Biografia Adama Mickiewicza




Pobierz 32.67 Kb.
NazwaBiografia Adama Mickiewicza
Data konwersji03.09.2012
Rozmiar32.67 Kb.
TypDokumentacja

Biografia Adama Mickiewicza

Adam Mickiewicz urodził się w 1798 r. w Zaosiu koło Nowogródka. Studiował na Uniwersytecie w Wilnie, między innymi pod kierunkiem doskonałego historyka Joachima Lelewela. W czasie studiów wspólnie z przyjaciółmi założył tajne Towarzystwo Filomatów.

Po ukończeniu studiów poeta pracował w szkole powiatowej w Kownie. Tam poznał swoją pierwszą miłość, Marylę Wereszczakównę. Mickiewicz zadebiutował w roku 1822 wydaniem Ballad i romansów. Kolejne dzieła to Dziady cz. II i IV oraz Grażyna. W roku 1823 poeta został zatrzymany za działalność filomacką, oskarżony i skazany na wyjazd w głąb Rosji.

Rok 1824 był początkiem podróży Mickiewicza na Wschód. Odwiedził między innymi Moskwę, Odessę i Petersburg. W tym czasie powstały słynne Sonety krymskie, które później wydane zostały razem z sonetami napisanymi w Odessie.

Powieść poetycka Adama Mickiewicza, zatytułowana Konrad Wallenrod powstała w roku 1828. Rok później poeta rozpoczął kolejny etap swoich wędrówek, tym razem po Europie. Zwiedził Szwajcarię i Włochy, gdzie największe wrażenie zrobił na nim Rzym. Powstał kolejny cykl liryków, nazwanych od zwiedzanych miejsc - drezdeńsko-rzymskimi.

W roku 1830 wybuchło w Polsce powstanie listopadowe. Adam Mickiewicz przybył do Wielkopolski, by wziąć w nim udział, ale zanim dotarł do kraju, powstanie upadło.

W 1832 roku poeta był już z powrotem w Dreźnie. Zainspirowany niedawnym powstaniem, zaczął pisać wiersze patriotyczne, wtedy właśnie powstały Dziady cz. III. Wkrótce Adam Mickiewicz przeniósł się do Paryża. Stolica Francji byłą ośrodkiem działania polskiej emigracji, do której przyłączył się również Mickiewicz. Tutaj wydał Dziady, ukończył również Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego.

Zaangażowanie Mickiewicza w działalność Polaków w Paryżu było początkowo bardzo duże, został on nawet redaktorem "Pielgrzyma Polskiego". Jednak spory i konflikty wewnętrzne szybko zniechęciły go do dalszej działalności w tych kręgach. W roku 1834 założył rodzinę, żeniąc się z Celiną Szymanowską. W tym samym czasie wydał też Pana Tadeusza.

W roku 1839 Mickiewicza na krótki czas wyjechał do Lozanny. Tu wykładał łacinę na Uniwersytecie, pisał również liryki, zwane lozańskimi. Już po roku wrócił do Paryża i objął katedrę w College de France, zajmował się literaturami słowiańskimi. W tym czasie nie powstały żadne nowe wiersze. Mickiewicz zaangażował się natomiast w działalność Koła Sprawy Bożej, które założył razem z Andrzejem Towiańskim. W krótkim czasie zdobyli wielu zwolenników, głównie wśród polskich emigrantów.

Po wybuchu Wiosny Ludów w roku 1848 Adam Mickiewicz utworzył Legion Polski, który walczył we Włoszech. Dla tego Legionu napisał Skład zasad. Rok później założył dziennik "Trybuna Ludów", który stał się ośrodkiem agitacji i propagowania radykalnych lewicowych programów społecznych.

W 1855 roku Adam Mickiewicz wyjechał do Turcji, gdzie chciał pomóc w organizowaniu kolejnego Legionu Polskiego, tym razem do walki przeciwko Rosji. Nie dane mu jednak było zrealizować tych planów, zmarł w Stambule w 1855 r. Jego zwłoki przetransportowano do Francji i złożono na polskim cmentarzu Montmorency pod Paryżem. W roku 1890 prochy Adama Mickiewicza spoczęły na Wawelu.

Słowacki - biografia


1809-1849

Juliusz Słowacki jeden z najwybitniejszych twórców polskiego romantyzmu. Urodził się 4 września 1809 roku w Krzemieńcu na Wołyniu (Ukrainia). Pochodził z inteligenckiej, jego ojciec, Euzebiusz pracował w Liceum Krzemieńskim, a później wykładał na Uniwersytecie w Wilnie, zmarł, gdy Juliusz miał pięć lat. Wychowywała go matka Salomea. W młodości Słowacki zachwycał się poezją Mickiewicza, którego później poznał osobiście. Słowacki ukończył szkołę średnia i studia prawnicze w Warszawie, następnie podjął pracę jako urzędnik Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. Przeżył młodzieńczą nieszczęśliwie zakończoną miłość do L. Śniadeckiej, czemu dał wyraz m.in. w "Godzinie myśli", "Kordianie", " Podróży do Ziemi Świętej z Neapolu", czy "Beniowskim". Debiutował w roku 1830 w wydaną bezimiennie powieścią poetycką "Hugo". Zdobył sobie uznanie jako autor tzw. liryków powstańczych, zalicza się do nich np. "Hymn" (Bogurodzica!...), "Oda do wolności", "Kulik". Utwory te charakteryzuje wyrażany z zapałem ideał walki zbrojnej w imię wolności. Pod wpływem nalegań matki w 1831 roku opuścił kraj i udał się do Paryża. Na emigracji powstały najwybitniejsze jego utwory, dramaty: "Kordian" (1833), "Balladyna" (1834), "Horsztyński" (1835), "Lila Weneda" (1840): wiersze zawarte w trzech tomach "Poezji", poemat dygresyjny "Beniowski' (1841). Początkowo zafascynowany twórczością Mickiewicza , później zajął stanowisko opozycyjne, stwarzając własny wariant polskiego romantyzmu. Chory na gruźlicę zmarł w 1849 roku w Paryżu. W 1927 roku jego szczątki zostały sprowadzone do Polski, gdzie spoczywają w podziemiach katedry na wzgórzu Wawelskim.

Biografia Cypriana Kamila Norwida


Cyprian Kamil Norwid przyszedł na świat dnia 24 września 1821r roku w Laskowie- Głuchach, umarł natomiast 23 maja 1883 roku w Paryżu. Jego debiut poetycki nastąpił na początku lat czterdziestych dziewiętnastego wieku. W pisanych w tym okresie poezjach dał wyraz nastrojom społeczeństwa polskiego, które jeszcze nie zdołało się otrząsnąć z szoku wywołanego upadkiem Powstania Listopadowego. W roku 1842 rozpoczął swą wielka podróż po Europie, która wiodła go przez Niemcy, Włoch i Niderlandy. Wypadki roku 1848 śledził wspólnie ze Zygmuntem Krasińskim w Rzymie. W roku 1849 wyjeżdża do stolicy Francji, skupiska polskiej emigracji. Cały czas tworzy. Pisze wtedy, m. in.: "Wigilię", "Niewolę", "Psalmów-psalm". Jego twórczość nadawała polskiemu romantyzmowi nowy wymiar. W wyniku chłodnego przyjęcia ją przez czytelników, a także powodu zawodu miłosnego (Marii Kalergis) i nieustannych problemów wynikających z braku wystarczających funduszy na życie, zdecydował się wyjechać (1852) "za chlebem" do Stanów Zjednoczonych. Pracował w Nowym Jorku jako grafik przy wystawie światowej. Powróciwszy do Paryża oddaje się pracy twórczej. Pisze wtedy "Czarne kwiaty i Białe kwiaty", zaś w roku 1863 publikuje tom swych poezji, ale książka nie wzbudziła prawie żadnego zainteresowania czytelników. Inny jego ważny zbiór poezji, mianowicie "Vade mecum", nad którym pracował w latach 1865-1866, w ogóle nie został wydany. Większość zatem dorobku twórczego Norwida za jego życia pozostawała we wersji rękopiśmiennej (np.: "Noc tysięczna druga", "Wanda", "Za kulisami", "Pierścień Wielkiej Damy".).

Swą egzystencje naznaczoną bólem i cierpieniem, Cyprian Kamil Norwid zakończył w przytułku św. Kazimierza pod Paryżem. Został pochowany na cmentarzu Montmorency w Paryżu. Na trumnę zrzucili się jego przyjaciele. Twórczość tego wielkiego poety została przywrócona literaturze polskiej przez Zenona Przesmyckiego.

Prometeizm - postawa człowieka polegająca na buncie wobec istoty wyższej oraz altruistycznym (bezinteresownym) poświęceniu dla dobra ludzkości bądź wybranej społeczności. Poświęcenie jest bezinteresowne i czyni bohatera samotnym, bo przerasta on innych, kierują nim szlachetne pobudki niepojęte dla otoczenia. Postawa prometejska jest też źródłem ogromnego cierpienia bohatera.

Dramat romantyczny – typ dramatu ukształtowany w okresie romantyzmu w opozycji do poetyki dramatu klasycystycznego, a w nawiązaniu do twórczości Williama Szekspira, barokowego dramatu hiszpańskiego (Lope de Vega, Calderon) i dramaturgii mieszczańskiej, zwłaszcza melodramatu. Typowymi przedstawicielami dramatu romantycznego byli np. Wiktor Hugo (np. Hernani, Maria Tudor), Alfred de Musset (np. Lorenzaccio), w Polsce Juliusz Słowacki (Balladyna, Kordian), Adam Mickiewicz (Dziady), Zygmunt Krasiński (Nie-Boska komedia).

Kompozycja dramatu romantycznego była luźna, poszczególne epizody cechowała duża niezależność, utwór nie podlegał typowym zasadom poetyki klasycystycznej, jak zasada trzech jedności czy zasada pięciu aktów, sceny monumentalne przeplatały się z kameralnymi i lirycznymi. Typowe dla dramatu romantycznego było łączenie uważanych przez klasyków za wykluczające się kategorii estetycznych - patosu i groteski, realizmu i fantastyki, komizmu i tragizmu. Łączono także wszelkiego rodzaju przeciwstawne konwencje stylistyczne i gatunkowe oraz techniki dramaturgiczne. Tego rodzaju synkretyzm i niedostosowanie kompozycji do wymogów technicznych widowiska teatralnego sprawiło, że dramaty romantyczne miały charakter niesceniczny.

improwizacja rzecz, akcja, czynność dokonana na poczekaniu, bez przygotowania; mowa, utwór muz. a. lit., przekład powstały bez przygotowania; wykonanie czegoś na poczekaniu, od ręki, na gorąco, ex promptu, ex tempore; por. ad aperturam libri.

Wzniosłość- odczucie to jest wywoływane przez rzeczy wielkie, niezwykle, budzące podziw a nawet grozę, którą zdaja się przekraczac nasze pojecia i wyobrażenia tak bardzo ze nie potrafimy ich opisac czy wyrazic.

Ironia romantyczna - pojęcie to wiąże się ściśle z osobą niemieckiego filozofa Friedricha Schlegla. Ironia romantyczna określa koncepcję postawy twórcy wobec świata, wyrażająca się w przekonaniu o dominacji fantazji twórczej, pojmowaniu aktu twórczego jako gry, w której zacieranie granicy między rzeczywistością, a fikcją łączyły się z poczuciem supremacji twórcy wobec dzieła, znalazła wyraz między innymi w twórczości Julisza Słowackiego, Cypriana Norwida czy Heinricha Heinego.

Literatura zsyłkowa typ literatury stworzony za sprawą polskich zesłańców na Sybir, którzy publikowali (do końca XVIII) swoje pamiętniki, listy, utwory. Obok dramatycznych wspomnień relacje zawierały także opisy krajoznawcze. Przedstawiały przyrodę, ludzi, obyczaje tamtejszego życia

Mesjanizm-Jest to rozwinięty przez romantyków pogląd, przypisujący narodowi polskiemu specjalne posłannictwo. Mesjanizm polski, najbardziej oryginalny spośród mesjanizmów XIX w., rozwinął się po klęsce powstania listopadowego i był próbą tłumaczenia poniesionych ofiar i cierpień jako niezbędnego warunku do wypełnienia przez naród polski jego szczególnej misji w dziele wyzwolenia i uszczęśliwienia wszystkich ludów Europy. Była to interpretacja nieszczęść i klęsk narodu.

Wieszcz-w dawnej Polsce Wieszcz był synonimem poety lecz romantycy wydobyli pierwotny sens tego słowa i nadali mu nowe znaczenie.Odtąd miano to odnosilo się do poety łączącego wielka moc trworcza z darem widzenia przyszłości.Wybral go Bog by jego slowami objawic ludziom porządek swiata i sens istnienia.

Synkretyzm jest to laczenie w całości różnych, często wykluczających się elementów.Romantycy, porzucając klasycystyczny wymóg czystości gatunkow, celowo mieszali formy,style a nawet rodzaje sztuk.

Elegia - utwór liryczny wyrażający żal po stracie kogoś bliskiego lub przez autora cenionego, a także ból z istnieniem w ogólności. Przywołuje często konkretne, tragiczne, budzące smutek wydarzenie.Wyróżniamy także elegie miłosne (wyrażające cierpienia osoby nieszczęśliwie zakochanej lub żal po utracie ukochanej osoby) oraz patriotyczna

Tyrteizm- aktywna postawa jak powinien zajmowac romantyczny poeta wobec wspl. Zdarzen. Oznaczal polaczenie twórczości i czynu, mysli i dzialania. Na wzor spartańskiego wodza i poety, Tyrteusza, który wcielil ten ideal.

Bard, celtycki poeta i pieśniarz, spotykany od XI do XVII wieku na dworach Irlandii, Szkocji, Walii i Bretanii.

Koloryt lokalny - klasycystyczny ideał piękna uniwersalnego nużył romantyków jako ogólnikowa i bezbarwna maniera. Dlatego starali się uchwycić niepowtarzalność miejsc, w których rozgrywała się akcja utworów. Oddając ich koloryt lokalny, nasycali świat przedstawiony bogactwem szczegółów przyrodniczych, obyczajowych, językowych.



Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Biografia Adama Mickiewicza iconTwórczość Adama Mickiewicza “chlebem powszednim” dla narodu. Twórczość Adama Mickiewicza w życiu narodu polskiego

Biografia Adama Mickiewicza iconUniwersytet im. Adama mickiewicza

Biografia Adama Mickiewicza iconŚladami Adama Mickiewicza

Biografia Adama Mickiewicza iconUniwersytet im. Adama mickiewicza

Biografia Adama Mickiewicza iconUniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Biografia Adama Mickiewicza iconGimnazjum im. Adama Mickiewicza Stawiski

Biografia Adama Mickiewicza iconUniwersytet im. Adama mickiewicza w poznaniu

Biografia Adama Mickiewicza iconGimnazjum im. Adama Mickiewicza Stawiski

Biografia Adama Mickiewicza icon"Dziady" cz. III adama Mickiewicza

Biografia Adama Mickiewicza iconUniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom