Najważniejsze zmiany prawa bankowego




Pobierz 49.01 Kb.
NazwaNajważniejsze zmiany prawa bankowego
Data konwersji17.12.2012
Rozmiar49.01 Kb.
TypDokumentacja

Najważniejsze zmiany prawa bankowego...

Wacław Huba

Najważniejsze zmiany prawa bankowego w latach 2002–2004 w zakresie tajemnicy bankowej

I. Wprowadzenie

Zainteresowanie problematyką tajemnicy bankowej znacznie wzrosło w ostatnich latach w związku z wydaniem szeregu ustaw nowelizujących przepisy o sekrecie bankowym. Do ustaw tych zaliczyć można między innymi: ustawę z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł1, ustawę z dnia 27 lipca 2002 r. – Prawo dewizowe2, ustawę z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych3, ustawę z dnia 14 lutego 2003 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych4, oraz ustawy o zmianie ustaw: o Policji z dnia 27 lipca 2001 r.5, o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 18 grudnia 2002 r., o publicznym obrocie papierami wartościowymi z dnia 12 marca 2004 r.6 i o zmianie ustawy – Prawo bankowe i niektórych innych ustaw z dnia 1 kwietnia 2004 r.7, a także ustawę z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych8.

W oparciu o te ustawy doszło do gruntownych zmian wielu przepisów Prawa bankowego, w tym także w zakresie tajemnicy bankowej. Zagadnienia te były częściowo omawiane w „Prokuraturze i Prawie” w artykułach Łukasza Gramzy i Marcina Siwca9. Ponieważ drugi z wymienionych artykułów był opracowany pod koniec pierwszego półrocza 2002 r., nie mógł uwzględniać zmian wprowadzonych wyżej wymienionymi ustawami za wyjątkiem ustawy o „praniu pieniędzy” i ustawy o zmianie ustawy o Policji. W niniejszym artykule omówię więc najważniejsze zmiany w zakresie tajemnicy bankowej wprowadzone pozostałymi z wymienionych ustaw, które wydane zostały w latach 2002–2004.

II. Zmiany art. 104 Prawa bankowego wprowadzone ustawą nowelizującą to prawo z dnia 1 kwietnia 2004 r.

Ustawą z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie zmiany ustawy – Prawo bankowe i niektórych innych ustaw10 (zwaną dalej „ustawą nowelizującą”), uregulowano kompleksowo zjawisko tzw. outsourcingu, tj. powierzania przez banki podmiotom zewnętrznym wykonywania czynności związanych z działalnością bankową. Konieczność ustawowego uregulowania tej problematyki wynikła ze znaczącej skali zjawiska wykorzystywania przez banki zasobów podmiotów zewnętrznych w prowadzonej działalności. Potwierdziły to prowadzone przez Generalny Inspektorat Nadzoru Bankowego w 2001 r. badania, które wykazały, że 84% wszystkich banków w Polsce stosuje tzw. outsourcing. Ustawa nowelizująca nie używa jednak tej nazwy ani nie zastąpiła jej polskim odpowiednikiem. Stało się tak dlatego, że unormowanie Prawa bankowego nie wiąże się tylko z zagadnieniem outsourcingu w rozumieniu doktryny prawa bankowego, lecz jest traktowane szerzej11. Ponieważ jednym z najbardziej kontrowersyjnych zagadnień było przygotowanie podmiotu, wykonującego na zlecenie banku konkretne czynności bankowe, w świetle przepisów Prawa bankowego o tajemnicy bankowej, stało się ono przedmiotem pierwszej części niniejszego artykułu.

Według stanu prawnego obowiązującego do czasu wejścia w życie ustawy nowelizującej (tj. do dnia 1 maja 2004 r.), bank chcąc powierzyć wiadomości objęte tajemnicą bankową osobom trzecim, poza przypadkami określonymi w art. 105, obowiązany był uzyskać w tym przedmiocie upoważnienie klienta banku (art. 104 ust. 2 Prawa bankowego)12.

Powierzanie przez bank podmiotom zewnętrznym wykonywania czynności związanych z działalnością bankową zostało uregulowane w dodanych przez ustawę nowelizującą przepisach art. 6a–6d. Oprócz unormowanych w tych przepisach takich kwestii, jak:

  • formy oraz zakres podmiotowy i przedmiotowy omawianego powierzenia,

  • wymogi stawiane bankom zamierzającym prowadzić działalność bankową z udziałem podmiotów zewnętrznych,

  • odpowiedzialność za szkody wyrządzone klientom banku w wyniku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, na podstawie której nastąpiło powierzenie oraz

  • zasady sprawowania nadzoru przez Komisję Nadzoru Bankowego nad zleconą działalnością;

  • w art. 6c ust. 1 pkt 4 i ust. 3 pkt 5 oraz w art. 6d ust. 4 pkt 1 zastrzeżono różne warunki, od których uzależniono powierzenie przez bank wykonywania czynności bankowych określonych w przepisach art. 6a ust. 1.

Do warunków tych ustawodawca zaliczył:

  • uzależnienie powierzenia omawianych czynności od tego, że nie wpłynie to niekorzystnie na prowadzenie przez bank działalności zgodnie z przepisami prawa, ostrożne i stabilne zarządzanie bankiem, skuteczność systemu kontroli wewnętrznej w banku, możliwość wykonywania obowiązków przez biegłego rewidenta upoważnionego do badania sprawozdań finansowych banku na podstawie zawartej z bankiem umowy oraz ochronę tajemnicy prawnie chronionej (art. 6c ust. 1 pkt 4);

  • możliwość żądania od banku przez Komisję Nadzoru Bankowego dostarczenia opisu rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne i prawidłowe wykonywanie powierzonych czynności, w szczególności ochronę tajemnicy prawnie chronionej (art. 6c ust. 3 pkt 5);

  • wymóg wydania lub cofnięcia przez Komisję Nadzoru Bankowego zezwolenia na zawarcie przez bank umowy na wykonywanie czynności wymienionych w art. 6a ust. 1 z przedsiębiorcą zagranicznym niemającym miejsca stałego zamieszkania lub nieposiadającym siedziby na terytorium państwa członkowskiego albo umowy przewidującej, że powierzone czynności będą wykonywane stale lub okresowo za granicą, m.in. w przypadku gdy istnieje zagrożenie naruszenia tajemnicy prawnie chronionej (art. 6d ust. 1 i 4 pkt 1).

Postanowienia zawarte w art. 6a–6d uzupełniają przepisy dotyczące ogółu zagadnień związanych z przestrzeganiem tajemnicy bankowej, a mianowicie:

  • art. 104 ust. 2 pkt 2 w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, oraz

  • art. 104 ust. 5 dodany przepisem art. 312 pkt 4 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych13.

Pierwszym z wymienionych przepisów rozstrzygnięto jedną z najbardziej spornych spraw mających związek ze stosowaniem przepisów Prawa bankowego dotyczących tajemnicy bankowej w sytuacji prowadzenia działalności bankowej, powierzonej przez bank podmiotom zewnętrznym. Chodziło w szczególności o sprecyzowanie obowiązków banku towarzyszących przekazywaniu wiadomości z zakresu tajemnicy bankowej podmiotowi, zobowiązującemu się na mocy umowy wykonać zlecone czynności bankowe. Według ustawy nowelizującej przyjęto zasadę, w myśl której obowiązek zachowania tajemnicy bankowej nie dotyczy przypadków, w których następuje ujawnienie informacji objętych tajemnicą bankową przedsiębiorcom lub przedsiębiorcom zagranicznym, którym bank, zgodnie z art. 6a–6d, powierzył wykonywanie, stale lub okresowo, czynności związanych z wykonywaniem działalności bankowej, w zakresie niezbędnym do wykonywania tych czynności (art. 104 ust. 2 pkt 2). Interpretacja tego przepisu pozwala przyjąć, że bank może udostępnić określonemu podmiotowi zewnętrznemu informacje konfidencjonalne bez konieczności uprzedniego uzyskiwania od klienta pisemnego upoważnienia na ich przekazanie, w którym, zgodnie z przepisem art. 104 ust. 3 Prawa bankowego, wskazywałby on podmiot uprawniony do otrzymania tego rodzaju wiadomości14. Takie rozwiązanie przyczynia się do zwiększenia swobody banku przy weryfikacji przedsiębiorców w przypadku, gdy wykonanie powierzonych czynności wymaga ujawnienia informacji konfidencjonalnych. Czyni bowiem zbędnym uzyskiwanie upoważnienia w trybie art. 104 ust. 3, przy każdej zmianie kontrahenta banku. Trzeba jednak zaakcentować, że omawiany wyjątek dotyczy wyłącznie przypadku ujawnienia informacji objętych tajemnicą bankową przedsiębiorcom, z którymi bank zawarł umowę określoną w art. 6a ust. 1 Prawa bankowego, przewidującą wykonywanie stale lub okresowo wskazanych czynności związanych z działalnością bankową. Udostępnienie przez bank wiadomości należących do sekretu bankowego podmiotowi, któremu zlecono jednorazowe podjęcie określonych czynności, wymaga więc uzyskania upoważnienia od klienta banku lub innej osoby, której dotyczą te wiadomości15.

Ustawodawca, zmieniając przepis art. 104 ust. 2 pkt 2 Prawa bankowego, nie zapomniał jednak o interesie klienta banku. Dodał bowiem pkt 9 w art. 111 ust. 1 Prawa bankowego, którego wykładnia pozwala przyjąć, że ujawnienie tajemnicy bankowej zobowiązuje bank do ogłoszenia w miejscu wykonywania czynności, w sposób ogólnie dostępny, informacji o przedsiębiorcach lub przedsiębiorcach zagranicznych, którzy przy realizacji powierzonych działań mogą wykorzystywać wiadomości konfidencjonalne wyłącznie w celu wykonania umowy zawartej w oparciu o art. 6a ust.1 Prawa bankowego16.

Potwierdza to drugi z wymienionych przepisów (art. 104 ust. 5), który uzupełnia omówione unormowania. Zobowiązuje bowiem podmioty, które znalazły się w posiadaniu tajemnicy bankowej oraz ich personel, do wykorzystywania wiadomości konfidencjonalnych tylko w celu wykonania umowy określonej w art. 6a ust. 1 Prawa bankowego.

III. Zmiany art. 105 Prawa bankowego wprowadzone przez ustawy związkowe

Istotnych zmian dotyczących kręgu podmiotów legitymowanych do uzyskania wiadomości objętych tajemnicą bankową oraz uprawnień i obowiązków tych podmiotów dokonano na mocy przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. – Prawo dewizowe oraz innych wymienionych na wstępie ustaw, wydanych w okresie od września 2002 r. do marca 2004 r. Omówię te zmiany w porządku chronologicznym.

Na mocy art. 49 ustawy – Prawo dewizowe zmieniono art. 105 ust. 1 pkt 3 Prawa bankowego (dodany poprzednią ustawą – Prawo dewizowe z dnia 18 grudnia 1998 r.17), zobowiązujący banki do udzielania informacji objętych tajemnicą bankową Narodowemu Bankowi Polskiemu, w związku z wykonywaniem kontroli oraz zbieraniem danych niezbędnych do sporządzania bilansu płatniczego oraz bilansów należności i zobowiązań zagranicznych państwa, a także innym bankom uprawnionym do pośredniczenia w dokonywaniu przez rezydentów przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń z nierezydentami. Zmiana ta stanowi uściślenie obowiązku banku w przedmiocie rodzaju przekazywanych informacji gdyż poprzednio przepis ten zakładał, że udziela się informacji NBP i innym bankom „w zakresie czynności kontroli dewizowej wykonywanej na podstawie przepisów Prawa dewizowego”.

Przepisem art. 74 pkt 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych18 zmieniono art. 105 ust. 1 Prawa bankowego dodając w pkt. 2 lit. m i zobowiązując na mocy tego przepisu banki do udzielania informacji stanowiących tajemnicę bankową na żądanie wydawców elektronicznych instrumentów płatniczych niebędących bankami w zakresie ustalonym tą ustawą. Zwiększono więc tym samym liczbę podmiotów uprawnionych do żądania udostępnienia wiadomości konfidencjonalnych.

Ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych19, dodano przepis ust. 2a do art. 105 Prawa bankowego. W myśl tego przepisu, banki, na pisemne żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji dotyczących płatników składek oraz przekazywania danych umożliwiających identyfikację posiadaczy tych rachunków. Także i w tym wypadku uległa zwiększeniu liczba podmiotów uprawnionych do wglądu w informacje objęte tajemnicą bankową.

Istotne zmiany art. 105 Prawa bankowego, idące w kierunku rozbudowy instytucji upoważnionych do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania informacji stanowiących tajemnicę bankową bankom oraz innym podmiotom uprawnionym do udzielania kredytów, zostały wprowadzone przepisem art. 44 ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych20. Na mocy tego przepisu po ust. 4 art. 105 Prawa bankowego dodano przepisy ust. 4a, 4b i 4c. Aby uchwycić celowość i istotę tych zmian, należy przypomnieć postanowienia Prawa bankowego wprowadzone do praktyki bankowej wraz z jego wejściem w życie. Otóż, na mocy art. 105 ust. 4 banki zostały upoważnione do tworzenia biur informacji kredytowej, których zadanie określił ustawodawca jako „zbieranie i udostępnianie bankom informacji o wierzytelnościach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń”. Powstało więc Biuro Informacji Kredytowej, które zastąpiło funkcjonujący przy Związku Banków Polskich od 1992 r. bankowy rejestr klientów banków niewywiązujących się ze swoich zobowiązań.

Biuro Informacji Kredytowej (dalej BIK) ukształtowało się jako odrębna instytucja działająca na podstawie przepisów Kodeksu Spółek handlowych w formie spółki akcyjnej, której akcjonariuszami zostali: Związek Banków Polskich i kilkadziesiąt banków21.

Praktyka BIK i jego współpraca z bankami stała się wzorcem dla innych działów gospodarki. Wyżej wymienioną ustawą z dnia 14 lutego 2003 r. o udostępnieniu informacji gospodarczych zapewniono bowiem warunki rozwoju rynku informacyjnego, a także nowe możliwości dla rozwoju BIK. Ustawa przewiduje utworzenie biur informacji gospodarczej, które będą m.in. rejestrowały dane dotyczące zobowiązań pieniężnych podmiotów gospodarczych (osób fizycznych i prawnych), w tym: tytuł prawny zobowiązania, kwota i waluta, kwota zaległości, termin powstania zaległości, stan postępowań dotyczących zobowiązania, wraz z informacją o orzeczeniach sądowych, informacja o kwestionowaniu przez dłużnika istnienia całości lub części zobowiązania, data wysłania wezwania do zapłaty, zawierającego ostrzeżenie o zamiarze przekazania danych do biura, z podaniem firmy i adresu siedziby tego biura, inne informacje (art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 lutego 2003 r.).

Najobszerniejsze zbiory tego typu danych znajdują się w posiadaniu banków i stanowią tajemnice bankową. Dodanym po ust. 4 art. 105 Prawa bankowego przepisem ust. 4a zezwolono Biuru Informacji Kredytowej udostępnianie biurom informacji gospodarczej wyżej wymienionych i innych danych w zakresie i na warunkach określonych w przywołanej ustawie o udostępnianiu informacji gospodarczych. Także banki zostały upoważnione do przekazywania biurom informacji gospodarczej danych o zobowiązaniach powstałych z tytułu umów związanych z dokonywaniem czynności bankowych, jeżeli umowy te zawierają klauzule informujące o możliwości przekazania danych do tych biur (art. 105 ust. 4b). Klauzule, którymi obwarowane zostały uprawnienia banków, zawierają informacje o warunkach, na jakich banki przekazują dane dotyczące m.in. zobowiązań z tytułu kredytów konsumenckich bądź umów związanych z wykonywaniem działalności gospodarczej, wobec banków i innych przedsiębiorców wymienionych w art. 7 ust. 1 pkt. 2–21 ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych (art. 105 ust. 4c Prawa bankowego).

Omawiane unormowania art. 105 ust. 4a–4c uzupełniła przywołana już ustawa z dnia 1 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo bankowe..., dodając przepisem art. 1 pkt 63 po ust. 4c przepis ust. 4d. Na mocy tego przepisu rozszerzono uprawnienia BIK w przedmiocie udostępniania instytucjom finansowym, będącym podmiotami zależnymi od banków, informacji o zobowiązaniach powstałych z tytułu umów związanych z wykonywaniem czynności bankowych. Należy w tym miejscu przypomnieć, że według katalogu podstawowych pojęć ustawowych Prawa bankowego, instytucja finansowa to podmiot niebędący bankiem ani instytucją kredytową, którego zasadnicza działalność będąca źródłem większości przychodów polega na wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie:

  • nabywania i zbywania udziałów lub akcji,

  • udzielania pożyczek ze środków własnych,

  • udostępniania składników majątkowych na podstawie umowy leasingu, oraz innych rodzajów działalności wymienionych w art. 4 pkt. 7 lit. d)–l) Prawa bankowego.

Do czasu wejścia w życie przepisu art. 105 ust. 4d, instytucje finansowe, będące podmiotami zależnymi od banków w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 9 Prawa bankowego, nie były uprawnione do uzyskania informacji o zobowiązaniach powstałych z tytułu umów związanych z wykonywaniem czynności bankowych. Miały do nich natomiast dostęp instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów (art. 105 ust. 4 pkt 2 Prawa bankowego). Powyższe uprawnienie instytucji finansowych zostało jednak uzależnione od zamieszczania w umowach związanych z wykonywaniem czynności bankowych klauzul informujących o możliwości przekazania danych tym instytucjom (art. 105 ust. 4d in fine).

Jeszcze jedna zmiana art. 105 Prawa bankowego, jakiej dokonano w ostatnim okresie, nastąpiła na mocy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i niektórych innych ustaw22. Przepisem art. 3 tej ustawy uszczegółowiono przepis art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. g Prawa bankowego, przewidujący obowiązek banku udzielania informacji stanowiących tajemnicę bankową na żądanie Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. Do czasu zmiany przedmiot informacji określono w tym przepisie krótko jako „zakres nadzoru” Przewodniczącego KPWiG „na podstawie ustawy, o której mowa w art. 4 pkt 8”, tj. Prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi z dnia 21 sierpnia 1997 r. Zgodnie z art. 13 tej ustawy do zadań Komisji Papierów Wartościowych i Giełd należy m.in.:

  • sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem reguł uczciwego obrotu i konkurencji w zakresie publicznego obrotu oraz nad zapewnieniem powszechnego dostępu do rzetelnych informacji na rynku papierów wartościowych,

  • inspirowanie, organizowanie i podejmowanie działań zapewniających sprawne funkcjonowanie rynku papierów wartościowych oraz ochronę inwestorów,

  • współdziałanie z innymi organami administracji rządowej, Narodowym Bankiem Polskim oraz instytucjami i uczestnikami publicznego obrotu w zakresie kształtowania polityki gospodarczej państwa zapewniającej rozwój rynku papierów wartościowych.

Realizując ten nadzór, upoważniony przedstawiciel Komisji ma prawo wstępu do siedziby przedsiębiorstwa maklerskiego oraz do wglądu do ksiąg i dokumentacji celem sprawdzenia, czy działania dotyczące prowadzenia giełdy i przedsiębiorstwa maklerskiego są zgodne z prawem. Ma też prawo żądać sporządzenia kopii dokumentów i nośników informacji oraz wyjaśnień od pracowników. Wyniki tych czynności mogą być dla Przewodniczącego KPWiG podstawą do żądania ujawnienia mu informacji konfidencjonalnych23. Czynności te oraz im podobne, stanowią więc treść postępowania wyjaśniającego prowadzonego w razie konieczności przez Przewodniczącego KPWiG. W tym właśnie kierunku poszła zmiana art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. g) Prawa bankowego, który w obecnie obowiązującej wersji brzmi: „g) Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd, w zakresie niezbędnym do wykonywania nadzoru, w tym prowadzenia postępowania wyjaśniającego, na podstawie ustawy, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8”.

IV. Podsumowanie

Przedstawione przepisy Prawa bankowego zarówno te, które uległy zmianie, jak i nowowprowadzone wskazują na trwający w dalszym ciągu proces kształtowania się instytucji tajemnicy bankowej. Wzbogaca się ona o nowe elementy, m.in. takie jak:

  • warunki, od których ustawa uzależnia powierzenie przez bank podmiotom zewnętrznym wykonywania czynności bankowych ze szczególnym uwzględnieniem ochrony tajemnicy bankowej,

  • zapewnienie ochrony interesu klienta banku przez nałożenie na bank obowiązku ogłoszenia informacji o przedsiębiorcach lub przedsiębiorcach zagranicznych o warunkach wykorzystania wiadomości konfidencjonalnych (art. 111 ust. 1 pkt 9 Prawa bankowego),

  • rozszerzenie problematyki gromadzenia, przetwarzania i udostępniania informacji stanowiących tajemnicę bankową bankom i innym podmiotom upoważnionym do udzielania kredytów na inne działy gospodarki przez utworzenie biur informacji gospodarczej uprawnionych do gromadzenia i udostępniania informacji gospodarczych, do których zaliczono m.in. zobowiązania pieniężne osób fizycznych i prawnych (art. 105 ust. 4a–4c Prawa bankowego w zw. z ustawą o udostępnianiu informacji gospodarczych).


1 Dz. U. Nr 116, poz. 1216.

2 Dz. U. Nr 141, poz. 1178.

3 Dz. U. Nr 169, poz. 1385.

4 Dz. U. Nr 50, poz. 424.

5 Dz. U. Nr 100, poz. 1084.

6 Dz. U. Nr 64, poz. 594.

7 Dz. U. Nr 91, poz. 870.

8 Dz. U. Nr 146, poz. 1546.

9 Ł. Gramza, Wykorzystanie tajemnicy bankowej w procesie karnym, Prokuratura i Prawo 2002, nr 9; M. Siwiec, Tajemnica bankowa w postępowaniu karnym, Prokuratura i Prawo 2003, nr 5. Trzeba tu także wspomnieć o artykule M. Lisieckiego opublikowanym po upływie roku od wejścia w życie Prawa bankowego pt. Warunki żądania udostępnienia wiadomości objętych tajemnicą bankową w postępowaniu karnym, Prokuratura i Prawo 1999, nr 2.

10 Dz. U. Nr 91, poz. 870.

11 M. Olszak, Powierzanie przez bank podmiotom zewnętrznym wykonywania czynności związanych z działalnością bankową (outsourcing) w świetle przepisów znowelizowanej ustawy – Prawo bankowe, Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego (dalej: PUG) 2004, nr 7, s. 2–3.

12 Należy zwrócić uwagę, że zarówno poglądy doktryny prawa bankowego, jak i stanowisko Komisji Nadzoru Bankowego, były w tym zakresie dość rozbieżne. Kwestia ta została przedstawiona w przypisie 4 cytowanego artykułu M. Olszaka, PUG 2004, nr 7, s. 12.

13 Dz. U. Nr 146, poz. 1546.

14 M. Olszak, op. cit., s. 9.

15 Tamże.

16 Tamże.

17 Dz. U. Nr 160, poz. 1063.

18 Dz. U. Nr 169, poz. 1385.

19 Dz. U. Nr 241, poz. 2074.

20 Dz. U. Nr 50, poz. 424.

21 Wydaje się celowe przynajmniej krótkie naświetlenie wyników działalności tej funkcjonującej 7-my rok instytucji. Podstawowym jej produktem jest raport kredytowy o kliencie indywidualnym, który zyskał mocną pozycję w praktyce bankowej. Według danych statystycznych BIK średnia miesięczna sprzedaż raportów w 2002 r. przekroczyła 250 000 egzemplarzy. Obserwuje się dalszy wzrost liczby banków przystępujących do systemu wymiany informacji kredytowej i wzroście liczby raportów udostępnianych przez Biuro. Świadczy to także o możliwości rozwoju nowych obszarów działalności informacyjnej. W połowie 2003 r. w BIK zgromadzono dane dotyczące rachunków bankowych należących do ponad 10 milionów posiadaczy tych rachunków. Z usług systemu BIK korzysta 30 banków obsługujących ponad 80% rynku kredytów zaciąganych przez klientów indywidualnych, z których ponad połowa jest aktywnym klientem innego banku. Informacje te pozwalają ocenić ryzyko związane z danym klientem, a także wpływać na jakość portfela udzielonych kredytów. Patrz: M. Wyżycki, Biuro Informacji Kredytowej w nowej perspektywie, Prawo Bankowe 2003, nr 5.

22 Dz. U. Nr 64, poz. 594.

23 J. Gliniecka, Tajemnica bankowa w ujęciu prawnym, Wydawnictwo Lex, Sopot 1997, s. 47.


Prokuratura

i Prawo 11–12, 2004

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Najważniejsze zmiany prawa bankowego iconTryb przeprowadzania egzaminu z prawa finansowego I prawa bankowego

Najważniejsze zmiany prawa bankowego iconNajważniejsze zmiany

Najważniejsze zmiany prawa bankowego iconCharakterystyka Rachunkowości I Prawa Bankowego

Najważniejsze zmiany prawa bankowego iconProjekt wersja z 05. 01. 2006 r. Stanowisko Rady Prawa Bankowego

Najważniejsze zmiany prawa bankowego iconProjekt V. 03 z dnia 21. 05. 2008 r. Rekomendacja Rady Prawa Bankowego

Najważniejsze zmiany prawa bankowego iconCelowości ustanowienia prawa, zmiany jego treści lub zniesienia prawa. Opinia ta nie stanowi operatu szacunkowego

Najważniejsze zmiany prawa bankowego icon1. najważniejsze przemiany wpływające na działalnośĆ banku zmiany w popycie na usługi bankowe

Najważniejsze zmiany prawa bankowego iconZawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelnośĆ z rachunku bankowego

Najważniejsze zmiany prawa bankowego iconNajważniejsze zmiany w ustawie o promocji zatrudnienia I instytucjach rynku pracy obowiązujące od 01. 02. 2011r

Najważniejsze zmiany prawa bankowego iconProgram studiów podyplomowych z prawa bankowego pojęcie I regulacja rynku finansowego

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom