Karaś pospolity




Pobierz 45.41 Kb.
NazwaKaraś pospolity
Data konwersji04.01.2013
Rozmiar45.41 Kb.
TypDokumentacja

Karaś pospolity





Karaś pospolity (Carassius carassius L., 1758) – słodkowodna ryba z rodziny karpiowatych (Cyprinidae).

Występowanie: Cała Europa za wyjątkiem Francji, Szwajcarii, Włoch i zlewiska Oceanu Lodowatego. A także w dorzeczach większych rzek syberyjskich. W Polsce jest spotykany we wszystkich nizinnych wodach śródlądowych, stojących i wolno płynących, w miejscach o porośniętym podłożu. Przebywa niedaleko brzegów, przy miękkim i mulistym dnie. Niewielkie jego ilości są hodowane w gospodarstwach stawowych.

Opis


Ciało bardzo mocno wygrzbiecone i krótkie, pokryte dużymi, równo ułożonymi łuskami. Płetwa grzbietowa bardzo długa, sięga niemal do nasady trzona ogonowego. Jej górna krawędź jest wypukła, a ostatni twardy promień piłkowany. Ostatni twardy promień płetwy odbytowej jest także drobno piłkowany. Głowa nieduża, otwór gębowy mały, znajduje się na końcu pyska ustawiony nieco skośnie ku górze. Zęby gardłowe ustawione są w jednym szeregu. Grzbiet i boki brunatnozłociste z zielonkawym połyskiem. Płetwy piersiowe i brzuszne przy nasadzie są lekko zaczerwienione. Karasie są bardzo odporne na niską zawartość tlenu w wodzie.

Rozmiary: Przeciętnie dorasta do długości 12 - 30 cm, a rzadko do 50 cm i osiąga ciężar 0,2 - 0,5 kg. W dużych jeziorach trafiają się osobniki znacznie większe.

Pokarm: Drobne bezkręgowce wodne, żyjące w mulistym dnie lub w jego pobliżu oraz rośliny.

Rozmnażanie: Tarło trwa od maja do lipca. Samica średniej wielkości składa kilkakrotnie ok. 200 000 jaj na płytkich miejscach, porośniętych wodnymi roślinami, do których się przykleja.


Karp




Karp (Cyprinus carpio L., 1758) - ryba z rodziny karpiowatych. Jest jedną z najważniejszych ryb hodowlanych. W Polsce stanowi połowę odławianych ryb słodkowodnych. Na świecie odławia się ok. 200 tys. ton karpia rocznie. Przez wędkarzy uważany za rybę waleczną i przebiegłą.

Występowanie: forma dzika występowała pierwotnie w Europie południowo-wschodniej i zachodniej Azji w zlewiskach mórz Egejskiego, Czarnego, Kaspijskiego i Aralskiego. Na skutek hodowli, której początki notowano we wschodniej Europie ok. XII i XIII w. oraz introdukcji został rozprzestrzeniony na terenie niemal całego świata. W warunkach naturalnych przebywa w wodach stojących lub wolno płynących. Występuje niemal we wszystkich strefach klimatycznych. Siedliskiem karpia są stawy, jeziora nizinne, w cieplejszych okresach występują w płytkich przybrzeżnych wodach, natomiast w chłodniejszych przy dnie.

Opis


  • mocny tułów o płaskiej stronie brzusznej

  • ubarwienie ciała - żółtobrunatne do ciemnobrunatnego - zależne od odmiany oraz warunków środowiskowych

  • otwór gębowy końcowy z grubymi wargami i czterema wąsikami – dwa małe, na górnej wardze, i dwa większe, w kącikach pyska, wysuwalne górne szczęki

  • płetwa grzbietowa pojedyncza, długa, początek przypada w najwyższym punkcie grzbietu przed nasadą płetwy brzusznej, koniec sięga nasady płetwy odbytowej, płetwa ogonowa nieco zaokrąglona, słabo wcięta, krótka płetwa odbytowa

  • kolor mięsa: białe mięso (tłusta ryba), czerwone mięso (chuda ryba).

  • brak żołądka

Odżywia się: drobnymi zwierzętami wodnymi, owadami i ślimakami. W czasie żeru wydaje odgłosy przypominające mlaskanie. Bardzo ostrożny i płochliwy. Może żyć ponad 20 lat. Ryba bardzo płodna, na 1 kg masy ciała samicy przypada średnio 100–200 tys. ziaren ikry. W wodach polskich nie odbywa naturalnego tarła, z powodu zbyt niskiej temperatury wody. Odmiany hodowlane są wyższe, grubsze i bardziej odporne na choroby. Kotlina Oświęcimska jest jednym z głównych centrów hodowli karpia w Polsce.

Rekordowa notowana waga 48,36 kg (w 1998 roku)


Leszcz




Leszcz (Abramis brama L., 1758) - ryba słodkowodna z rodziny karpiowatych.

Występowanie: Europa i zachodnia Azja

Opis


Leszcz jest gatunkiem bytującym w głębokich wodach stojących, zasobnych w osady mułowe, o czym świadczy jego kształt ciała (wydatny brzuch i grzbiet, co dowodzi dużej zwrotności ryby w płaszczyznach pionowych) i ryjkowaty pyszczek (leszcz żywi się pokarmem zalegającym w mule. Dzięki właściwościom swojego aparatu gębowego jest w stanie zasysać muł, a następnie wypluwać go i wyszukiwać cząstki pokarmu). Żyje w stadach: gromadnie odbywa tarło, zespołowo żeruje, a zimuje w wielkich zgromadzeniach. Stada rzeczne nie są jednak tak liczne jak te jeziorne. Ryba jest gatunkiem ciepłolubnym; ma wysokie wymagania cieplne w czasie rozrodu. Temperatura tarła wynosi 13-18 °C, wylęg zdrowych larw odbywa się w temp. 19-22 °C. Optymalna temperatura żeru to 17-23 °C.

W przeciętnie ciepłym roku sezon leszczowy w rzece zaczyna się po tarle, trwa od czerwca do początku września. Kulminacja przypada w lipcu i pierwszej połowie sierpnia. Osiąga przeciętnie 4-5 kg wagi, choć zdarzają się sztuki nawet 7-kilogramowe.


Lin



Lin (Tinca tinca L., 1758) - słodkowodna ryba z rodziny karpiowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Tinca. Inne nazwy: pszenicznik, oczeretniak oraz kaliniak.


Opis

Ciało lina jest pokryte drobnymi łuskami, mocno osadzonymi w śluzowatej skórze. Płetwy charakterystycznie zaokrąglone. Otwór gębowy poziomy. W kącikach znajduje się po jednym krótkim i miękkim wąsiku. Żyje w niezbyt głębokich, mulistych i obficie porośniętych wodach rzek i jezior. Hodowany w gospodarstwach stawowych. Występuje w całej Europie prócz Islandii, północnej Szkocji, Skandynawii, Dalmacji, Grecji, Krymu. W Azji spotykany na Syberii. Spotykany w wodach słonawych, np. w zlewisku Bałtyku. Hodowlana odmiana, zwana złotym linem jest w naszym klimacie bardzo popularną rybą ozdobną, często spotykaną w przydomowych oczkach wodnych i stawkach.

Osiąga długość 70 cm i wagę 6 kg (Węgry, Rumunia). Żywi się drobnymi zwierzętami dennymi. Aktywniejszy nocą. Zimę spędza zagrzebany w mule. Lin jest także nosicielem bakterii jadu kiełbasianego.

Tarło rozpoczyna w połowie czerwca. Samica składa około 300 tys. jaj na 0,5 kg. swej wagi przylepiając je do roślin wodnych. Młode wylęgają się po 3 dniach. Dojrzałość płciową osiągają po 3-4 latach.


Łosoś szlachetny




Łosoś szlachetny (Salmo salarL.) - ryba z rodziny łososiowatych (Salmonidae)

Zasięg występowania


W północnej części Atlantyku, w rzekach Ameryki Północnej, w Europie od Portugalii po Morze Białe, Północne i Bałtyk. W jeziorach Ładoga i Onega tworzy formy wyłącznie słodkowodne.

Synonimy


  • łosoś pospolity, łosoś europejski, łosoś atlantycki

  • Trutta salar, Salmo nobilis, Salmo salmo

Opis


Łuski drobne, mocno osadzone. Linia boczna dobrze widoczna. Na linii grzbietu występuje mała, czerwonawoszarawa płetwa tłuszczowa (charakterystyczna dla łososiowatych). Głowa z wielką i silnie uzębioną paszczą. Podczas okresu tarła samce zmieniają ubarwienie na czerwonawe, a żuchwa przybiera kształt haka. Młode posiadają na bokach ciemne i czerwone plamki. Osobniki dorosłe posiadają nieregularne czarne plamy na górnej połowie ciała. Dorastają do rozmiarów 150 cm i 24 kg. Według ustnych przekazów łososie z populacji drawskiej (zwane również królewskimi) osiągały 150 cm i aż 46 kg wagi.


Odżywianie


Łosoś jest rybą drapieżną, początkowo żywi się skorupiakami planktonowymi i larwami owadów, później mniejszymi rybami oraz skorupiakami.




Okoń




Okoń (Perca) – rodzaj drapieżnych ryb słodkowodnych zaliczany do okoniokształtnych.

Znane są trzy gatunki okonia:

  • północnoamerykański Perca flavescens (Mitchill, 1814)

  • azjatycki Perca schrenkii Kessler, 1874

  • europejski Perca fluviatilis L., 1758 – jeden z najpospolitszych w Polsce gatunków, występujący w większości zbiorników słodkowodnych oraz w przybrzeżnych wodach Bałtyku. Dorasta do 50 cm długości (średnio 25-30 cm), waga do 3 kg (najczęściej nie przekracza 1 kg). Ma duży pysk, który zdolny jest do dużego rozwarcia. Łuski koloru srebrnego, drobne i głęboko umiejscowione. Ich charakterystyczne ząbkowane krawędzie nadają rybie szorstkość w dotyku. Niedoświadczeni wędkarze mogą go pomylić z sandaczem, jednak ten drugi wyróżnia się smuklejszą budową, większymi gabarytami i inną paszczą. Ze względu na dużą płodność i żarłoczność często jest uważany za szkodnika. Odławiany z uwagi na smaczne mięso.

Inne nazwy regionalne: okłoń, garbus (z racji wygrzbiecenia u większych osobników), kostyrz.

Okoń został zaaklimatyzowany w Australii, gdzie cieszy się dużą popularnością.

Ochrona


W Polsce nie podlegał ochronie, co przyczyniło się do stałego zmniejszania jego populacji.


Sandacz




Sandacz (Sander lucioperca) – gatunek drapieżnych, słodkowodnych ryb z rodziny okoniowatych. W literaturze spotykane są również synonimy:

  • Perca lucioperca (L., 1758)

  • Lucioperca sandra (Cuvier, 1828)

  • Lucioperca sandra (Kessler, 1864)

  • Lucioperca lucioperca (Berg, 1905)

Opis


Pochodzenie: Zamieszkuje duże, czyste zbiorniki zlewiska Morza Bałtyckiego, Kaspijskiego i Czarnego. Spotykany na głębokościach od 2 – 30 m. W Polsce występuje na obszarze całego kraju.

Ciało krępe, wydłużone, szczupakowate, z szarobrązowym lub szarozielonym grzbietem, boki srebrzystozielone pokryte ciemnymi, poprzecznymi smugami. Na płetwie grzbietowej i ogonowej ciemne, regularnie rozmieszczone plamki. Pysk długi, spiczasty z szerokim otworem gębowym.

Dorasta do 1,3 m, osiągając do 23 kg. Przeciętna masa odławianych sandaczy wynosi 3 - 5 kg.


Węgorz


Węgorzowate (Anguillidae) - rodzina katadromicznych ryb węgorzokształtnych.

Zasięg występowania


Tarło odbywają w ciepłych i tropikalnych wodach oceanicznych, większą część życia spędzają w wodach słodkich.

Cechy charakterystyczne


  • ciało bardzo długie, w części ogonowej bocznie spłaszczone

  • płetwa grzbietowa i odbytowa połączone z płetwą ogonową

  • brak płetw brzusznych

  • małe płetwy piersiowe

  • wąskie otwory skrzelowe

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Karaś pospolity iconWrotycz pospolity

Karaś pospolity iconKarolina karaś rok szkolny 2005/2006

Karaś pospolity iconCalluna vulgaris (Wrzos pospolity) Odmiany

Karaś pospolity iconPiotr karaś Uniwersytet Rzeszowski edukacja zdalna w kształceniu nauczycieli – między

Karaś pospolity iconTrądzik pospolity, to wypryski spowodowane "burzą hormonów" w okresie dojrzewania. Trądzik (a zwłaszcza jego ciężkie postacie) może mieć duży wpływ na psychikę

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom