryzyko nieposłuszeństwa, a równocześnie
    maksymalizujących sukces


Naczelnym celem jest wdrażanie dziecka do uporządkowania działania i stopniowego wydłużania okresów koncentracji na zadaniach. Ważne jest wdrażanie dziecka do samokontroli.

W postępowaniu z dziećmi z ADHD, zarówno w szkole, jak i w domu należy przestrzegać trzech zasad (3 x R):

  • regularności, czyli działania w ustalonym rodzinnym rytmie, z unikaniem gwałtownych i radykalnych zmian, spokojnego i konsekwentnego egzekwowania ustalonych reguł, ograniczenia hałaśliwych dźwięków i silnych wrażeń,

  • rutyny, czyli wykonywania określonych czynności o ściśle określonych porach dnia wg tej samej kolejności i stałego schematu,

  • repetycji, czyli nieustających powtórek, wymagających dużej cierpliwości i wytrwałości od rodziców i nauczyciela, wielokrotnego powtarzania prostych poleceń i upewniania się czy dziecko dobrze je zrozumiało.



2. Jak pracować z dzieckiem z nadpobudliwym?



Dziecko nadpobudliwe wymaga specyficznych oddziaływań wychowawczych oraz daleko posuniętej indywidualizacji w pracy edukacyjnej. Powszechnie wiadomo, iż optymalnym miejscem nauczania dziecka z ADHD jest mało liczna klasa o charakterze integracyjnym, najlepiej z dwójką nauczycieli, nauczycielem prowadzącym i nauczycielem wspomagającym.

Podstawą pracy z dzieckiem jest wiedza na temat nadpobudliwości psychoruchowej oraz postawa pełna zrozumienia i życzliwości, cierpliwości oraz spokoju. Należy pamiętać, iż odpowiednio wcześnie wdrożona pomoc, dostosowana do kłopotów dziecka jest niezbędna, by mogło ono odnosić sukcesy szkolne.


Metody dostosowania programu szkolnego do możliwości ucznia nadpobudliwego

  • Należy zapoznać dziecko ze sposobami efektywnego uczenia się: ustalenie planu pracy, odhaczanie czynności, które już wykonało

  • Warto skorzystać z różnych form sprawdzania wiadomości ucznia. Zamiast pisać uczeń może odpowiadać ustnie

  • Należy dać uczniowi większą ilość czasu na wykonanie pracy pisemnej (wydłużyć czas pracy)



Ponadto należy :

  • Korzystać z pomocy rówieśników (praca w grupie, w parach – korzystne dla dziecka nadpobudliwego jest połączenie go w parę z sumiennym dzieckiem)

  • Włączać dziecko w zabawy rówieśników

  • Zachęcać dziecko do refleksji i oceny własnego zachowania

  • Nagradzać za pozytywne zachowania (to jedyna droga, aby zachęcić do wysiłku i pokazać dziecku prawidłowe wzorce)

  • Reagować na każde niepożądane zachowanie dziecka. Pierwszą reakcją powinno być upomnienie. Można pozbawić ucznia nagrody, zmienić miejsce pracy na bardziej odosobnione

  • Chwalić dziecko za każdy jego wysiłek i grzeczne zachowanie.

Nauczanie dziecka nadpobudliwego jest trudniejsze niż innych dzieci. Ze względu na zaburzenia uwagi i pamięci wymaga ono często specjalnych metod dydaktycznych. Należy mieć na uwadze, że dziecko najlepiej zapamiętuje te informacje, które były czymś nowym, ciekawym. Poza tym w pamięci dziecka najlepiej przetwarzane są te informacje, które zostają wprowadzone przez kilka zmysłów jednocześnie. Wtedy w mózgu dziecka powstaje więcej ścieżek, dzięki którym może znaleźć potrzebne wiadomości. Łatwiej wydobyć z pamięci słowo czy znak skojarzony z obrazem, wrażeniem dotykowym, zapachem, dźwiękiem. Zatem ważnym zadaniem dla nauczyciela będzie wyróżnianie najważniejszych zagadnień i informacji: podkreślanie ich na tablicy na kolorowo, zaznaczanie podczas wypowiedzi sygnałem: uwaga, to ważne.

  W zapamiętywaniu informacji pomogą dziecku wszelkiego rodzaju schematy, diagramy, tabele (o ile nie są zbyt szczegółowe). Gdziekolwiek to jest możliwe, nauczyciel winien prezentować materiał w sposób angażujący zmysły dziecka, używając doświadczeń, graficznych, audiowizualnych mediów. Wielokrotne powtarzanie ćwiczeń poprawia działanie poszczególnych funkcji i sprawia, że dziecko lepiej radzi sobie z kłopotami szkolnymi. Dziecko nadpobudliwe często wymaga nie tylko takiej dodatkowej pomocy, ale również specjalnej modyfikacji poszczególnych ćwiczeń - w standardowej wersji przekraczają one możliwości skupienia uwagi, jakimi dysponuje. Dlatego też w pracy z nadpobudliwym dzieckiem konieczne jest zaplanowanie częstszych przerw, dobranie odpowiednio ciekawego materiału. Dostosowanie tych zajęć, chociaż czasem wymaga wysiłku, pomaga osiągać małe i stałe sukcesy. Nauczyciel winien rozważać zastosowanie narzędzi, które rekompensują słabe strony ucznia. Ważną sprawą jest nauczenie takiego dziecka korzystania z różnych ułatwień technicznych – dyktafonu, komputera. Wskazane jest, aby nauczyciel umożliwił takiemu dziecku różne formy odpowiedzi, które pozwolą mu w pełni zaprezentować jego możliwości. Na przykład nauczyciel może akceptować użycie komputera ze sprawdzianem pisowni lub użycie kalkulatora w przypadku występowania silnej dysgrafii, dysortografii i dyskalkulii.
      Dzieciom nadpobudliwym łatwiej osiągać cel, gdy pracują etapami. Przy wykonywaniu konkretnych zadań można uczniowi napisać listę następujących po sobie czynności i następnie sprawdzić ukończenie każdego etapu. Wydając polecenia nauczyciel musi pamiętać o tym, że mają one być jak najkrótsze. Dobrze jest posadzić takiego ucznia obok nauczyciela, dalej od możliwych źródeł rozpraszania uwagi i najlepiej obok ucznia, który jest pozytywny w sensie organizacji pracy i zachowania. Wykorzystując metodę pracy w grupach, nauczyciel winien łączyć dzieci o różnych umiejętnościach i temperamentach. Może to korzystnie wpłynąć na skorygowanie negatywnych zachowań przez rówieśników i stworzyć szansę, że dziecku zostanie przydzielone zadanie zgodne z jego umiejętnością. Przy powtarzaniu nauczyciel powinien pamiętać, aby używać tej samej konstrukcji i treści, aby nie wprowadzać dodatkowego zamieszania. Trzeba również pamiętać, że dziecko jest mistrzem dyskusji. Nie wolno mu się dawać wciągnąć, trzeba ją zdecydowanie ucinać. Specjalne znaczenie mają pochwały i kary, które tworzą system motywowania. Takiemu uczniowi trzeba zaznaczyć pracę domową i do tego celu założyć specjalny zeszyt.

     Z dzieckiem nadpobudliwym należy postępować konsekwentnie, stawiać jasne granice, co dziecku wolno, a czego nie. 


Konsekwencje powinny być:

    1. Ustalone wspólnie z dzieckiem, zanim dojdzie do trudnego zachowania.

    2. Zastosowane możliwie jak najszybciej po przewinieniu.

    3. Adekwatne do przewinienia.

    4. Stosowane w atmosferze życzliwości (bez gniewu i agresji ze strony dorosłych).

    5. Stosowane zawsze po zaistnieniu przewinienia.

    6. Stosowane przez wszystkie ważne osoby biorące udział w wychowaniu dziecka.

    7. Możliwe do wyegzekwowania.

    8. Stopniowalne: ich nasilenie ma zależeć od rodzaju i częstotliwości popełnianych czynów.

Dziecku należy wyznaczać niezbyt odległe cele działania i określić sposób ich realizacji. Stawianie odległych celów powoduje zapominanie, porzucanie rozpoczętego zadania i podejmowanie coraz to nowych zabaw. Dlatego im bliższy jest postawiony cel lub termin, tym większa pewność, że polecenie zostanie wykonane i praca zakończona. Należy systematycznie przyzwyczajać i wdrażać dziecko do finalizowania każdego rozpoczętego zadania, a także kontrolować rozpoczęte zadania i pomagać w ich realizacji.


Organizacja pracy w klasie z dzieckiem z ADHD

  1. Zawsze omawiajmy i stosujmy plan dnia, zajęć.

  2. Wprowadzajmy jasne procedury dotyczące postępowania w różnych sytuacjach.

  3. Sprawdzajmy zeszyty ucznia – notatki i zadania domowe (czy są one zapisane i odrobione).


Informujmy ucznia o terminach złożenia prac, sprawdzianów i przypominajmy co jakiś czas o tym (np. jeszcze dwa dni do …. itp).W zabawach, w których dziecko bierze udział, powinny być jasno określone zasady oraz czas ukończenia. Nie wolno pozwalać na chaotyczny, niekontrolowany i bezładny ruch. Na dziecko nauczyciel powinien oddziaływać powoli, bez pośpiechu, głosem nieco stłumionym, jakby w zwolnionym tempie, ale nie krzykiem. Po zajęciach ruchowych wymagających dużej aktywności należy takim dzieciom zastosować ćwiczenia wyciszające, np. wycinanie, wydzieranie, lepienie z plasteliny, kolorowanie.

 Nauczyciel winien szukać mocnych stron ucznia nadpobudliwego i wzmacniać go za pomocą pochwał. Każde małe osiągnięcie nagradzać ciepłym słowem, uśmiechem, naklejką lub punktami w celu uzyskania pozytywnej oceny końcowej. W systemie kar nie stosować ograniczenia zabawy i ćwiczeń ruchowych.

Niezależnie od problemów pracy w klasie, przede wszystkim trzeba dbać o pełną życzliwości, stabilną atmosferę, akceptującą ucznia w środowisku szkolnym.

   Dziecko nadpobudliwe, gdyby tylko mogło wybierać, nie chciałoby być nadpobudliwe. Każdy bowiem pragnie być chwalonym, lubianym. Nauczyciele i rodzice mogą pomóc dziecku w zaakceptowaniu siebie oraz pomóc w osiąganiu sukcesów życiowych.
Dziecko nadpobudliwe potrzebuje atmosfery spokoju, powinno ono odczuwać autorytet nauczyciela, ale i życzliwe zrozumienie.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   15

Powiązany:

Adhd (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) iconAttention Deficit Hyperactivity Disorder, czyli Zespół nadpobudliwości psychoruchowej, określany w literaturze jako zespół nadpobudliwości psychoruchowej

Adhd (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) iconDziecko z adhd opracowane na podstawie informacji oraz materiałów uzyskanych na konferencji naukowej „Zrozumieć dziecko z adhd”

Adhd (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) iconZasady w postępowaniu z dziećmi z zespołem adhd czyli jak pracować z uczniem z zespołem adhd w szkole I w domu?

Adhd (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) iconDepressive disorder in adolescents Depressive disorder in adolescents F32#

Adhd (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) iconWhat is an anxiety disorder?

Adhd (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) iconTeaching English to Pupils Affected by the ‘Pervasive Developmental Disorder’

Adhd (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) iconAttention!

Adhd (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) iconAttention!

Adhd (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) iconAttention!

Adhd (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) iconEggs sb's attention to

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom