Partycjonowanie dysku




Pobierz 42.68 Kb.
NazwaPartycjonowanie dysku
Data konwersji13.12.2012
Rozmiar42.68 Kb.
TypDokumentacja
Partycjonowanie dysku

Partycjonowanie dysku ma na celu jego podział na mniejsze część tak zwane partycje. Właściwy podział dysku pozwala go lepiej wykorzystać i uporządkować na nim dane. W tej poradzie zostanie zademonstrowany podział dysku o pojemności 12 GB na trzy partycje. Pierwsza z systemem o pojemności 2 GB, druga (5 GB) przeznaczona na aplikacje, trzecia zaś (5 GB) na dokumenty. Oczywiście każdy może podzielić swój dysk w dowolny sposób. Zależne to będzie od rozmiaru woluminu i przeznaczenia komputera.

Teraz trochę teorii.

Po podłączeniu dysku do komputera należy odpowiednio go przygotować aby system mógł zapisywać i odczytywać dane. Przygotowanie dysku do użycia polega głównie na sformatowaniu go. Brak podziału dysku na partycje nie eliminuje go z pracy aczkolwiek jest dość ważne i powszechnie stosowane. Podział na partycję zaczęto stosować w czasach kiedy królował MS-DOS. System ten był wstanie obsłużyć dyski o pojemności nie przekraczającej 2 GB. Jak wiadomo graniczne pojemności dysków twardych ciągle rosły. Aby MS-DOS mógł wykorzystać całą pojemność dużych woluminów zaczęto dzielić je na mniejsze części czyli partycje.

Rozróżnia się dwa rodzaje partycji:

  1. Partycja podstawowa

  2. Partycja rozszerzona

Potrzebne narzędzia.

Dysk będziemy partycjonować za pomocą powszechnie dostępnego programu czyli fdiska. Tą małą aczkolwiek bardzo przydatną aplikację znajdziemy na każdym komputerze z zainstalowanym systemem MS-DOS lub Windows z serii 9X. W systemie Windows 2000 oraz XP także mamy do dyspozycji program do partycjonowania. Jest to ulepszona wersja poczciwego fdiska, występuje pod nazwą diskpart. [więcej ]

Innym użytecznym i darmowym programem przeznaczonym zarazem do partycjonowania i formatowania dysków twardych jest Ranish Partition Manager. Posiada on graficzny interfejs przez co jest wygodny w obsłudze. Przygotować należy  dyskietkę startową (systemową). Do tego celu będzie potrzebna czysta dyskietka 1.44". Jeśli narzędzia są gotowe bierzemy się do roboty. [gotowy obraz dyskietki startowej systemu Windows 98]

 Najczęściej na całym dysku mamy założoną jedną partycję. Jeśli chcemy założyć nowe należy najpierw ją usunąć. Wkładamy przygotowaną dyskietkę startową do stacji i restartujemy komputer. Jeśli maszyna z niej nie startuje należy zmienić ustawienia w Biosie komputera. Inną przyczyną niemożność startu może być uszkodzenie sektora startowego dyskietki.

UWAGA. USUNIĘCIE PARTYCJI DOPROWADZI DO UTRATY WSZYSTKICH DANYCH NA NIEJ ZAWARTYCH !

Usuwanie partycji.

Po restarcie i poprawnym bootowaniu pojawi się menu startowe.

rys.1

Na razie nie będziemy korzystać ze stacji CD-ROM więc wybieramy na klawiaturze 2 i potwierdzamy Enterem.

Po załadowaniu systemu wpisujemy i potwierdzamy Enterem. Program fdisk zostaje uruchomiony. Na wstępie pojawi się pytanie:

rys.2

Potwierdzamy klawiszem ENTER. Nasza zgoda oznacza, że partycje będą używały systemu plików FAT32. W nowo otwartym oknie mamy do wyboru kilka opcji. Chcemy zobaczyć jakie partycje mamy założone na dysku wybieramy więc 4 z klawiatury i potwierdzamy Enterem.

rys.3

Program wyświetli informacje o partycjach:

rys.4

Jak widać na naszym dysku mamy jedną partycję o rozmiarze 11994 MB typu PRI DOS, czyli partycję podstawową i jest ona aktywna. Jej objętość równa się objętości całego fizycznego dysku C.

Powracamy do głównego menu wciskając klawisz ESC. Teraz przyszła kolej na usunięcie tej partycji. Wybieramy z menu 3 i potwierdzamy Enterem. Pojawi się menu z którego wybieramy 1 i zatwierdzamy.

rys.5

W nowym oknie widzimy dostępne partycje, które możemy usunąć. Wybieramy 1 i potwierdzamy Enterem.

rys.6

Należy wprowadzić etykietę woluminu. W tym przypadku SYSTEM. Zatwierdzamy polecenie Enterem.

rys.7

Program dopytuje się nas czy jesteśmy pewni swego wyboru. Wciskamy klawisz T a następnie ENTER.

rys.8

Po wszystkim ukaże się informacja o pomyślnym zakończeniu operacji.

rys.9

Wciskamy ESC i powracamy do głównego menu.

Zakładanie partycji

Teraz przyszła kolej na założenie nowych trzech partycji. Pierwsza partycja podstawowa o rozmiarze 2 GB posłuży do instalacji systemu, dwie pozostałe rozszerzone o rozmiarze 5 GB każda posłużą do instalacji oprogramowania i przechowywania dokumentów.

W głównym menu programu fdisk wybieramy opcję 1. (rys.3) W następnym menu wybieramy także opcję 1.

rys. 10

Wybór potwierdzamy Enterem.

Program sprawdza spójność dysku. rys. 11

Następnie pojawia się zapytanie:

rys.12

Chcemy utworzyć partycję o rozmiarze 2 GB. Wciskamy więc N a następnie ENTER.

Fdisk znów sprawdzi spójność dysku a następnie poprosi nas o podanie rozmiaru partycji jaką chcemy utworzyć.

rys.13

Wpisujemy 2048 MB co odpowiada dokładnie 2 GB i naciskamy ENTER.

Otrzymujemy informacje o założeniu partycji czyli jej rozmiar oraz procentowo zajęty przez nią obszar  dysku.

rys. 14

rys. 15

Zwróćmy uwagę na to, że system plików jest określony jako UNKNOWN (nieznany). Jest to spowodowane tym, że partycja nie została sformatowana. Wciskamy ESC i wychodzimy do głównego menu fdiska.

Na ekranie pojawi się ostrzeżenie o braku aktywnej partycji.

rys. 16

Wciskamy więc klawisz 2 a następnie ENTER. Wybieramy partycję do aktywacji. W tym przypadku możemy aktywować tylko jedną więc ją wybieramy.

rys.17

Potwierdzamy Enterem i partycja staje się aktywna.

rys. 18

Teraz przyszła kolej na dwie pozostałe partycje tym razem rozszerzone. W głównym menu fdiska wybieramy 1 a następnie 2. Program standardowo sprawdzi spójność dysku i wyświetli informację o dostępnym miejscu na utworzenie nowej partycji. Musimy utworzyć partycję rozszerzoną która wykorzysta pozostałą część dysku. Następnie na tej partycji wydzielimy dwa dyski logiczne.

rys. 19

Po udanej operacji wyświetlona zostanie informacja:

rys.20

Wychodzimy wciskamy ESC. Program sprawdza spójność dysku i informuje nas o braku dysków logicznych na rozszerzonej partycji.

rys.21

Teraz bierzemy się za utworzenie dwóch dysków logicznych. Dostępne miejsce podzielimy na dwie części. Wpisujemy więc i potwierdzamy Enterem. Program utworzy nowy dysk i wyświetli informacje:

rys 22

Pozostało nam 4816 MB na utworzenie drugiego logicznego dysku. Wciskamy więc ENTER i podajemy wielkość następnego dysku logicznego czyli 4816 MB. Wciskamy ENTER i dysk zostaje utworzony.

Teraz możemy wyświetlić informacje o dyskach logicznych zawartych na partycji rozszerzonej. 

rys. 23

Widzimy tu informacje o powstałych dyskach logicznych czyli ich oznaczenie literowe oraz powierzchnię jaką zajmują na  partycji rozszerzonej.  System plików pozostaje nieznany ponieważ dyski nie zostały sformatowane. [formatowanie dysków]


Formatowanie

Samo przydzielenie logicznie odrębnych obszarów na dysku poszczególnym partycjom nie wystarcza, aby dysk taki był „widziany” przez system operacyjny. Konieczne jest jeszcze wykonanie operacji formatowania każdej utworzonej partycji.




Formatowanie wykonujemy za pomocą polecenia „format”. Formatowanie wykonywane przez program „format” (bądź przez jego windowsowy odpowiednik) jest formatowaniem logicznym. W odróżnieniu od formatowania fizycznego, na dysk nie są nanoszone żadne ścieżki ani sektory, gdyż te już się tam znajdują po formatowaniu fizycznym. Każdy współczesny dysk EIDE jest formatowany fizycznie jeszcze u producenta i zazwyczaj nie ma potrzeby, a nawet nie wolno ponawiać tego działania.
W starszych komputerach program umożliwiający fizyczne sformatowanie dysku twardego znajdował się w BIOS-ie komputera, ale w najnowszych BIOS-ach w programie Setup nie ma już opcji pozwalającej wykonać takie działanie. Jest to zresztą jak najbardziej słuszne. Formatowanie fizyczne dysku EIDE może go bezpowrotnie uszkodzić i w przypadku każdego użytkownika peceta jest to działanie absolutnie niewskazane! Gdy używamy systemu Windows 95 lub 98, używamy opcji „Formatuj” wyświetlanej w menu kontekstowym każdego dysku twardego (a właściwe każdej partycji/dysku logicznego) w oknie „Mój Komputer”. Formatowanie w Windows przebiega znacznie szybciej niż w przypadku zastosowania dosowego polecenia „format”.



Ukryte funkcje fdisk i format

Opis nie udokumentowanych funkcji narzędzi dyskowych: fdisk i format. Programy te, będące zarazem poleceniami linii komend MS-DOS, może nie są najczęściej używane, ale należą do istotnych narzędzi umożliwiających nam skonfigurowanie dysku twardego i przygotowanie go do przechowywania oprogramowania. Narzędzia dyskowe nie należą do „bezpiecznych”, dlatego zanim rozpocznie, się pracę z nimi warto zachować na odrębnym nośniku przynajmniej ważne dokumenty i/lub programy. Na początek program ustawiający bądź modyfikujący układ partycji na dysku/dyskach twardych – fdisk.

Fdisk

Udokumentowanych przełączników polecenia fdisk jest mało, jednak możliwości jest znacznie więcej

Program dzielący dysk na partycje możemy wywołać wpisując po prostu w linii poleceń komendę „fdisk”". Wywoła to najbardziej znany chyba interfejs tego narzędzia. Badanie funkcji, jakie możemy realizować w tym programie, zacznę od analizy przełączników polecenia „fdisk”. Każda komenda w DOS-ie (a więc także w Windows) może mieć jakieś parametry wywołania – inaczej: argumenty zwane też przełącznikami lub opcjami. Aby poznać listę dostępnych dla danego polecenia przełączników, wystarczy w linii poleceń DOS wywołać to polecenie z opcją "/?". W przypadku programu fdisk otrzymamy tym sposobem informacje o dwóch dodatkowych parametrach: /STATUS oraz /X. O ile pierwszy z parametrów nie wymaga komentarza, to wyjaśnienie towarzyszące drugiemu z nich może się wydać nieco enigmatyczne. Chodzi mianowicie o ignorowanie obsługi partycji LBA. Innymi słowy: fdisk uruchomiony z tą opcją nie utworzy na dysku partycji LBA.
Powyższe dwie opcje to jedynie garstka możliwości, jakimi dysponuje fdisk. A oto  znacznie bogatszy zestaw opcji tego programu:

/mbr 

Ta opcja powoduje ponowne zapisanie zawartości obszaru startowego pierwszego dysku twardego o nazwie Master Boot Record (MBR) nową zawartością (więcej informacji o MBR w ramce „Co to jest MBR?”). Opcja ta może być przydatna np. w przypadku, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że we wspomnianym obszarze zagnieździł się wirus lub istniejące dane zostały uszkodzone z innych przyczyn. Wywołanie tej opcji nie powoduje usunięcia partycji i nie usuwa żadnych istotnych danych z dysku. Trzeba jednak pamiętać o tym, że w przypadku, gdy na komputerze mamy zainstalowane dwa lub więcej systemów operacyjnych (np. Windows 98 i Linuks), których uruchamianie odbywa się za pomocą odpowiedniego programu, tzw. Boot Managera, to wykonanie instrukcji: fdisk/mbr spowoduje usunięcie Boot Managera i tym samym niemożność uruchomienia innego niż DOS/Windows 95 i 98 systemu operacyjnego. Z drugiej strony jest to najszybszy sposób zlikwidowania możliwości wybiórczego uruchamiania systemu.

/cmbr

Opcja bardzo podobna do powyższej, z tą różnicą, że w tym przypadku istnieje możliwość zdefiniowania dysku, na którym ma być wstawiony lub nadpisany MBR. Wywołanie fdiska z tą funkcją ma następującą składnię:
* fdisk /cmbr
Tu uwaga. W miejsce sekwencji wstawiamy NUMER dysku, a nie jego oznaczenie literowe. Numer oznacza fizyczną kolejność podłączenia dysku w komputerze. Przykładowo - dysk podłączony do pierwszego kanału interfejsu EIDE jako urządzenie master ma numer 1, kolejny dysk na tym samym kanale, ale jako urządzenie slave – ma numer 2 itd.

/pri

Dzięki tej opcji mamy możliwość utworzenia partycji podstawowej (primary partition) bez potrzeby ładowania interfejsu programu. Partycja zakładana jest bezpośrednio z linii poleceń. Utworzona w ten sposób partycja jest automatycznie ustawiana jako aktywna. Składnia polecenia z tą opcją jest następująca:
fdisk /pri:
gdzie:
oznacza numer dysku (wyjaśnienie wyżej),
pozwala na zdefiniowanie, ile miejsca chcemy przeznaczyć na tworzoną partycję. Jeżeli przypadkowo zdarzy się, że podamy rozmiar większy niż ten, jakim dysponuje cały dysk, automatycznie na potrzeby partycji przeznaczona zostanie cała powierzchnia "twardziela". W zależności od tego, jaki podamy rozmiar, partycja zostanie utworzona z wykorzystaniem systemu plików FAT lub FAT32. Ten pierwszy dotyczy partycji mniejszej niż 512 MB.

/prio

W zasadzie wykonuje to samo co /pri, ale dodano jedną dyskusyjną właściwość. Mianowicie partycja o rozmiarze większym niż 512 MB będzie bazować na systemie plików FAT. Składnia taka sama jak dla opcji /pri.

/ext

Pozwala na utworzenie bezpośrednio z linii poleceń partycji rozszerzonej na dysku. Składnia jest następująca:
fdisk /ext:
oznacza oczywiście przestrzeń, jaką przeznaczamy na partycję (jeżeli podamy więcej niż to jest fizycznie możliwe, partycji zostanie przypisane całe wolne miejsce),
– numer dysku.
Należy pamiętać, że partycja rozszerzona nie może być bezpośrednio wykorzystywana przez system. Aby móc dysponować obszarem na nią przeznaczonym jako kolejnym dyskiem (oznaczonym literą) z poziomu Windows musimy utworzyć na niej dyski logiczne.

/log

Tworzy logiczny dysk na utworzonej poprzednio partycji rozszerzonej. Opcja ta nie może być wykorzystana samodzielnie i musi występować razem z poprzednio przedstawioną opcją /ext. W takim przypadku składnia przedstawia się następująco:
fdisk /ext:
/log:
Pamiętać należy o tym, by w tym przypadku rozmiar nie przekraczał maksymalnej, dostępnej, wolnej przestrzeni na dysku, i aby był identyczny w obu wystąpieniach.

/logo

Działa praktycznie identycznie jak /log. Jedyną różnicą jest możliwość utworzenia dysku logicznego FAT o rozmiarze większym niż 512 MB.

/fprmt

Opcja ta wywołuje program fdisk bez wyświetlania ekranu z zapytaniem o obsługę dużych dysków (czyli uwzględniania systemu FAT32 dla partycji/dysków większych niż 512 MB). Zamiast tego użytkownik jest pytany o system plików za każdym razem, kiedy tworzy partycję.
Opcja ta ma jedną dodatkową zaletę: umożliwia utworzenie partycji/dysku FAT32 o pojemności mniejszej niż 512 MB. Składnia wygląda tak:
fdisk /fprmt

/actok

Pozornie wywołanie programu fdisk z tą opcją nie różni się od wywołania bez jakiejkolwiek opcji. Jednak w tym przypadku nie jest sprawdzana integralność struktury dysku (disk integrity) podczas tworzenia partycji/dysku logicznego. Dzięki temu cały proces odbywa się nieco szybciej. Składnia:
fdisk /actok

format

Polecenie format domyślnie zawiera sporą listę opcji, jednak kilka dodatkowych może, przy zachowaniu ostrożności, przyspieszyć pracę

Zazwyczaj kolejną czynnością po założeniu partycji i ewentualnym zdefiniowaniu dysków logicznych jest ich formatowanie. Najczęściej wykorzystywanym programem jest także aplikacja wywoływana z linii poleceń DOS – format. I tym razem mamy do dyspozycji kilka nie udokumentowanych przełączników.

/autotest

Opcja wprost idealna do formatowania dyskietek. Jej wywołanie powoduje natychmiastowe sprawdzenie aktualnego formatu nośnika i ponowne jego sformatowanie. Zaletą tej opcji jest to, że program format nie wyświetla żądania włożenia dyskietki, ponadto nie pojawia się żądanie potwierdzenia operacji formatowania, nie ma monitu o podanie etykiety formatowanego dysku. W praktyce użytkownik ogranicza się do wprowadzenia polecenia z opcją, a cała reszta odbywa się automatycznie. Składnia:
format /autotest
gdzie oznacza tym razem literę danego dysku (np. A: dla dyskietki).

/backup

Opcja bardzo podobna w działaniu do powyższej, z tą różnicą, że w tym przypadku program format żąda wpisania etykiety sformatowanego nośnika oraz wyświetla podsumowanie działania. Składnia:
format /backup

/u

Bardzo niebezpieczna opcja, ale też zalecana, gdy chcemy zamazać wszelkie ślady po naszych działaniach. Standardowo nawet gdy sformatujemy jakikolwiek nośnik, wciąż mamy możliwość odzyskania danych, gdyż polecenie format nie zamazuje fizycznie wszystkich obszarów dysku, a jedynie wprowadza informację niezbędną do tego, by system interpretował dysk jako pusty. Zastosowanie opcji /u powoduje, że operacji formatowania towarzyszy zniszczenie wszelkich danych na formatowanym nośniku przez zapisanie każdego bajtu wartością „F6” (szesnastkowo). Składnia:
format /u

/Z:n

Opcja dla dysków używających systemu plików FAT32. Składnia polecenia z tą opcją jest następująca:
format /Z:n
gdzie oznacza literę formatowanego dysku, natomiast n określa liczbę sektorów (każdy po 512 bajtów) w pojedynczym klastrze (najmniejszej jednostce logicznej dysku w systemach FAT i FAT32).
Dla przykładu:
n=1 tworzy na formatowanym nośniku klastry 512-bajtowe,
n=2 - 1024-bajtowe (1 kB) itd.

Należy pamiętać, że choć mniejszy klaster dysku oznacza mniejsze straty pojemności przy przechowywaniu dużej liczby plików, to zmiana domyślnej wielkości klastra dla systemu FAT32 (4 kB) może spowodować nieprawidłowe działanie programów antywirusowych lub innych narzędzi dyskowych. 

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Partycjonowanie dysku iconFormatowaniem dysku to operacja, która powoduje wymazanie wszystkich informacji znajdujących się na dysku twardym, również formatowanie dysku zajmuje się

Partycjonowanie dysku iconFormatowanie dysku to operacja, która powoduje wymazanie wszystkich informacji znajdujących się na dysku twardym itp. W systemie Windows mamy do dyspozycji

Partycjonowanie dysku iconFormatowanie dysku to operacja, która powoduje wymazanie wszystkich informacje znajdującym się na dysku twardym bądź dyskietce, ale także przygotowuje nośnik do

Partycjonowanie dysku iconF ormatowanie dysku

Partycjonowanie dysku iconBudowa mechaniczna dysku twardego

Partycjonowanie dysku iconMatrix na dysku komputera np w katalogu C:/MyExcel

Partycjonowanie dysku iconZ estaw dysku twardego 3 tb do serwera wd sentinel™

Partycjonowanie dysku iconZapisywanie swojej pracy na dysku koputera

Partycjonowanie dysku iconPrzewodnikowego z separatorem o suchym wirującym dysku

Partycjonowanie dysku iconLekcja 2 Temat: Przechowywanie informacji na dysku twardym

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom