Szkic drogi życia Hieronima Kajsiewicza




Pobierz 430.06 Kb.
NazwaSzkic drogi życia Hieronima Kajsiewicza
strona10/12
Data konwersji03.09.2012
Rozmiar430.06 Kb.
TypDokumentacja
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   12
Listy…, t. 1, s. 77–84; B. MICEWSKI, Bogdan Jański…, s. 280–354; J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 77–84.

176 Por. B. JAŃSKI, Dziennik Założyciela…, s. 622–648, 688–699; B. MICEWSKI, Bogdan Jański…, s. 355–391; J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 85–94.

177 Por. H. KAJSIEWICZ, List do Jana Koźmiana, Rzym, 9 XI 1839 r., w: Listy…, t. 1, s. 118; TENŻE, List do Adama Mickiewicza, Rzym, 19 XII 1839 r., w: tamże, s. 125; P. SEMENENKO, List do Bogdana Jańskiego, Rzym, 31 VII 1839 r., w: Listy…, t. 2, s. 163–164; TENŻE, Dopisek do listu pisanego przez Józefa Hubego do Bogdana Jańskiego, Rzym, 7 XI 1839 r., w: tamże, s. 192; TENŻE, List do Bogdana Jańskiego, Rzym, 9 XI 1839 r., w: tamże, s. 194.

178 Por. B. MICEWSKI, Bogdan Jański…, s. 392–413.

179 H. KAJSIEWICZ, List do Adama Mickiewicza, Rzym, 2 IV 1840 r., w: Listy…, t. 1, s. 135.

180 TENŻE, Pamiętnik o początkach…, s. 422. O śmierci i pogrzebie Jańskiego można przeczytać szerzej w: P. SMOLIKOWSKI, Historya Zgromadzenia…, t. 2, s. 288; B. MICEWSKI, Bogdan Jański…, s. 414–426; J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 97–102.

181 Por. tamże, s. 99–100.

182 College de France – instytucja naukowa założona w Paryżu około 1530 roku z inicjatywy króla Franciszka I. Profesura w College de France była i jest uważana za najwyższy szczebel kariery naukowej we Francji. NEP, t. 2, Warszawa 2004, s. 289; A. WITKOWSKA, College de France, w: Mickiewicz. Encyklopedia…, s. 81–82.

183 Por. P. MATUSIK, Religia i naród. Życie i myśl Jana Koźmiana 1814–1877, Poznań 1998, s. 92–93; B. MICEWSKI, Geneza i działalność Misji Polskiej w Paryżu na rzecz emigracji i kraju w latach 1836–1922, „Studia Polonijne”. T. 11: 1987, s. 176–177; J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 102.

184 Denis August Affre (1793–1848), od 1840 roku arcybiskup Paryża, polemizował między innymi z Lamennais’em w obronie gallikanizmu. Odnosił się niechętnie do niektórych zakonów, zwłaszcza do jezuitów, ale darzył sympatią wspólnotę „Domku Jańskiego”. Por. W. KAMIŃSKI, Affre Denis Auguste, w: Encyklopedia katolicka, t. 1, Lublin 1995, k. 129.

185 H. KAJSIEWICZ, Pamiętnik o początkach…, s. 424. O trudnościach Kajsiewicza i Piotra Semenenki w związku z przyjęciem święceń kapłańskich można przeczytać więcej w: P. SEMENENKO, Listy…, t. 2, s. 319–322, 330–332; J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 105–108; W. KWIATKOWSKI, Historia Zgromadzenia Zmartwychwstania Pańskiego, Albano 1941, s. 45–49.

186 Por. M. TRACZYŃSKI, Zmartwychwstańcy w służbie Stolicy Apostolskiej, w: Zmartwychwstańcy w dziejach…, s. 125–128.

187 Kolejni bracia, Edward Duński i Józef Hube, otrzymali święcenia kapłańskie 8 stycznia 1842 roku. Por. J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 106; H. KAJSIEWICZ, List do Jana Koźmiana, Rzym, 15 I 1842 r., w: Listy…, t. 2, s. 2.

188 Cytat za: P. SMOLIKOWSKI, Historya Zgromadzenia Zmartwychwstania Pańskiego, t. 3, Kraków 1895, s. 7; por. J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 106–108.

189 H. KAJSIEWICZ, List do Jana Koźmiana, Rzym, 9 IV 1842 r., w: Listy…, t. 2, s. 10.

190 TENŻE, Pamiętnik o początkach…, s. 426; por. A. MICKIEWICZ, List do Hieronima Kajsiewicza, Paryż, 29 I 1838 r., w: Listy…, t. 15, s. 388–391. Ksiądz Micewski uważa, że innym z braci był Kajsiewicz (por. B. MICEWSKI, Ks. Kajsiewicz a Powstanie Styczniowe, „Znak”. Nr 233–234: 1973, s. 1521), podobne sugestie znajdziemy w: B. ZALESKI, Ksiądz Hieronim…, s. 97; H. KAJSIEWICZ, List do Władysława Godlewskiego, Rzym, 7 X 1847 r., ACR-R, sygn. 5419; S. TARNOWSKI, Nasze dzieje w ostatnich stu latach, Kraków 1896, s. 92–93.

191 H. KAJSIEWICZ, Kazanie o walce i żołnierstwie duchowem, w: Pisma. Kazania…, t. 1, s. 94.

192 Por. A. JELOWICKI, Społeczność Braci Zmartwychwstania Pańskiego (apel z 1856 roku), ACR-R, sygn. 17756, s. 1; J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 121–123; H. KAJSIEWICZ, Pamiętnik o początkach…, s. 426; TENŻE, List do Piotra Semenenki, Paryż, 16 VIII 1842 r., w: Listy…, t. 2, s. 33–34; M. HANDELSMAN, Czartoryski, t. 2, Warszawa 1948–1950, s. 133.

193 Por. J.B. ZALESKI, List do Józefa Hubego, Fontainebleau, 23 II 1842 r., w: Korespondencja Józefa…, t. 1, s. 239–240; H. KAJSIEWICZ, List do Braci w Rzymie, Paryż, 20 VII 1842 r., w: Listy…, t. 1, s. 13–18; B. KUMOR, Historia Kościoła, cz. 7, Lublin 1991, s. 65.

194 H. KAJSIEWICZ, List do Jana Koźmiana, Rzym, 9 IV 1842 r., w: Listy…, t. 2, s. 12.

195 Cytat za: P. SMOLIKOWSKI, Krótki życiorys…, s. 28.

196 H. KAJSIEWICZ, Pamiętnik o początkach…, s. 427.

197 J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 112.

198 Cytat za: W. KWIATKOWSKI, Historia Zgromadzenia…, s. 71; por. A. JEŁOWICKI, List do Adama Mickiewicza, b.m., 1842, ACR-R, sygn. 17122.

199 H. KAJSIEWICZ, List do Braci w Rzymie, Paryż, 20 VII 1842 r., w: Listy…, t. 2, s. 16. W tym samym liście Kajsiewicz przedstawił treść nauki Towiańskiego: Oto cały system: do Chrystusa kolumna duchów ciemnych przygniatała ziemię, ale duch pokorny, czysty, wyższy ma moc przyciągania na swą pomoc kolumny duchów wyższych, świętszych. Chrystus Pan przyciągnął tę kolumnę jasną i kolumna ciemna prawem ciężkości gatunkowej (sic) koniecznie w Bogu istniejącym musiała ustąpić, ale tylko do czasu i niezupełnie. Wkrótce znowu zaległa ziemię, teraz znowu nowy duch czysty Mesjasz czy Paraklet przyciągnie kolumnę jasną, która się spuszcza otworem zrobionym z nieba (sic), a ostrze tej kolumny zajmuje duch Towiańskiego, a później Napoleona itd. To jest nowy zakon, który będzie trwał lat 2000, i druga pieczęć Apokalipsy otwarta. Będzie ich jeszcze pięć, za każdą kolumną jasną będzie się wzmagała w siłę. I nareszcie duchy oczyszczone spoczną w Bogu. Oczyszczone, bo jak mówi, duch dziś mieszkający w jakimś niedźwiedziu może być z czasem wyższym od ducha najpotężniejszego dziś monarchy na Wschodzie itd. (tamże, s. 17).

200 TENŻE, List do Piotra Semenenki, Paryż, 28 VII 1842 r., w: tamże, s. 22.

201 Kajsiewicz niemal w każdym liście do współbraci informował o rozwijającej się – szczególnie od Wielkanocy 1842 roku – nauce „mistrza” Towiańskiego; do końca interesował się też życiem Mickiewicza (zob. tamże, s. 57, 61, 136, 140–141, 147, 156, 172–173, 179, 181–182, 187, 190, 194, 198, 202, 213, 218, 221, 233, 242; TENŻE, List do Jana Koźmiana, Paryż, 28 X 1845 r., ACR-R, sygn. 5312). O wzajemnych relacjach Kajsiewicza z Mickiewiczem można przeczytać szerzej w: K. RUTKOWSKI, Stos dla Adama…; K. KRUPA, Jeszcze jeden niepotrzebnie ułożony stos, „Zeszyty Historyczno-Teologiczne”. Nr 2: 1996, s. 58–61; P. SMOLIKOWSKI, Stosunek Adama Mickiewicza do xx. Zmartwychwstańców, Kraków 1899; J. PELCZAR, Pius IX…, t. 1, s. 215–217; J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 108–118; W. KWIATKOWSKI, Historia Zgromadzenia…, s. 64–88, 152–171; A. WITKOWSKA, Towiańczycy, Warszawa 1989; TEJŻE, Kajsiewicz Hieronim, w: Mickiewicz. Encyklopedia…, s. 216; D. SIWICKA, Ton i bicz. Mickiewicz wśród towiańczyków, Wrocław 1990; D. SOSNOWSKA, Prawda i pluskwa, „Znak”. T. 55, nr 12: 1993, s. 28–35; K. KOSTENICZ, Ostatnie lata życia Mickiewicza, Warszawa 1978, s. 48, 185, 305. O nieprzyjaznym stosunku Kajsiewicza do Mickiewicza od 1842 roku pisał między innymi Krzysztof Rutkowski. Podobne stanowisko zajmuje Alina Witkowska. Lektura listów Kajsiewicza przeczy takiemu stwierdzeniu.

202 Por. H. KAJSIEWICZ, List do Braci w Rzymie, Paryż, 20 VII 1842 r., w: Listy…, t. 2, s. 18; TENŻE, List do Piotra Semenenki, Paryż, 28 VII 1842 r., w: tamże, s. 19–20; Porozumienie pomiędzy arcybiskupem Paryża i kapłanami polskimi, Paryż, 23 VII 1842 r., ACR-R, sygn. 35380; także w: J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 577; W. ORPISZEWSKI, Kartki z pamiętnika, Kraków 2004, s. 85–87.

203 Por. H. KAJSIEWICZ, Kazanie o rządach Opatrzności, w: Pisma. Kazania…, t. 1, s. 1–21.

204 Cytat za: P. SMOLIKOWSKI, Krótki życiorys…, s. 28–29.

205 S. TARNOWSKI, Ksiądz Hieronim Kajsiewicz, Kraków 1897, s. 179–180.

206 Franciszek Guizot (1787–1874), wybitny mąż stanu, w latach 1840–1847 minister spraw zagranicznych Francji, choć był także ministrem spraw wewnętrznych, oświaty, a także premierem rządu; historyk – profesor Sorbony; współzałożyciel stronnictwa tak zwanych doktrynerów, którego celem było stworzenie systemu filozoficznego dotyczącego koncepcji władzy. Por. NEP, t. 3, Warszawa 2004, s. 466.

207 Por. H. KAJSIEWICZ, Pamiętnik o początkach…, s. 432–433; TENŻE, List do Jana Koźmiana, Paryż, 9 X 1842 r., w: Listy…, t. 2, s. 44.

208 Por. TENŻE, Pamiętnik o początkach…, s. 433; TENŻE, Listy…, t. 2, s. 29–31, 52–53, 129, 165, 177–180, 182–187, 191–193; B. MICEWSKI, Geneza i działalność…, s. 177–178.

209 Por. tamże, s. 178–179; H. KAJSIEWICZ, Listy…, t. 2, s. 66–120, 206–213, 249–270; TENŻE, Pamiętnik o początkach…, s. 433–435; B. ZALESKI, Ksiądz Hieronim…, s. 111–127; Jenerał Zamoyski 1837–1847, t. 4, Poznań 1918, s. 339; P. SEMENENKO, List do generała Skrzyneckiego, b.m., 18 IV 1843 r., ACR-K, sygn. brak; J. KOŹMIAN, Mowa na część śp. ojca Hieronima Kajsiewicza, Poznań 1873, s. 15; J.B. ZALESKI, List do Jana Koźmiana, Fontainebleau, 30 IX 1844 r., w: Korespondencja Józefa…, t. 1, s. 293; TENŻE, List do Jana Koźmiana, Fontainebleau, 12 XII 1844 r., w: Korespondencja Józefa Bohdana Zaleskiego, t. 2, Lwów 1900, s. 5; J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 112–113.

210 Por. tamże, s. 113; H. KAJSIEWICZ, Listy…, t. 2, s. 154, 164, 167–168, 175, 177, 181, 186, 198, 216–217, 220, 223–225, 234, 244; TENŻE, List do Piotra Semenenki, Paryż, 7 III 1845 r., ACR-R, sygn. 5290; W. KWIATKOWSKI, Historia Zgromadzenia…, s. 96–97; B. MICEWSKI, Polonijna działalność zmartwychwstańców, w: Działalność męskich zgromadzeń zakonnych wśród Polonii, Lublin 1986, s. 407; TENŻE, Geneza i działalność…, s. 179.

211 H. KAJSIEWICZ, Pamiętnik o początkach…, s. 437; por. TENŻE, Listy…, t. 2, s. 131, 136–137, 141, 161.

212 Por. TENŻE, Listy…, t. 2, s. 43, 162, 175, 179, 186, 190, 198; J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 114; W. KWIATKOWSKI, Historia Zgromadzenia…, s. 77.

213 Por. H. KAJSIEWICZ, List do Jana Koźmiana, Paryż, 25 I 1845 r., ACR-R, sygn. 5385; TENŻE, List do Aleksandra Jełowickiego, Paryż, 19 II 1845 r., ACR-R, sygn. 5289; TENŻE, List do Piotra Semenenki, Paryż, 7 III 1845 r., ACR-R, sygn. 5290; TENŻE, Kazania i mowy przygodne, Paryż 1845.

214 Por. P. SEMENENKO, List do ojca Jana Roothana SJ, Rzym, prawdopodobnie przed 13 XI 1837 r., w: Listy…, t. 1, s. 129; TENŻE, List do Bogdana Jańskiego, Rzym, 29 XII 1837 r., w: tamże, s. 161–162.

215 Karol Odescalchi (1785–1841), kardynał, Wikariusz Rzymu; w 1838 roku został zwolniony z godności, gdyż wstąpił do jezuitów. Por. P. SEMENENKO, Listy…, t. 1, s. 206.

216 TENŻE, List do kardynała Karola Odescalchi, biskupa św. Sabiny, Wikariusza jego Świątobliwości, Rzym, 30 IV 1838 r., w: tamże, s. 251.

217 Augustyn Theiner (1804–1874), oratorianin ze Śląska, ceniony profesor literatury, w latach 1855–1870 prefekt w Archiwum Watykańskim, autor i wydawca licznych źródeł historycznych. Por. W. CZACKI, Rzym i Polska, Kraków 2002, s. 221; P. SEMENENKO, Listy…, t. 1, s. 234; TENŻE, Listy…, t. 2, s. 30–31, 98, 107–115.

218 Por. TENŻE, List do Bogdana Jańskiego, Rzym, 13 XI 1838 r., w: tamże, s. 78–79; P. SMOLIKOWSKI, Historya Zgromadzenia…, t. 2, s. 171.

219 Por. H. KAJSIEWICZ, List do Adama Mickiewicza, Rzym, 19 XII 1839 r., w: Listy…, t. 1, s. 124–125; także w: W. KWIATKOWSKI, Historia Zgromadzenia…, s. 29–30.

220 A. MICKIEWICZ, List do Hieronima Kajsiewicza, Paryż, 29 I 1838 r., w: Listy…, t. 15, s. 389; także w: B. ZALESKI, Ksiądz Hieronim…, s. 85.

221 Zofia Odescalchi (1821–1886), siostra Elizy Branickiej, żony Zygmunta Krasińskiego. W 1841 roku poślubiła księcia Don Livio Odescalchi; przyjaciółka, protektorka i dobrodziejka Zgromadzenia Zmartwychwstania Pańskiego. Por. Świadek epoki. Listy Elizy z Branickich Krasińskiej z lat 1835–1876, t. 1, Warszawa 1995, s. 17, 31, 130; W. KLIMKIEWICZ, Kardynał Ledóchowski na tle swej epoki, 1822–1902, t. 1, Poznań 1988, s. 80–86; W. MICKIEWICZ, Pamiętniki, t. 3, Warszawa 1926, s. 58.

222 Cytat za: W. KWIATKOWSKI, Historia Zgromadzenia…, s. 55; por. P. SMOLIKOWSKI, Do sprawy polskiej w Rzymie, ACR-K, sygn. brak, s. 275–276.

223 Por. Świadek epoki. Listy Elizy…, t. 1, s. 307; J. PELCZAR, Kazanie na nabożeństwie za duszę śp. x. H. Kajsiewicza i x. P. Semenenki, w: Kaysiewicz i Semenenko. Książka pamiątkowa z obchodu urządzonego ku ich czci, 7 października 1913, Kraków 1914, s. XI; Z. ZIELIŃSKI, Papiestwo i papieże dwóch ostatnich wieków, Warszawa 1999, s. 199; K. LIS, Pius IX a Polska w dobie powstania styczniowego, Lublin 1996, s. 22–25.

224 H. KAJSIEWICZ, Pamiętnik o początkach…, s. 450; por. TENŻE, List do Józefa Hubego, Paryż, 7 IX 1846 r., ACR-R, sygn. 5358; J. PELCZAR, Pius IX…, t. 1, s. 472; J. IWICKI, Charyzmat zmartwychwstańców…, t. 1, s. 129–130.

225 Por. H. KAJSIEWICZ, List do Piotra Semenenki, Rzym, 16 XII 1846 r., ACR-R, sygn. 5374; B. ZALESKI, Ksiądz Hieronim…, s. 135–136; P. SMOLIKOWSKI, Historya Zgromadzenia Zmartwychwstania Pańskiego, t. 4, Kraków 1896, s. 251–257.

226 Bonawentura Butkiewicz (1795–1871), kanonik katedralny augustowski, od 1842 roku rektor Akademii Duchownej Rzymsko-Katolickiej w Warszawie, administrator diecezji augustowskiej, członek towarzystw dobroczynnych. Autor wspomnień. Por.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   12

Powiązany:

Szkic drogi życia Hieronima Kajsiewicza iconWstęp do książki H. Kajsiewicza "Tryptyk wielkanocny"

Szkic drogi życia Hieronima Kajsiewicza iconSą cztery drogi do zdrowia, długiego I twórczego życia I tzw wiecznej młodości: dbałość o nerwy, o skórę, ruch na świeżym powietrzu I najważniejsze dobre

Szkic drogi życia Hieronima Kajsiewicza iconUstawodawstwo synodalne biskupa hieronima rozrażewskiego (1581-1600)

Szkic drogi życia Hieronima Kajsiewicza iconW poszukiwaniu drogi w zgodzie ze sobą Cykl 12 cotygodniowych warsztatów rozpoznawania Własnej Drogi

Szkic drogi życia Hieronima Kajsiewicza iconŚrodowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy Augustowa w ciągu drogi krajowej nr 8 I drogi ekspresowej s 61

Szkic drogi życia Hieronima Kajsiewicza iconVia Crucis Via Lucis (Od Drogi Krzyżowej do Drogi Światła)

Szkic drogi życia Hieronima Kajsiewicza iconNazywam się Magdalena Reglińska mieszkam w Smołdzinie, mam 17 lat, uczęszczam do I liceum Ogólnokształcącego w Kartuzach im. Hieronima Derdowskiego, jestem w

Szkic drogi życia Hieronima Kajsiewicza icon8. IV. 2011 Rozważania Drogi Krzyżowej ks. Michała Chutkowskiego na podstawie rozważań Drogi Krzyżowej "Błogosławcie a nie złorzeczcie" Ks. Zbigniewa Wądrzyka

Szkic drogi życia Hieronima Kajsiewicza iconSzkic z dziejów reformacji I kontreformacji1

Szkic drogi życia Hieronima Kajsiewicza iconWydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi (ścieżki) dla pieszych lub drogi (ścieżki) dla rowerów, łącznie z torowiskiem

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom