Zespół dziecka maltretowanego zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie




Pobierz 21.36 Kb.
NazwaZespół dziecka maltretowanego zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie
Data konwersji25.12.2012
Rozmiar21.36 Kb.
TypDokumentacja
Zespół dziecka maltretowanego

ZESPÓŁ SZKÓŁ NR 2 SPECJALNYCH W MIKOŁOWIE

mgr Anna Mikołowicz


  1. Pojęcie znęcania się nad dziećmi w rodzinie




    1. Stosowanie przemocy wobec dzieci – „ syndrom dziecka maltretowanego”

W roku 1860, jak podaje I. Pospiszyl, „...Ambrosse Tardienn opublikował medyczno – sądowe studium o 32 dzieciach pobitych na śmierć. Badacz ów ukazał sytuację socjalną, demograficzną, diagnozę lekarską, a także ocenę psychiczną ofiar. W konkluzji nie padła nawet sugestia, że dzieci były maltretowane, mimo iż obrażenia były ewidentne, a zdarzenia miały miejsce w rodzinach....”(Pospiszyl s. 7, 1994).

Krystyna Marzec – Holka w pozycji „ Nie będziesz bił dziecka swego” pisze, iż pojęcie zespołu dziecka maltretowanego zostało sprecyzowane w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej na zjeździe lekarzy „Sympozjum Amerykańskiej Akademii Pediatrii” w Los Angeles w 1961 roku przez Kempa i Caffego. Pełna nazwa brzmi: „The Battered Child Syndrom” (BCS) i oznacza „stan kliniczny u małego dziecka, które doznało poważnego fizycznego obrażenia, jest częstą przyczyną trwałych uszkodzeń ciała czy śmierci”.

ZESPÓŁ DZIECKA MALTRETOWANEGO jako jednostka chorobowa bywa często nierozpoznawany - jak podaje B. Mossakowska (cyt. za K. Marzec – Holka) – i niewłaściwie prowadzony przez lekarzy, co naraża dziecko nie tylko na dalsze powikłania, ale także na dalsze ataki agresji ze strony rodziców. Za przyczynę (BSC) jednogłośnie uznaje się najczęściej świadomy akt agresji ze strony rodziców, sprawujących opiekę nad dzieckiem. Występuje w różnych środowiskach, a w szczególności w patologicznych tzw. marginesu społecznego, prostytutek, alkoholików. Zespół ten może wystąpić w każdym wieku, głównie dotyczy dzieci bezbronnych poniżej 3 roku życia.

W Polsce Zespół dziecka maltretowanego został zdefiniowany po raz pierwszy na sympozjum naukowym w 1981 zorganizowanym przez Sekcję Dziecięcej Chirurgii Urazowej Polskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych. Podając za B. Mossakowską (tamże, s.19), w wyniku obrad ustalono co następuje:

  • „... Jedno na tysiąc dzieci leczonych w oddziałach chirurgii dziecięcej ma rozpoznany zespół dziecka maltretowanego.

  • Zespół dotyczy częściej dziewczynki niż chłopca, a wiek obejmuje granicę od kilku miesięcy do kilku lat.

  • Narzędziem urazów są najczęściej: ręka dorosłej osoby uderzająca dłonią otwartą lub pięścią, oraz przedmioty takie jak pasek, smycz, sznur, palący papieros.

  • W następstwie wyładowania fizycznego agresji osoby dorosłej, częściej matki niż ojca, dalej partnera matki lub partnerki ojca dochodzi do obrażeń, takich jak: a) wylewy krwawe zewnętrzne, krwotoki wewnętrzne do narządów lub jam ciała – czaszki, opłucnej, jamy brzusznej; b) złamania kości długich lub czaszki. Obrażenia te często prowadzą do trwałego kalectwa lub zgonu...”

  • Objawy kliniczne „Syndromu dziecka maltretowanego” są bardzo różnorodne: a) chirurdzy spotykają w swej praktyce lekarskiej przypadki, w których następstwa urazów są nikłe i w związku z tym jednostka chorobowa nie zostaje prawidłowo zdiagnozowana; b) oddziały chirurgii dziecięcej rejestrują także przypadki wyraźnego uszkodzenia tkanek miękkich, kośćca i centralnego układu nerwowego, którym towarzyszy opóźniony rozwój fizyczny, niedożywienie i brak higieny.

  • Odrębną grupę przypadków stanowią dzieci, którym podawane są narkotyki lub substancje toksyczne, w celu „uspokojenia dziecka”.

Można zatem przyjąć za cytowaną B. Mossakowską (tamże, s.20), lekarzem o specjalności chirurgii urazowej dziecięcej, iż za maltretowanie dziecka, należy uznać „…każde zamierzone lub niezamierzone działanie osoby dorosłej, społeczeństwa lub państwa, które ujemnie wpływa na zdrowie, rozwój fizyczny i psychospołeczny dziecka”. Wyróżnia się cztery rodzaje maltretowania dziecka:

  • fizyczne – bicie lub inne rodzaje maltretowania,

  • seksualne – naruszenie intymnej przestrzeni dziecka, dotykanie o podtekście seksualnym, nadużycie, gwałt,

  • emocjonalne – poniżanie dziecka i niszczenie jego poczucia własnej godności,

  • zaniedbywanie – ignorowanie podstawowych potrzeb dziecka.

Przemoc wobec dziecka - uznawana za jedną z metod wychowawczych, naturalnych i skutecznych, cieszy się w społeczeństwie przyzwoleniem. Jest to zjawisko, które w skrajnym przypadku prowadzi do zespołu dziecka maltretowanego, bowiem niewielka przemoc może się nasilić. W złagodzonej formie jest to sporadyczne bicie, różne co do obszaru ciała i zastosowanej siły, jest to szarpanie dziecka, popychanie, użycie krzyku jako wzmocnienia z całym repertuarem wyzwisk.

Zaniedbanie dziecka – zjawisko związane z przemocą w rodzinie ująć można jako „przemoc wobec wymagań jego rozwoju”. I. Obuchowska (tamże s.23) określa ten stan jako „...podporządkowanie dziecka niekorzystnym dla niego warunkom....”

Seksualne wykorzystanie dziecka – to szczególnie odrażająca forma przemocy. W świetle definicji M.D. Schechtera i L. Robergea zjawisko to zostało określone jako „...wciągnięcie zależnego niedojrzałego rozwojowo i niezdolnego do wyrażania pełnej zgody dziecka lub osoby w okresie dorastania, w seksualną aktywność, do której osoby te nie są przygotowane, w aktywność naruszającą społeczne tabu oraz zasady życia rodzinnego...” (cyt. za: K. Marzec – Holka)

Seksualne wykorzystywanie dziecka posiada kilka form i określane jest takimi terminami jak: wykorzystywanie, nadużywanie i molestowanie seksualne.

Oto przykład maltretowania przytoczony przez K. Marzec – Holke w książce „ Nie będziesz bił dziecka swego”:

„ W dniu dzisiejszym tj. 10.09.1995 patrol policji zmotoryzowanej i pełniący służbę, z polecenia dyżurnego Komendy Rejonowej Policji w Bydgoszczy udał się o godzinie 21 pod wskazany adres w celu sprawdzenia oświadczenia sąsiadki, iż w jej mieszkaniu przebywa dziewczynka córka Wiesława M. zamieszkałego w tej samej posesji. Zgłaszająca pani Bernadeta O. oświadczyła, że dziewczynka Małgosia M. Uciekła z domu z obawy przed ojcem, który jest pijany wraz ze swoją matką, Heleną M. zamieszkałą na stałe w innej dzielnicy. Jak stwierdziła nieletnia Małgorzata M., ojciec bije ją kijem, straszy że ją zabije, a mieszkanie spali. Powiedziała również, że ojciec w jej obecności rozpina rozporek, wyciąga wszystko na wierzch, ( genitalia) i ociera się o nią, doprowadzając się do stanu „dużego zdenerwowania” (w ocenie policji ojciec doprowadzał się do orgazmu). Dziewczynka oświadczyła, że do domu nie wróci, i że mamy ją stamtąd zabrać. Druga z sąsiadek zeznała, iż dziecko często ucieka z domu i przebywa u niej „gdzie zostaje nakarmione i oprane”.

Z uwagi na stwierdzone fakty, w porozumieniu z dyspozytorem Komendy Rejonowej Policji dziewczynkę zabrano od sąsiadki i umieszczono w Państwowym Pogotowiu Opiekuńczym. Notatkę sporządzono w celu wykorzystania służbowego danych przez inspektora policji do spraw nieletnich.”

Inny przykład brutalności rodzicielskiej:

„W noc sylwestrową pijani rodzice 3,5 letniego Daniela wychodzili z domu na dalszą libację. Ojciec kopnął syna na schodach i ten, spadając z nich uderzył głową w beton. Nieprzytomnego Daniela odwieziono do szpitala. Matka przez cały miesiąc nie odwiedziła syna w szpitalu. Po 5- miesięcznym pobycie w sanatorium dziecko zostało skierowane do Domu Dziecka. Na głowie ma wgłębienie, z trudem utrzymuje równowagę.”

  1. Psychologiczne następstwa maltretowania dzieci według badań:

Wnioski (za: W. Trendakiem, R. Nowakowskim, J. Kocurem, J. Bukowskim):

  • Dzieci maltretowane wywodzą się najczęściej z rodzin o patologicznej strukturze i funkcji. Poziom wykształcenia ich rodziców lub opiekunów jest zazwyczaj niski.

  • Obrażenia, jakich doznały dzieci maltretowane, w większości przypadków (84%) stanowiły zagrożenie dla ich zdrowia, a nawet życia, toteż wymagały hospitalizacji.

  • Badane dzieci ujawniały poważne zaburzenia rozwoju psychoruchowego – opóźnienia oraz zakłócenia sfery emocjonalnej, głównie w postaci stanów lękowych, nadpobudliwości, wzmożonego napięcia emocjonalnego i trudności w nawiązywaniu kontaktów z otoczeniem. U dzieci w wieku przedszkolnym stwierdzono objawy rozpoczynającej się nerwicy. Dzieci maltretowane, które wskutek pobicia doznały urazów głowy, ujawniały cechy organicznego uszkodzenia OUN z zespołem zaburzeń typowych dla encefalopatii pourazowej.

  • Uzyskane wyniki wskazują, że dzieci maltretowane oprócz somatycznych skutków doznanych obrażeń ujawniają liczne i często znacznie nasilone objawy zakłóceń funkcji psychicznych, głównie w sferze emocjonalnej i psychoruchowej. Niewielka część tych zaburzeń była przyczyną maltretowania dzieci, natomiast większość należy uznać za następstwo patologicznych postaw i zachowań rodziców lub opiekunów.



Tabela 1. Możliwe następstwa Zespołu Dziecka Maltretowanego – przemocy psychicznej (za K. Kmiecik, cyt. za K. Marzec – Holka , s. 29)


Somatyczne niespecyficzne

Inne: w tym poznawcze, emocjonalne, behavioralne

  • drżenie,

  • biegunka

  • uporczywe bóle i zawroty głowy

  • bóle żołądkowe, bóle mięśni

  • potliwość

  • nietrzymanie kału i moczu,

  • trudności w kontrolowaniu emocji,

  • zaburzenia w koncentracji uwagi,

  • obniżona samoocena,

  • nieakceptowanie siebie,

  • poczucie bezsensu,

  • nieufność, lęk, fobie,

  • zaburzenia snu, poczucie winy i krzywdy,

  • przygnębienie, nerwice,

  • zachowania agresywne i ( lub) autodestrukcyjne (myśli samobójcze, samobójstwa)

  • ucieczki z domu,

  • problemy szkolne.

  • podwyższone ciśnienie krwi,

  • arytmia serca,

  • wzrost napięcia sercowego,

  • zaburzenia gastryczne,

  • choroby psychosomatyczne, np. choroba nadciśnieniowa, choroba wieńcowa, zawał serca, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, astma, niektóre zaburzenia dermatologiczne.

  • Niska samoocena

  • poczucie winy,

  • zaburzone poczucie własnej tożsamości,

  • psychologiczne uzależnienie od rodziców,

  • silna potrzeba kontrolowania innych,

  • depresje,

  • nerwice,

  • izolacja

  • perfekcjonizm,

  • negatywne oczekiwania w stosunku do innych,

  • zachowania przestępcze,

  • alienacja,

  • stosowanie przemocy emocjonalnej w życiu dorosłym,


Bibliografia:

  1. K. Marzec – Holka: „ Nie będziesz bił dziecka swego”

  2. J.Stajnik, Z.Majchrzak: „Przemoc w rodzinie: diagnoza, orzecznictwo, profilaktyka”. Materiały z VII Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej z cyklu „Zastosowanie Psychologii Klinicznej w Praktyce Sądowej”

  3. I. Pospiszyl: „ Przemoc w rodzinie”

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Zespół dziecka maltretowanego zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie iconInteligencja emocjonalna zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie

Zespół dziecka maltretowanego zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie iconZespół Szkół Specjalnych Nr 8

Zespół dziecka maltretowanego zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie iconZespół Szkół Specjalnych Nr 1

Zespół dziecka maltretowanego zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie iconZespół Szkół Specjalnych Nr 8

Zespół dziecka maltretowanego zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie iconZespół Szkół Specjalnych Nr 8

Zespół dziecka maltretowanego zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie iconZespół Szkół Specjalnych Nr 8

Zespół dziecka maltretowanego zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie iconZespół Szkół Specjalnych Nr 8

Zespół dziecka maltretowanego zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie iconKwaśniak Aleksandra Zespół Szkół Specjalnych Nr 3

Zespół dziecka maltretowanego zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie iconSzkolny Program Wychowawczy Zespół Szkół Specjalnych nr 11

Zespół dziecka maltretowanego zespóŁ szkóŁ nr 2 specjalnych w mikołowie iconProjekt Szkolny System Dyscyplinarny Zespół Szkół Specjalnych nr 11 w Katowicach

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom