Komunikacja interpersonalna




Pobierz 25.27 Kb.
NazwaKomunikacja interpersonalna
Data konwersji01.12.2012
Rozmiar25.27 Kb.
TypDokumentacja
Komunikacja interpersonalna jest to „psychologiczny proces, dzięki któremu jednostka przekazuje i otrzymuje informacje w bezpośrednim kontakcie z inną osobą; dokonuje się za pomocą przekazu werbalnego (wypowiedzi) i niewerbalnego, na który składają się m.in. mimika, gesty, pozycja ciała, przestrzenne stosunki między komunikującymi się osobami, wysokość i natężenie głosu itp.”.


Źródło: Encyklopedia multimedialna, PWN Warszawa-Wrocław 2000.


Wyjaśnienie pojęć1 użytych na rys.:

Cel – przewidywany, pożądany skutek jaki chcemy uzyskać wysyłając informację

Kontekst – warunki i otoczenie procesu komunikacyjnego

Umiejętności interpersonalne – wiedza o sposobie świadomego wykorzystania mechanizmów komunikacji interpersonalnej

Nadawca – osoba posiadająca cel, potrzebę i chęć przekazania informacji innym; nadająca komunikat

Kodowanie – przekształcanie myśli w symbole niewerbalne lub werbalne

Komunikat – zakodowana informacja, dostosowana do możliwości percepcyjnych odbiorcy, jego wieku, doświadczenia, wykształcenia czy intelektu

Kanał komunikacyjny – sposób przekazu komunikatu odpowiednio do jego rodzaju

Odbiorca – osoba odbierająca komunikat

Dekodowanie – interpretowanie przez odbiorcę przesłanych symboli oraz interpretowanie ich w kontekście doświadczenia, oczekiwań czy samopoczucia (np. zmęczenia) odbiorcy

Zakłócenia (szumy) – czynniki zewnętrzne (hałas, zła jakość połączenia telefonicznego) i wewnętrzne (brak koncentracji odbiorcy, słabe zainteresowanie czy silne emocje np. niechęć do nadawcy) zakłócające komunikację

Sprzężenie zwrotne (ang. feedback) – reakcja na komunikat nadawcy; następuje zamiana ról: odbiorca staje się nadawcą, nadawca zaś odbiorcą.

Rys. 2. Model procesu komunikacji




Źródło: Opracowanie własne na podstawie modelu komunikacji2 wg. Sanforda, Hunta i Braceya.


Rys. 3. Udział kanałów komunikacji w przekazie komunikatu

Źródło: opracowanie własne na podstawie Allan Pease, „Mowa ciała. Jak odczytywać myśli innych ludzi z ich gestów”, Jedność, Kielce 2001, s. 10.


Kanał werbalny to słowa, które tworzą zdania o określonej długości i o określonych strukturach gramatycznych. Kanał ten jest odpowiedzialny za merytoryczny przekaz informacji.


Ewa Brzezińska, Anna Paszkowska-Rogacz, Kształtowanie relacji pracowniczych,
Polsko-Amerykańskie Centrum Zarządzania (PAM Center), Łódź 2001, s.109.


Komunikacja niewerbalna to takie komunikowanie się bez słów, przy pomocy gestów, mimiki, wyglądu itp., które nadaje szersze niż tylko semantyczne znaczenie wypowiadanym słowom.


Ewa Brzezińska, Anna Paszkowska-Rogacz, Kształtowanie relacji pracowniczych, Polsko-Amerykańskie Centrum Zarządzania (PAM Center), Łódź 2001, s.114.


Kanał wokalny czyli zbiór wszelkich atrybutów głosu nadawcy tj. wysokość tonu, modulacja, siła głosu, artykulacja czy sposób akcentowania.


Ewa Brzezińska, Anna Paszkowska-Rogacz, Kształtowanie relacji pracowniczych, Polsko-Amerykańskie Centrum Zarządzania (PAM Center), Łódź 2001, s.109.


Język ciała to popularne określenie zachowań niewerbalnych, takich jak mimika, postawa i ułożenie ciała oraz gesty.


Douglas T. Kenrick, Steven L. Neuberg, Robert B. Cialdini, Psychologia społeczna. Rozwiązane tajemnice, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2002, str. 215.


Rys. Spojrzenie biznesowe (po lewej stronie)

i spojrzenie społeczne (po prawej stronie)





Źródło: Allan Pease, Mowa ciała. Jak odczytywać myśli innych ludzi z ich gestów,

Jedność, Kielce 2001, s. 96.




Rys. „Strażnik ust”

Źródło: Źródło: Allan Pease, Mowa ciała. Jak odczytywać myśli innych ludzi z ich gestów, Jedność, Kielce 2001, s. 53.





Rys. Strefy kontaktu społecznego

Źródło: opracowanie własne na podstawie Allan Pease, Mowa ciała. Jak odczytywać myśli innych ludzi z ich gestów, Jedność, Kielce 2001, s. 22-23 i Erhard Thiel, Komunikacja niewerbalna, Mowa ciała zdradzi więcej niż tysiąc słów, ASTRUM, Wrocław 1997, s. 123-125.
Formy zachowań stereotypowych



Kategoryzacja – polega na grupowaniu postrzeganych obiektów i klasyfikowaniu ich do różnych kategorii, poprzez porównywanie do idealnego wzorca, reprezentującego każdą kategorię.


Polaryzacja – polega na tendencji do łączenia obiektów w przeciwstawne pary („dobre – złe” lub „białe – czarne”).


Generalizacja – tzw. „efekt halo” – polega na skłonności do postrzegania obiektu wyłącznie z jednej perspektywy, przy przekonaniu, iż jest to wystarczające do otrzymania pełnej wiedzy na jego temat. „Efekt halo” występuje wówczas, gdy ocena (pozytywna lub negatywna) jednej cechy jest podstawą do oceny (pozytywnej lub negatywnej) wszystkich pozostałych cech tego obiektu.


Petryfikacja – jest to tendencja do niedostrzegania zmian, jakim obiekty podlegają w czasie.


Projekcja – to skłonność do przypisywania innym ludziom własnych uczuć i cech.


Parafraza – dzięki niej:

  • dajemy uwagę partnerowi – sygnały świadczące o kontakcie i śledzeniu toku wypowiedzi oraz skupia naszą uwagę
    na partnerze

  • sprawdzamy właściwe rozumienie

  • zapobiega tworzeniu wyobrażeń na temat partnera

  • utrzymujemy temat rozmowy


Odzwierciedlanie – na nie składa się zarówno mowa ciała, jak i nasze ogólne podejście do partnera; chodzi o „dopasowanie” się do swojego rozmówcy, by to co staramy się przekazać, było dla niego jasne, a kontakt możliwy do utrzymania; na odzwierciedlenie składa się:

  • postawa - pozycja ciała,

  • ton głosu - tempo i siła mówienia,

  • słownictwo

  • odniesienie do nastroju partnera


Prowadzenie – służy :

  • uporządkowaniu chaotycznych wypowiedzi

  • ośmielaniu rozmówcy – osłanianie siebie, konkretyzowanie i zawężanie tematu rozmowy

  • zadawanie pytań, proponowanie tematów



Informacja zwrotna wyraża nasze UCZUCIA, POSTAWY w odniesieniu do KONKRETNYCH ZACHOWAŃ partnera.

Informacja zwrotna jest:

  • konkretna: odnosi się do konkretnych zachowań, nie do cech osobowych

  • pozytywna – nie zawiera oceny, interpretacji

  • szczera

  • bezpośrednia – wyrażana wprost do osoby, której dotyczy (mówimy „do” a nie „o”)

  • natychmiastowa


Podstawy konstruktywnego porozumiewania się:


  • nie oceniaj – ocena nie daje konkretnych informacji i jest raniąca;

  • nie uogólniaj – nie stosuj słów kategorycznych tj.: NIGDY, ZAWSZE, WSZYSCY, KAŻDY;

  • nie interpretuj

  • nie dawaj dobrych rad

  • daj swoja uwagę, koncentruj się na partnerze

  • mów wprost; otwarcie wyrażaj swoje potrzeby, uczucia i propozycje




1 Ewa Brzezińska, Anna Paszkowska-Rogacz, Kształtowanie relacji pracowniczych”, Polsko-Amerykańskie Centrum Zarządzania (PAM Center), Łódź 2001, s.102-103.

2 Czesław Sikorski, Zachowania ludzi w organizacji, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002, s. 195.


Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Komunikacja interpersonalna iconKomunikacja interpersonalna Termin „komunikacja” wywodzi się z łaciny od słowa communicatio I oznacza łączność, wymianę, rozmowę

Komunikacja interpersonalna iconKomunikacja interpersonalna

Komunikacja interpersonalna iconKomunikacja interpersonalna

Komunikacja interpersonalna iconKomunikacja interpersonalna

Komunikacja interpersonalna iconKomunikacja Interpersonalna

Komunikacja interpersonalna iconKomunikacja interpersonalna

Komunikacja interpersonalna iconKomunikacja interpersonalna

Komunikacja interpersonalna iconKomunikacja interpersonalna

Komunikacja interpersonalna iconKomunikacja interpersonalna w zarządzaniu

Komunikacja interpersonalna iconKomunikacja interpersonalna – program ramowy

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom