Na rysunku a) pokazany jest tranzystor bc108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem




Pobierz 0.61 Mb.
NazwaNa rysunku a) pokazany jest tranzystor bc108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem
Data konwersji11.09.2012
Rozmiar0.61 Mb.
TypDokumentacja





rys. a

rys. b





rys. c

rys. d




Przykład 4.1.4
Na rysunku a) pokazany jest tranzystor BC108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem emiterowym, na rysunku b) ten sam układ w postaci równoważnej (patrz Tranzystory bipolarne - Układ z potencjometrycznym zasilaniem bazy i sprzężeniem emiterowym) z zaznaczonymi rozkładami napięć i prądów, co będzie pomocne przy wykonywaniu obliczeń. Kondensatory wejściowy C1 i wyjściowy C2 służą do oddzielenia składowej stałej od źródła sygnału i od obciążenia, dla rozważanego przykładu nie mają żadnego znaczenia i dlatego na rysunku b) zostały pominięte.
   Na rysunkach c) i d) pokazana jest zależność charakterystyk tranzystora BC108B od temperatury (charakterystyki takie można znaleźć w kartach katalogowych). Na rysunku c) pokazana jest zależność  od temperatury oraz rozrzut  przy prądzie IC=2mA - kolorem zielonym charakterystyka typowa natomiast kolorem czerwonym maksymalna i minimalna. Na rysunku d) natomiast pokazany jest rozrzut wartości UBE dla temperatury 25°C - kolorem zielonym charakterystyka typowa, kolorem czerwonym wartości skrajne.
   Przykład ten ma pokazać jaki wpływ na zmianę punktu pracy ma zmiana współczynnika  i napięcia baza-emiter UBE pod wpływem zmiany temperatury oraz zmiana tych parametrów wynikająca z rozrzutu produkcyjnego. Oprócz tego przykład ten pokaże jak obliczyć elementy składowe układu czyli rezystory RE, RC, R1 i R2.
   Wyniki tego przykładu warto porównać z wynikami otrzymanymi z przykładów 4.1.2 i 4.1.3.

A oto kolejność działań, przy pomocy których można obliczyć elementy układu i przeanalizować zachowanie punktu pracy:

1. Wybór punktu pracy
2. Odczytanie z charakterystyk (rys. c) i d)) typowych wartości  i UBE przy T=25°C
3. Obliczenie wartości REi RC
4. Obliczenie wartości R1i R2
5. Odczytanie z charakterystyk wartości  i UBE przy T=125°C
6. Obliczenie punktu pracy dla parametrów  i UBE przy T=125°C
7. Odczytanie z charakterystyk rozrzutu  i UBE przy T=25°C
8. Obliczenie rozrzutu punktu pracy dla odczytanego rozrzutu  i UBE
9. Podsumowanie otrzymanych wyników



Rozwiązanie

Ad.1 Przy napięciu zasilającym UCC=10 V wybrany punkt pracy niech ma wartości IC=2 mA oraz UCE=5 V.

Ad.2 Z charakterystyk rys. c) można odczytać dla temperatury 25°C i prądu IC=2 mA wartość typową =300 - czerwony punkt na charakterystyce narysowanej zielonym kolorem. Z charakterystyk rys. d) można odczytać dla temperatury 25°C i prądu IC=2 mA wartość typową UBE=625 mV - czerwony punkt na charakterystyce narysowanej zielonym kolorem.

Ad.3 Korzystając z I prawa Kirchhoffa, II-go prawa Kirchhoffa oraz z Prawa Ohma można przy pomocy zaznaczonych na rys. b) rozkładów napięć i prądów wyprowadzić wzory oraz obliczyć RE i RC.

Obliczenie RC oraz RE trzeba wykonać rozpatrując obwód kolektora


U
CC=IC· RC+ UCE+ IE· RE

wiadomo,że   IE=IC+IB oraz   IC=·IB+(1+)·IC0

ponieważ IC0 jest bardzo małe to IC=·IB, a IB=IC/

czyli   IE=IC+ IC/

a więc   UCC=IC· RC+ UCE+ (IC+ IC/ RE

ponieważ IC jest znacznie większe od IC/ to   UCC=IC· RC+ UCE+ IC· RE

U
CC- UCE=IC·(RC + RE)

R
C+ RE=(UCC- UCE)/IC

R
C+ RE=(10 - 5)/2 [V/mA]=2,5 k


Dla pełnej analizy należy rozważyć dwa przypadki dla małej i dużej wartości RE


przypadek a)     można przyjąć RE=100   to RC=2,4 k

przypadek b)     można przyjąć RE=1 k   to RC=1,5 k

Ad.4 Korzystając z I prawa Kirchhoffa, II-go prawa Kirchhoffa oraz z Prawa Ohma, a co najważniejsze wykorzystując twierdzenia Thevenina i informacje zawarte w dziale "Elementy RLC", a dotyczącyce dzielnika napięciowego można przy pomocy zaznaczonych na rys. b) rozkładów napięć i prądów wyliczyć wartość RB a następnie R1 i R2. Źródło napięcia UB i rezystor RB są równoważne dzielnikowi złożonemu z R1, R2 i UCC.

Obliczenie RB najlepiej jest przeprowadzić rozpatrując obwód bazy jako theveninowski układ zastępczy dzielnika R1, R2 obciążonego rezystancją wejściową widzianą z bazy tranzystora.
   Ale jak wyliczyć taką rezystancję wejściową rwe? Otóż niech napięcie na bazie Ubazy zmieni się o Ubazy to napięcie na emiterze zmieni się o UE=Ubazy co spowoduje zmianę prądu emitera


IE=UE/RE=Ubazy/RE

a ponieważ   IE=IC+ IB=( + 1)·IB

to   IE=IB·(+1)

można więc napisać   IB·(+1)=Ubazy/RE

i w końcu wyliczyć rezystancję   rwe=Ubazy/IB=(+1)·RE


Można więc powiedzieć, że theveninowski układ zastępczy dzielnika R1, R2 jest obciążony rezystancją


r
we=(+1)·RE


Jak to jest opisane w dziale Elementy RLC - dzielnik napięcia aby uznać, że obciążenie nie zmienia napięcia wyjściowego dzielnika musi być spełniony warunek


r
weRB

w praktyce wystarczy, że spełnione zostanie

r
we=10·RB


i w ten sposób otrzymuje się zależność na RB pozwalającą na dalsze Obliczenie rezystorów R1 i R2


R
B=rwe/10=[(+1)·RE]/10

przypadek a)    dla RE=100    RB=301·100/10 []=3010 =3 k

przypadek b)    dla RE=1 k    RB=301·1/10 [k]=30,1 k


Można teraz przejść do wyliczenia wartości R1 i R2 po uprzednim obliczeniu napięcia UB.

Obliczenie UB


U
B=URB+ UBE+ URE

U
B=IB· RB+ UBE+ IE· RE

korzystają z zależności na IC, IB i IE jak w punkcie Ad.3 można napisać

U
B=(IC/)·RB+ UBE+ IC·(1+1/)·RE

ponieważ 1 1/ to   UB=IC· (RB/ + RE) + UBE

przypadek a)    dla RE=100    UB=2 · (3/300 + 0,1) + 0,625 [mA·k+V]=0,845 V

przypadek b)    dla RE=1 k    UB=2 · (30,1/300 + 1) + 0,625 [mA·k+V]=2,826 V


Obliczenie R1

Z twierdzenia Thevenina i informacji zawartych w dziale "Elementy RLC", a dotyczącycych dzielnika napięciowego wynikają wzory na RB i UB


R
B=(R1·R2)/(R1+R2)     UB=UCC· [R2/(R1+R2)]

ze wzorów tych wyprowadza się wzory na R1 i R2

R
B=(R1·R2)/(R1+R2)     / :R1

R
B/R1=R2/(R1+R2)    zależność tą podstawia się do wzoru na UB

U
B=UCC·(RB/R1)    i wylicza się R1

R1=R
B· (UCC/UB)

przypadek a)    dla RE=100    R1=3 · (10/0,845) [k·V/V]=35,5 k

przypadek b)    dla RE=1 k    R1=30,1 · (10/2,826) [k·V/V]=106,5 k


Obliczenie R2


U
B=UCC· [R2/(R1+R2)]     / ·(R1+R2)

U
B· R1+UB· R2=UCC· R2

R2=R1·
[UB/(UCC- UB)]

przypadek a)    dla RE=100    R2=35,5 · [(0,845/(10 - 0,845)] [k·V/V]=3,28 k

przypadek b)    dla RE=1 k    R2=106,5 · [(2,826/(10 - 2,826)] [k·V/V]=41,95 k

W ten sposób zostały obliczone wszystkie elementy układu i to dla dwóch przypadków:

a) dla małej wartości RE


R
E=100        RC=2,4 k

R1=35,5
k       R2=3,28 k

U
B=0,845 V       RB=3 k


b) dla dużej wartości RE


R
E=1 k       RC=1,5 k

R1=106,5
k       R2=41,95 k

U
B=2,826 V       RB=30,1 k

Ad.5 Postępując identycznie jak dla punktu ad.2, dla temperatury T=125°C i prądu IC=2 mA, można z charakterystyk odczytać wartość =360 - punkt żółty na zielonej charakterystyce z rys. c) i wartość UBE=430 mV - punkt żółty na czarnej charakterystyce z rys. d).

Ad.6 Dla odczytanych (przy temperaturze T=125°C) wartości =360 i UBE=430 mV należy obliczyć punkt pracy czyli prąd IC oraz napięcie UCE i porównać z zakładanym punktem pracy.

Obliczanie IC - należy skorzystać z wyprowadzonego wzoru na IC


I
C=(UB- UBE)/(RE + RB/)


a) dla małej wartości RE


I
C=(0,845 - 0,43)/(0,1 + 3/360) [V/k]=3,83 mA

b) dla dużej wartości RE


I
C=(2,826 - 0,43)/(1 + 30,1/360) [V/k]=2,21 mA

Obliczanie UCE

UCE=UCC- IC· RC- IE· RE

U
CE=UCC- IC· [RC+ (1+1/)·RE]


a) dla małej wartości RE


U
CE=10 - [3,83 · (2,4 + (1 + 1/360)·0,1)]  [V - mA·k]=0,42 V

b) dla dużej wartości RE


U
CE=10 - [2,21 · (1,5 + (1 + 1/360)·1)]  [V - mA·k]=4,47 V


Punkt pracy dla temperatury 125°C wynosi:

a) dla małej wartości RE


I
C=3,83 mA       UCE=0,42 V


b) dla dużej wartości RE


I
C=2,21 mA       UCE=4,47 V


Ad.7 Postępując identycznie jak dla punktu ad.2 i ad.5, dla temperatury T=25°C i prądu IC=2 mA, można z charakterystyk odczytać rozrzut wartości =200 i =430 - punkty zielone na czerwonych charakterystykach z rys. c) oraz rozrzut wartości UBE=560 mVUBE=700 mV - punkty zielone na czerwonych charakterystykach z rys. d).

Ad.8 Dla odczytanych w poprzednim punkcie wartości =200 i =430 oraz UBE=560 mVUBE=700 mV należy obliczyć identycznie jak w punkcie ad.5 punkt pracy.

Punkt pracy dla =200 i UBE=700 mV

a) dla małej wartości RE


I
C=1,26 mA       UCE=6,85 V


b) dla dużej wartości RE


I
C=1,85 mA       UCE=5,37 V


Punkt pracy dla =430 i UBE=560 mV

a) dla małej wartości RE


I
C=2,66 mA       UCE=3,35 V


b) dla dużej wartości RE


I
C=2,12 mA       UCE=4,7 V


Ad.9 Z otrzymanych wyników można wyciągnąć następujące wnioski:

- punkt pracy mocno zależy od zmian parametrów tranzystora od temperatury,
- punkt pracy mocno zależy od rozrzutu produkcyjnego parametrów tranzystora,
- dla układu z potencjometrycznym zasilaniem bazy i sprzężeniem emiterowym zmiany
  punktu pracy zależą w głównej mierze od zmian  w funkcji temperatury i od rozrzutu
  tego parametru, a w zdecydowanie mniejszym stopniu od zmian i rozrzutu UBE o ile
  rezystancja RE będzie wystarczająco duża,
- porównując otrzymane wyniki z wynikami z przykładu 4.1.2 i przykładu 4.1.3 widać, że
  omawiany układ polaryzacji tranzystora jest bardziej odporny na rozrzut parametrów
  tranzystora, jak również na ich zmiany w funkcji temperatury, od układu z wymuszonym
  prądem bazy, czy też ze sprzężeniem kolektorowym pod warunkiem, że wartość
  rezystora RE będzie wystarczająco duża, dla zbyt małych wartości RE układ zachowuje
  się podobnie jak układ z potencjometrycznym zasilaniem bazy bez ujemnego
  sprzężenia emiterowego (RE=0).

Zadanie opracowane na podstawie zadania z książki "Układy elektroniczne cz.I - Układy analogowe liniowe" - Z.Nosal, J.Baranowski










Zadanie 4.1.1
Na rysunku pokazany jest tranzystor pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE). Tranzystor T w stanie aktywnym spełnia następujące warunki:
- napięcie UBE nie zależy od wartości prądu bazy IB i wynosi 600mV,
- prąd zerowy kolektora ICE0 jest bardzo mały i może być pominięty,
- współczynnik wzmocnienia prądowego =50,
- prąd kolektora IC w obszarze aktywnym nie zależy od napięcia UCE,
- granicą między stanem aktywnym , a stanem nasycenia tranzystora jest warunek  
   UCB=0.

Przy podanych na rysunku danych liczbowych należy:
1. wyznaczyć punkt pracy tranzystora określony przez wartości stałego prądu
    kolektora IC i napięcia kolektor-emiter UCE,
2. określić maksymalną amplitudę niezniekształconego napięcia wyjściowego Uwy,
3. określić jakie wartości może przybierać R1, aby przy nie zmienionych wartościach
    UCC i R2 tranzystor pozostawał w stanie aktywnym.



Rozwiązanie
Dla wyjaśnienia - kondensatory C1 i C2 są kondensatorami sprzęgającymi dla sygnału zmiennego i dla tego zadania nie mają żadnego znaczenia, emiter tranzystora podłączony jest do wspólnego potencjał masy wejścia i wyjścia, dlatego też mówi się, że jest to układ ze wspólnym emiterem. Stały prąd bazy IB płynie od zasilania UCC przez rezystor R2 do bazy (przez kondensator C1 nie płynie), stały prąd kolektora IC płynie od zasilania UCC przez R1 do kolektora (przez kondensator C2 nie płynie).

Ad.1 Tranzystor T jest tranzystorem npn - złącze baza-emiter jest więc spolaryzowane w kierunku przewodzenia gdyż na bazę (obszar typu p) podawany jest poprzez rezystor R2 dodatni potencjał z napięcia zasilającego UCC. Korzystając z II-go prawa Kirchhoffa oraz z Prawa Ohma można wykonać następujące obliczenia:

- obliczenie prądu bazy potrzebnego do obliczenia szukanego prądu kolektora


I
B=UR2/R2

U
R2=UCC- UBE

I
B=(UCC- UBE)/R2=(10 - 0,6)/9,4 [V/k]=1mA


- obliczenie szukanego prądu kolektora


I
C= · IB+ ICE0       ICE0 0

I
C= · IB=50 · 1 [mA]=50mA


- obliczenie szukanego napięcia kolektor-emiter UCE


U
CE=UCC- UR1=UCC- (IC · R1)=10 [V] - (50 · 100) [mA · ]=10 [V] - 5000 [mV]=5V


Przy obliczaniu prądu kolektora został użyty wzór IC= · IB+ ICE0, który jest prawdziwy dla stanu aktywnego tranzystora, a więc stanu, w którym złącze kolektor-baza jest spolaryzowane zaporowo UCB>0 (potencjał na kolektorze wyższy od potencjału bazy - dla tranzystora npn). Należy sprawdzić czy tak jest faktycznie


U
CB=UCE- UBE=5 [V] - 0,6 [V]=4,4V


Jak widać z uzyskanego wyniku warunek jest spełniony, a więc użycie wzoru na prąd kolektora było uzasadnione.

Tranzystor znajduje się w punkcie pracy określonym przez

IC=50mA       UCE=5V


Ad.2 Najlepiej rozważyć całą sytuację dla sygnału wejściowego w kształcie sinusoidy. Podanie sinusoidalnego napięcia wejściowego Uwe powoduje, że na stałą wartość prądu bazy IB=1mA nakłada się składowa zmienna o kształcie i amplitudzie odpowiadającym napięciu wejściowemu. Punkt pracy P (patrz rysunek poniżej) przesuwa się po prostej obciążenia efektem czego jest zmiana prądu kolektora IC i napięcia UCE zgodnie z sygnałem wejściowym. Dla tranzystora znajdującego się w stanie aktywnym i dla niezbyt dużych zmian Uwe kształt składowej zmiennej napięcia na kolektorze nałożonej na stałe napięcie UCE=5V jest taki sam jak napięcia wejściowego, różni się amplitudą, która jest większa (jest to przecież wzmacniacz) i jest odwrócony w fazie o 180°, co oznacza, że dodatniej połówce sinusoidy na wejściu odpowiada ujemna połówka sinusoidy na wyjściu i odwrotnie. Jak to wytłumaczyć? Otóż narastającemu napięciu wejściowemu odpowiada zwiększanie prądu bazy IB ponad (wyliczony wcześniej) 1mA, co powoduje proporcjonalne (IC·IB) zwiększanie prądu kolektora IC, a co za tym idzie zwiększanie spadku napięcia na rezystorze R1 (UR1=IC·R1). W efekcie końcowym napięcie na kolektorze UCE zacznie się zmniejszać poniżej wartości UCE=5V (UCE=UCC-UR1). Kondensator C2 oddziela składową stałą i na wyjściu uzyskuje się napięcie Uwy odpowiadające napięciu UCE bez składowej stałej UCE=5V. Podobnie można przeanalizować sytuację gdy sygnał wejściowy zaczyna maleć. Cały ten opis można porównać z rysunkiem przedstawionym poniżej - widać na nim jak dla większych prądów bazy (w stosunku do IB) chwilowy punkt pracy przesuwa się w kierunku punktu B', co się wiąże ze zmniejszaniem napięcia UCE, a dla mniejszych prądów bazy chwilowy punkt pracy przesuwa się w kierunku punktu A', co się wiąże ze zwiększaniem napięcia UCE. Na kolektorze otrzymuje się sygnał wierny co do kształtu sygnałowi wejściowemu lecz odwrócony w fazie o 180° (patrz na niebieską sinusoidę)
   Z rysunku poniżej widać, że aby uzyskać maksymalną amplitudę niezniekształconego napięcia wyjściowego Uwy to punkt pracy P powinien się mieścić w połowie zakresu zmian UCE (dla stanu aktywnego oczywiście), co pokazuje sinusoida narysowana niebieską linią.




   W naszym przypadku na kolektorze może wystąpić maksymalnie napięcie UCE=UCC=10V (przy pominięciu prądu zerowego kolektora ICE0 i dla IB=0) czyli może się zwiększyć o 5V, natomiast minimalne napięcie jakie może wystąpić na kolektorze (jeszcze dla stanu aktywnego - czyli na granicy stanu nasycenia) to UCE=0,6V (bo UCE=UBE+ UCB, a UCB=0) czyli może się zmniejszyć o 4,4V.

Napięcie wyjściowe może mieć bez zniekształceń:
- dodatnią amplitudę równą 5,0V
- ujemną amplitudę równą 4,4V



   Optymalnym rozwiązaniem jest więc wybranie punktu pracy, który będzie spełniał następujący warunek


U
CE=1/2(UCC+ UCEs)=1/2(10 [V] + 0,6 [V])=5,3V


Bez zmiany pozostałych parametrów (IB=1mA oraz IC=50mA) należy zastosować rezystor R1 o wartości


R1=(U
CC- UCE)/IC=(10 - 5,3)/50 [V/mA]=94


Wówczas można uzyskać niezniekształcone napięcie wyjściowe o amplitudzie równej 4,7V.

   Wracając do prostej obciążenia pokazanej na rysunku powyżej warto zastanowić się co się będzie działo z sygnałem wyjściowym jeżeli stałoprądowy punkt pracy przesunąłby się na pozycję P1 (czerwona sinusoida) lub P2 (fioletowa sinusoida). W obu przypadkach widać, że dojdzie do zniekształceń albo od strony napięcia nasycenia albo od strony napięcia zasilającego.

Ad.3 Na podstawie równania opisującego zależność prądu kolektora od prądu bazy


I
C=·IB+ICE0 ·IB=(UCC- UBE)/R2


można wywnioskować, że prąd kolektora nie zależy od wartości R1 (R1 nie występuje w tym równaniu) dopóki tranzystor pozostaje w stanie aktywnym. W stanie aktywnym niezależnie od wartości rezystora R1 prąd kolektora wynosi IC=50mA, natomiast za stan aktywny przyjmuje się granicę gdy UCB=0 (gdy UCB staje się ujemne to tranzystor wchodzi w stan nasycenia).

   Należy rozpatrzyć dwa skrajne przypadki:

1. Niech R1=0 - w takim przypadku nie ma spadku napięcia na R1 czyli UR1=0, a więc na kolektorze tranzystora występuje pełne napięcie zasilające


U
CE=UCC- UR1=10 [V] - 0 [V]=10V


Tranzystor znajduje się w stanie aktywnym gdyż złącze baza-kolektor jest spolaryzowane w kierunku zaporowym napięciem


U
CB=UCE- UBE=10 [V] - 0,6 [V]=9,4V


Dolną wartością graniczną rezystora R1, dla której tranzystor pozostaje w stanie aktywnym jest R1min=0. Oczywiście napięcie wyjściowe Uwy w takim przypadku jest równe zeru, gdyż zmianom sygnału wejściowego nie towarzyszy zmiana napięcia na kolektorze. Widać z tego więc, że zadaniem rezystora R1 we wzmacniaczu jest przetwarzanie zmian prądu kolektora na zmienne napięcie wyjściowe.

2. UCB=0 - taka sytuacja następuje przy zwiększaniu rezystora R1. Przy zwiększającym się R1 (IC jest stałe i równe 50mA) napięcie na R1 zwiększa się, napięcie UCE maleje aż dojdzie do wartości 0,6V i wtedy malejące również napięcie UCB osiągnie wartość równą zero czyli stan graniczny między obszarem aktywnym, a nasycenia. dla tego warunku można obliczyć drugą skrajną wartość rezystora R1


U
R1=IC · R1max

U
R1=10 [V] - 0,6 [V]=9,4V

R1
max· 50 [mA]=9,4 [V]

R1
max=9,4/50 [V/mA]=188



Wartości graniczne rezystora R1, przy których tranzystor jest w stanie aktywnym:


R1
min=0        R1max=188




Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Na rysunku a) pokazany jest tranzystor bc108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem iconMożna zredukować, stosując wzmacniacz operacyjny I silne ujemne sprzężenie zwrotne. W takim układzie szerokość strefy nieczułości zmniejszy się k-krotnie. (k-wzmocnienie wzmacniacza operacyjnego). Innym sposobem zmniejszania zniekształceń nieliniowych jest zmiana

Na rysunku a) pokazany jest tranzystor bc108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem iconOd rock and rolla do hafnu – tranzystor kończy 60 lat w tranzystor: fakty

Na rysunku a) pokazany jest tranzystor bc108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem icon1. Rola rysunku w technice Odmiany rysunku technicznego

Na rysunku a) pokazany jest tranzystor bc108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem iconIv tysiąclecie polaryzacja majątkowa, podział na wolnych I niewolnych, obywateli I nieobywateli. Państwo jako wspólnotę obywateli akcentowano w greckim polis

Na rysunku a) pokazany jest tranzystor bc108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem iconWolności, prawdy, sprawiedliwości, wysokiej oceny pracy w której człowiek pracujący jest podmiotem, a nie przedmiotem były mu bliskie – podkreśla

Na rysunku a) pokazany jest tranzystor bc108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem iconW układzie automatycznym regulator zastępuje operatora który w układzie sterowania ręcznego pozwala kontrolować przebieg procesu

Na rysunku a) pokazany jest tranzystor bc108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem iconPodstawowa jednostką czasu w układzie si jest 1sekunda(1s)

Na rysunku a) pokazany jest tranzystor bc108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem iconJest wiele parametrów opisujących wzmacniacz. Jedne są ważniejsze z punktu widzenia słuchającego (np poziom zniekształceń), inne są ważne dla właściwego

Na rysunku a) pokazany jest tranzystor bc108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem iconInstrukcja obsługi emitera promieniowania

Na rysunku a) pokazany jest tranzystor bc108B pracujący jako wzmacniacz w układzie wspólnego emitera (WE) z potencjometryczną polaryzacją ze sprzężeniem icon1. Ile jest gwiazd w Układzie Słonecznym? a 1 b 9 c nie ma d nieskończenie wiele 2

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom