Identyfikacja pistoletu na podstawie badań łusek I pocisków




Pobierz 100.79 Kb.
NazwaIdentyfikacja pistoletu na podstawie badań łusek I pocisków
strona2/10
Data konwersji10.12.2012
Rozmiar100.79 Kb.
TypDokumentacja
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

3. Budowa naboju pistoletowego i jego elementów składowych

Podstawową jednostką amunicji do broni krótkiej jest nabój, służący (co do zasady) do oddania pojedynczego strzału z odpowiadającego mu rodzaju broni palnej. Naboje pistoletowe i rewolwerowe są zbliżone do siebie i nie wykazują istotnych różnic konstrukcyjnych. Nabój składa się z czterech zasadniczych komponentów, a to: pocisku, ładunku miotającego, spłonki oraz łuski (nie występującej w przypadku eksperymentalnych konstrukcji strzeleckich wykorzystujących tzw. naboje bezłuskowe). Na rynku występują przede wszystkim naboje fabryczne, sporadycznie spotyka się również naboje elaborowane przez samych strzelców, nierzadko o lepszych niż fabryczne parametrach balistycznych. Zasadnicze kryterium konstrukcyjne nabojów ze względu na umiejscowienie zapłonu dzieli je na naboje centralnego zapłonu, w których spłonka osadzona jest centralnie w dnie łuski (tak zbudowana jest większość amunicji wykorzystywanej bojowo i do ochrony osobistej) oraz naboje bocznego zapłonu, w których substancja zapłonowa umieszczona jest dookoła dna łuski (używane głównie w strzelectwie sportowym naboje o mniejszym kalibrze). Poszczególne elementy składowe naboju wymagają w tym miejscu krótkiego omówienia dla przejrzystości dalszych rozważań.

Pociskiem jest ruchoma część naboju o aerodynamicznym kształcie, przeznaczona do rażenia celu na odległość. Pocisk ma walcowaty kształt i średnicę minimalnie większą od kalibru lufy (średnicy między polami gwintów), co służy uszczelnieniu lufy w czasie strzału i dokładnemu wypełnieniu bruzd lufy podczas wystrzału. Jakiekolwiek poważne różnice pomiędzy kalibrem pocisku a kalibrem broni bądź to w ogóle uniemożliwią oddanie strzału, bądź też mogą prowadzić do uszkodzenia lub zacięcia broni. W razie odstrzelenia z broni palnej pocisku o kalibrze mniejszym od kalibru lufy, pocisk taki z reguły jest niecelny, posiada mniejszą siłę rażenia i mniejszy zasięg10. Współczesne naboje składają się zazwyczaj z dwóch części: płaszcza i rdzenia, bądź też rzadziej z trzech części: płaszcza, koszulki i rdzenia. Płaszcz pocisku stanowi jego zewnętrzną warstwę, uszczelnia przewód lufy podczas strzału, umożliwiając wprowadzenie pocisku w ruch obrotowy. Płaszcze pocisków wykonuje się najczęściej z tłoczonej blachy wykonanej z miedzi i jej stopów, tombaku, platerowanej stali. Występująca jedynie w części pocisków koszulka stanowi pośrednią warstwę wobec płaszcza i rdzenia. Gdy ten ostatni jest wykonany ze stali, sama koszulka wykonana jest przede wszystkim z ołowiu. Z kolei, gdy pocisk nie posiada ołowianej koszulki, jego rdzeń jest ołowiany i otoczony bezpośrednio płaszczem. Sama konstrukcja pocisku uzależniona jest od jego przeznaczenia11. Najczęściej używanymi w praktyce pociskami do broni krótkiej są pociski pełnopłaszczowe, rzadziej spotykane są naboje z pociskami o zwiększonej skuteczności rażenia, np. pociski półpłaszczowe, z wgłębieniem wierzchołkowym, grzybkujące lub pociski z wymuszoną fragmentacją po uderzeniu w cel12. Pociski takie na skutek uderzenia w cel odkształcają się, „grzybkując”, czyli zwiększając znacznie swoją średnicę nawet do dwukrotności kalibru broni. Zadaniem takiej specjalnej amunicji jest oddawanie możliwie jak największej części energii pocisku w cel, powodowanie obrażeń skutecznie eliminujących napastnika z dalszej walki, a także zmniejszenie ryzyka dla osób postronnych wynikających z przestrzelin i rykoszetowania. Z kolei, przedstawicielem odwrotnego trendu jest amunicja specjalna niepenetrująca13.

Ładunkiem miotającym jest przede wszystkim proch nitrocelulozowy, otrzymywany w wyniku uplastycznienia nitrocelulozy rozpuszczalnikami lotnymi. Innymi, używanymi w nabojach pistoletowych prochami bezdymnymi są prochy piroksylinowe i nitroglicerynowe, inaczej niż w przypadku broni myśliwskiej (i broni używanej w strzelectwie historycznym) współczesna amunicja pistoletowa nie jest elaborowana prochem dymnym. Ładunek miotający mieści się wewnątrz korpusu łuski. Ilość prochu zależy od rodzaju i przeznaczenia amunicji pistoletowej, mierzona jest w gramach lub grainach14.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

Powiązany:

Identyfikacja pistoletu na podstawie badań łusek I pocisków icon1. identyfikacja preparatu identyfikacja producenta, importera lub dystrybutora

Identyfikacja pistoletu na podstawie badań łusek I pocisków icon1. identyfikacja substancji/preparatu I identyfikacja przedsiębiorstwa

Identyfikacja pistoletu na podstawie badań łusek I pocisków icon1. identyfikacja substancji/mieszaniny I identyfikacja przedsiębiorstwa

Identyfikacja pistoletu na podstawie badań łusek I pocisków icon1. identyfikacja preparatu identyfikacja producenta I importera

Identyfikacja pistoletu na podstawie badań łusek I pocisków icon1. identyfikacja substancji/preparatu I identyfikacja przedsiębiorstwa

Identyfikacja pistoletu na podstawie badań łusek I pocisków icon1. identyfikacja substancji/preparatu I identyfikacja przedsiębiorstwa

Identyfikacja pistoletu na podstawie badań łusek I pocisków icon1. identyfikacja substancji/preparatu I identyfikacja przedsiębiorstwa

Identyfikacja pistoletu na podstawie badań łusek I pocisków icon1. identyfikacja preparatu / identyfikacja producenta/dystrybutora

Identyfikacja pistoletu na podstawie badań łusek I pocisków iconSprawozdanie z badań za rok 2009, realizowanych na podstawie finansowania z mrirw

Identyfikacja pistoletu na podstawie badań łusek I pocisków iconInstrukcja obsługi pistoletu Glock

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom