WŁAŚciwości koligatywne roztworóW




Pobierz 34.9 Kb.
NazwaWŁAŚciwości koligatywne roztworóW
Data konwersji08.12.2012
Rozmiar34.9 Kb.
TypDokumentacja
Ćwiczenie nr 1

WŁAŚCIWOŚCI KOLIGATYWNE ROZTWORÓW




ĆWICZENIA PRAKTYCZNE




  1. Pomiar ciśnienia osmotycznego


Zasada:

Ciśnienie osmotyczne - różnica ciśnień wywieranych na błonę półprzepuszczalną przez dwie ciecze, które błona ta rozdziela. Przyczyną pojawienia się ciśnienia osmotycznego jest różnica stężeń związków chemicznych bądź też jonów
w roztworach po obu stronach błony i dążenie układu do ich wyrównania.


Obowiązujący materiał:

    • pojęcie osmozy i ciśnienia osmotycznego,

    • właściwości ciśnienia osmotycznego,

    • osmotyczność i toniczność,

    • roztwór: izotoniczny, hipertoniczny, hipotoniczny;


Sprzęt i materiały:

woreczek dializacyjny (błona półprzepuszczalna)

zlewka o pojemności 400 cm3

korek z krótką rurką

cylinder 50 cm3

nitka

statyw metalowy z łapą

marker


Odczynniki:

  • woda destylowana (pH~ 6-7)

  • 40% roztwór sacharozy zakwaszony HCl o stężeniu 1 mol/L (pH roztworu = 4,5)

  • 0,2% roztwór czerwieni metylowej


Wykonanie:


Uwaga! Woreczek dializacyjny należy zanurzyć w wodzie destylowanej na ok. 10 min. przed rozpoczęciem ćwiczenia.


  1. Do 40% roztworu sacharozy o pH = 4,5 dodać 2-3 krople czerwieni metylowej.

  2. Do woreczka dializacyjnego wlać (przy użyciu cylindra) 20 cm3 zabarwionego czerwienią metylową 40% roztworu sacharozy. Zamknięcie woreczka od góry powinien stanowić korek z rurką (woreczek przymocowujemy do korka obwiązując go mocno nicią).

  3. Tak przygotowany woreczek z roztworem umieścić w łapie statywu i całkowicie zanurzyć w dużej zlewce z wodą.

  4. Zaznaczyć początkowy poziom cieczy w rurce wystającej z korka.

  5. Obserwować zmianę poziomu cieczy w rurce oraz zmianę zabarwienia roztworu sacharozy.




Opracowanie wyników:

  1. W opisie ćwiczenia należy wyjaśnić, czym spowodowany był wzrost poziomu cieczy w rurce i zmiana barwy roztworu.




  1. Równowaga Donnana


Zasada:

Cząsteczki białka nie przechodzą przez błony półprzepuszczalne (nie dializują). Wpływają natomiast na ruch jonów pomiędzy przestrzeniami wodnymi oddzielonymi błona półprzepuszczalną. Zjawisko to opisuje równowaga Donnana.

Obowiązujący materiał:

    • równowaga Donnana,

    • konsekwencje istnienia równowagi Donnana dla organizmu żywego;


Sprzęt i materiały:

kolba miarowa o pojemności 250 cm3 – 1 szt.

zlewki o pojemności 100 cm3 – 4 szt.

bagietka szklana

pipety szklane – 2szt. (1 szt. wielomiarowa – 1 cm3; 1 szt. jednomiarowa – 5 cm3)

probówka skalowana

woreczek dializacyjny

nitka


Uwaga! Woreczek dializacyjny należy zanurzyć w wodzie destylowanej na ok. 10 min. przed rozpoczęciem ćwiczenia.


Odczynniki:

    • 2% roztwór albuminy w 0,9% NaCl (m.cz. 60 000; pI = 4,9)

    • wskaźnik pH zagęszczony


Uwaga! Wskaźnik bezpośrednio przed użyciem należy dokładnie wymieszać.


    • wskaźnik pH rozcieńczony – odmierzyć 5 cm3 (pipetą szklaną) wskaźnika zagęszczonego do kolby miarowej o pojemności 250 cm3. Uzupełnić kolbę wodą destylowaną i dokładnie wymieszać.

    • roztwór HCl o stężeniu 0,1 mol/L






Wykonanie:

  1. Do zlewek odmierzyć odczynniki zgodnie z poniższą tabelą:





ODCZYNNIKI


ZLEWKA I

Kontrola pH


ZLEWKA II

Kontrola pH


ZLEWKA III

Roztwór dializacyjny


ZLEWKA IV

Roztwór albuminy

2% roztwór albuminy
w 0,9% NaCl


-


-


-


10 cm3


Wskaźnik pH rozcieńczony



60 cm3


60 cm3


60 cm3


-

Wskaźnik pH zagęszczony


-


-


-


0,4 cm3


HCl 0,1 mol/L (kroplami)


-


5-10 kropli
(do barwy fioletowej)


1-3 krople
(do barwy szaro zgniłozielonej)


20-30 kropli
(do barwy szaro zgniłozielonej)


pH



7


2-3


3-4


3-4




  1. Zawartość zlewki IV (roztwór albuminy) należy umieścić w woreczku dializacyjnym. Woreczek zawiązać szczelnie nitką i zanurzyć w zlewce III (roztwór dializacyjny).

  2. Obserwować zmianę wskaźnika w woreczku i roztworze dializacyjnym co 15 min. Wyraźna zmiana barwy zauważalna jest po około 60 min.


Pytania:

    1. O czym świadczy zmiana barwy wskaźnika pH w woreczku i roztworze dializacyjnym?

    2. Jaki proces obserwujemy i jak będą rozmieszczone jony pomiędzy roztworem albuminy i roztworem dializacyjnym w stanie równowagi?




  1. Badanie właściwości roztworów koloidalnych


Obowiązujący materiał:

    • definicja roztworu i podział roztworów ze względu na średnicę cząstek fazy rozproszonej,

    • rodzaje układów koloidalnych,

    • budowa i koagulacja cząstek koloidalnych,

    • właściwości koloidów liofobowych i liofilowych,

    • rozpuszczalność wielkocząsteczkowych biopolimerów;


Zasada:

Koloidy hydrofilowe i hydrofobowe różnią się między innymi sposobem otrzymywania, budową cząstek koloidalnych oraz charakterem czynników utrzymujących stan rozdrobnienia koloidalnego.


Sprzęt i materiały:

zlewki szklane

probówki szklane

bagietka szklana

marker


Odczynniki:

  • woda destylowana

  • 2% roztwór chlorku żelaza (III)

  • żelatyna

  • skrobia

  • aceton

  • siarczan amonu – stały

  • siarczan amonu – roztwór nasycony


Wykonanie:

  1. Otrzymywanie koloidu hydrofobowego – zolu uwodnionego tlenku żelaza

  • Do ok. 50 cm3 wrzącej wody destylowanej dodawać powoli kroplami 2% roztwór chlorku żelaza (III) – aż do uzyskania barwy ciemnoczerwonej (mocnej herbaty) zolu uwodnionego tlenku żelaza (III). Zlewkę z uzyskanym zolem należy ochłodzić pod bieżącą zimną wodą.


Uwaga! Chlorek żelaza (III) w podwyższonej temperaturze ulega reakcji:


FeCl3 + 3H2O  Fe(OH)3 + 3HCl


Struktura utworzonej miceli:


{m[Fe(OH)3] nFeO+ (n-x)Cl-}x(+) xCl-


  1. Otrzymywanie koloidów hydrofilowych (roztworu skrobi i żelatyny)




  • Do zlewki nasypać na dno warstwę skrobi i zalać cienką warstwą wody destylowanej. Wymieszać bagietką i pozostawić na 2-3 min. do spęcznienia (warstwa skrobi nasiąka równomiernie wodą). Następnie dodać 10 cm3 wody destylowanej i mieszając (uważać, by nie przypalić!) ogrzewać na płytce elektrycznej do całkowitego rozpuszczenia skrobi. Zlewkę z uzyskanym klarownym roztworem skrobi należy ochłodzić pod bieżącą zimną wodą.




  • Do zlewki nasypać na dno warstwę żelatyny i zalać cienką warstwą wody destylowanej. Wymieszać bagietką i pozostawić na 2-3 min. do spęcznienia (warstwa żelatyny nasiąka równomiernie wodą). Następnie dodać 10 cm3 wody destylowanej i mieszając (uważać, by nie przypalić!) ogrzewać na płytce elektrycznej do całkowitego rozpuszczenia żelatyny. Zlewkę z uzyskanym klarownym roztworem żelatyny należy ochłodzić pod bieżącą zimną wodą.




  1. Badanie koagulacji koloidów hydrofilowych i hydrofobowych


Uwaga! Ćwiczenie wykonujemy ze wszystkimi otrzymanymi wcześniej (punkt a i b) roztworami koloidalnymi.


  • Przygotować 3 probówki i do każdej z nich nalać po ok. 2 cm3 roztworu danego koloidu (do pierwszej probówki: zolu uwodnionego tlenku żelaza (III), do drugiej: roztworu skrobi, do trzeciej: roztworu żelatyny). Następnie do każdej probówki, ciągle mieszając, dodawać małymi porcjami stały siarczan amonu, aż do momentu wytracenia się osadu.




  • Przygotować 3 probówki i do każdej z nich nalać po ok. 2 cm3 roztworu danego koloidu (do pierwszej probówki: zolu uwodnionego tlenku żelaza (III ), do drugiej: roztworu skrobi, do trzeciej: roztworu żelatyny). Następnie do każdej probówki, ciągle mieszając, dodawać stopniowo kroplami aceton. Obserwować ewentualne zmiany zachodzące w danym roztworze.




  1. Badanie wzajemnego oddziaływania koloidów hydrofilowych i hydrofobowych




  • Przygotować 2 probówki i do każdej z nich nalać 10 cm3 zolu uwodnionego tlenku żelaza (III ).

  • Do jednej z probówek dodać ok. 1 cm3 wody destylowanej, a do drugiej 1 cm3 skrobi.

  • Do obu probówek dodać po 2 cm3 nasyconego siarczanu amonu i dokładnie wymieszać.

  • Porównać zawartość obu probówek po 10-15 min.


Pytania:

  1. Jak zbudowana jest micela zolu uwodnionego tlenku żelaza (III)?

  2. Jak zbudowana jest cząsteczka koloidu hydrofilowego?

  3. Wyjaśnij mechanizm koagulacji koloidu hydrofilowego. Wymień czynniki ją powodujące.

  4. Wyjaśnij mechanizm koagulacji koloidu hydrofobowego. Wymień czynniki ją powodujące.

  5. Wyjaśnij mechanizm ochronnego działania koloidów hydrofilowych na koloidy hydrofobowe.



Obowiązujące piśmiennictwo:

      1. Kędryna T.: Chemia ogólna z elementami biochemii dla studentów kierunków medycznych i przyrodniczych. Wydawnictwo Zamiast Korepetycji. Kraków 2001. (strony: 184-223)

  1. Hermann T.: Chemia fizyczna. Podręcznik dla studentów farmacji i analityki medycznej. Wydawnictwo Lekarskie PZWL Warszawa 2007.(strony: 135-145)




Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

WŁAŚciwości koligatywne roztworóW iconWŁAŚciwości wodnych roztworów soli

WŁAŚciwości koligatywne roztworóW icon13. Korpuskularne właściwości światła I falowe właściwości materii

WŁAŚciwości koligatywne roztworóW iconPowietrza jego struktur I podstawowych właściwości gazów. Po przeanalizowaniu podanych informacji uczniowie bogatsi o określony zasób wiedzy łatwiej mogą poruszać problematykę ochrony I właściwości atmosfery Ziemi

WŁAŚciwości koligatywne roztworóW iconStężenia roztworów I

WŁAŚciwości koligatywne roztworóW iconStężenia roztworów I

WŁAŚciwości koligatywne roztworóW iconZatężanie I rozcieńczanie roztworów

WŁAŚciwości koligatywne roztworóW iconSwoich produktów zwane „typowymi właściwościami”. Są to uśrednione dane zawierające typowe właściwości fizyczne I niektóre z właściwości chemicznych. Dane te można bez problemu uzyskać od importera wybranego produktu I porównać z innymi

WŁAŚciwości koligatywne roztworóW iconHydroliza soli, pH roztworów kartkówka

WŁAŚciwości koligatywne roztworóW iconTemat: Odczyn wodnych roztworów substancji pH

WŁAŚciwości koligatywne roztworóW iconĆwiczenie Konduktometria. Badanie przewodnictwa elektrycznego roztworów

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom