Wady I zalety systemów plików: fat, fat 32, ntfs. System plikóW




Pobierz 16.58 Kb.
NazwaWady I zalety systemów plików: fat, fat 32, ntfs. System plikóW
Data konwersji12.12.2012
Rozmiar16.58 Kb.
TypDokumentacja
Wady i zalety systemów plików: FAT, FAT 32, NTFS.

SYSTEM PLIKÓW
System plików (angielskie file system) - określa to, jak informacje są zapisywane i odczytywane. System plików definiuje także wielkość klastrów, możliwe do użycia atrybuty plików oraz schemat poprawnych nazw plików i katalogów - ich długość i dopuszczalne znaki w nazwach.
Najpopularniejsze systemy plików to FAT 16 ( stosowany w MS - DOS, Windows 3.1, Windows 9x ), FAT 32 ( Windows 95 OSR i Windows 98 ) oraz NTFS ( Windows NT, Windows 2000, Windows XP ). Jedynym wspólnym systemem plików wszystkich wersji Windows i MS - DOS jest FAT 16.
Inne popularne systemy plików to: HPFS, CDFS i VFAT.
Systemy plików zazwyczaj pokrywają się z urządzeniem fizycznej pamięci dyskowej, jednak spotyka się odstępstwa w obie strony: jeden duży dysk może być podzielony na kilka systemów plikowych ( np. w systemie MS - DOS strefy c:, d:, itd.), z kolei kilka napędów dyskowych może być objętych jedną logiczną organizacją systemu plików.
Dla przeciętnego użytkownika system operacyjny jawi się niemal wyłącznie od strony jego systemu plików: pliki są tworzone i usuwane, czytane i zapisywane, a niektóre z nich ( programy binarne) - ładowane do pamięci i wykonywane.
Każdy system plików ma własny interfejs, za pomocą, którego zleca się wykonywanie działań na plikach i katalogach.
Do najpopularniejszych standardów systemu plików należą: system plików systemu UNIX i system plików systemu MD - DOS.
W systemach Windows rolę interfejsu plikowego pełni tzw. zarządca plików ( file manager ). Bez umiejętności posługiwania się systemem plików trudno mówić o skutecznym użytkowaniu komputera.
FAT- Tablica alokacji plików
FAT ( File Allocation Table - tablica rozmieszczenia plików) - jest to struktura określająca, które jednostki przydziału ( klastry ) są przyporządkowane plikom. Jedna pozycja tabeli FAT odpowiada jednej jednostce przydziału. Jednostki przydziału, na których zapisany jest plik są pamiętane w łańcuchu, tzn. w opisie pliku znajduje się wskaźnik do pierwszej pozycji w tabeli FAT odpowiadającej plikowi, która z kolei wskazuje na numer następnej pozycji odpowiadającej plikowi, ta na następna, itd. aż do symbolu końca pliku.
Dysk twardy podzielony jest na niewielkie fragmenty, zwane jednostkami alokacji lub klastrami. Ponieważ jednostka alokacji jest wartością logiczną, a nie fizyczną (nie znajduje się ona fizycznie na dysku ), jej rozmiar można różnie zdefiniować w zakresie od 512 bajtów do 64 kilobajtów ( Windows NT pozwala tworzyć nietypowe klastry o wielkości 256 kB).
Każdy znajdujący się na dysku twardym plik zajmuje jeden bądź więcej klastrów, ale w jednym klastrze może znajdować się tylko jeden plik (lub jego część). Gdy rozmiar pliku jest mniejszy niż rozmiar klastra, niewykorzystane miejsce marnuje się, zatem dlatego im mniejsze jednostki alokacji, tym bardziej ekonomicznie wykorzystane jest miejsce na dysku. Maksymalna liczba jednostek alokacji na dysku jest jednak ograniczona przez system plików.
FAT 16
FAT16 jest odmianą systemu plików FAT, z którego może korzystać MS-DOS i Windows. Pierwsze pecety pracujące pod systemem DOS miały architekturę 16-bitową. Oznaczało to, że ich system plików mógł opisać tylko 216, czyli 65 535 klastrów.
Początkowo klastry były rozmiarowo równe fizycznym sektorom dysku twardego ( 512 bajtów ), ale szybko okazało się, że w ten sposób można opisać pojemność tylko 32 MB. Większy dysk twardy trzeba było dzielić na partycje. W związku z tym postanowiono zwiększyć rozmiary jednostek alokacji. Problem zaczął się, gdy dyski przekroczyły rozmiar gigabajta, a jednostki alokacji rozrosły się aż do 32 kilobajtów. Przy tak dużej jednostce alokacji notatka o wielkości dwóch kilobajtów zmarnuje 30 kilobajtów miejsca. Plików tej wielkości na dysku może być tysiące, co prowadzi do dużych strat pojemności.
FAT16 miał jeszcze jedno poważne ograniczenie - obsługiwał partycje tylko do wielkości 2,1 gigabajta. Konieczne stało się opracowanie nowego, lepszego systemu plików - i tak powstał FAT 32
FAT 32
FAT32 jest kolejną odmianą systemu plików FAT, z którego mogą korzystać systemy operacyjne Windows 95, Windows 98 oraz ich nowsze wersje. FAT32 może rozpoznać 232, czyli 4 294 967 296 adresów jednostek alokacji, dzięki czemu obsługuje dyski twarde do wielkości dwóch tysięcy gigabajtów. Dla partycji o rozmiarach poniżej 8 GB jednostka alokacji ma wielkość tylko 4 kB, dzięki czemu nie ma dużych strat pojemności.
FAT32 wymaga partycji o minimalnych rozmiarach 512 MB. Jednak FAT 32 ma też wady - na razie nie można kompresować dysków z takim systemem plików, a także wiele systemów operacyjnych nie rozpoznaje FAT 32 ( np. Windows NT czy MS - DOS ) - przez co nie może go stosować ani odczytać danych na nim zapisanych.
System plików NTFS
Podstawową jednostką systemu NTFS jest wolumin. Wolumin jest tworzony przez program administrowania dyskiem systemu NT, u jego podstaw leży logiczny podział dysku. Wolumin może zajmować część dysku lub cały dysk, może też rozciągać się na kilka dysków.
System NTFS nie ma do czynienia z poszczególnymi sektorami dysku. Zamiast nich używa klastrów. System NTFS używa w charakterze adresów dyskowych logicznych numerów klastrów (LCN). Przypisuje je poprzez ponumerowanie klastrów od początku dysku do jego końca. Plik w systemie NTFS nie jest zwyczajnym strumieniem bajtów, lecz jest obiektem strukturalnym złożonym z atrybutów. Każdy atrybut jest niezależnym strumieniem bajtów, który podlega tworzeniu, usuwaniu, itp.
Niektóre atrybuty są standardowe dla wszystkich plików, wliczając w to nazwę pliku, czas jego utworzenia, itp. Większość tradycyjnych plików danych ma beznazwowy atrybut danych, mieszczący wszystkie dane pliku. Każdy plik w systemie NTFS jest opisany przez jeden lub więcej rekordów przechowywanych w specjalnym pliku o nazwie główna tablica plików (master file table - MFT). Rozmiar rekordu jest określony podczas tworzenia systemu plików i waha się w granicach od 1 do 4 KB. Małe atrybuty przechowuje się w samym rekordzie MFT i nazywa rezydentnymi. Wielkie atrybuty, takie jak nienazwana masa danych - określone mianem nierezydentnych - są przechowywane w jednym lub większej liczbie ciągłych rozszerzeń na dysku, do których wskaźniki przechowuje się w rekordzie MFT. W przypadku małych plików w rekordzie MFT może się zmieścić nawet atrybut danych. Jeżeli plik ma wiele atrybutów lub jeśli jest on mocno pofragmentowany i wymaga zapamiętania wielu wskaźników pokazujących wszystkie jej części, to jeden rekord w tablicy MFT może okazać się za mały. W tym przypadku plik jest opisany przez rekord o nazwie: podstawowy rekord pliku ( base file rekord ), który zawiera wskaźniki do rekordów nadmiarowych, przechowujących pozostałe wskaźniki i atrybuty. Każdy plik w woluminie systemu NTFS ma niepowtarzalny identyfikator zwany odsyłaczem do pliku. Odsyłacz do pliku jest wielkością 64-bitową, składającą się z 48-bitowego numeru pliku i 16-bitowego numeru kolejnego. Numer pliku jest numerem rekordu w strukturze MFT opisującej plik. Numer kolejny jest zwiększany za każdym razem, gdy następuje powtórne użycie w tablicy MFT. Zwiększenie to umożliwia systemowi NTFS wykonywanie wewnętrznej kontroli spójności - na przykład wyłapywanie nieaktualnych odwołań do usuniętego pliku po użyciu wpisu MFT na nowy plik.
Każdy katalog stosuje strukturę danych zwaną drzewem, w którym zapamiętuje indeks swoich nazw plików. Każdy wpis w katalogu zawiera nazwę pliku i odsyłacz do niego oraz kopię znacznika czasu uaktualnienia i rozmiaru pliku - pobranej z atrybutów pliku rezydujących w tablicy MFT. Kopie tych informacji są przechowywane w katalogu, co przyspiesza wyprowadzanie jego zawartości - nazwy wszystkich plików i ich rozmiary i czasy uaktualnień są obecne w samym katalogu, więc nie potrzeba ich zbierać na podstawie wpisów w tablicy MFT każdego z plików. Wszystkie metadane woluminu systemu NTFS są przechowywane w plikach. Pierwszym z takich plików jest tablica MFT. Drugi plik, używany do działań naprawczych w przypadku uszkodzenia tablicy MFT, zawiera kopię pierwszych szesnastu pozycji tablicy MFT. Oprócz tego istnieje jeszcze kilka innych specjalnych plików.

Zalety systemu plików FAT
System plików FAT jest najlepszy dla dysków i/lub partycji o rozmiarze nie przekraczającym w przybliżeniu 200 MB, ponieważ uruchamia się wtedy bez nadmiernego obciążenia.
Wady systemu plików FAT
W przypadku dysków lub partycji o rozmiarze przekraczającym 200 MB używanie systemu plików FAT nie jest zalecane, ponieważ wraz ze wzrostem rozmiaru woluminu wydajność systemu plików FAT szybko spada. Dla plików na partycjach FAT nie można ustawić uprawnień.
FAT 32 ma też wady - nie można kompresować dysków z takim systemem plików, a także wiele systemów operacyjnych nie rozpoznaje FAT 32 ( np. Windows NT czy MS - DOS ) - przez co nie może go stosować ani odczytać danych na nim zapisanych.
Zalety systemu plików NTFS
System plików NTFS jest najlepszy dla woluminów o rozmiarze w przybliżeniu 400 MB lub większym, ponieważ wraz ze wzrostem rozmiarów woluminów wydajność nie spada, jak to się dzieje w przypadku systemu plików FAT.
Poziom możliwości odzyskiwania danych w systemie plików NTFS jest tak wysoki, że w przypadku partycji NTFS nigdy nie powinna zajść konieczność uruchomienia żadnego z narzędzi do naprawy dysku.
Wady systemu plików NTFS
Używanie systemu plików NTFS w przypadku woluminu o rozmiarze mniejszym niż w przybliżeniu 400 MB nie jest zalecane z powodu dodatkowego miejsca na dysku zajmowanego przez system NTFS. Jest to miejsce przeznaczone na pliki systemowe NTFS, które zazwyczaj zajmują przynajmniej 4 MB miejsca na partycji o rozmiarze 100 MB.
Obecnie w system plików NTFS nie jest wbudowane szyfrowanie plików. Dlatego możliwe jest uruchomienie systemu MS-DOS lub innego systemu operacyjnego i użycie narzędzia niskiego poziomu służącego do edycji dysków w celu wyświetlenia danych przechowywanych na woluminie NTFS.

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Wady I zalety systemów plików: fat, fat 32, ntfs. System plikóW iconTemat: Struktura, budowa I charakterystyka systemów plików fat, fat 32 I ntfs

Wady I zalety systemów plików: fat, fat 32, ntfs. System plikóW iconSystemy plików fat, fat32, ntfs

Wady I zalety systemów plików: fat, fat 32, ntfs. System plikóW iconFat file System Embedded FAT fat file System Embedded fat12, fat16 & fat32 File System

Wady I zalety systemów plików: fat, fat 32, ntfs. System plikóW iconSystemy plików na dyskach twardych I nośnikach wymiennych. Ntfs

Wady I zalety systemów plików: fat, fat 32, ntfs. System plikóW iconSystemy operacyjne Budowa systemu plików fat32 I ntfs

Wady I zalety systemów plików: fat, fat 32, ntfs. System plikóW iconSystemy plików, metody dostępu do plików

Wady I zalety systemów plików: fat, fat 32, ntfs. System plikóW iconMetoda przechowywania plików, zarządzania plikami, informacjami o tych plikach, tak by dostęp do plików I danych w nich zgromadzonych był łatwy dla użytkownika

Wady I zalety systemów plików: fat, fat 32, ntfs. System plikóW iconSystem plików

Wady I zalety systemów plików: fat, fat 32, ntfs. System plikóW iconDfs rozproszony system plików

Wady I zalety systemów plików: fat, fat 32, ntfs. System plikóW iconĆwiczenie – Sieciowy system plików: nfs

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom