Teresa Moss dokumentacja zasad (polityki) rachunkowości – wzorzec zarządzenia




Pobierz 462.52 Kb.
NazwaTeresa Moss dokumentacja zasad (polityki) rachunkowości – wzorzec zarządzenia
strona1/4
Data konwersji19.12.2012
Rozmiar462.52 Kb.
TypDokumentacja
  1   2   3   4
Teresa Moss


DOKUMENTACJA ZASAD
(POLITYKI) RACHUNKOWOŚCI
– WZORZEC ZARZĄDZENIA



Kopiowanie na dowolnych nośnikach, przedruk, rozpowszechnianie całości lub fragmentów
bez pisemnej zgody Wydawcy – Ośrodka Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o. w Gdańsku
jest zabronione




Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o.
Gdańsk 2005


Ustawa o rachunkowości nakłada na każdy podmiot gospodarczy prowadzący księgi handlowe obowiązek posiadania zatwierdzonej przez kierownika jednostki do­kumentacji przyjętych zasad (polityki) rachunkowości. O dokument ten proszą do wglądu badający jednostki biegli rewidenci i nie­jednokrotnie kontrole podatkowe. Niniejsze opracowanie ma za zadanie pomóc tym, którzy chcieliby braki formalne w dokumentacji zasad rachunkowości uzupełnić. Ponadto na końcu zamieszczony jest wzorzec dawnej informacji dodatkowej, ale przykrojony według aktualnie obowiązującej mody, czyli dostosowany do obecnych wymagań ustawy o rachunkowości.

KRÓTKA INSTRUKCJA OBSŁUGI WZORCA ZASAD (POLITYKI) RACHUNKOWOŚCI

Aby wykorzystać wzorzec zasad bezpośrednio jako dokument, który podpisze kierownik jednostki, należy:

1) uzupełnić brakujący tekst,

2) przy listach elementów oznaczonych znakiem  zaznaczyć właściwy element dotyczący jednostki lub w niej występujący,

3) w razie konieczności wykreślić zbędny tekst, odpowiednio parafując poprawkę,

  1. przygotować wymienione w treści załączniki do zasad:

  • załącznik nr 1 – Instrukcja użytkownika programu komputerowego,

  • załącznik nr 2 – Zakładowy Plan Kont.

Aby wykorzystać wzorzec jako podstawę do sporządzenia własnego dokumentu, należy:

1) uzupełnić brakujący tekst,

2) wybrać z list elementów elementy dotyczące jednostki,

3) pominąć zbędny tekst niedotyczący jednostki,

4) uzupełnić o istotne szczególne zasady jakie jednostka stosuje, niewymienione w ni­niejszym opracowaniu,

5) przygotować wymienione w treści załączniki do zasad (zakładowy plan kont, instrukcję użytkownika) i dołączyć do opracowania,

6) słowa „jednostka” występujące w tekście można zastąpić nazwą firmy, której zasady dotyczą.

KOMENTARZ DO WZORCA INFORMACJI DODATKOWEJ

Wzorzec przygotowano, przyjmując następujące założenia:

1) wzorzec przygotowano dla spółki prawa handlowego,

2) czas trwania jednostki nie jest ograniczony,

3) w skład jednostki nie wchodzą wewnętrzne jednostki organizacyjne sporządzające samodzielne sprawozdania finansowe, stąd sprawozdanie finansowe nie zawiera danych łącznych,

4) w okresie, który obejmuje sprawozdanie finansowe, nie nastąpiło połączenie z inną jednostką,

5) w jednostce nie występują akcje uprzywilejowane,

6) jednostka nie ma obowiązku sporządzania sprawozdania z przepływów pieniężnych
i zestawienia zmian w kapitale własnym,

7) jednostka nie jest jednostką powiązaną.

Słowa „jednostka” występujące w tekście można zastąpić nazwą firmy, której informacja dotyczy.


ZASADY (POLITYKA)
RACHUNKOWOŚCI



.......................................................................................................................................................

(nazwa jednostki)


SPIS TREŚCI

Wprowadzenie 7

1. Ogólne zasady prowadzenia ksiąg rachunkowych 9

1.1. Miejsce prowadzenia ksiąg rachunkowych 10

1.2. Określenie roku obrotowego i wchodzących w jego skład
okresów sprawozdawczych 10

1.3. Technika prowadzenia ksiąg rachunkowych 10

1.4. Metody i terminy inwentaryzowania składników majątkowych 12

2. Obowiązujące metody wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania
wyniku finansowego
16

2.1. Obowiązujące zasady wyceny aktywów i pasywów 17

2.2. Wybór systemu rachunku zysków i strat 34

2.3. Metoda sporządzania rachunku przepływów pieniężnych 34

2.4. Zestawienie zmian w kapitale własnym 35

2.5. Szczegółowość sprawozdania finansowego 35

2.6. Zasada istotności 35

3. Sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych 36

3.1. Zakładowy plan kont 37

3.2. Wykaz zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe
na komputerowych nośnikach danych 37

3.3. Opis systemu przetwarzania danych (systemu informatycznego) 38

4. System ochrony danych w jednostce 39

4.1. Ochrona dokumentów i ksiąg rachunkowych 40

4.2. Okresy przechowywania zbiorów 41

4.3. Udostępnianie danych i dokumentów 42

Wzorzec informacji dodatkowej 43

Wprowadzenie do sprawozdania finansowego 44

Dodatkowe informacje i objaśnienia do sprawozdania finansowego 45


Zarządzenie z dnia .................................

Zarządu ....................................................

(nazwa jednostki)

w sprawie:

wprowadzenia „Zasad (polityki) rachunkowości”


Na podstawie przepisów art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j.: Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 z późn. zm.) wprowadza się jako obowiązujące od dnia ...................... „Zasady (politykę) rachunkowości ......................................................................”

(nazwa jednostki)


...................................................

(kierownik jednostki/Zarząd)


WPROWADZENIE


Niniejsze zasady mają na celu przedstawienie obowiązujących w: ............................................

.......................................................................................................................................................

(nazwa jednostki)

1) ogólnych zasad prowadzenia ksiąg rachunkowych,

2) metod wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego,

3) sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w tym:

a) Zakładowego Planu Kont,

b) wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na komputerowych nośnikach danych,

c) opisu systemu przetwarzania danych (systemu informatycznego),

4) systemu służącego ochronie danych (w tym dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonanych w nich zapisów).


1.
OGÓLNE ZASADY PROWADZENIA KSIĄG RACHUNKOWYCH



1.1. Miejsce prowadzenia ksiąg rachunkowych

Księgi rachunkowe (nazwa jednostki) ............................................................................................. prowadzone są:

  • w siedzibie jednostki w (podać adres): ..............................................................................

  • poza siedzibą jednostki w (podać adres): ..........................................................................

1.2. Określenie roku obrotowego i wchodzących w jego skład okresów sprawozdawczych

Okresem obrachunkowym dla jednostki jest:

  • rok kalendarzowy rozpoczynający się 1 stycznia, kończący się 31 grudnia,

  • rok obrachunkowy rozpoczynający się (podać dzień i miesiąc) .........................................,
    kończący się (podać dzień i miesiąc)....................................................................................

Księgi rachunkowe zamyka się na dzień kończący rok obrotowy.

W skład roku obrotowego wchodzą śródroczne okresy sprawozdawcze, którymi są kolejne miesiące kalendarzowe.

1.3. Technika prowadzenia ksiąg rachunkowych

Księgi rachunkowe prowadzone są przy użyciu komputera z wykorzystaniem opro­gra­mo­wania wspomagającego ich prowadzenie.

Program komputerowy stosowany w jednostce zabezpiecza powiązanie poszczególnych zbiorów stanowiących księgi rachunkowe w jedną całość odzwierciedlającą dziennik i księgę główną. Dziennik umożliwia uzgodnienie jego obrotów z obrotami zestawienia obrotów i sald kont księgi głównej.

Ewidencja księgowa na kontach księgi głównej spełnia następujące zasady:

  • zasadę podwójnego księgowania,

  • systematycznego i chronologicznego prowadzenia ewidencji na kontach księgi głównej,

  • odnośnie zapisów w dzienniku: zapewnienie chronologicznego ujęcia zdarzeń, kolejną numerację, ciągłość liczenia sum zapisów i umożliwienie jednoznacznego powiązania ze sprawdzonymi i zatwierdzonymi dowodami księgowymi.

Szczegóły dotyczące systemu przetwarzania danych, wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na komputerowych nośnikach danych, zasady przechowywania i archiwi­zowania zawarto w dokumentacji użytkownika, która również określa wersję oprogra­mo­wania. Dokumentacja użytkownika stanowi Załącznik nr 1 do niniejszych zasad.

Księgi rachunkowe jednostki obejmują:

  • dziennik i konta księgi głównej służące do chronologicznego i systematycznego ujęcia wszystkich zdarzeń i operacji gospodarczych,

  • konta ksiąg pomocniczych.

Konta ksiąg pomocniczych prowadzi się dla:

  • środków trwałych,

  • wartości niematerialnych i prawnych,

  • środków trwałych w budowie,

  • inwestycji,

  • zapasów,

  • rozrachunków z odbiorcami i dostawcami,

  • rozrachunków publicznoprawnych,

  • rozrachunków z pracownikami,

  • pozostałych rozrachunków,

  • operacji sprzedaży,

  • kosztów,

  • odpisów amortyzacyjnych,

  • ewidencji szczegółowej dla potrzeb VAT,

  • innych istotnych dla jednostki składników aktywów i pasywów.

1.4. Metody i terminy inwentaryzowania składników majątkowych

Metody inwentaryzowania składników majątkowych

W jednostce mogą wystąpić następujące sposoby przeprowadzania inwentaryzacji:

1) spis z natury,

2) potwierdzenie sald,

3) weryfikacja danych księgowych.

1. Inwentaryzacja w drodze spisu z natury polega na przeprowadzeniu zliczenia i za­pisania ilości rzeczowych składników majątku oraz ustalenia drogą oględzin ich jakości. Przedmiotem inwentaryzacji tą drogą mogą być:

  • gotówka w kasie,

  • papiery wartościowe,

  • środki trwałe w eksploatacji,

  • środki trwałe dzierżawione, obce oraz postawione w stan likwidacji, a fizycznie nie­zli­kwidowane,

  • materiały i półfabrykaty oraz towary w magazynach, własne i będące własnością innych jednostek,

  • produkcja niezakończona (produkcja w toku),

  • maszyny i urządzenia wchodzące w skład środków trwałych w budowie,

  • inne rzeczowe składniki majątku.

O wynikach spisu z natury składników aktywów będących własnością obcych jednostek powiadamia się te jednostki.

2. Inwentaryzacja w drodze potwierdzenia sald polega na uzyskaniu od kontrahentów pisemnych informacji o stanie środków, kredytów i rozrachunków widniejących w ich księgach rachunkowych. W ten sposób mogą być inwentaryzowane stany następujących aktywów i pasywów:

  • aktywów finansowych zgromadzonych na rachunkach bankowych lub przechowy­wanych przez inne jednostki (w tym środków pieniężnych),

  • kredytów bankowych,

  • salda należności,

  • salda zobowiązań,

  • salda udzielonych i otrzymanych pożyczek,

  • powierzone innym jednostkom własne składniki majątku, za wyjątkiem znajdujących się w posiadaniu jednostek świadczących usługi pocztowe, transportowe, spedycyjne i składowania.

Nie wymagają pisemnego potwierdzenia salda:

  • rozrachunki z osobami fizycznymi oraz podmiotami gospodarczymi nieprowa­dzą­cymi ksiąg rachunkowych,

  • rozrachunki objęte powództwem sądowym lub postępowaniem egzekucyjnym,

  • należności i zobowiązania wobec pracowników,

  • rozrachunki z tytułów publicznoprawnych,

  • .........................................................................................................................................


3. Inwentaryzacja w drodze weryfikacji polega na ustaleniu prawidłowego i realnego stanu ewidencyjnego sald aktywów i pasywów niepodlegających spisowi z natury lub uzgodnieniu. Dokonuje się jej poprzez porównanie sald aktywów lub pasywów z właści­wymi dokumentami i realiami istniejącymi na określony dzień. Tym rodzajem inwenta­ryzacji obejmuje się w jednostce:

  • środki trwałe, do których dostęp jest znacznie utrudniony,

  • grunty,

  • inne nieruchomości,

  • wartości niematerialne i prawne,

  • środki trwałe w budowie oraz inwestycje w obcych środkach trwałych,

  • środki trwałe wydzierżawione,

  • aktywa finansowe (udziały lub akcje, inne aktywa finansowe),

  • dostawy w drodze,

  • należności sporne i wątpliwe,

  • rozliczenia międzyokresowe kosztów,

  • kapitały,

  • rezerwy,

  • zobowiązania z tytułu dostaw niefakturowanych,

  • rozrachunki publicznoprawne,

  • zobowiązania wobec pracowników,

  • fundusze specjalne,

  • roszczenia z tytułu niedoborów i szkód,

  • dane podlegające wykazaniu w sprawozdaniach finansowych, a wynikające z ewi­dencji na kontach pozabilansowych,

  • inne składniki aktywów i pasywów, jeżeli przeprowadzenie ich spisu z natury lub uzgodnienie z przyczyn uzasadnionych nie było możliwe.

Terminy inwentaryzowania składników majątkowych

1. Ustala się następującą częstotliwość inwentaryzowania składników majątkowych:

a) co 4 lata (w związku z tym, że składniki majątkowe znajdują się na terenie strzeżonym):

  • środki trwałe,

  • maszyny i urządzenia wchodzące w skład środków trwałych w budowie,

b) co 2 lata:

  • zapasy materiałów, towarów, produktów gotowych i półproduktów znajdujących się w strzeżonych składowiskach i obję­tych ewidencją ilościowo-wartościową,

c) co rok:

  • zapasy towarów i materiałów (opakowań) objętych ewidencją wartościową
    w punktach obrotu detalicznego,

  • pozostałe składniki aktywów i pasywów.

2. Ustala się, z uwzględnieniem częstotliwości określonej w punkcie 1, następujące terminy inwentaryzacji:

a) na dzień bilansowy każdego roku sprawozdawczego inwentaryzuje się:

  • aktywa pieniężne,

  • kredyty bankowe,

  • papiery wartościowe,

  • zapasy produkcji w toku (produkcji niezakończonej),

  • materiały, towary, które na dzień ich zakupu podlegają jednorazowemu odpisowi w koszty,

  • składniki aktywów i pasywów, których stan ustala się w drodze weryfikacji,


b) w ostatnim kwartale roku sprawozdawczego:

  • środki trwałe,

  • środki trwałe w budowie,

  • materiały i towary,

  • salda należności,

  • salda zobowiązań,

  • salda udzielonych i otrzymanych pożyczek,

  • powierzone innym jednostkom własne składniki majątku, za wyjątkiem znaj­du­jących się w posiadaniu jednostek świadczących usługi pocztowe, transportowe, spedycyjne i składowania,

  • aktywa objęte wyłącznie ewidencją ilościową,

  • aktywa będące własnością innych jednostek.

Inwentaryzację przeprowadza się również w przypadkach:

  • zmiany osoby materialnie odpowiedzialnej,

  • na dni, w których wystąpiły wypadki losowe lub inne przyczyny, w wyniku których nastąpiło naruszenie stanu składników majątku.



2.
OBOWIĄZUJĄCE METODY WYCENY AKTYWÓW
I PASYWÓW ORAZ USTALANIA WYNIKU FINANSOWEGO



Stosowane przez jednostkę zasady rachunkowości dostosowane są do przepisów wynikających z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 z późn. zm.).

2.1. Obowiązujące zasady wyceny aktywów i pasywów

Zasady ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych

Za środki trwałe uznaje się:

  • grunty (w tym prawo wieczystego użytkowania gruntów),

  • budynki,

  • obiekty inżynierii lądowej i wodnej,

  • maszyny, urządzenia,

  • środki transportu,

  • inne przedmioty

kompletne i zdatne do użytku w momencie przyjęcia do używania, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, przeznaczone na własne potrzeby lub do oddania w używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

  • W przypadku spełnienia przez jednostkę warunków określonych w art. 64 ust. 1 usta­wy o rachunkowości, na podstawie przepisów art. 3 ust. 6 ustawy o rachunkowości jednostka stosuje kwalifikację umów, na podstawie których przyjęła obce środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne do odpłatnego używania lub pobierania pożytków na czas oznaczony według zasad określonych w przepisach podatkowych.

  • Do środków trwałych jednostki zalicza się również obce środki trwałe używane przez nią na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym cha­rakterze, jeżeli umowy spełniają warunki określone w art. 4 ust. 4 ustawy o ra­chunkowości.

Środki trwałe kontrolowane przez jednostkę, o wartości początkowej od ............ zł do war­tości nieprzekraczającej kwoty określonej w przepisach podatkowych jako dolna kwota, od której składniki majątku zalicza się do środków trwałych, zaliczane są do środków trwałych niskocennych.

Składniki majątku o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok i o wartości początkowej niższej niż dolna wartość środków trwałych niskocennych zalicza się do kosztów materiałów.

Każdy środek trwały z wyjątkiem środków trwałych niskocennych jest klasyfikowany zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych (KŚT).

Za wartości niematerialne i prawne uznaje się nabyte, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

  • prawa majątkowe, autorskie prawa majątkowe, licencje, koncesje, prawa do: projektów, wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów zdobniczych lub użytkowych,

  • koszty prac rozwojowych zakończonych wynikiem pozytywnym,

  • wartość firmy,

  • know-how

o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok, wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Wartości niematerialne i prawne umarzane są zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy
z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Wartości niematerialne
i prawne o wartości początkowej nieprzekraczającej kwoty określonej w przepisach podat­kowych jako dolna kwota, od której składniki majątku zalicza się do wartości niematerialnych i prawnych, umarzane są w miesiącu przekazania do użytkowania.

Wartość początkowa środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej to:

  • w przypadku nabycia w drodze kupna – kwota należna sprzedającemu, powiększona o koszty związane z zakupem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania (w tym koszty transportu, załadunku, wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, opłaty notarialne, skarbowe, odsetki, prowizje, różnice kursowe, cło, akcyzę itp.), pomniejszona o podatek od towarów
    i usług podlegający zwrotowi na podstawie odrębnych przepisów;

  • w przypadku wytworzenia we własnym zakresie jest to koszt wytworzenia, za który uważa się wartość zużytych składników rzeczowych i usług obcych, kosztów wynagrodzeń za pracę wraz z narzutami i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Do kosz­tu wytworzenia nie zalicza się kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży, pozostałych kosztów operacyjnych i finansowych oraz kosztów nadmiernych braków, nadmiernego zużycia robocizny i innych zasobów w trakcie budowy, montażu lub ulepszenia środków trwałych i dostosowania do używania;

  • w razie nabycia w drodze spadku lub darowizny lub w inny nieodpłatny sposób wartość początkową środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej stanowi cena sprzedaży takiego samego lub podobnego przedmiotu z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości. Za cenę rynkową uważa się cenę stosowaną w danej miejscowości w obrocie składnikami tego samego rodzaju, gatunku z uwzględ­nieniem ich stanu technicznego i stopnia zużycia.

W przypadku trudności w ustaleniu kosztu wytworzenia środka trwałego jego wartość początkową ustala biegły rzeczoznawca z uwzględnieniem cen rynkowych z dnia przekazania składnika do użytkowania.

Podstawowym narzędziem ewidencyjnym środków trwałych jest „Księga inwentarzowa środków trwałych” z podziałem na grupy środków trwałych.

„Księga inwentarzowa środków trwałych” obejmuje m.in. następujące pozycje:

  • numer inwentarzowy odrębny dla każdego obiektu,

  • datę przyjęcia na stan, numer dowodu, rodzaj dowodu,

  • rok budowy (nabycia),

  • nazwę środka trwałego,

  • symbol klasyfikacji rodzajowej środka trwałego,

  • wartość początkową,

  • zmiany wartości następujące w okresie użytkowania,

  • roczną stopę amortyzacji,

  • roczną i miesięczną kwotę amortyzacji,

  • umorzenie dotychczasowe,

  • wartość netto,

  • datę wycofania z użytkowania i numer dowodu,

  • inne dane (wydział, stanowisko kosztów itp.).

Podstawowym narzędziem ewidencyjnym wartości niematerialnych i prawnych jest „Księga wartości niematerialnych i prawnych”.

„Księga wartości niematerialnych i prawnych” obejmuje następujące pozycje:

  • numer inwentarzowy,

  • nazwę,

  • datę zakupu lub wytworzenia,

  • datę księgowania i numer dowodu nabycia,

  • datę oddania do użytku,

  • wartość początkową,

  • roczną stopę amortyzacji,

  • wartość amortyzacji rocznej, miesięcznej i od początku użytkowania,

  • wartość netto,

  • datę pełnego umorzenia,

  • datę i numer dowodu wycofania z ewidencji,

  • inne dane (dział, stanowisko kosztów itp.).

Umorzenie

Środki trwałe o wartości powyżej wartości granicznej określonej w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych podlegają amortyzacji, począwszy od pierwszego dnia mie­siąca następującego po miesiącu przekazania ich do użytkowania do końca miesiąca, w któ­rym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub
w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór.

Odpisów amortyzacyjnych od ujawnionych środków trwałych nieobjętych dotychczasową ewidencją dokonuje się od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia ich do ewidencji.

Środki trwałe niskocenne umarzane są w 100% w miesiącu przekazania do użytkowania.

Podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych) środków trwałych i war­tości niematerialnych i prawnych stanowi aktualny plan amortyzacji sporządzany na pierwszy dzień każdego roku obrotowego, określający stawki i kwoty rocznych odpisów poszcze­gólnych środków trwałych.

Plan amortyzacji zawiera m.in.:

  • numer inwentarzowy,

  • symbol klasyfikacji rodzajowej,

  • nazwę obiektu,

  • datę przyjęcia do użytkowania,

  • wartość początkową,

  • metodę amortyzacji,

  • stopę rocznej amortyzacji,

  • roczną i miesięczną kwotę odpisów.

Kwoty rocznych odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych) ustala się:

  • metodą liniową drogą systematycznego rozłożenia wartości początkowej danego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej na przewidywane lata jego użytkowania, proporcjonalnie do upływu czasu w równych ratach,

  • metodą degresywną w przypadku środków trwałych poddanych intensywnej eksploatacji,

  • z zastosowaniem indywidualnych stawek amortyzacji w odniesieniu do środków trwa­­łych używanych lub ulepszonych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewi­dencji.

W przypadku środków trwałych, na których wartość ma wpływ szybki postęp techniczno-ekonomiczny, stawki amortyzacji są podwyższane stosownie do limitów określonych w prze­pisach podatkowych.

Poprawność przyjętych do planu amortyzacji okresów używania i innych danych jest przez jednostkę okresowo weryfikowana. Ustalone drogą weryfikacji nowe stawki amortyzacyjne sto­suje się w następnym roku obrotowym.

W razie zmiany techniki produkcji, przeznaczenia do likwidacji, wycofania z używania lub innych przyczyn powodujących trwałą utratę gospodarczej przydatności środka trwałego dokonuje się, w ciężar pozostałych kosztów operacyjnych, odpowiednich, nieplanowych odpisów amortyzacyjnych.

Wartości niematerialne i prawne o wartości początkowej nieprzekraczającej kwoty określonej w przepisach podatkowych jako dolna kwota, od której składniki majątku zalicza się do wartości niematerialnych i prawnych, odpisuje się jednorazowo w koszty.

Wartości niematerialne i prawne amortyzuje się przy uwzględnieniu minimalnych długości okresów amortyzacji określanych w przepisach podatkowych.

Wycena środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych

Środki trwałe i wartości niematerialne i prawne wycenia się według cen nabycia lub kosztów wytworzenia, lub wartości przeszacowanej (po aktualizacji wyceny) pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne, a także o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości. Środki trwałe i wartości niematerialne i prawne umarza się metodami określonymi w punkcie poprzedzającym.

Wycena pozostałych aktywów i pasywów

Środki trwałe w budowie wycenia się w wysokości ogółu kosztów pozostających w bezpośrednim związku z ich nabyciem lub wytworzeniem pomniejszonych o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości.

Wartość środków trwałych w budowie zwiększają ujemne różnice kursowe oraz odsetki od kredytów za okres budowy środka trwałego, zaś zmniejszają odpisy z tytułu trwałej utraty jego wartości.

Nieruchomości ewidencjonuje się i wycenia:

  • według zasad obowiązujących dla środków trwałych i wartości niematerialnych
    i praw­nych, czyli według ceny nabycia lub kosztów wytworzenia, lub wartości przeszacowanej, pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne oraz odpisy z tytułu trwałej utraty wartości,

  • według ceny rynkowej,

  • według inaczej określonej wartości godziwej.

Wartości niematerialne i prawne zaliczane do inwestycji ewidencjonuje się i wycenia:

  • według zasad obowiązujących dla środków trwałych i wartości niematerialnych
    i praw­nych, czyli według ceny nabycia lub kosztów wytworzenia, lub wartości przeszacowanej, pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne oraz odpisy z tytułu trwałej utraty wartości,

  • według ceny rynkowej,

  • według inaczej określonej wartości godziwej.

Udziały w jednostkach podporządkowanych zaliczane do aktywów trwałych wycenia się:

  • według ceny nabycia pomniejszonej o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości,

  • według wartości godziwej,

  • w cenie rynkowej,

  • metodą praw własności.

Udziały w jednostkach podporządkowanych niezaliczane do aktywów trwałych wycenia się:

  • według ceny nabycia pomniejszonej o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości,

  • według wartości godziwej,

  • w cenie rynkowej.

Udziały (akcje) w innych jednostkach oraz inne inwestycje zaliczone do aktywów trwałych wycenia się:

  • według cen nabycia pomniejszonych o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości;

  • wartość w cenie nabycia przeszacowuje się do wartości w cenie rynkowej, a róż­nice z przeszacowania rozlicza się w sposób następujący:

  • różnice powodujące wzrost wartości inwestycji do poziomu cen rynkowych (dodatnie) zalicza się do kapitału z aktualizacji wyceny,

  • obniżenie wartości inwestycji uprzednio przeszacowanej do wysokości kwoty,
    o któ­rą podwyższono z tego tytułu kapitał z aktualizacji wyceny (jeżeli kwota ta nie była do dnia wyceny rozliczona) – zalicza się w ciężar kapitału z aktualizacji wyceny; w pozostałych przypadkach skutki obniżenia wartości inwestycji zalicza się do kosztów finansowych,

  • wzrost wartości inwestycji wiążący się z uprzednim obniżeniem jej wartości, zaliczonym do kosztów finansowych, ujmuje się do wysokości tych kosztów jako przychody finansowe,

  • według wartości godziwej.



Zapasy materiałów, towarów, produktów gotowych, półproduktów i produktów w toku wycenia się według cen nabycia lub kosztów wytworzenia nie wyższych od ich cen sprzedaży netto na dzień bilansowy.

  • Jednostka nie prowadzi ewidencji materiałów. Ich zakup obciąża bezpośrednio koszty działalności.

  • W odniesieniu do zapasów materiałów jednostka prowadzi ewidencję:

  • ilościowo-wartościową,

  • ilościową.

  • W odniesieniu do zapasów towarów jednostka prowadzi ewidencję:

  • ilościowo-wartościową,

  • ilościową,

  • wartościową.

  • W odniesieniu do zapasów produktów gotowych jednostka prowadzi ewidencję:

  • ilościowo-wartościową,

  • ilościową.

Przyjęcie materiałów do magazynu następuje według:

  • rzeczywistych cen zakupu,

  • rzeczywistych cen nabycia,

  • cen ewidencyjnych; wartość zapasów do cen rzeczywistych korygują odchylenia, które rozliczne są na zapas i na rozchód zapasów na podstawie wskaźnika odchyleń.

Rozchód materiałów z magazynu w przypadku prowadzenia ewidencji według cen rzeczywistych wycenia się metodą:

  • „pierwsze weszło, pierwsze wyszło” (FIFO),

  • „ostatnie weszło, pierwsze wyszło” (LIFO),

  • cen średnioważonych,

  • szczegółowej identyfikacji.


Przyjęcie towarów do magazynu następuje według:

  • rzeczywistych cen zakupu,

  • rzeczywistych cen nabycia,

  • cen ewidencyjnych; wartość zapasów do cen rzeczywistych korygują odchylenia, które rozliczne są na zapas i na rozchód zapasów na podstawie wskaźnika odchyleń.

Rozchód towarów z magazynu w przypadku prowadzenia ewidencji według cen rzeczy­wistych wycenia się metodą:

  • „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”,

  • „ostatnie weszło, pierwsze wyszło”,

  • cen średnioważonych,

  • szczegółowej identyfikacji.

Przyjęcie produktów gotowych z produkcji do magazynu następuje według:

  • rzeczywistego kosztu wytworzenia,

  • cen ewidencyjnych; wartość zapasów do kosztów wytworzenia korygują odchylenia, które rozliczane są na zapas i na rozchód zapasów na podstawie wskaźnika odchyleń.

Rozchód produktów gotowych z magazynu w przypadku prowadzenia ewidencji według rzeczywistego kosztu wytworzenia wycenia się metodą:

  • „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”,

  • „ostatnie weszło, pierwsze wyszło”,

  • cen średnioważonych,

  • szczegółowej identyfikacji.

Zapasy produkcji niezakończonej na dzień bilansowy wycenia się według:

  • kosztów materiałów bezpośrednich,

  • bezpośrednich kosztów wytworzenia,

  • nie wycenia się w ogóle.

Saldo produkcji w toku przenosi się na dzień bilansowy na wyodrębnione konto w zespole „6”.

Inwestycje krótkoterminowe wycenia się według:

  • wartości rynkowej,

  • niższej z dwóch wartości: ceny nabycia lub wartości rynkowej.

Inwestycje krótkoterminowe, dla których nie istnieje aktywny rynek, wycenia się w wartości godziwej.

Należności wycenia się w kwocie wymagającej zapłaty, z zachowaniem zasady ostrożności, czyli po uwzględnieniu odpisów aktualizujących ich wartość.

Udzielone pożyczki wycenia się w kwocie wymagającej zapłaty, z zachowaniem zasady ostrożności, czyli do kwoty głównej dolicza się należne odsetki za okres objęty sprawozdaniem finansowym, choćby nie stały się jeszcze wymagalne. Wartość udzielonych pożyczek korygują odpisy aktualizujące ich wartość.

Zobowiązania wycenia się w kwocie wymagającej zapłaty, czyli do kwoty głównej zobowiązań dolicza się odsetki wynikające z otrzymanych od kontrahentów not odsetkowych.

Zobowiązania finansowe, których uregulowanie zgodnie z umową następuje drogą wydania aktywów finansowych innych niż środki pieniężne lub wymiany na instrumenty finansowe, wycenia się według wartości godziwej.

Środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych wycenia się według wartości nominalnej.

Rezerwy na straty i zobowiązania wycenia się w uzasadnionej, wiarygodnie oszacowanej wartości.

Rezerwy tworzone są na:

  • pewne lub o dużym stopniu prawdopodobieństwa – przyszłe straty lub zobowiązania, których kwotę można w sposób wiarygodny oszacować, a w szczególności na stratę
    z tytułu udzielonych gwarancji, poręczeń, operacji kredytowych lub skutków toczą­cego się postępowania sądowego;

  • przyszłe zobowiązania spowodowane restrukturyzacją, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów jednostka jest zobowiązana do jej przeprowadzenia lub zawarto w tej sprawie wiążące umowy, a plany restrukturyzacji pozwalają w sposób wiarygodny oszacować wartość tych przyszłych zobowiązań.

Rezerwy są tworzone w ciężar pozostałych kosztów operacyjnych, kosztów finansowych lub strat nadzwyczajnych, w zależności od okoliczności, z których strata wynika.

Rezerwę zmniejsza powstanie straty lub zobowiązania, na które została utworzona, zaś niewykorzystane rezerwy (z uwagi na ustanie lub zmniejszenie ryzyka strat, na które zostały utworzone) rozwiązuje się na dobro kont pozostałych przychodów operacyjnych, przychodów finansowych lub zysków nadzwyczajnych.

Udziały (akcje) własne wycenia się według cen nabycia.

Kapitały oraz pozostałe aktywa i pasywa wycenia się według wartości nominalnej.

Wycena aktywów i pasywów wyrażonych w walutach obcych

Na dzień bilansowy:

wyrażone w walutach obcych aktywa (z wyłączeniem udziałów w jednostkach podporządkowanych wycenianych metodą praw własności) oraz pasywa wycenia się po obowiązującym na ten dzień średnim kursie ustalonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski,

W ciągu roku obrotowego:

1) operacje sprzedaży i kupna walut oraz operacje zapłaty należności lub zobowiązań wycenia się po kursie kupna lub sprzedaży banku, z którego usług korzysta jednostka,

2) pozostałe operacje wycenia się po obowiązującym na dzień przeprowadzenia operacji średnim kursie ustalonym dla danej waluty przez Prezesa NBP, chyba że w zgłoszeniu celnym lub innym wiążącym jednostkę dokumencie ustalony został inny kurs.

Zasady wyceny zobowiązań warunkowych

Zobowiązanie warunkowe jest możliwym zobowiązaniem, które powstaje na skutek zdarzeń przeszłych i którego istnienie zostanie potwierdzone dopiero w przyszłości w momencie wystąpienia niepewnych zdarzeń (nad którymi jednostka nie ma pełnej kontroli). Zobowiązaniem warunkowym może być również obecne zobowiązanie jednostki, które powstaje na skutek przeszłych zdarzeń i którego nie można wycenić wystarczająco wia­rygodnie lub nie jest prawdopodobne, aby wypełnienie tego zobowiązania spowodowało wypływ środków zawierających w sobie korzyści ekonomiczne. W zawiązku z tym zo­bowiązanie takie nie jest prezentowane w bilansie, ale jest opisywane w dodat­kowych informacjach i objaśnieniach do sprawozdania finansowego.

Przykładem zobowiązań warunkowych mogą być zobowiązania wynikające z udzielonych przez jednostkę gwarancji lub poręczeń majątkowych.

Zobowiązanie warunkowe wycenia się w wartości udzielonych gwarancji, poręczeń lub
w inny sposób wiarygodnie oszacowanej wartości.

Zasady wyceny instrumentów pochodnych zabezpieczających wartość aktywów

W jednostce mogą występować pochodne instrumenty finansowe (np. terminowe kontrakty forward) charakteryzujące się następującymi cechami:

  • ich wartość zależy od zmiany wartości instrumentu bazowego (stopy procentowej, kursu bazowego, kursu wymiany walut itp.),

  • wydatki początkowe na ich nabycie nie występują lub są bardzo niskie,

  • rozliczenie instrumentu nastąpi w przyszłości.

Kontrakty terminowe mogą być zawierane w celu zabezpieczenia się przez jednostkę przed niekorzystnymi dla niej zmianami kursów walutowych, stóp procentowych, indeksów giełdowych.

Jednostka może stosować pochodne instrumenty zabezpieczające w celu:

  • zabezpieczenia wartości godziwej, to jest ograniczenia zagrożenia wpływu na wynik finansowy zmian wartości godziwej wynikających z określonego ryzyka związanego z wprowadzonymi do ksiąg rachunkowych aktywami i zobowiązaniami finansowymi lub określoną ich częścią,

  • zabezpieczenia przepływów pieniężnych, to jest ograniczenia zagrożenia wpływu na wynik finansowy zmian w przepływach pieniężnych wynikających z określonego ryzyka związanego z wprowadzonymi do ksiąg rachunkowych aktywami i zobo­wiązaniami, uprawdopodobnionymi przyszłymi zobowiązaniami lub planowanymi transakcjami.

Kontrakty dotyczące instrumentów finansowych uznaje się za służące ograniczeniu ryzyka związanego z aktywami lub pasywami jednostki, tj. zabezpieczeniu tych aktywów lub pasywów, jeżeli co najmniej:

  • przed zawarciem kontraktu ustalono jego cel oraz określono, które aktywa lub pasywa mają zostać za pomocą tego kontraktu zabezpieczone,

  • zabezpieczający instrument finansowy będący przedmiotem kontraktu i zabez­pieczane za jego pomocą aktywa lub pasywa charakteryzują się podobnymi cechami, a w szczególności wartością nominalną, datą zapadalności, wpływem zmian stopy procentowej albo kursu waluty,

  • stopień pewności oczekiwań dotyczących przewidywanych w wyniku kontraktu przepływów środków pieniężnych jest znaczny.

Jeżeli powyższe warunki zostały spełnione, to przy wycenie zabezpieczanych aktywów lub pasywów uwzględnia się wartość nabytych dla ich zabezpieczenia instrumentów finansowych oraz zmiany ich wartości.

Pozycję zabezpieczaną może stanowić pojedynczy składnik wprowadzonych do ksiąg rachunkowych aktywów lub zobowiązań bądź niewprowadzone do ksiąg rachunkowych prawdopodobne przyszłe zobowiązania lub transakcje.

Pozycję zabezpieczaną może stanowić również grupa aktywów lub zobowiązań. Zabezpieczenie może dotyczyć jednego z czynników ryzyka zagrażającego zmianami wartości godziwej lub przepływów pieniężnych pod warunkiem, że efektywność takiego czynnika ryzyka może być efektywnie zmierzona.

Instrumenty pochodne zabezpieczające wartość aktywów wyceniane są na dzień bilansowy
w wartości godziwej, jaka mogłaby zostać uzyskana, gdyby transakcja na ten dzień została całkowicie rozliczona, z tym, że wartość transakcji prezentowana jest w bilansie per saldo.

Do szczególnych zasad rachunkowości dotyczących pochodnych instrumentów finansowych, w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale opracowania, stosuje się zasady ustalone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad uznawania, metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji instrumentów finansowych (Dz.U. Nr 149, poz. 1674).

Rezerwy i aktywa z tytułu podatku dochodowego

W przypadku niespełnienia przez jednostkę warunków określonych w art. 64 ust. 1 ustawy o rachunkowości, czyli jeżeli roczne sprawozdanie jednostki nie podlega obowiązkowi badania i ogłoszenia, jednostka nie ustala aktywów i rezerw z tytułu odroczonego podatku dochodowego, o ile te aktywa i rezerwy nie są istotne dla prezentacji rzetelnego obrazu jednostki w sprawozdaniu finansowym.

Rezerwę na podatek dochodowy tworzy się w wysokości kwoty podatku dochodowego wymagającej w przyszłości zapłaty w związku z wystąpieniem dodatnich różnic przejściowych. Przejściowe różnice dodatnie powodują zwiększenie podstawy obliczenia podatku dochodowego w przyszłości.

Wysokość rezerwy z tytułu odroczonego podatku dochodowego ustala się przy uwzględnieniu stawek podatku dochodowego obowiązującego w roku powstania obowiązku podatkowego, to jest w roku realizacji różnic przejściowych.

Przy ustaleniu rezerwy należy uwzględnić stan rozliczeń różnicy ujemnej (o ile wystąpiła) zaksięgowanej na koncie „Aktywa z tytułu podatku odroczonego” według stanu na ostatni dzień poprzedniego roku obrotowego.

Aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego ustala się w wysokości kwoty przewidzianej w przyszłości do odliczenia od podatku dochodowego w związku z ujemnymi różnicami przejściowymi, które spowodują w przyszłości zmniejszenie podstawy obliczenia podatku dochodowego oraz straty podatkowej możliwej do odliczenia, ustalonej przy uwzględnieniu zasad ostrożności.

Wysokość aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego ustala się przy uwzględnieniu stawek podatku dochodowego obowiązującego w roku powstania obowiązku podatkowego, to jest w roku realizacji różnic przejściowych.

Przy ustalaniu aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego należy uwzględnić stan rozliczeń różnicy dodatniej (o ile wystąpiła) zaksięgowanej na koncie „Rezerwa na podatek dochodowy” według stanu na ostatni dzień poprzedniego roku obrotowego.

Rezerwa na podatek dochodowy oraz aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego
w bilansie wykazywane są oddzielnie. Rezerwę i aktywa można kompensować, jeżeli wystąpi tytuł uprawniający do jednoczesnego uwzględnienia przy obliczaniu kwoty zobowiązania podatkowego.

Zasady wyceny rozliczeń międzyokresowych przychodów i kosztów

Rozliczenia międzyokresowe przychodów

Rozliczenia międzyokresowe przychodów, to stan na dzień bilansowy wartości nominalnej przychodów (długo- i krótkoterminowych), których realizacja następuje w okresach przyszłych. Do rozliczeń międzyokresowych przychodów zalicza się między innymi:

  • ujemną wartość firmy,

  • w przypadku wniesienia przez jednostkę aportu: różnicę pomiędzy wartością tego aportu (wynikającą z umowy spółki) a jego wartością netto,

  • pobrane wpłaty lub zarachowane należności od kontrahentów za świadczenia, które zostaną wykonane w następnym roku obrotowym,

  • przewidziane do umorzenia zobowiązania do czasu uznania przez banki lub wierzycieli ugody (układu) o spłacie zobowiązań za zrealizowaną.

Rozliczenia międzyokresowe kosztów
  1   2   3   4

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Teresa Moss dokumentacja zasad (polityki) rachunkowości – wzorzec zarządzenia iconInstrukcja opracowania zasad (polityki) rachunkowości w jednostkach budżetowych

Teresa Moss dokumentacja zasad (polityki) rachunkowości – wzorzec zarządzenia iconPrezydenta Miasta Radomia z dnia 30 grudnia 2005 roku w sprawie zasad (polityki) rachunkowości w Urzędzie Miejskim w Radomiu

Teresa Moss dokumentacja zasad (polityki) rachunkowości – wzorzec zarządzenia iconNota-1 Polityka rachunkowości Opera Za 3 Grosze fiz opis przyjętych zasad rachunkowości

Teresa Moss dokumentacja zasad (polityki) rachunkowości – wzorzec zarządzenia iconI. opis przyjętych zasad (polityki) rachunkowośCI, w tym metod wyceny aktywów I pasywów oraz przychodów I kosztóW, ustalenia wyniku finansowego oraz sposobu sporządzenia sprawozdania finansowego I danych porównywalnych

Teresa Moss dokumentacja zasad (polityki) rachunkowości – wzorzec zarządzenia iconPolityki regionalnej ue. Przedstawienie celów polityki regionalnej, jej instrumentów I zasad. Próba oceny efektywności podejmowanych działań. Schemat programowania polityki regionalnej w Polsce

Teresa Moss dokumentacja zasad (polityki) rachunkowości – wzorzec zarządzenia iconZasad I celów polityki kulturalnej państwa I samorządów oraz nabywa umiejętności oceny założeń takiej polityki

Teresa Moss dokumentacja zasad (polityki) rachunkowości – wzorzec zarządzenia iconPrzyjętych zasad rachunkowości dla jednostki samorządu

Teresa Moss dokumentacja zasad (polityki) rachunkowości – wzorzec zarządzenia iconB. Ciągłość zasad rachunkowości I porównywalność sprawozdań finansowych

Teresa Moss dokumentacja zasad (polityki) rachunkowości – wzorzec zarządzenia iconDarr wałbrzych, parp tytuł pakietu: 12 podstawowych zasad rachunkowości

Teresa Moss dokumentacja zasad (polityki) rachunkowości – wzorzec zarządzenia iconTest z Zasad rachunkowości (do zdobycia 12p.) Powodzenia! Zaznacz prawidłową odpowiedź

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom