Pierwsza pomoc medyczna




Pobierz 92.53 Kb.
NazwaPierwsza pomoc medyczna
strona1/3
Data konwersji12.09.2012
Rozmiar92.53 Kb.
TypDokumentacja
  1   2   3
PIERWSZA POMOC MEDYCZNA

Ogólne zasady udzielania pierwszej pomocy

1. Ogólna ocena stanu chorego – ocena podstawowych funkcji życiowych czynności oddychania i krążenia oraz stanu przytomności.

2. Ocena stopnia zagrożenia życia – rozmiarów obrażeń, urazu, stopnia utraty krwi, nasilenia bólu.

3. Organizacja warunków udzielenia pierwszej pomocy.

4. Zapewnianie bezpieczeństwa poszkodowanemu i ratownikowi.

5. Pozyskanie osób do współpracy w udzielaniu pierwszej pomocy.

6. Udzielenie pomocy przedlekarskiej zgodnie z obowiązującymi procedurami postępowania w określonych stanach.

7. Ocena stanu poszkodowanego pod kątem możliwości transportu do szpitala.

8. Wezwanie pomocy lekarskiej.


KRWOTOK

Krwotok – to nagła utrata dużej ilości krwi z łożyska naczyniowego zagrażająca życiu.

Krwotok występuje po przerwaniu ciągłości ściany naczynia krwionośnego.

Zależnie od rodzaju naczynia, krwotok może być:

- tętniczy, ( ten rodzaj krwotoku charakteryzuje się wypływaniem z rany żywoczerwonej krwi pod dużym ciśnieniem w sposób

ciągły lub tryskający)

- żylny, ( charakteryzuje się ciemnoczerwonym zabarwieniem krwi, wypływającym z rany, wolnym strumieniem)

- z naczyń włosowatych, ( charakteryzuje się sączeniem krwi)


W zależności od miejsca wynaczynienia krwi krwotoki podzielić można na:

- zewnętrzne, wówczas krew wydobywa się na zewnątrz z rany

- wewnętrzne do tkanek lub jam ciała


Podczas masywnego krwotoku następuje duża utrata krwi co powoduje zmniejszenie objętości krwi krążącej – stan ten zagraża wystąpieniem wstrząsu hiopowolemicznego i jest bezpośrednim zagrożeniem utraty życia chorego.

Do ogólnych objawów masywnych krwotoków zarówno wewnętrznych jak i zewnętrznych należą:

- lęk, niepokój lub zobojętnienie,

- uczucie osłabienia,

- bladość,

- ochłodzenie i wilgotność powłok skórnych,

- przyśpieszenie akcji serca ( tachykardia), tętno jest słabo wyczuwalne,

- spadek ciśnienia tętniczego krwi,

- przyśpieszenie oddechu,

- obniżenie temperatury ciała,

- zaburzenia świadomości,


ZASADY POSTĘPOWANIA W PRZYPADKU KRWOTOKU ZEWNĘTRZNEGO

UWAGA!! Podczas udzielania pierwszej pomocy należy wszystkie czynności zawsze wykonywać w jednorazowych rękawiczkach.

W ten sposób unika się bezpośredniego zetknięcia skóry ratującego z krwią poszkodowanego, co ma ogromne znaczenie w ochronie przed zakażeniem wirusem HIV lub wirusem zaplenia wątroby typu B.

1. Poszkodowanego należy położyć.

2. Krwawiącą kończynę należy unieść nad poziom serca.

3. Zastosować bezpośredni ucisk palcami na krwawiącą ranę. Czynność tą można wykonać posługując się jałowym materiałem opatrunkowym. Krwawienie można też zatrzymać uciskając dłonią tętnicę doprowadzającą krew do uszkodzonego odcinka ciała. Ucisk ten należy utrzymywać do czasu przybycia fachowej pomocy medycznej (ekipy ratownicze, personel medyczny).

4. W przypadku silnego krwawienia z rany o szeroko otwartych brzegach można włożyć do niej tampon z jałowej gazy, a następnie zamknąć ją opatrunkiem przylepcowym typu „ motylek” lub „rozgwiazda”. Zaletą tych opatrunków jest to, że nie obejmują one okrężnie kończyny, co zawsze wiąże się z ryzykiem upośledzenia krążenia. Następnie należy nałożyć na kończynę opatrunek uciskowy ( typu kokon).

5. W przypadku bardzo silnego krwawienia w obrębie kończyn wskazana jest pomoc 2 ratowników. Jeden z nich uciska miejsce krwawiące, zaś drugi nakłada opatrunek uciskowy. Jego wykonanie rozpoczyna się od nakrycia rany jałowym materiałem opatrunkowym, po czym umocowuje się go kilkoma okrężnymi obwojami opaski, następnie nakład się kilka warstw gazy, które przymocowuje się chustą trójkątną lub bandażem. Po założeniu opatrunku uciskowego należy obserwować czy został uzyskany pożądany efekt w postaci ustania krwawienia oraz czy nie doszło do zastoju żylnego w kończynie. Zastój krwi powstaje, gdy żyły położone powierzchownie zostały uciśnięte, podczas gdy tętnice leżące głęboko mają zachowaną drożność. W tej sytuacji krew dopływa do obwodowej części kończyny powodując nadal krwawienie, żyły powierzchowne zaś uwypuklają się, a kończyna staje się sina. Przy stwierdzeniu cech zastoju żylnego opatrunek należy zdjąć i założyć go ponownie przy nieco mniejszym ucisku.

6. Jeśli krwawienie jest niezwykle gwałtowne, zagrażające życiu i nie udaje się go zatrzymać przez opatrunek uciskowy pozostaje wówczas do zastosowania sposób z założeniem opaski uciskowej. Mogą być stosowane różne opaski: gumowe, bandaże, opaski wykonane z chusty trójkątnej, o szerokości 6 – 8 cm. Najmniej traumatyzująca jest opaska pneumatyczna sfigmomanometru ( aparat do pomiaru ciśnienia tętniczego krwi). W każdym przypadku zastosowania opaski uciskowej należy zanotować czas jej założenia - godzina i minuty. Dopuszczalny czas niedokrwienia dystalnych części kończyny nie powinien przekraczać 0,5 godziny według innych autorów zaś 1,5 – 2,0 godzin. Jest to jednak sposób tamowania krwotoku niebezpieczny dla kończyny. Bowiem opaska zamyka całkowicie dopływ i odpływ krwi z kończyny i stwarza niebezpieczeństwo wystąpienia nieodwracalnych zmian wstecznych w tkankach, doprowadzając do martwicy kończyny.

Powstałe w ten sposób uszkodzenie tkanek nasila się proporcjonalnie do czasu utrzymywania ucisku. Zaś po rozluźnieniu opaski dochodzi do ponownego krwawienia oraz do przedostania się do organizmu trujących produktów przemiany materii i powstania wstrząsu septycznego.

7. W przypadku rany klatki piersiowej z uszkodzeniem naczyń międzyżebrowych zakłada się tamponadę MIKULICZA.

Kładzie się kilkuwarstwowy opatrunek z gazy jałowej na ranę, następnie wciska się małe gaziki (groszki) do przestrzeni międzyżebrowej i bandażuje opatrunkiem kolistym.

8. Doraźną metodą zatrzymania krwawienia z uszkodzonych dużych naczyń szyjnych jest uciśnięcie ich palcami do kręgosłupa szyjnego i towarzyszenie choremu w czasie transportu do szpitala.

9. W przypadku krwawienia z nosa pacjent jest zwykle niespokojny, ma przyśpieszoną akcję serca i obniżone ciśnienie tętnicze krwi. Chorego z niewielkim krwawieniem należy uspokoić i polecić by przyjął pozycję siedzącą, przechylił głowę do tyłu i oddychał ustami. Na grzbiet nosa i kark należy położyć zimny okład. Jeżeli krwawienie nie ustępuje trzeba ucisnąć palcami nozdrza i trzymać tak przez około 5 minut ( ale tylko wtedy jak mamy pewność, że nie została uszkodzona lub załamana kość nosa). Gdy mamy do czynienia z bardzo obfitym krwawieniem z nosa, pacjent powinien siedzieć w pozycji lekko pochylonej z głową opuszczoną do dołu, z podpartym czołem aby krew wypływała na zewnątrz i nie

dostała się do dróg oddechowych. Poszkodowany powinien oddychać przez usta, na kark kładzie się zimny okład. Jeśli krwawienie nie ustaje wykonuje się tamponadę przednią nosa – tą czynność wykonuje lekarz.


ZASADY POSTĘPOWANIA W PRZYPADKU KRWOTOKU WEWNĘTRZNEGO

Rozpoznanie i pomoc w krwotoku wewnętrznym jest bardzo trudna. Podczas rozpoznawania należy kierować się objawami pośrednimi sugerującymi krwawienie. Objawy wstrząsu przy jednoczesnym braku zewnętrznych uszkodzeń powłok skórnych nasuwają przypuszczenie, że może to być krwawienie wewnętrzne. Możliwość tamowania krwotoku wewnętrznego jest ograniczona. Jednym ze sposobów jest zmniejszenie krwawienia poprzez miejscowe ochładzanie.


ZASADY POSTĘPOWANIA WE WSTRZĄSIE

Ocenić stan świadomości chorego ( Skala Glasgow), tętno, oddech, ciśnienie tętnicze krwi, zabarwienie wilgotność i temperaturę powłok skórnych,

1. Ułożyć chorego na wznak z uniesionymi kończynami dolnymi,

2. Zapewnić poszkodowanemu spokój,

3. Zapewnić pacjentowi optymalną temperaturę ciała poprzez ciepłe okrycie,

4. Okolicę urazu ochładzać stosując zimne okłady (worek z lodem),

5. Kontrolować tętno, ciśnienie tętnicze krwi, oddech, stan świadomości,

6. Wezwać niezwłocznie pomoc lekarską.


SKĘCENIE, ZWICHNIĘCIE STAWU


Skręcenie stawu ( distorsio articuli ) – powstaje wskutek przekroczenia prawidłowego zakresu ruchów w danym stawie. Po ustaniu działania siły uszkadzającej, powierzchnie stawowe wracają do właściwego ustawienia. Jako następstwo skręcenia powstaje jednak rozciągnięcie i naderwanie więzadeł oraz torebki stawowej. Skręceniu towarzyszy zazwyczaj wylew krwi do

jamy stawowej i do otaczających tkanek. Powoduje to obrzęk i zasinienie okolicy urazu. Skutkiem skręcenia jest uszkodzenie więzadeł ograniczające ruch stawu.

Najczęściej spotykanym skręcenie jest: skręcenie stawu skokowego ( distorsio talocruralis) oraz stawu kolanowego (distorsio genus).

- Skręcenie stawu skokowego – powstaje wskutek nadmiernego odwrócenia stopy. W chwili urazu chory czuje ostry ból, po chwili ból nieco zmniejsza swoje nasilenie i pacjent może chodzić. Jednak po kilku godzinach ból zwiększa się, narasta obrzęk i w okolicy stawu pojawia się zasinienie. Zmiany te umiejscawiają się na stopie poniżej kostki bocznej, zaś sama kostka jest niebolesna i nieobrzęknięta. W lekkich skręceniach z nieznacznym obrzękiem wystarczy samo leżenie przez kilka dni w łóżku.

Jeśli obrzęk jest duży, a zasinienie bardzo mocne wówczas należy unieruchomić staw na około 2 tygodnie. Stopę należy ustawić w kierunku przeciwległym do mechanizmu urazu i unieruchomić zakładając opaskę elastyczną.

- Skręcenie stawu kolanowego – uraz ten powstaje w wyniku nadmiernego wyprostu lub odgięcia kończyny w płaszczyźnie czołowej. Następstwem jest uszkodzenie aparatu więzadłowego i wylew krwi do jamy stawowej.Objawy: zniekształcenie stawu, obrzęk, bolesność, uniesienie rzepki ku górze przez płyn w stawie, po uciśnięciu palcem można

wyczuć jak rzepka obniża się odpychając płyn. Objaw ten określa się jako BALOTOWANIE RZEPKI.

Krwiak w stawie kolanowym należy usunąć wykonując punkcję jamy stawowej i nieruchomić kończynę na 2 – 3 tygodnie w opatrunku gipsowym. Opatrzenie skręconego stawu kolanowego wymaga profesjonalnej opieki lekarskiej.

Zwichnięcie stawu ( luxatio articuli, dislocation) – jest to utrwalone przemieszczenie stawowych końców kości poza ich naturalne granice. W czasie zwichnięcia zostają rozerwane tkanki przystawowe, torebka stawowa i więzadła. Mięsnie przyczepiające się do zwichniętych kości znajdują się w przykurczu i powodują charakterystyczne, przymusowe ułożenie kończyny.

Objawy zwichnięcia :ból, obrzęk, krwiak, przymusowe ustawienie kończyny w jednej pozycji, zniesienie funkcji kończyny, przemieszczanie powierzchni stawowych.

W przypadku zwichnięcia stawu należy doraźnie unieruchomić chorą kończynę w pozycji powypadkowej i skierować pacjenta do szpitala. W warunkach szpitalnych wykonuje się nastawienie w znieczuleniu i zakłada się opatrunek unieruchamiający staw na 3 – 4 tygodnie.

Najczęstsze zwichnięcia:

¨ zwichnięcie w stawie ramiennym ( luxatio brachii )

¨ zwichnięcie w stawie łokciowym ( luxatio cubiti )

¨ zwichnięcie w stawie biodrowym ( luxatio coxae )

ZŁAMANIE

Złamanie kości ( fractura ossis ) – jest to przerwanie ciągłości tkanki kostnej wskutek działania urazu mechanicznego.Do złamania dochodzi gdy siła urazu przekracza granice wytrzymałości kości. W zależności od siły, charakteru i kierunku działania urazu złamania dzieli się na: poprzeczne, spiralne, skośne, wieloodłamowe i kompresyjne.

Złamania dzieli się ze względu na stan skóry w pobliżu złamania na: złamania zamknięte (bez przerwania ciągłości skóry) i otwarte (z uszkodzeniem skóry, naczyń krwionośnych i nerwów ). Złamanie może być także z przemieszczeniem odłamów kostnych lub bez.

Objawy złamania: zniesienie czynności i przymusowe ułożenie kończyny, ból występujący natychmiast po urazie, który nasila się przy próbach ruchu oraz ucisku miejsca urazu, zniekształcenie zarysów kończyny, krwiak, siniak, obrzęk.

UWAGA!!

Nie należy poruszać kończyną i korygować nieprawidłowego jej ułożenia.


ZASADY UDZIELANIA POMOCY PRZEDLEKARSKIEJ

1. Poszkodowanego w miejscu zdarzenia pozostać do chwili wykonania unieruchomienia transportowego.

2. W przypadku złamania otwartego ranę należy zabezpieczyć jałowym opatrunkiem.

3. Unieruchomienie prowizoryczne wykonuje się przy pomocy środków, które znajdują się w miejscu zdarzenia. Poszkodowany powinien znajdować się w chwili jego wykonywania w pozycji leżącej, jedynym wyjątkiem są poszkodowani ze złamaniem kończyny górnej. W tym przypadku unieruchomienie zakłada się w pozycji siedzącej.

4. Unieruchamiając złamaną kość należy równocześnie unieruchomić sąsiadujące z nim stawy, staw powyżej i poniżej miejsca złamania. Jest to zasada POTTA. Opatrunek unieruchamiający powinien ściśle przylegać w okolicy stawów, zaś nieco luźniejszy powinien być w okolicy miejsca złamania.

5. W przypadku złamania kości w obrębie kończyny dolnej do unieruchomienia można wykorzystać laskę, nartę, kijek od szczotki.

Do unieruchomienia dobrze byłoby wykorzystać 2 elementy unieruchamiające. Jeden z nich umieszcza się od spojenia łonowego do pięty, drugi zaś od dołu pachowego do pięty. Najprostszym sposobem wykonania unieruchomienia improwizowanego w obrębię kończyny dolnej jest przywiązanie kończyny złamanej do kończyny zdrowej kilkoma obwojami kolistymi.

6. Obserwować należy stan ogólny poszkodowanego, zwracać uwagę na: nasilanie się dolegliwości bólowych oraz na kończynę unieruchomioną ( kontrolować jej temperaturę, zabarwienie skóry, zachowanie ruchomości palców).

7. Uszkodzoną kończynę ułożyć należy powyżej poziomu serca aby osłabić narastanie obrzęku.

8. Złamaną kończynę górną unieruchamia się poprzez podwieszenie jej na dużym temblaku wykonanym z chusty trójkątnej. Można również przymocować kończynę obwojami kolistymi do klatki piersiowej. W przypadku złamania obojczyka jest możliwe założenie opatrunku – gwiazda pozioma grzbietu, z wykorzystaniem bandaża elastycznego.

9. W celu zmniejszenia obrzęku i bólu uszkodzoną kończynę można schładzać workiem z lodem lub zimną wodą.

10. Stale należy kontrolować stan ogólny poszkodowanego oraz unieruchomioną kończynę.

11. Przewieść pacjenta do szpitala.


PODEJRZENIE ZŁAMANIA KRĘGOSŁUPA

Ten rodzaj urazu jest bardzo groźny, bowiem złamane kręgi mogą spowodować uszkodzenie rdzenia kręgowego , które niesie ze sobą poważne, trwałe zagrożenie utraty zdrowia i życia poszkodowanego.Uszkodzenie kręgosłupa objawia się bólem w miejscu urazu, ból promieniuje także wzdłuż kręgosłupa, chory ma trudności z poruszaniem kończynami.


Zasady udzielania pomocy w przypadku złamania kręgosłupa

1. Dokonać oceny podstawowych czynności życiowych ( oddech, krążenie, stan świadomości).

2. Podstawową zasadą podczas udzielania pierwszej pomocy jest utrzymywanie tułowia i głowy poszkodowanego w pozycji pośredniej, pomiędzy zgięciem a wyprostem, pozycja nie dopuszcza do powstania ucisku na rdzeń kręgowy.

3. Przenoszenie poszkodowanego powinno być wykonywane przez kilka osób. Taki transport zapewnia podtrzymywanie zarówno głowy, karku, pleców w okolicy łopatek i lędźwi oraz miednicy i kończyn dolnych.

4. W żadnym wypadku nie należy przenosić poszkodowanego trzymając go za barki i biodra, gdyż powoduje to nadmierne wygięcie kręgosłupa i grozi uciskiem.

5. Poszkodowanego zawsze układ się płasko na plecach na twardym podłożu.

6. Obserwowanie stanu ogólnego chorego i kontrolowanie podstawowych parametrów życiowych.

7. Zapewnienie optymalnej temperatury ciała – okryć poszkodowanego.

8. Wezwanie karetki pogotowia.

Pacjenta podejrzanego o uraz kręgosłupa nie wolno przewozić przygodnym środkiem

transportu!

  1   2   3

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Pierwsza pomoc medyczna iconPierwsza pomoc medyczna z elementami pielęgniarstwa

Pierwsza pomoc medyczna iconPierwsza pomoc medyczna (I rok studiów)

Pierwsza pomoc medyczna iconPierwsza pomocy medyczna

Pierwsza pomoc medyczna iconDomowa pomoc medyczna cz. IV

Pierwsza pomoc medyczna iconNocna I świąteczna pomoc medyczna ambulatoryjna opieka lekarska

Pierwsza pomoc medyczna iconPierwsza pomoc zadławienie

Pierwsza pomoc medyczna iconPierwsza pomoc test kl II

Pierwsza pomoc medyczna iconZdrowie I pierwsza pomoc

Pierwsza pomoc medyczna iconKwalifikowana Pierwsza Pomoc

Pierwsza pomoc medyczna iconTemat: Pierwsza pomoc

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom