Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego Część II. Postępowanie zabezpieczające I egzekucyjne




Pobierz 163.58 Kb.
NazwaNowelizacja kodeksu postępowania cywilnego Część II. Postępowanie zabezpieczające I egzekucyjne
strona3/5
Data konwersji29.12.2012
Rozmiar163.58 Kb.
TypDokumentacja
1   2   3   4   5

5. Przebieg egzekucji, zawieszenie postępowania egzekucyjnego i jego zakończenie


W tym miejscu zostaną omówione kolejne zmiany przepisów, dla każdej z których nie sposób tworzyć oddzielnych punktów; wiążą się one natomiast z szeroko pojętym przebiegiem egzekucji, gdyż są zawarte w Dziale III. Wszczęcie egzekucji i dalsze czynności egzekucyjne oraz w Dziale IV Zawieszenie i umorzenie postępowania. Chodzi mianowicie, w pierwszej kolejności, o art. 807 i 808 KPC. Pierwszy z tych przepisów wychodzi naprzeciw zgłaszanym zastrzeżeniom co do archaiczności sposobu zabezpieczenia w postępowaniu egzekucyjnym ograniczonemu do wpłaty w gotówce lub w książeczkach oszczędnościowych. Rozszerzono więc ten sposób o możliwość dokonania wpłaty zabezpieczenia na oprocentowany rachunek bankowy lub w papierach wartościowych. Innym problemem budzącym dotychczas wątpliwości był brak uregulowania kwestii odsetek od sum złożonych na rachunek depozytowy sądu tytułem wpłaty za nabycie przedmiotu egzekucji. Rodziło się też pytanie, komu należą się odsetki i kiedy mogą być przedmiotem egzekucji57. Zmodyfikowany art. 808 precyzuje, że odsetki te wchodzą w skład sumy uzyskanej z egzekucji, natomiast odsetki należne za okres od dnia sporządzenia planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji do dnia wykonania planu należą się osobie uprawnionej (dłużnikowi – dodany § 2).

W dotychczasowej treści art. 812 regulującego obecność stron i świadków przy czynnościach egzekucyjnych rozróżnia się fakultatywny tryb przywoływania świadków (§ 1) od obligatoryjnego trybu ich ustanowienia (§ 2)58. Zwraca się jednak uwagę, że nawet w wypadku fakultatywnego trybu przywoływania świadków, zbyt rygorystyczne jego przestrzeganie mogłoby utrudniać sprawne prowadzenie egzekucji, zwłaszcza gdy zachodzi obiektywna potrzeba niezwłocznego dokonania czynności. Stąd dopuszczono możliwość pominięcia ustanowienia świadków czynności egzekucyjnej w tym trybie, gdy na skutek straty czasu na ich przywołanie egzekucja będzie udaremniona (zmodyfikowany § 1).

W związku z występującymi wątpliwościami co do sposobu orzekania o kosztach postępowania egzekucyjnego59 w razie jego ukończenia w inny sposób niż umorzenie postępowania, dodano w art. 816 nowy paragraf 3. Uczyniono to jednak w nieczytelny sposób, nadając przepisowi brzmienie: „Ukończenie postępowania egzekucyjnego w inny sposób niż przez umorzenie komornik stwierdza postanowieniem, rozstrzygając o kosztach”. Powstaje zatem problem treści sentencji takiego postanowienia. Wydaje się niemożliwe do przyjęcia, żeby treść ta polegała na sformułowaniu: „postępowanie egzekucyjne zostało ukończone” bądź „komornik…stwierdza ukończenie postępowania” oraz zawierała ponadto rozstrzygnięcie o kosztach. Należy przyjąć, że w razie ukończenia postępowania egzekucyjnego w inny sposób niż umorzenie, postanowienie komornika ogranicza się do rozstrzygnięcia o kosztach tego postępowania. Zmodyfikowany przepis art. 816 KPC kłóci się z dokonaną w literaturze obserwacją, iż charakterystyczną cechą właściwego postępowania egzekucyjnego, która różni je od postępowania rozpoznawczego (procesu, postępowania nieprocesowego), postępowania klauzulowego, jak również postępowania upadłościowego, jest to, że jego ukończenie z pozytywnym skutkiem nie wymaga wydania orzeczenia ani innej czynności decyzyjnej60. Zgodnie zresztą z utrzymanym bez zmian § 1 art. 816, w razie ukończenia właściwego postępowania egzekucyjnego na skutek całkowitego wyegzekwowania świadczenia wymienionego w tytule wykonawczym (zaspokojenia wierzyciela), organ egzekucyjny ogranicza się do zaznaczenia wyniku egzekucji na tytule wykonawczym i zatrzymania go w aktach, a w razie częściowego zaspokojenia świadczenia objętego tytułem, do zwrotu tytułu wierzycielowi z odpowiednią wzmianką. Jeżeli ustawodawca chciał zadośćuczynić oczekiwaniom wskazania sposobu orzeczenia o kosztach postępowania egzekucyjnego w razie jego ukończenia w inny sposób niż umorzenie, mógł tego dokonać przez dodanie § 3 w brzmieniu: „W razie ukończenia postępowania egzekucyjnego w inny sposób niż umorzenie, komornik wydaje postanowienie rozstrzygające o kosztach”.

Zachodziła potrzeba uregulowania sytuacji powstałej w razie zawieszenia postępowania egzekucyjnego skierowanego do wierzytelności z wynagrodzenia za pracę lub innego prawa majątkowego, z którym związane jest prawo dłużnika do świadczeń okresowych. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego powoduje wstrzymanie dalszych czynności egzekucyjnych, jednakże czynności dokonane do chwili zawieszenia pozostają w mocy, w tym także zajęcie. Jeżeli egzekucja jest skierowana do wskazanych wyżej praw majątkowych, pozbawia to dłużnika środków utrzymania, mimo, że egzekucja mogła być wszczęta bezpodstawnie, a zawieszenie postępowania egzekucyjnego zostało dokonane na wniosek dłużnika, przykładowo w razie złożenia przez dłużnika skargi na czynność komornika lub zażalenia na postanowienie sądu. Dodano przepis art. 8211 zezwalający sądowi, na wniosek dłużnika, udzielenia w czasie zawieszenia postępowania zezwolenia na pobieranie przez dłużnika na bieżące potrzeby określonych kwot z  zajętego wynagrodzenia albo świadczenia okresowego. Wierzyciel może kwestionować, w drodze zażalenia, zarówno potrzebę zezwolenia, jak i wysokość kwoty przeznaczonej na bieżące potrzeby dłużnika.


6. Egzekucja świadczeń pieniężnych


a/ egzekucja z ruchomości.

Przywrócone w 2005 r. pojęcie egzekucji „z wolnej ręki”, z uwagi na niższe koszty, jest sposobem sprzedaży efektywnym i stąd bardziej pożądanym. W dotychczasowym stanie prawnym do tej sprzedaży dochodzi za zgodą stron postępowania egzekucyjnego, co jest gwarancją ochrony ich praw. Jednakże w praktyce dostrzeżono, że często nie dochodzi do takiej sprzedaży z powodu zaniedbania wyrażenia zgody przez wierzycieli, nie zaś z racji ich sprzeciwu wobec takiego sposobu sprzedaży. Zmieniony został zatem przepis art. 8641 w tym kierunku, że brak sprzeciwu przez żadnego z wierzycieli prowadzących egzekucję w terminie tygodnia od zawiadomienia go przez komornika o zamiarze przeprowadzenia sprzedaży z wolnej ręki, oznacza domniemanie wyrażenia zgody.

Natomiast nowo wprowadzony przepis art. 8671 reguluje szczegółowe zagadnienia związane z przebiegiem licytacji ruchomości oraz wyłączeniami podmiotowymi udziału w tej licytacji. Kwestie te są częściowo uregulowane w obowiązujących jeszcze przepisach rozporządzenia MS z 9.3.1968 r. w sprawie czynności komorników61 (§ 90 i 95). Kwestia obowiązywania przepisów tego rozporządzenia jest przedmiotem dyskusji w doktrynie i orzecznictwie. Można zasadniczo przyjmować, że nie obowiązują te przepisy rozporządzenia, które zostały wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 772 KPC, który został uchylony mocą ustawy z 24.5.2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw62 z dniem 28.12.2007 r. Natomiast przepisy rozporządzenia wydane na podstawie innych upoważnień zawartych w obowiązujących przepisach (m. in. art. 868 KPC), nadal obowiązują63. Jednakże projektodawcy nowelizacji uznali, że z uwagi na zamieszczenie tych unormowań w akcie prawnym niższej rangi, nie jest to rozwiązanie prawidłowe z punktu widzenia wagi problematyki. Zamieszczono je więc w dodanym przepisie przejmując też niektóre rozwiązania przyjęte w egzekucji z nieruchomości. Niektóre z posunięć ustawodawcy spotkały się z krytyką w literaturze. Dotyczy to w szczególności wyłączenia członków rodziny dłużnika od udziału w przetargu oraz wymagania stwierdzenia pełnomocnictwa do udziału w przetargu dokumentem z podpisem urzędowo poświadczonym, czego nie wymaga się w postępowaniu upadłościowym64.

b/ egzekucja z rachunku bankowego prowadzonego w walucie obcej.

Ponieważ egzekucja z rachunków bankowych prowadzonych w walutach obcych nie była dotychczas w naszym prawie uregulowana, nowo wprowadzony art.  8891 przewiduje, by w takim wypadku bank przekazywał komornikowi należność w walucie polskiej według kupna złotego w stosunku do waluty obcej, w której prowadzony jest rachunek bankowy objęty egzekucją, ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski z  dnia przekazania należności komornikowi. Zamiany środków zgromadzonych na rachunku w walutach obcych na walutę polską dokonywać będzie więc bank. Spotkało się to również z krytyczną uwagą, że w stosunkach z dłużnikiem wypłata w złotych nastąpiłaby po przeliczeniu według kursu obowiązującego w banku, który może być niższy od kursu NBP. Nowa regulacja może zatem oznaczać dla banku dodatkowy wydatek niemający oparcia w treści umowy o prowadzenie rachunku i stanowiący niedopuszczalną ingerencję w stosunek materialnoprawny między bankiem a klientem65.

c/ egzekucja z innych wierzytelności.

Zgodnie z art. 9041 § 1 KPC na wniosek wierzyciela jego zaspokojenie nastąpi przez sprzedaż wierzytelności w drodze licytacji lub z wolnej ręki. Wprowadzone zmiany zmierzają do podwyższenia w interesie wierzycieli cen wywołania i cen minimalnych. W dotychczasowym stanie prawnym cena wywołania przy sprzedaży licytacyjnej wynosi 1/2 wartości egzekwowanej wierzytelności i należnych odsetek liczonych od dnia ich wymagalności do dnia licytacji (§ 2). W przypadku sprzedaży z wolnej ręki cena nabycia nie może być niższa od 60% oszacowania wraz z odsetkami liczonymi do dnia sprzedaży (§ 3). Podwyższona została cena wywołania (§ 2) do 3/4, zaś cena minimalna do 4/5. Równocześnie zastosowano inną podstawę obliczenia obu tych cen. Podstawą tą jest suma należności głównej i odsetek liczonych jak dotychczas odpowiednio przy sprzedaży licytacyjnej i z wolnej ręki. W literaturze doceniono możliwość zwiększenia wysokości ceny wywołania, jednakże dostrzeżono negatywny wpływ na możliwość zbycia wierzytelności66.

Natomiast zmianę brzmienia art. 908 KPC uzasadniano zbędnością wzmianki o sprzedaży zajętego prawa wobec uregulowania sposobów sprzedaży w egzekucji z innych wierzytelności (art. 9041) i egzekucji z innych praw majątkowych (art. 9117)67. Nie dokonano przy tym należytej korekty brzmienia art. 908, co było postulowane w literaturze. Jeszcze przed nowelizacją KPC z 2.7.2004 r.68 podnosiłem, że wobec braku bliższego określenia zakresu ówczesnego pojęcia „należytego wykonywania praw dłużnika”, warto było sięgnąć pomocniczo do brzmienia odpowiednika tego przepisu w KPC z 1932 r. (art. 651 § 1), który przewidywał stosowanie przewidzianych w tym przepisie środków, jeżeli wykonywanie praw dłużnika przez wierzyciela (podkr. moje – J. J.) natrafia na znaczne trudności. Mimo więc pominięcia w brzmieniu art. 908 do dnia 5.2.2005 r. słów „przez wierzyciela, przyjmowałem, że również chodziło o wykonanie przez ten podmiot praw dłużnika. Nowelizacja z 2.7.2004 r. dodała omawianym przepisie, z niezrozumiałych powodów słowa „lub wierzyciela”69. Obiekcje co do tego sformułowania zgłosiła również M. Rośniak-Marczuk70.

d/ egzekucja z innych praw majątkowych.

Dotychczasowa regulacja art. 9116 § 3 i 4 KPC w związku z art. 9117 nasuwa uzasadnione wątpliwości co do podstawowego sposobu sprzedaży zajętych praw majątkowych, tj.  czy powinna to być sprzedaż licytacyjna czy sprzedaż z wolnej ręki. Wątpliwości te powstają w związku ze stanowczym stwierdzeniem zawartym w art. 9116 § 3, według którego „sprzedaż prawa dokonuje się w drodze licytacji”, co mogłoby sugerować, że jest to podstawowy sposób sprzedaży. Nie byłoby to rozwiązanie celowe z uwagi na zalety sprzedaży z wolnej ręki, jako sprzedaży bardziej efektywnej i mniej kosztownej. Stąd też dokonano zmiany, z której jednoznacznie wynika, że sprzedaż z wolnej ręki jest podstawową formą sprzedaży, zaś sprzedaż licytacyjna stanowi wyjątek od tej reguły. Wynika to ze skreślenia § 3 i 4 w art. 9116 oraz dodania § 4 w art. 9117.

Na marginesie należy wskazać, że mocą ustawy z 16.9.2011 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw71 wprowadzono pojęcie rachunku zbiorczego. W związku z tym znowelizowano art. 9118 KPC przez dodanie § 6, w myśl którego §§ 1-5 nie stosuje się do rachunku zbiorczego w rozumieniu ustawy z dnia 29.7.2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

e/ wyjawienie majątku.

W zakresie uregulowań instytucji wyjawienia majątku dokonano kilku ingerencji. Najistotniejszą zmianą jest upoważnienie referendarza sądowego do dokonywania czynności przewidzianych w Dziale V Wyjawienie majątku, z wyłączeniem stosowania środków przymusu (dodany art. 9202).

W art. 913 KPC określającym warunki wyjawienia majątku, a konkretnie w jego § 2, wskazującym przesłanki żądania zastosowania tej instytucji przez wierzyciela także przed wszczęciem egzekucji, dodano wypadek polegający na tym, że wierzyciel po uzyskaniu tytułu wykonawczego wezwał dłużnika do zapłaty stwierdzonej nim należności listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, a dłużnik nie spełnił świadczenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania do zapłaty.

Natomiast art. 916 określającym sankcje dla dłużnika, który bez usprawiedliwionej przyczyny nie stawił się do sądu w celu złożenia wykazu lub przyrzeczenia albo stawiwszy się wykazu nie złoży lub odmówi odpowiedzi na zadane pytanie albo odmówi złożenia przyrzeczenia, brakowało dotychczas uregulowania sytuacji, gdy orzeczono wobec dłużnika środki przymusu, ale dłużnik wykonał czynności, do których był przymuszany albo gdy nastąpiło umorzenia postępowania. Mankament ten naprawiono dodając w § 1 zdanie ostatnie, zgodnie z którym, w razie wykonania czynności przez dłużnika albo umorzenia postępowania grzywny niezapłacone do tego czasu ulegają umorzeniu.

Dokonane zmiany, poza pierwszą, zostały uznane w literaturze za niewystarczające i zgłoszono postulaty usprawniające omawianą instytucję72.

f/ egzekucja z nieruchomości ( w tym uproszczona).

Zmiany dokonane w zakresie unormowań tego najbardziej rozbudowanego sposobu egzekucji świadczeń pieniężnych, egzekucji z nieruchomości, idą zasadniczo w kierunkach: wzmocnienie ochrony praw uczestników postępowania egzekucyjnego, rozszerzenie dostępu do informacji o prowadzonej egzekucji. Dokonano kilku ingerencji w brzmienie przepisów oraz dodano kilka nowych uregulowań.

W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że komornik został zobowiązany do zawiadomienia sądu, przy którym działa, o wszczęciu i ukończeniu egzekucji (dodany art. 9211). O ile potrzeba zawiadomienia sądu o wszczęciu egzekucji wydaje się uzasadniona, bowiem sąd może podjąć działania nadzorcze, co wpływa pozytywnie na przebieg postępowania egzekucyjnego, o tyle nałożenie takiego obowiązku na komornika w odniesieniu do ukończenia egzekucji wygląda na zbędne. Głównym sposobem przekształcenia nieruchomości w sumę pieniężną potrzebną do zaspokojenia wierzycieli, jest sprzedaż licytacyjna (na drugim miejscu wymienić można przejęcie nieruchomości przez uprawnione do tego podmioty). Z chwilą dokonania ostatniej czynności przed licytacją, czyli po dokonaniu obwieszczeń o licytacji, komornik przedstawia akta sądowi (art. 960). Dalsze czynności komornika w toku licytacji odbywają się już pod nadzorem sędziego (art. 972). Można przyjąć, że czynności egzekucyjne komornika w toku egzekucji z nieruchomości kończą się wraz z ukończeniem przetargu i w tym momencie przejmuje czynności sąd w osobie sędziego, pod którego nadzorem odbywała się licytacja, wydając postanowienie co do przybicia na rzecz licytanta, który zaofiarował najwyższą cenę (art. 987), chyba że wstrzymano jego wydanie (art. 988 § 2). Przedstawienie akt sądowi, a następnie nadzór nad licytacją wydają się wystarczającym źródłem potrzebnej wiedzy sądu na temat ukończenia egzekucji przez komornika.

Na komornika nałożono również obowiązek złożenia wniosku o wykreślenie wpisu w księdze wieczystej o wszczęciu egzekucji lub o usunięcie wniosku o wszczęciu egzekucji ze zbioru dokumentów, w razie umorzenia egzekucji (dodany w art. 924 paragraf 2). Uzasadnione jest to wzmożeniem ochrony praw innych wierzycieli dłużnika, którzy są dezinformowani utrzymywaniem nieaktualnego wpisu w księdze wieczystej, zaś sam dłużnik często nie jest zainteresowany wykreśleniem wpisu w razie umorzenia egzekucji z nieruchomości.

Celem zmian kolejnych dwóch przepisów jest zwiększenie efektywności egzekucji z nieruchomości, przez wykluczenie możliwości jej wynajmowania lub wydzierżawiania po dokonaniu zajęcia, co mogłoby mieć negatywny wpływ na zbycie egzekucyjne i cenę zbycia. Zacząć trzeba od art. 929, w którym wprowadzono nowy § 11, w myśl którego pobranie przez dłużnika przed zajęciem czynszu najmu za czas dłuższy niż trzy miesiące, a czynszu dzierżawy za czas dłuższy niż sześć miesięcy, licząc w obu przypadkach od dnia zajęcia, nie zwalnia najemcy lub dzierżawcy od obowiązku zapłaty czynszu do rąk komornika. Rozwiązanie to jest wzorowane na występującym w art. 106 PrUpN co do ruchomości oraz art. 107 PrUpN co do nieruchomości i daje wyraz przekonaniu, że pobieranie czynszu z góry za dłuższy okres nie jest zjawiskiem normalnym i świadczyć może o tym, że zostało dokonane w zamiarze wyrządzenia szkody wierzycielom73.

Natomiast w art. 930 dodano § 4, zgodnie z którym oddanie zajętej nieruchomości w użyczenie, leasing, najem lub dzierżawę jest bezskuteczne wobec nabywcy nieruchomości w egzekucji.

O ile podczas nowelizacji KPC z 2.7.2004 r.74 usunięto szereg wypadków przysługiwania zażalenia na postanowienie sądu w toku egzekucji z nieruchomości, głównie dotyczących zarządu nieruchomością (uchylono art. 932, 939 § 3), co uzasadniano potrzebą przyspieszenia toku egzekucji75, obecna nowelizacja przyznała nieprzysługujące dotychczas zażalenie na postanowienie sądu w przedmiocie zatwierdzenia sprawozdania zarządcy ze swych czynności (w art. 937 dodano § 3). To posunięcie ustawodawcy zostało ocenione krytycznie w literaturze76.

W celu umożliwienie uczestnikom postępowania obrony ich praw nałożono na komornika obowiązek zawiadomienia znanych mu uczestników o zakończeniu opisu i oszacowania, jeżeli nie zakończono opisu i  oszacowania w  terminie wskazanym w zawiadomieniu o jego przeprowadzeniu (w art. 945 dodano § 4). W związku z tym rozwiązaniem pozostaje konieczność uregulowania sposobu obliczania początku biegu terminu do zaskarżenia opisu i oszacowania w sposób dostosowany do nowego unormowania. Dokonano tego w art. 950 poprzez dodanie zdania 2 wskazującego, że jeżeli opis i oszacowanie nie zostały ukończone w terminie podanym w zawiadomieniu termin do zaskarżenia liczy się od dnia zawiadomienia, o którym mowa w art. 945 § 4, a dla uczestników, którym nie doręczono zawiadomienia, od dnia obwieszczenia o ukończeniu (opisu i oszacowania). Równocześnie, biorąc pod uwagę skomplikowany charakter opisu i oszacowania, przedłużono termin do jego zaskarżenia do dwóch tygodni (wcześniej termin ten wynosił tydzień zgodnie z ogólnym przepisem art. 767 § 4). Wreszcie, zdecydowano się na uregulowanie sytuacji, gdy egzekucja jest skierowana do zespołu nieruchomości stanowiącego całość gospodarczą. Celem tego rozwiązania jest lepsze poinformowanie potencjalnych nabywców co do przedmiotu sprzedaży. W art. 948 dodano § 3, w którym w zdaniu 1 utrzymano zasadę, że opisem i oszacowaniem należy objąć z osobna każdą nieruchomość wpisaną do odrębnej księgi wieczystej. Jeżeli jednak postępowania egzekucyjne toczące się co do kilku nieruchomości tego samego dłużnika, wpisanych do oddzielnych ksiąg wieczystych, połączone zostały w jedno postępowanie, to w przypadku gdy nieruchomości te stanowią całość gospodarczą, należy opisać i oszacować tę całość i każdą z nieruchomości z osobna.

Uporządkowano przepisy dotyczące składania i utraty rękojmi. Rękojmia powinna być złożona najpóźniej w dniu poprzedzającym przetarg (zmieniony art. 962 § 1). Utrata rękojmi jest związana z niewykonaniem przez nabywcę licytacyjnego warunków licytacyjnych co do zapłaty ceny (art. 969 § 1). Dotychczas utracona rękojmia pokrywała koszty egzekucji związane ze sprzedażą, reszta zaś stanowiła dochód Skarbu Państwa (§ 3). Zmieniono ten stan i obecnie reszta utraconej rękojmi, po pokrycie kosztów egzekucji, wejdzie w skład sumy uzyskanej z egzekucji, a jedynie w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego (nie egzekucji; ustawodawca używa tu błędnego pojęcia77, które udało się naprawić w nowym brzmieniu art. 755 § 1 pkt 3 – zob. przyp. 21), rękojmia jest przelewana na dochód Skarbu Państwa.

Skrócono do 6 miesięcy (roczny dotychczas) termin, jaki musi upłynąć, żeby można było wszcząć nową egzekucję do tej samej nieruchomości, której po drugiej licytacji nie przejął żaden z wierzycieli i postępowanie egzekucyjne umorzono (art. 985). Jednocześnie w przepisie położono kres kontrowersjom występującym w literaturze co do początku biegu tego terminu. Część bowiem przedstawicieli doktryny uważała, że termin ten biegnie od daty uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego78. Większość jednak autorów opowiadała się za przyjmowaniem początku biegu terminu od daty drugiej licytacji79. Przyjęto, że termin 6-miesięczny biegnie od daty drugiej licytacji.

Zmiana przepisu art. 999 została omówiona w pkt 1 – Podstawa egzekucji.

Nowelizacja utrzymała zasadniczo rozwiązanie, że nabywca egzekucyjny wstępuje w prawa i obowiązki dłużnika wynikające ze stosunku najmu lub dzierżawy (zmieniony art. 1002 zd.1). Dodano natomiast zdanie 2, zgodnie z którym nabywca egzekucyjny otrzymał prawo do wcześniejszego rozwiązywania tych umów, także w sytuacji, w której umowa najmu lub dzierżawy jest zawarta na czas dłuższy niż dwa lata. Przewiduje się, że nabywca będzie mógł wypowiedzieć wymienioną umowę w ciągu miesiąca od uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności, z zachowaniem rocznego terminu wypowiedzenia, o ile umowa nie przewiduje krótszego terminu, chociażby umowa została zawarta z zachowaniem formy pisemnej i z datą pewną, a rzecz została najemcy lub dzierżawcy wydana. Roczny termin wypowiedzenia jest wystarczająco długi, aby zapewnić najemcy lub dzierżawcy możliwość przygotowania się do wygaśnięcia umowy. W przeciwieństwie do uzasadnienia projektu ustawy80, które wskazuje, że regulacja ta nawiązuje do rozwiązania przyjętego w prawie upadłościowym i naprawczym (art. 109), w literaturze odnotowano coś zupełnie przeciwnego. Analogiczne unormowanie PrUpN było przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego81, natomiast unormowanie przyjęte w art. 1002 KPC dotknięte jest mankamentami wytkniętymi przez TK, a jednocześnie brak mu elementów, które Trybunał ocenił pozytywnie82.

Wśród przepisów o egzekucji uproszczonej z nieruchomości, wprowadzonej w 2005 r., dokonano tylko jednej zmiany brzmienia pierwszego z jej przepisów, określającego zakres stosowania tego sposobu egzekucji świadczeń pieniężnych83. Art. 10131 § 1 określający, do jakich nieruchomości zabudowanych budynkiem mieszkalnym lub użytkowym egzekucja ta może być prowadzona, uzupełniono wskazaniem, że chodzi o nieruchomość, w stosunku do której w chwili złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji nie wystąpiono z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na użytkowanie w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Rozszerzony został obowiązek komornika ogłoszenia o wszczęciu egzekucji ze statków morskich oraz obwieszczenia o licytacji w takiej egzekucji. Poza dotychczasowymi wymaganiami w zakresie tych ogłoszeń, komornik powinien dokonać tego również na stronie internetowej Krajowej Rady Komorniczej (zmienione art. 1018 i 1019). Podobny obowiązek w odniesieniu do obwieszczenia o licytacji z nieruchomości został już wprowadzony w art. 955 § 1 mocą ustawy z 28.4.2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego84, która wchodzi w życie dnia 6.1.2012 r. Ponadto na stronie internetowej Krajowej Rady Komorniczej będą zamieszczane postanowienia sądu o wszczęciu egzekucji przez zarząd przymusowy (art. 106415) i o wszczęciu egzekucji przez sprzedaż przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego (art. 106419). Zmiana tych ostatnich przepisów oznacza, że w tych sprawach rezygnuje się z zamieszczania informacji o wszczęciu egzekucji w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Obwieszczenia takie nie mają bowiem istotnego wpływu na poszerzenie kręgu osób, do których dociera informacja, i nie odgrywają roli w praktyce.

Dodano też w art. 1026 nowy § 3, w którym unormowany jest podział sumy uzyskanej z egzekucji w przypadku połączenia kilku nieruchomości tego samego dłużnika. Kwestia ta nie była dotychczas uregulowana.

1   2   3   4   5

Powiązany:

Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego Część II. Postępowanie zabezpieczające I egzekucyjne iconMediację w sprawach cywilnych wprowadzono w Polsce nowelizacją do Kodeksu Postępowania Cywilnego, która weszła w życie 10 grudnia 2005 r

Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego Część II. Postępowanie zabezpieczające I egzekucyjne iconO domach składowych oraz o zmianie Kodeksu cywilnego, Kodeksu postępowania cywilnego I innych ustaw

Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego Część II. Postępowanie zabezpieczające I egzekucyjne iconPostępowanie egzekucyjne w administracji źródła prawa regulujące postępowanie egzekucyjne w administracji

Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego Część II. Postępowanie zabezpieczające I egzekucyjne iconSzkolenie: Taktyka procesowa w postępowaniu przed sądem gospodarczym po likwidacji odrębnej procedury gospodarczej w związku z nowelizacją ustawy Kodeks postępowania cywilnego z dnia 16 września 2011 r

Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego Część II. Postępowanie zabezpieczające I egzekucyjne iconProjekt zmian kodeksu postępowania cywilnego I ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zakresie dotyczącym pomocy prawnej z urzędu

Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego Część II. Postępowanie zabezpieczające I egzekucyjne iconPostępowanie egzekucyjne w administracji

Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego Część II. Postępowanie zabezpieczające I egzekucyjne iconI. Prace projektowe dotyczące Kodeksu cywilnego oraz ustaw odrębnych w zakresie prawa cywilnego materialnego

Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego Część II. Postępowanie zabezpieczające I egzekucyjne iconNowelizacja art. 25 § 3 kodeksu karnego

Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego Część II. Postępowanie zabezpieczające I egzekucyjne iconZmiany przepisów kodeksu cywilnego ( dalej kc )

Nowelizacja kodeksu postępowania cywilnego Część II. Postępowanie zabezpieczające I egzekucyjne iconGwarancja wg kodeksu cywilnego I według ustawy konsumenckiej

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom