Metody nacinania gwintów instrukcja do ćwiczenia 5 Zakres I cel ćwiczenia




Pobierz 86.69 Kb.
NazwaMetody nacinania gwintów instrukcja do ćwiczenia 5 Zakres I cel ćwiczenia
Data konwersji06.01.2013
Rozmiar86.69 Kb.
TypDokumentacja




METODY NACINANIA GWINTÓW

Instrukcja do ćwiczenia 5


Zakres i cel ćwiczenia

Celem ćwiczenia jest:

  • przypomnienie podstawowych informacji o gwintach i metodach ich wykonania,

  • pogłębienie informacji o kinematyce nacinania gwintów nożami na tokarce uniwersalnej,

  • zapoznanie z metodą nacinania gwintów za pomocą gwintowników (gwinty wewnętrzne) i narzynką (gwinty zewnętrzne),

  • nabycie umiejętności obliczania ustawień tokarki uniwersalnej i jej ustawienia do obróbki gwintów o dowolnym skoku,

  • nabycie praktycznych umiejętności nacinania gwintów narzynką i gwintownikiem,

  • obserwacja procesu nacinania gwintu na tokarce i kontrola zgodności jego wykonania z obliczeniami.


Konieczne narzędzia, przyrządy i materiały

  • tokarka uniwersalna nr 2, model L-5 (produkcji chińskiej),

  • wiertarka stołowa,

  • nóż tokarski do gwintu,

  • komplet gwintowników,

  • komplet narzynek,

  • komplet wierteł,

  • imadło,

  • półfabrykaty do nacinania gwintu zewnętrznego (wałki o długości 50 mm z łbem czworokątnym) wewnętrznego (płytki prostopadłościenne o wymiarach 50x50x20),

  • uchwyt wiertarski trzyszczękowy kluczykowy PTRK



Szkic stanowiska



Rys. 1. Schemat tokarki uniwersalnej




Rys. 2. Wiertarka stołowa


Nazewnictwo i podział gwintów

Gwint to występ o stałym zarysie, utworzony na powierzchni obrotowej w wyniku przesunięcia zarysu wzdłuż linii śrubowej.


Gwinty dzielą się na:


  • walcowe i stożkowe, ze względu na kształt powierzchni, na której są wykonane,

  • trójkątne, trapezowe, prostokątne i okrągłe ze względu na kształt zarysu,

  • zewnętrzne (wykonane na powierzchni wałka, zwane gwintem śruby) i wewnętrzne wykonane w otworze, zwane gwintem nakrętki),

  • prawe (wkręcające się przy obrocie zgodnym z ruchem wskazówek zegara) i lewe wkręcające się przy obrocie przeciwnym do ruchu wskazówek zegara),

  • metryczne, modułowe, calowe i diametral pitch ze względu na sposób normalizowania podziałki,

  • jednokrotne (zwane jednozwojnymi, w których podziałka jest równa skokowi) i wielokrotne (zwane wielozwojnymi, w których podziałka P jest mniejsza od skoku Ph = zP, gdzie z- krotność gwintu),


Ze względu na dużą różnorodność gwintów tylko część z nich została znormalizowana Do gwintów tych należą:


a) gwint metryczny - trójkątny walcowy o kącie zarysu 60°, stosowany w Polsce i w większości krajów europejskich,

b) gwint calowy (Whitwortha) - trójkątny walcowy o kącie zarysu 55°, stosowany głównie w krajach anglosaskich,

c) gwinty rurowe calowe:

  • walcowy trójkątny o kącie zarysu 55°,

  • stożkowy trójkątny o kącie zarysu 55°,

  • stożkowy trójkątny o kącie zarysu 60° (tzw Briggsa),

stosowane w złączach hydraulicznych, gdzie podstawowym kryterium jest szczelność,

d) gwint trapezowy symetryczny - walcowy o kącie zarysu 30°, stosowany głównie w połączeniach ruchowych o zmiennych kierunkach obciążenia,

e) gwinty trapezowe niesymetryczne:

  • walcowy o kącie zarysu 30°,

  • walcowy o kącie zarysu 45°

stosowane w połączeniach ruchowych obciążonych jednokierunkowo,

f) gwinty walcowe okrągłe

  • gwint Edisona, stosowany głównie w elektrotechnice,

  • gwint pochłaniaczy i masek (PN-70/Z-02000),

  • gwint opakowań szklanych, metalowych i z tworzyw sztucznych oraz zamknięć metalowych i z tworzyw (PN-72/0-79082)


Oznaczenia znormalizowanych rodzajów gwintów podano w tablicy 1.


Tablica 1. Oznaczenia znormalizowanych rodzajów gwintów

Rodzaj gwintu

Wymiary, które należy podać w oznaczeniu

Znak

Przykład

Metryczny zwykły

średnica zewnętrzna śruby w mm

M

M16

Metryczny drobnozwojny

średnica zewnętrzna śruby x skok, w mm

M

M16x1

Calowy

średnica zewnętrzna śruby w calach




3/4”

Calowy drobnozwojny

średnica zewnętrzna śruby x skok w calach

W

W 1/2” x 1/16”

Rurowy walcowy

średnica wewnętrzna rury w calach

G, Rp

G1/2”

Rurowy stożkowy

średnica wewnętrzna rury w calach

R; Rc

Rc3/4”

Trapezowy symetryczny

średnica zewnętrzna śruby x skok, w mm

Tr

Tr24x5

Trapezowy niesymetryczny

średnica zewnętrzna śruby x skok. w mm

S

S22x6

Trapezowy niesymetryczny 45°

średnica zewnętrzna śruby x skok, w mm

S45°

S45°80x5

Okrągły

średnica zewnętrzna śruby w mm x skok w calach

Rd

Rd32x1/8”

Stożkowy calowy (Briggsa)

średnica nominalna gwintu w calach

St. B

St. B1”

Stożkowy metryczny M6x1

średnica nominalna x skok, w mm

St. M

St. M6x1

Edisona

średnica nominalna w mm

E

E27

Edisona metryczny

średnica nominalna w mm

Em

Em16

Do rurek pancernych

liczba skoków gwintu na 1 cal

P

P16

Do połączeń klosza z korpusem w elektryczn. oprawach oświetl.

średnica nominalna gwintu klosza w mm

A

A84,5

Rowerowy

średnica nominalna gwintu w mm

Rw

Rw9,5

Do zaworów do dętek

średnica nominalna gwintu w mm

Gz

Gz10,3


Metody wykonywania gwintu

Części śrubowe (śruby, nakrętki) stanowią liczbowo najbardziej rozpowszechnioną grupę w produkcji przemysłu maszynowego. Szacuje się, że ok 40-50% części maszyn posiada gwint. Ogromna rozpiętość skali produkcji jest przyczyną występowania bardzo dużej różnorodności procesów technologicznych wytwarzania tych części Wyróżnia się następujące, mające przemysłowe znaczenie, metody wykonywania gwintu:

  • walcowanie,

  • szlifowanie,

  • frezowanie,

  • nacinanie głowicami gwinciarskimi (gwinty zewnętrzne),

  • nacinanie narzynką (gwinty zewnętrzne),

  • nacinanie gwintownikiem (gwinty wewnętrzne),

  • nacinanie nożem na tokarce.


Znakomita większość wszystkich wymienionych metod zalicza się do metody kształtowej, tzn. zarys gwintu powstaje przez odwzorowanie zarysu narzędzia, a jego dokładność zależy od dokładności wykonania narzędzia. Linię śrubową gwintu uzyskuje się przez powiązanie kinematyczne przedmiotu. Ogólnie biorąc, metody obróbki wiórowej dla części śrubowych stosuje się dla małych serii. Obróbka taka jest bowiem bardzo pracochłonna, od 50-1000 razy bardziej niż bezwiórowa, i o małym wskaźniku wykorzystania materiału (prawie 2-krotnie mniejszym niż w obróbce bezwiórowej). Stąd też znormalizowane części gwintowe są produkowane w wyspecjalizowanych zakładach przy zastosowaniu metod bezwiórowych.


Walcowanie gwintu

Walcowanie gwintu polega na kształtowaniu gwintu podczas przetaczania się półwyrobu między dwiema szczękami lub rolkami o odpowiednim zarysie i rozstawieniu. Przy walcowaniu gwintów rowkowane potwierdzenie szczęk lub rolek wgniatają się w materiał obrabiany, dzięki czemu zewnętrzne warstwy materiału odkształcają się plastycznie i przybierają zarys gwintu. Obecnie stosuje się 3 typowe sposoby walcowania:

  • za pomocą szczęk płaskich,

  • rolkami napędzanymi (patrz rys. poniżej),

  • głowicami.





W praktyce walcowanie umożliwia wykonywanie gwintów o średnicach do 100 mm i skoku do 12 mm o wszystkich zarysach, z wyłączeniem gwintów prostokątnych. Walcowanie gwintów jest najbardziej wydajną metodą ich wytwarzania. Jest to metoda dokładna, pozwalająca uzyskać małą chropowatość, stosowana także do wykonywania gwintów szczelnych oraz gwintów na gwintownikach i sprawdzianach gwintowych, a także na odpowiedzialnych elementach mocujących w przemyśle samochodowym, ciągnikowym i lotniczym. Wytwarza się je na obrabiarkach specjalnych. Metoda umożliwia obróbkę materiałów o dużej wytrzymałości, ale tylko w stanie nieutwardzonym.


Szlifowanie gwintów

Szlifowanie gwintów stosuje się do wykańczania dokładnych gwintów na częściach stalowych w stanie twardym (sprawdziany gwintowe, dokładne śruby stosowane w przyrządach i maszynach, gwintowniki, noże krążkowe do gwintu) Gwinty o małych średnicach (np. gwintowników lub sprawdzianów gwintowych) często szlifuje się od razu w pełnym materiale bez uprzedniej obróbki zgrubnej. Występują 3 zasadnicze metody szlifowania gwintów.





  1. szlifowanie wzdłużne ściernicą o pojedynczym profilu (śruby o wysokiej dokładności np. sprawdziany, śruby pociągowe, rolki do walcowania, części mało sztywne, gdzie jest dopuszczalny tylko mały nacisk tarczy. gwinty o skoku ponad 6 mm, gdzie nie można stosować ściernicy wieloprofilowej),

  2. szlifowanie wzdłużne ściernicą wielokrotną, stosowane do szlifowania gwintów z pełnego walca; ściernice mają 5 - 7 profili, przy czym od strony rozpoczynania pracy mają stożkowo ukształtowaną część wprowadzającą,

  3. szlifowanie przez wcinanie (m. in gwinty znajdujące się blisko kołnierza lub stopnia, o średnicy
    większej od 8 mm). w którym ściernica wielokrotna jest nieco szersza niż długość gwintu i początkowo wcina się na potrzebną głębokość, a dopiero potem następuje szlifowanie przy obracającym się przedmiocie.



Szlifowanie gwintów stosuje się na ogół w tych przypadkach. gdy gwintowanie głowicami, walcowanie lub frezowanie nie mogą być stosowane. Może to być spowodowane rodzajem obrabianego materiału, wymaganiem wysokiej dokładności wymiarowej lub gładkości powierzchni, jak również specjalnym kształtem obrabianej części. Szlifowanie gwintów jest obróbką kosztowną, prowadzoną na specjalnych szlifierkach i wymagającą wysoko wykwalifikowanej obsługi.


Frezowanie gwintów

Frezowanie gwintów jest wydajnym sposobem wykonywania gwintów wewnętrznych większych średnic oraz gwintów zewnętrznych:


Wyróznia się:

  • nacinanie frezami wielokrotnymi (grzebieniowymi), stosowane do nacinania gwintów krótkich (max średnica gwintu 200 mm. max długość 30 mm, max skok 6 mm), zwłaszcza w przemyśle maszynowym, samochodowym, obrabiarkowym i zbrojeniowym, gdzie przeważa produkcja masowa; jest to jedyna metoda nacinania gwintów dochodzących do kołnierzy i odsadzeń oraz przy gwintowaniu otworów nie przelotowych o większych średnicach. gdy jest wymagane utrzymanie pełnego zarysu gwintu na całej ich długości; w metodzie tej frez, dłuższy o minimum 2 zwoje od nacinanego gwintu, wcina się w przedmiot na pełną głębokość i dopiero wówczas włącza się obrót przedmiotu i posuw wzdłuż osi gwintu; wszystkie zwoje gwintu są nacinane jednocześnie przy teoretycznie jednym obrocie części gwintowanej (w praktyce przedmiot obraca się o 1 1/6 do 1 3/8 obrotu. gdyż musi nastąpić wcinanie freza w materiał).



  • nacinanie frezami krążkowymi pojedynczymi, stosowane do nacinania gwintów długich zewnętrznych (o średnicy do 200 mm i długości do 5 m) i wewnętrznych (o średnicy od 18 do 175 mm) o dużych skokach; przy produkcji gwintów prostokątnych i trapezowych frezowanie, ze względu na niemożność uzyskania dokładnego zarysu, stosuje się jako obróbkę zgrubną.





  • nacinanie głowicami frezowymi (głowicami wirowymi), stosowane jako podstawowa metoda obróbki gwintów grubych, charakteryzująca się dużą wydajnością i stosunkowo wysoką dokładnością. Przy obróbce gwintów zewnętrznych stosuje się głównie głowice o ostrzach umieszczonych na jej średnicy wewnętrznej. Umożliwiają one obróbkę gwintów znacznych wymiarów (do średnicy d = 410 mm i długości 26 m.). Do obróbki gwintów wewnętrznych (o średnicach od 25 do 100 mm i l/d<6) stosuje się głowice jednoostrzowe.





Frezowanie gwintów prowadzi się na tokarkach, frezarkach i obrabiarkach specjalizowanych do frezowania gwintów.


Nacinanie gwintu głowicami gwinciarskimi

Gwintowanie głowicami gwinciarskimi jest wydajnym sposobem wykonywania gwintów zewnętrznych w zakresie średnic nominalnych od 36 do 165 mm. Narzędziem jest głowica gwinciarska, wyposażona w jeden z trzech rodzajów noży:




a) noże promieniowe,

b) noże styczne,

c) noże krążkowe.

Głowice mogą być nie obracające się lub obracające się względem przedmiotu gwintowanego. Można nimi wykonywać gwinty walcowe i stożkowe. Umożliwiają odsunięcie noży od przedmiotu obrabianego na tyle, aby możliwe było przyśpieszone wycofanie narzędzia do pozycji wyjściowej po nacięciu gwintu.


Nacinanie gwintu narzynką

Gwintowanie narzynkami stosuje się do wykonywania, głównie ręcznego, gwintów zewnętrznych i ogólnego zastosowania Niekiedy stosuje się tą metodę do kalibrowania gwintów. Gwinty wykonane narzynkami w pełnym materiale nie odznaczają się wysoką dokładnością.



Charakterystyka kształtu narzynek

a) okrągła, b) i c) okrągłe nastawiane za pomocą wkręta, d) okrągła nastawiana o zwiększonej sprężystości.


Przy ręcznym nacinaniu gwintu narzynkami, po częściowym zapełnieniu rowków wiórowych wiórami. powinno się okresowo wycofywać narzynkę i ściąć wióry. aby ułatwić ich odprowadzenie oraz doprowadzenle środka smarnego Przy obróbce maszynowej przeważnie nie wykonuje się okresowych ruchów wycofujących narzynkę Dla ułatwienia odprowadzania wiórów stosuje się narzynki o specjalnej konstrukcji i geometrii.

Średnice zewnętrzne trzpieni, na których nacinamy gwint narzynkami (lub głowicami gwinciarskimi) powinny być nieco mniejsze od zewnętrznych średnic gwintów ze względu na wyciskania materiału w kierunku wierzchołków zwojów podczas procesu nacinania (w większości przypadków zmniejszenie średnicy można przyjąć jako równe 0,2 wysokości zarysu gwintu).


Nacinanie gwintu gwintownikiem

Gwintowanie gwintownikami jest podstawowym sposobem wykonywania gwintów wewnętrznych małych i średnich wymiarów (do średnicy 4 > 52 mm) zarówno ręcznie, jak i maszynowo Gwintowniki, po wywarciu na nie pewnego nacisku wzdłuż osi podczas wcinania się ostrzy, nie wymagają dodatkowego prowadzenia wzdłuż osi gwintu.




Do wykonania określonego gwintu stosuje się gwintowniki pojedyncze lub komplety gwintowników. Komplet gwintowników składa się zwykle z dwóch lub trzech gwintowników. W komplecie złożonym z dwóch gwintowników występuje zdzierak i wykańczak, a komplet złożony z trzech gwintowników zawiera zdzierak, półwykańczak i wykańczak.


Toczenie gwintów

Toczenie gwintów jest dokładnym sposobem wykonywania gwintów na gotowo. Oprócz tego stosuje się je jako operację wykańczającą po innych sposobach kształtowania gwintów lub operację wstępną przed obróbką cieplną i szlifowaniem. Łatwość uzyskiwania gwintu o wymaganym zarysie czyni z toczenia najbardziej uniwersalny sposób wykonywania gwintów Stąd toczenie gwintów stosuje się dla gwintów specjalnie dokładnych, gwintów śrub pociągowych o zarysie prostokątnym lub trapezowym, gwintów o dużych średnicach, o nienormalnym zarysie lub skoku oraz w przypadku niewielkich serii obrabianych części. Właściwym zakresem toczenia gwintów zewnętrznych i wewnętrznych jest produkcja jednostkowa i małoseryjna W produkcji wielkoseryjnej toczone są jedynie gwinty specjalnie dokładne lub długie. Do toczenia gwintów stosuje się noże kształtowe imakowe, oprawkowe, słupkowe lub oprawkowe stożkowe. Noże imakowe są zazwyczaj wykonywane z pojedynczym zarysem, a no ze słupkowe l krążkowe - z zarysem pojedynczym lub wielokrotnym.





Oś zarysu noża musi być ściśle prostopadła do osi powierzchni, na której jest nacinany gwint, a krawędź tnąca ściśle pozioma i położona dokładnie na wysokości kłów w celu nacięcia gwintu należy wykonać od 12 do 50 przejść.





Kinematyka nacinania gwintów

Gwinty w większości przypadków nacinane są za pomocą narzędzi kształtowych, które są narzędziami prostymi i tanimi. Zarys gwintu powstaje jako odbicie krawędzi skrawającej narzędzia, natomiast ruch kształtowania linii śrubowej realizuje obrabiarka. Stąd obróbkę gwintów można przeprowadzać na obrabiarkach ogólnego przeznaczenia, gdy ich układ roboczy ma łańcuch kształtowania linii śrubowej oraz na obrabiarkach specjalizowanych, budowanych specjalnie z przeznaczeniem do wykonywania gwintów. Ogólny warunek kinematyczny nacinania gwintów można sformułować następująco:




gdzie: Ph - skok gwintu obrabianego.


Przesunięcie L narzędzia N przypadające na l obrót przedmiotu obrabianego PO, może być realizowane przez śrubę pociągową SP lub mechanizm krzywkowy K (np. w obrabiarce do gwintów krótkich firmy Cri-Dan). W obu przypadkach skok śruby pociągowej PhSP lub skok krzywki PhK (skok spirali PnK Archimedesa krzywki) jest przez układ kinematyczny transformowany na skok nacinanego gwintu Ph.

Po wyznaczeniu żądanego przełożenia łańcucha kinematycznego kształtowania linii śrubowej (jest to tzw. II linia charakterystyczna):





dokonuje się dla konkretnej obrabiarki analizy jej łańcucha kinematycznego, której celem jest wyznaczenie przełożenia przekładni gitarowej ruchu śrubowego iII. Wartość III realizowana przez obrabiarkę jest iloczynem przełożeń stałych is = is1 x is2 x ... x isn (które podawane są na schemacie kinematycznym) i przełożenia przekładni gitarowej iII: III = is x iII

Stąd, po porównaniu prawych i lewych stron wartości położenia III uzyskuje się wzór na przełożenie przekładni gitarowej:




wg którego dobiera się koła zmianowe i realizuje się nacinanie gwintu o dowolnym skoku


W celu skrócenia czasu przestawiania obrabiarki (ustawienie przekładni gitarowej jest dość czasochłonne) obrabiarki ogólnego przeznaczenia są wyposażone w specjalną skrzynkę posuwów gwintowych. Skrzynka taka umożliwia, bez każdorazowego ustawiania przekładni gitarowej ruchu śrubowego, nacinanie gwintów o znormalizowanych skokach. Rozróżnia się cztery rodzaje gwintów o znormalizowanych skokach:

  • gwint metryczny, gdzie znormalizowany skok Ph podaje się w [mm],

  • gwint modułowy stosowany przy obróbce ślimaków, gdzie znormalizowany jest moduł m, a skok wyrażony w [mm] wyraża się wzorem: Ph = zπm, gdzie z-krotność gwintu,

  • gwint calowy, gdzie znormalizowana jest liczba zwojów gwintu j, przypadająca na długość jednego cala, kt6rego skok wyrażony w [mm] wyraża się wzorem

  • gwint diametral pitch (DP), gdzie znormalizowana jest liczba zwojów gwintu j przypadająca na długość π cali, kt6rego skok wyrażony jest wzorem

Łańcuch kinematyczny kształtowania linii śrubowej przy obróbce gwintu na tokarce, łączący obrót przedmiotu z obrotem śruby pociągowej, napędzającej suport z nożem zawiera:





  • przekładnię zwielokratniającą ia (najczęściej o przełożeniach 1:1, 1:2, 1:4 i 1:8) umożliwiającą obróbkę gwintów o skokach będących wielokrotnością skoków ciągu podstawowego,

  • nawrotnicę N, umożliwiającą nacinanie gwintów lewych i prawych ,

  • przekładnię kół zmianowych ruchu śrubowego ig = iII wykorzystywaną jako przekładnia stała, gdy obrabia się gwinty o skokach możliwych do uzyskania za pomocą przełożeń znajdujących się w skrzynce lub jako typową przekładnię gitarową w przypadku obróbki gwintów o wszystkich innych skokach;

  • skrzynkę posuwów gwintowych ih, w której można wyodrębnić:

  • przekładnię podstawową (przekładnia Nortona lub z kołami przesuwanymi), za pomocą której uzyskuje się przełożenia zapewniające stopniowanie skoków wg ustalonego ciągu podstawowego (jest to ciąg arytmetyczny),

  • przekładnię do zmiany jednostek miar skoków gwintów, dzięki której ta sama skrzynka nadaje się do przenoszenia napędu przy obróbce gwintów modułowych i DP oraz metrycznych i calowych,

  • przekładnię odwracającą, zmieniającą kierunek przebiegu napędu przez przekładnię podstawową przy przejściu z obróbki gwintów metrycznych na calowe,

  • przekładnię do włączania śruby pociągowej (włączona tylko przy nacinaniu gwintu) lub walka pociągowego, występująca w tokarkach uniwersalnych, w których zarówno przy zwykłym toczeniu jak i przy obróbce gwintów wykorzystuje się tę samą skrzynkę posuwów.


Dane techniczne i schemat kinematyczny tokarki L-5

Tokarka uniwersalna L-5 (produkcji chińskiej) umożliwia toczenie, wiercenie (z konika), planowanie czół przedmiotów o maksymalnej średnicy równej:

  • 500 mm przy toczeniu nad łożem

  • 280 mm przy toczeniu w kłach (nad suportem) przy maksymalnej długości 1900mm (rozstaw kłów – 2000mm)

  • 710 mm przy toczeniu tarcz o długości nie przekraczającej 210 mm (toczenie w mostku)

  • 55 mm przy toczeniu z pręta podawanego przez otwór wrzeciona (średnica przelotu wrzeciona)


Tokarka umożliwia również toczenie gwintów:

  • metrycznych w zakresie skoków 1 – 80 mm

  • calowych w zakresie 40-7/16 zwojów/cal

  • modułowych w zakresie moduł6w 0,5 – 40 mm

  • diametral pitch w zakresie 80-7/8 zwojów/(π cali)


Wrzeciono, pracujące z 17-ma prędkościami obrotowymi w zakresie od 20 do !250 obr./min posiada gniazdo stożkowe – stożek Morse'a nr 6.

Konik z tuleją o maksymalnym wysuwie 170 mm (maksymalna głębokość wiercenia z konika), posiadającą gniazdo stożkowe - stożek Morse'a nr 5, ma możliwość przesunięcia, w kierunku prostopadłym do osi wrzeciona o ± 10 mm (toczenie stożków długich.


Śruba pociągowa ma skok PhSP = 12 mm.


Wykonanie ćwiczenia

Ćwiczenie obejmuje zaprojektowanie, wykonanie i sprawdzenie 3 typów gwintów:

  • gwintu walcowego zewnętrznego na tokarce uniwersalnej o zarysie i skoku zadanym przez prowadzącego,

  • znormalizowanego gwintu walcowego zewnętrznego przy użyciu narzynki,

  • znormalizowanego gwintu walcowego wewnętrznego przy użyciu kompletu gwintowników.


W zakresie nacinania gwintu zewnętrznego na tokarce uniwersalnej studenci dokonują:

  • obliczenia ustawień tokarki uniwersalnej na podstaw schematów kinematycznych i tablic zamieszczonych w instrukcji,

  • ustawienia tokarki,

  • ustalenie wymiarów nacinanego gwintu (średnicy nominalnej, kąta zarysu, skoku, podziałki długości skręcenia),

  • obserwacji operacji nacinania gwintu,

  • sprawdzenia poprawności nacinanego gwintu przy pomocy warsztatowych narzędzi metrologicznych


W zakresie nacinania znormalizowanego gwintu zewnętrznego narzynką studenci pod kontrolą
prowadzącego i pracownika obsługi technicznej:

  • mocują półfabrykat w imadle,

  • montują narzynkę w oprawce,

  • nacinają gwint na żądanej długości,

  • sprawdzają poprawność naciętego gwintu przy pomocy warsztatowych narzędzi metrologicznych.


W zakresie nacinania znormalizowanego gwintu wewnętrznego kompletem gwintowników studenci, pod kontrolą prowadzącego i pracownika obsługi technicznej:

  • opracowują skrócone karty instrukcyjne operacji wykonania otworu i nacięcia gwintu (dobór średnicy wiertła lub wierteł, określenie parametrów skrawania oraz sposobu ustalenia półfabrykatu)

  • ustalają półfabrykat na wiertarce stołowej oraz mocują w oprawce odpowiednie narzędzie,

  • wiercą otwór pod gwint,

  • ustalają półfabrykat w imadle,

  • wykonują gwint kompletem gwintowników,

  • sprawdzają poprawność naciętego gwintu przez wkręcenie śruby wzorca.

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Metody nacinania gwintów instrukcja do ćwiczenia 5 Zakres I cel ćwiczenia iconSprawozdanie z przebiegu ćwiczenia (cel ćwiczenia, wykonywane eksperymenty, obliczenia I wykresy, analiza błędów zgodnie z instrukcją)

Metody nacinania gwintów instrukcja do ćwiczenia 5 Zakres I cel ćwiczenia iconCel ćwiczenia Celem ćwiczenia jest poznanie zasady działania I obsługi wybranych mierników cyfrowych. Program ćwiczenia

Metody nacinania gwintów instrukcja do ćwiczenia 5 Zakres I cel ćwiczenia icon1. Cel I zakres ćwiczenia laboratoryjnego

Metody nacinania gwintów instrukcja do ćwiczenia 5 Zakres I cel ćwiczenia iconPrzyrządy suwmiarkowe I mikrometryczne zakres I cel ćwiczenia

Metody nacinania gwintów instrukcja do ćwiczenia 5 Zakres I cel ćwiczenia iconPomiary chropowatości powierzchni zakres I cel ćwiczenia

Metody nacinania gwintów instrukcja do ćwiczenia 5 Zakres I cel ćwiczenia iconBadanie modelowe sieci wodociągowej cel I zakres ćwiczenia

Metody nacinania gwintów instrukcja do ćwiczenia 5 Zakres I cel ćwiczenia iconPomiary kąTÓw stożKÓw zewnętrznych zakres I cel ćwiczenia

Metody nacinania gwintów instrukcja do ćwiczenia 5 Zakres I cel ćwiczenia icon6. Pomiar mocy w obwodach prądu stałego 1 Cel I zakres ćwiczenia

Metody nacinania gwintów instrukcja do ćwiczenia 5 Zakres I cel ćwiczenia iconInstrukcja do ćwiczenia temat ćwiczenia: pomiar twardośCI

Metody nacinania gwintów instrukcja do ćwiczenia 5 Zakres I cel ćwiczenia icon1. cel ćwiczenia

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom