Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim




Pobierz 32.78 Kb.
NazwaCharakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim
Data konwersji24.12.2012
Rozmiar32.78 Kb.
TypCharakterystyka
Zespół Szkół

im. Unii Europejskiej

w Świętoszowie


PROGRAM PRACY Z UCZNIEM Z UPOŚLEDZENIEM UMYSŁOWYM W STOPNIU LEKKIM NA ZAJĘCIACH Z BIOLOGII


  1. Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim.

Dzieci i młodzież z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim stanowią najliczniejszą grupę wśród niepełnosprawnych.

Zaburzenia rozwojowe ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim mają charakter globalny i obejmują zarówno funkcje instrumentalne (percepcja, pamięć, uwaga, myślenie, mowa, sprawności motoryczne i manualne), jak i kierunkowe (motywacja uczenia się, kontrola emocjonalna, potrzeba osiągnięć). Zaburzenia te mogą być przyczyną trudności w opanowywaniu wiadomości i umiejętności z zakresu wszystkich przedmiotów realizowanych w szkole.

Myślenie dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim pozostaje w fazie konkretno-wyobrażeniowej (operacje myślowe odwołują się do konkretu). Najbardziej upośledzony jest rozwój myślenia abstrakcyjnego, brak jest wyższych form myślenia. Charakterystyczna jest nieudolność syntetycznego ujmowania zdobytych wiadomości i wiązania ich w logiczną całość, z czego wypływa ubóstwo wnioskowania i sądów. Spostrzeganie cechuje globalne ujmowanie faktów. Zakres spostrzegania jest wąski. Zaburzenia spostrzegania wiążą się ze słabo rozwiniętą funkcją analizy i syntezy. Dominuje uwaga mimowolna, choć wraz z wiekiem i nauczaniem wzrasta trwałość uwagi dowolnej. Uwaga często bywa rozproszona i przyciągana przez bodziec intensywniejszy lub niezwykły. Mała jest podzielność uwagi. Słabo rozwinięta pamięć powoduje trudności z zapamiętywaniem i odtwarzaniem. Nowy materiał przyswajany jest bardzo wolno i wymaga wielokrotnych powtórzeń. Zaburzona jest głównie pamięć logiczna, mniej zaś mechaniczna. Mowa w upośledzeniu lekkim często pod względem formy i składni nie różni się od mowy dzieci w normie intelektualnej. Stwierdza się uboższy zasób słów przy przewadze słownictwa biernego nad czynnym. Emocje uczniów z upośledzeniem umysłowym charakteryzują się sztywnością oraz małym zróżnicowaniem.

Słabo jest rozwinięta zdolność opanowywania popędów, występuje niedorozwój uczuć wyższych związany z brakiem zdolności do rozumienia pojęć abstrakcyjnych. Brak jest przeżyć emocjonalnych wiążących się z zainteresowaniami i działalnością poznawczą. Inną cechą charakterystyczną jest nieadekwatność emocji, która związana jest z brakiem możliwości odróżniania przez dzieci z upośledzeniem umysłowym spraw istotnych od błahych. Zachowanie tych dzieci charakteryzuje się impulsywnością, brakiem przemyślenia, konsekwencji i przewidywania. Sposób działania i reagowania zależy przede wszystkim od ich temperamentu. Uczniowie z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim wykazują często brak inicjatywy i samodzielności, łatwo ulegają sugestii, charakteryzują się biernością, słabym krytycyzmem.

Zważając na obraz psychologiczny ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, planowana jest współpraca z takim uczniem na zajęciach lekcyjnych oraz wyrównawczych według możliwości psycho-motoryczno-intelektualnych ucznia. Wprowadzany jest pełen indywidualizm pracy z uczniem na zajęciach.

  1. Cele ogólne pracy indywidualnej z uczniem z upośledzeniem w stopniu lekkim.

  • dostosowanie programu nauczania (programu kształcenia ogólnego) do potrzeb edukacyjnych i możliwości psychofizycznych ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, pozostającego w szkole ogólnodostępnej

  • wspomaganie ucznia w procesie uczenia się

  • zachęcanie do systematycznej pracy

  • mobilizowanie do wytrwałości i systematyczności

  • kształtowanie osobowości ucznia

  • rozwijanie zainteresowań uczniów

  • wsparcie emocjonalne

  1. Cele szczegółowe pracy indywidualnej z uczniem z upośledzeniem w stopniu lekkim.

  • indywidualizacja procesu kształcenia stymulująca rozwój ucznia

  • dążenie do wyrównania poziomu wiedzy uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim do standardów określonych w programie kształcenia

  • pomoc indywidualna uczniom mającym szczególne problemy

  • zwrócenie uwagi na istotę samodzielnej lub systematycznej pracy oraz jej kontrola (zapisy do zeszytu)

  • właściwa organizacja procesów nauki, kierowanie nimi i kontrolo­wanie efektów edukacji

  • wprowadzanie na lekcjach metod pracy (pokaz, ilustracje, schematy, foliogramy, doświadczenia, eksperymenty, metoda laboratoryjna, środki audiowizualne) ułatwiających opanowanie danego tematu uczniom z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim

  • integracja ze środowiskiem rówieśniczym

  • mobilizacja do aktywnego uczestniczenia w życiu szkoły

  • wzbudzanie u ucznia potrzeby samorealizacji

  • nabycie przez nauczyciela doświadczenia w pracy z uczniem upośledzonym umysłowo

  1. Działania podejmowane w ramach pracy z uczniem upośledzonym umysłowo w stopniu lekkim.

  • poznanie ucznia przez nauczyciela

Zadaniem nauczyciela jest wnikliwa obserwacja ucznia i zebranie informacji na temat podopiecznego w zakresie: przyswajania przez ucznia pojęć, umiejętności ich definiowania i budowania systemu pojęć, wydawania opinii, sądów, argumentowania, wartościowania, wnioskowania nawet na materiale konkretnym, ale szczególnie na materiale abstrakcyjnym, symbolicznym, opanowywania podstawowych technik szkolnych: czytania, pisania, liczenia i mówienia, odpowiednim odbiorze intencji i rozumieniu innych osób, trwałym zapamiętywaniu treści, szczególnie powiązanych ze sobą logicznie oraz zaburzonej uwagi (trudności z koncentracją, zdolnością selekcjonowania informacji).

  • stworzenie uczniowi szansy poznania samego siebie

Najlepszą metodą poznania ucznia jest przeprowadzenie analizy SWOT, czyli poznanie słabych i mocnych stron oraz szans i zagrożeń. W przypadku ucznia upośledzonego nauczyciel musi przeprowadzić tę analizę z uczniem oraz jego rodzicami. Odpowiednio przeprowadzona rozmowa pozwoli na pozbycie się lęków u ucznia i pozwoli wzmocnić motywację do nauki, a nauczycielowi ułatwić współpracę z uczniem i jego opiekunami.

  • indywidualizacja i opieka nad uczniem w czasie procesu dydaktycznego

Nauczyciel powinien rozpoznać sytuacje na tyle, aby stwierdzić ,czy uczniowi wystarczy pomoc koleżanek i kolegów z klasy, czy też potrzebna jest mu stała opieka nauczyciela.

  • wzbogacenie lekcji o środki dydaktyczne, które wspomagać będą przyswajanie wiedzy przez ucznia

Ważnym jest, aby stwierdzić, jakie zmysły ucznia w największym stopniu uczestniczą w przyswajaniu wiedzy, a więc czy jest wzrokowcem, słuchowcem, a może uzdolniony jest manualnie? Ważnym jest także, jakie jest tempo jego pracy? Zbyt duże nagromadzenie form i środków może spowodować jego zniechęcenie i zmniejszenie motywacji do nauki. Środki dydaktyczne powinny być różnorodne, aby ciągle budziły zaciekawienie ucznia a tempo pracy na lekcji dostosowane do możliwości ucznia. Warto wprowadzać krótkie pauzy w trakcie lekcji, aby uczeń mógł przygotować się do następnego momentu lekcji.

  • różnicowanie zadań i prac

Uczeń powinien otrzymywać zadania klasowe i prace domowe odpowiednie do swoich możliwości. Prac zbyt trudnych nie będzie rozwiązywał lub je ściągnie od kolegów z klasy, nie zadając sobie najmniejszego trudu. Prace klasowe będą opracowywane zgodnie z zaobserwowanymi możliwościami percepcyjno-intelektualnymi ucznia.

  • uczenie umiejętności systematycznej pracy

Uczeń musi być przekonany, że wszystkie jego działania zostaną sprawdzone i ocenione oraz, że każda praca musi mieć swój koniec i końcowy efekt, którym jest nagroda (pozytywna ocena) oraz pochwała, zwłaszcza na forum klasy.

  • kontakty z rodzicami

W celu wczesnego poznania trudności i przeciwdziałania im potrzebny jest stały i dobry kontakt z rodzicami. Właściwa współpraca przekona ucznia, że cały czas ktoś o niego dba i interesuje się jego osobą, co w konsekwencji może wpływać na wzrost motywacji do nauki.

  • stosowanie odpowiednich metod nauczania

W przypadku uczniów upośledzonych wskazana jest np. metoda z zastosowaniem technik informatycznych i audiowizualnych, nauczyciel jednak cały czas powinien monitorować aktywność uczniów i możliwie często wprowadzać na lekcji środki dydaktyczne ułatwiające pracę uczniom z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim.

  • nagradzanie i karanie

Metoda taka pozwala ciągle motywować ucznia, ale też i wskazać, że docenia się każdy jego wysiłek włożony w proces uczenia się. Nagradzanie to nie tylko stawianie ocen, ale także pochwały słowne, karanie natomiast ma sens tylko wtedy, gdy nauczyciel zadba o klarowne zasady pracy na lekcji. Uczeń musi znać swoje obowiązki i wiedzieć, że zostanie rozliczony ze swoich działań.

  1. Formy pracy.

Należy dokonać pełnej indywidualizacji pracy z uczniem upośledzonym umysłowo i stworzyć mu sprzyjającą atmosferę pracy. Powinno się również obniżyć napięcie, uwzględnić możliwości intelektualne i zainteresowania ucznia. Zaleca się zdiagnozowanie oraz wykrycie ubytków w wiedzy i umiejętnościach ucznia oraz należy:

  • stosować metodę małych kroków

  • respektować w codziennym postępowaniu dydaktyczną zasadę powolnego stopniowania trudności zadań i powolnego, systematycznego przechodzenia od zadań łatwiejszych do coraz trudniejszych , od prostych do bardziej złożonych

  • mobilizować ucznia do zadawania pytań

  • powtarzać polecenia lub zapisywać na kartkach, tablicy

  • udzielać wyczerpujących wyjaśnień na zadawane pytania w sposób prosty, zrozumiały dla ucznia, bez nadmiernej terminologii

  • jasno uzasadniać powód negatywnej oceny źle wykonanego zadania

  • podawać wskazówki do ponownego wykonania zadania

  • nie zadawać do domu zadań przyswajających i utrwalających nowe treści, lecz wykonywać je na lekcji

  • stosować na lekcjach metody nauczania, które zaktywizują ucznia i doprowadzą do uczenia się samodzielnego

  1. Realizacja założonych celów.

  • Diagnoza sprawdzająca wiadomości i umiejętności dzieci przeprowadzona na początku roku szkolnego (odpowiedzi ustne, wytwory pracy dziecka).

  • Uczenie się w indywidualnym tempie, wyznaczanie i osiąganie indywidualnych celów zgodnych z możliwościami ucznia.

  • Stosowanie pytań naprowadzających - metoda podpowiedzi.

  • Ograniczenie instrukcji słownych na rzecz wprowadzania słowno-pokazowych. Ważne jest praktyczne oddziaływanie na sferę wielozmysłową – słowo podczas procesu nauczania schodzi na plan dalszy na rzecz zbierania doświadczeń i uczenia się przez ogląd i przeżywanie. Istotne jest również stosowanie wielu powtórzeń udzielanych instrukcji i stałe utrwalanie zapamiętanych treści.

  • Stały nadzór, gdyż uczniowie ci szybciej się nużą, z chwilą występowania trudności łatwo rezygnują i mają tendencję do pozostawiania niedokończonej pracy.

  • Przywiązywanie wagi do specjalnych bodźców pozytywnych w formie pochwały, zachęty, nagrody. Ważne jest nieustanne motywowanie do dalszych działań poprzez stosowanie różnego rodzaju wzmocnień.

  • Okazywanie aprobaty, pochwały dla podejmowanego wysiłku i akceptacji, pozwalające na budowanie pozytywnego obrazu siebie.

  • Wsparcie rodziców, psychoedukację i pomoc ze strony placówki edukacyjnej w radzeniu sobie z pojawiającymi się trudnościami wychowawczymi.

  • Wzmacnianie procesu uczenia się przez stosowanie metod aktywizujących.

  • Wdrażanie uczniów do samodzielności. Ważne jest również, aby uczniowie dostrzegali związek między wiedzą nabywaną podczas zajęć a jej praktycznym wykorzystywaniem w różnych sytuacjach życia codziennego.

  • Zwracanie uwagi na stosunek ucznia do obowiązków szkolnych, docenianie wkładu pracy, wysiłku, aktywności, zaangażowania.

  • Wprowadzenie pomocy koleżeńskiej, zachęcanie uczniów do wzajemnej pomocy w nauce.

  • Umożliwienie indywidualnych spotkań ucznia z nauczycielem poprzez podanie do wiadomości uczniów stałych terminów zajęć wyrównawczych.

  • Stosowanie pisemnych form kontaktów z rodzicami-informacje o postępach w nauce lub ich braku, pochwała ucznia, realizacja obowiązku szkolnego, niewłaściwe zachowanie.

  • Prowadzenie rozmów mobilizujących do podejmowania wysiłku umysłowego, podkreślanie mocnych stron ucznia.

  • Pobudzanie wiary w siebie, umożliwianie uczniom słabym otrzymywania pozytywnych uwag i dodatkowych punktów.

  • Rozwijanie świadomości i odpowiedzialności ucznia za powierzane mu zadania i obowiązki.

  • Motywowanie dziecka do podejmowania prób rozwiązywania zadań o więk­szym stopniu trudności poprzez rozbudzenie jego ciekawości i zaintere­sowań.

  • Przeprowadzanie analizy dotychczasowych wyników i osiągnięć ucznia.

  1. Kryteria sukcesu indywidualizacji pracy z uczniem upośledzonym umysłowo w stopniu lekkim.

  • Osiąganie przez uczniów lepszych wyników w nauce.

  • Wzrost aktywności ucznia w trakcie nauki.

  • Próby samodzielnego rozwiązywania problemu.

  • Aktywny udział w zajęciach oraz praca w grupie.

  • Systematyczne wykonywanie zadań domowych.

  • Wypowiadanie się na forum klasy.

  • Zainteresowanie ucznia przedmiotem.

  • Aktywne uczestnictwo ucznia w życiu szkoły i odnalezienie się w grupie rówieśniczej.

  1. Dokumentacja pracy uczniów upośledzonych umysłowo w stopniu lekkim.

  • Notowanie zaangażowania, osiągnięć, wytworów i aktywności ucznia na lekcji.

  • Odpowiednie adnotacje w zeszycie uwag i pochwał.

  • Prywatne notatki nauczyciela, wykorzystywane w kontaktach z rodzicami, pedagogiem szkolnym, wychowawcą danego ucznia oraz gronem pedagogicznym.

  1. Ewaluacja pracy z uczniem upośledzonym umysłowo w stopniu lekkim.

  • analiza adnotacji na temat ucznia zawartych w dzienniku zajęć lekcyjnych oraz wyrównawczych

  • prowadzenie rozmów, które formy nauki i zabawy są dla ucznia najcie­kawsze, najbardziej mobilizujące do pracy

  • ankieta na temat prowadzonej pracy indywidualnej i płynące z niej wnioski do dalszej pracy

  • ocena działań dokonana przez rodziców, rozmowy z opiekunami uczniów



opracowanie

mgr Żaneta Tomaszewska

nauczyciel przyrody i biologii

w Zespole Szkół im. Unii Europejskiej

w Świętoszowie

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim iconWymagania na poszczególne oceny z matematyki dla ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim

Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim iconDostosowanie programu nauczania do potrzeb edukacyjnych I możliwości psychofizycznych ucznia kl. III z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, pozostającego w szkole ogólnodostępnej

Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim iconWarunki rekrutacji dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim

Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim iconProgram rewalidacji dziecka z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim oraz cechami autyzmu

Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim iconPrzedmiotowy system oceniania z historii dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim

Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim iconPrzedmiotowy system oceniania z przyrody dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim

Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim iconPrzedmiotowy system oceniania z muzyki dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim

Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim iconPrzedmiotowy system oceniania z religii dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim

Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim iconTematyka. Program nauczania w gimnazjum specjalnym dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim

Charakterystyka ucznia z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim iconTematyki w gimnazjum specjalnym dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim Nr dkw 4014-305/99

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom