Wymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2




Pobierz 201.06 Kb.
NazwaWymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2
Data konwersji14.09.2012
Rozmiar201.06 Kb.
TypWymagania
Wymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2



Blok

tematyczny


treści

nauczania


lektury

szkolne


Wymagania Wynikające

z podstawy programowej

Wymagania ponadpodstawowe

(rozszerzone)

konteksty

U progu ery nowożytnej


Przełomowe odkrycia

i wynalazki – początek czasów

nowożytnych.


K. Kolumb „Krzysztof Kolumb o odkryciu Ameryki”

M. Kopernik „O obrotach sfer niebieskich”

C. van Doren „Osiągnięcia Gutenberga”


Uczeń:

odbiera komunikaty pisane;

wyszukuje w tekście potrzebne informacje;

odróżnia fakty od opinii, fikcję od kłamstwa;

rozpoznaje wypowiedź argumentacyjną;

określa problematykę utworu;

tworzy logiczne i spójne wypowiedzi;



Uczeń:

wyróżnia erę starożytną i nowożytną,

określa ich ramy czasowe;

wymienia i opisuje istotne dla rozwoju

naszej cywilizacji odkrycia i wynalazki;

wskazuje zmiany, które zaszły dzięki

wymienionym dokonaniom;





Ludzkie sprawy


Człowiek w centrum uwagi, humanizm.

Renesans kultury greckiej i rzymskiej.

Połączenie filozofii starożytnej

i wartości chrześcijańskich.

Ideał harmonii oraz szczęścia

w życiu godnym i zgodnym

z ładem natury.

Szacunek dla wiedzy i talentu;

człowiek renesansu.


J. Kochanowski „Fraszki”**

J. Sztaudynger „Fraszki”

J. Kochanowski „Pieśń XXV. Czego chcesz od nas, Panie”

J. Kochanowski „Pieśń świętojańska o Sobótce”

M. Rej „Żywot człowieka poczciwego”

L. Staff „Przedśpiew”

C. Miłosz „Rodzinny dom”

J. Kochanowski „Pieśń IX”

J. Kochanowski „Tren V”**

J. Kochanowski „Tren VII”**

J. Kochanowski „Tren VIII”**


odbiera komunikaty;

wyszukuje w tekście potrzebne informacje i je cytuje;

rozpoznaje intencje wypowiedzi;

opisuje uczucia, które budzi w nim dzieło, określa jego

problematykę;

charakteryzuje postać mówiącą, rozróżnia narrację;

wskazuje funkcje środków stylistycznych;

omawia funkcje elementów konstrukcyjnych utworu,

wskazuje elementy dramatu;

przypisuje utwór do rodzaju literackiego, rozpoznaje

gatunek;

odróżnia fakty od opinii;

rozpoznaje różnice między fikcją a kłamstwem;

samodzielnie dociera do informacji;

uczestniczy w dyskusji, szanując jej zasady;

tworzy logiczne i spójne wypowiedzi;



rozumie idee humanizmu;

odnosi wartości wpisane w utwory

renesansowe do świata własnych zasad;

dostrzega i objaśnia kontekst filozoficzny

interpretowanych utworów,

wskazuje w tekstach nawiązania do

antycznych filozofii;

wyjaśnia na przykładach pojęcie:

człowiek renesansu;

wskazuje kontynuacje wątków renesansowych

w literaturze współczesnej;

filozofia

humanizm,

stoicyzm,

epikureizm

sztuka

malarstwo

i rzeźba renesansu

film

„Romeo i Julia”

– reż. B. Luhrmann

Poszukiwanie prawdy


Brak poczucia bezpieczeństwa, niepokój,

osamotnienie, świadomość własnej

niewiedzy i słabości.

Poszukiwanie oparcia, stałych wartości.

Miłość uczuciem nadającym sens życiu.

Kanony kobiecej urody.

Pamiętniki źródłem wiedzy o ówczesnych

obyczajach.


D. Naborowski „Krótkość żywota”

J. Twardowski „Śpieszmy się”*

M. de Cervantes Saavedra „Niezwykłe przygody Don

Kichota”*

W. Młynarski „Błędny rycerz”

W. Szymborska „Może to wszystko”*

J.A. Morsztyn „Do trupa”

J. Sobieski „List do Marysieńki”

J. Lechoń „Pytasz, co w moim życiu

z wszystkich rzeczą główną”

W. Szymborska „Kobiety Rubensa”*

J. Wilson „Jestem za gruba”

J.C. Pasek „Pamiętniki”

K. Baranowski „Szkoła pod żaglami”


odbiera komunikaty pisane;

wyszukuje informacje i cytuje je;

rozpoznaje wypowiedzi o charakterze emocjonalnym;

samodzielnie dociera do informacji, selektywnie

korzysta z internetu;

opisuje uczucia, które budzi w nim dzieło, określa jego

problematykę.

charakteryzuje postać mówiącą w utworze, rozróżnia

rodzaj narracji;

wskazuje funkcje środków stylistycznych;

rozpoznaje rodzaj i gatunek literacki;

znajduje w tekstach współczesnej literatury popularnej

nawiązania do tradycyjnych wątków literackich

i kulturowych;

tworzy logiczne i spójne wypowiedzi.


dostrzega w literaturze wyraz

wewnętrznych niepokojów człowieka;

wskazuje na ekspresję uczuć,

oryginalność wyobrażeń twórców,

nowatorskie środki wyrazu.

ocenia wartości wpisane w utwory

barokowe przez pryzmat własnych

przeżyć i wyobrażeń;

dostrzega cechy ówczesnej

obyczajowości, ocenia ją z punktu

widzenia współczesnego człowieka.


sztuka

portrety,

motywy literatury

barokowej

w malarstwie

późniejszych epok,

malarstwo Rubensa

muzyka

„Błędny rycerz”

w wykonaniu

M. Bajora

film

„Ogniem

i mieczem” –

reż. J. Hoffman


Idee rozumu i postępu


Rozum – istotną siłą w poznawaniu

świata.

Prawo człowieka do wolności i własnych

poglądów – tolerancja.

Hasła równości

i braterstwa ludzi.

Wizje idealnego państwa.

Dydaktyczno-moralizatorski charakter

literatury.


D. Diderot „Wielka encyklopedia francuska”

Wolter „Traktat o tolerancji”

L. Kołakowski „O tolerancji”

C. Miłosz „Zaklęcie”*

I. Krasicki „Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki”

W. Szymborska „Utopia”*

J. Kuroń „Dla moich wnuków”

J.A. Zajdel „Dokąd jedzie ten tramwaj?”

I. Krasicki [***Święta miłości kochanej ojczyzny…]

J. Wybicki „Mazurek Dąbrowskiego”

J. Kaczmarski „Mury”

I. Krasicki „Żona modna”

Molier „Świętoszek”*

I. Krasicki „Wstęp do bajek”**

I. Krasicki „Słowik i szczygieł”**

I. Krasicki „Kulawy i ślepy”**

I. Krasicki „Lew i zwierzęta”**

I. Krasicki „Podróżny”**

A. Mickiewicz „Pies i wilk”

A. Mickiewicz „Zając i żaba”

S. Mrożek „Podejrzenie”

S. Lem „Jak ocalał świat”


odbiera komunikaty pisane;

wyszukuje informacje w tekście;

rozpoznaje wypowiedź argumentacyjną;

rozpoznaje intencje wypowiedzi;

rozumie pojęcie stylu;

porządkuje najistotniejsze treści;

czerpie informacje z przypisu;

samodzielnie dociera do informacji;

opisuje uczucia, które budzi w nim dzieło, określa jego

problematykę;

uwzględnia w interpretacji utworu potrzebne

konteksty;

charakteryzuje postać mówiącą, rozróżnia narrację;

wskazuje funkcje środków stylistycznych;

omawia elementy konstrukcyjne utworu;

przypisuje utwór do rodzaju i gatunku literackiego;

znajduje w tekstach współczesnej kultury popularnej

nawiązania do tradycyjnych wątków;

tworzy logiczne i spójne wypowiedzi na zadany temat;


zna ogólne zasady głoszone przez

filozofów oświeceniowych;

dostrzega związki literatury pięknej

z innymi tekstami piśmiennictwa

oraz różnice między nimi;

teksty źródłowe odbiera jako wytwory

kultury materialnej i duchowej

człowieka;

rozumie idee zawarte w „Wielkiej

encyklopedii francuskiej”;

wyjaśnia, czym jest tolerancja, podaje

przykłady nietolerancji;

uzasadnia celowość dydaktyczno-moralizatorskiego

charakteru utworów;


filozofia

racjonalizm,

Kartezjusz,

J. Locke, I. Kant

film

„Danton”

– reż. A. Wajda

muzyka

„Mazurek

Dąbrowskiego”,

J. Kaczmarski

„Mury”


Wiara w potęgę uczucia


Wyobraźnia, wiara, przeczucia – drogami

do poznania prawdy o świecie.

Ludowy kodeks moralny, ludowa interpretacja

tajemnic świata; przekonanie

o współistnieniu świata materialnego

i świata duchów.

Uczucia istotą człowieczeństwa.

Wzorce gatunkowe.


A. Mickiewicz „Romantyczność”*

A. Mickiewicz „Świteź”*

A. Mickiewicz „Dziady cz. II”**

J. Słowacki „Balladyna”*

A. Osiecka „Oczy tej małej”

W. Broniewski „Ballady i romanse”

M. Grechuta „Będziesz moją panią”

D. Terakowska „Tam gdzie spadają Anioły”*


odbiera komunikaty;

wyszukuje w wypowiedzi potrzebne informacje;

odpowiedzialnie korzysta z różnych źródeł informacji;

opisuje uczucia, które budzi w nim dzieło, określa jego

problematykę;

charakteryzuje postać mówiącą, rozróżnia narrację;

określa funkcje środków stylistycznych.

rozpoznaje rodzaj i gatunek literacki utworu;

znajduje w tekstach współczesnej kultury popularnej

nawiązania do tradycyjnych wątków;

tworzy logiczne i spójne wypowiedzi;


rozumie romantyczną wizję świata

i człowieka;

na podstawie utworów wskazuje zasady

ludowego kodeksu moralnego i ocenia

je z punktu widzenia współczesnego

człowieka;

omawia i komentuje moralny sens

wyborów i działania bohaterów.

wskazuje wątki romantyczne w literaturze

współczesnej;


filozofia

irracjonalizm,

mistycyzm

muzyka

„Oczy tej małej”

Agnieszki Osieckiej

w wykonaniu

M. Umer

M. Grechuta

„Będziesz moją

panią”


Pragnienie wolności


Miłość ojczyzny; powiązanie losów

jednostki z sytuacją narodu.

Wzór Polaka walczącego o wolność

narodu. Pragnienie ocalenia mitu

umiłowanej ojczyzny. Misja poety.


A. Mickiewicz „Pan Tadeusz. Księga Pierwsza.

Gospodarstwo”

A. Mickiewicz „Pan Tadeusz. Księga Druga. Zamek”

A. Mickiewicz „Pan Tadeusz. Księga Dziesiąta.

Emigracja. Jacek”

A. Fredro „Zemsta”**

A. Mickiewicz „Reduta Ordona”*

C.K. Norwid „Moja piosnka [II]”

J. Pietrzak „Żeby Polska…”

Jan Paweł II „Pamięć i tożsamość”

J. Słowacki „Testament mój”

Z. Herbert „Testament”*



odbiera komunikaty;

wyszukuje w tekście potrzebne informacje;

opisuje uczucia, które budzi w nim dzieło, wskazuje

jego problematykę;

charakteryzuje osobę mówiącą, rozróżnia narrację;

określa rodzaj i gatunek literacki;

wskazuje funkcje środków stylistycznych;

interpretuje utwór w kontekście historycznym

i biograficznym;

wskazuje elementy konstrukcyjne utworu;

znajduje w tekstach współczesnej kultury popularnej

nawiązania do tradycyjnych wątków;

tworzy logiczne i spójne wypowiedzi;


rozumie, dlaczego sprawa

niepodległości kraju stała się

zasadniczym tematem w literaturze

romantycznej;

podaje przykłady utworów ukazujących

obrazy Polski i objaśnia ich sens dla

ówczesnych odbiorców;

wskazuje polskie obyczaje;

opisuje różne rodzaje komizmu;

przygotowuje inscenizację fragmentów

utworów dramatycznych;


filozofia

idee walki

o wolność

film

„Pan Tadeusz” –

reż. A. Wajda,

„Wierna rzeka –

reż. T. Chmielewski


W świecie mediów


Rozwój sztuki filmowej.

Tekst literacki i adaptacja filmowa.

Etapy powstawania filmu. Scenopis.

Wpływ telewizji na mentalność

człowieka.


R. Doroba „Bliżej filmu”

E. Królikowska „Zanim pomysł stanie się

scenariuszem”

R. Doroba „Etapy powstawania filmu”

K. Dickens „Opowieść wigilijna”

W. Kopaliński „Wiek telewizji”

M. Braun-Gałkowska „Dziecko w świecie mediów”


odbiera komunikaty;

wyszukuje w tekście potrzebne informacje;

odróżnia fakty od opinii;

rozumie pojęcie stylu;

uwzględnia w analizie specyfikę tekstów kultury

przynależnych do sztuki audiowizualnej;

tworzy logiczne i spójne wypowiedzi.


krótko opowiada o rozwoju sztuki

filmowej;

wskazuje różnice między nurtem

fabularnym a dokumentalnym;

objaśnia różnice między adaptacją

książki a oryginalnym scenariuszem;

wskazuje i uzasadnia wpływ telewizji

na mentalność człowieka, szczególnie

nastoletniego.


film

„Opowieść wigilijna”

– reż. D. Jones

Blok tematyczny


Omawiane zagadnienia

Treści nauczania


Wprowadzane pojęcia

Wymagania wynikające z podstawy programowej

Kształcenie językowe a literatura i prasa

I. FONETYKA

I ORTOGRAFIA

Strumień dźwięków


Upodobnienia pod względem

dźwięczności

Różnice w wymowie

i pisowni

Wyrazy o podobnym brzmieniu,

ale różnym znaczeniu

Pisownia u i ó, ch i h, rz

i ż. Pisownia i oraz j

w odmianie rzeczowników

rodzaju żeńskiego


Upodobnienia artykulacyjne zachodzące wewnątrz wyrazów

i między nimi. Różnice regionalne w wymowie różnych głosek.

Rozbieżności między wymową a pisownią wynikające z upodobnień

fonetycznych.

Odróżnianie wyrazów mylonych, które mają zbliżoną pisownię,

podobne brzmienie, ale zupełnie inne znaczenie.

Zasady pisowni wyrazów rodzimych i zapożyczonych z u i ó,

ch i h, rz i ż. Dopełniacz, celownik i miejscownik liczby pojedynczej

rzeczowników rodzimych i zapożyczonych rodzaju żeńskiego

zakończonych w mianowniku na -ja, -ia, -ea.


upodobnienie fonetyczne;

upodobnienie pod względem dźwięczności;

upodobnienia wewnątrzwyrazowe i międzywyrazowe;

ubezdźwięcznienie spółgłosek w wymowie;

udźwięcznienie spółgłosek w wymowie;

wyrazy rodzime;

wyrazy obce;

wyrazy spolszczone (przyswojone);


Uczeń:

poprawia ewentualne błędy ortograficzne,

dokonując redakcji

tekstu napisanego ręcznie i na

komputerze;

rozpoznaje wyrazy rodzime

i zapożyczone (obce);

stosuje poprawne formy odmiany

rzeczowników (również

w piśmie);

odbiera komunikaty pisane,

mówione;


poprawne artykułowanie

wyrazów zawierających głoski

podwojone, np. bezzębny;

sprawdzanie, np. w „Podręcznym

słowniku poprawnej wymowy

polskiej” W. Lubasia i S. Urbańczyka,

w jaki sposób należy wymawiać

jakiś wyraz, a następnie

odczytywanie tekstu zawierającego

to słowo;

rozpoznawanie w tekstach wyrazów

o podobnym brzmieniu,

ale różnym znaczeniu;


II. SZTUKA

POROZUMIEWANIA SIĘ

Komunikacja językowa


Komunikacja językowa

i niejęzykowa

Znaki naturalne i umowne Język jako system znaków

Akt komunikacji językowej

Intencja wypowiedzi

Funkcje komunikatów

Język mówiony i język pisany


Warunki udanej komunikacji


Sztuka porozumiewania się za pomocą języka mówionego oraz

pisanego, mowy ciała i symboli.

Rozróżnianie znaków naturalnych od umownych. Odczytywanie

piktogramów: znaków drogowych, znaków graficznych umieszczanych

na metkach ubrań itp

Uświadomienie roli języka jako najdoskonalszego narzędzia porozumiewania,

poznanie zasad jego funkcjonowania jako systemu.

Wskazywanie nadawcy i odbiorcy komunikatu, określanie

rodzaju kontaktu, opisywanie sytuacji komunikacyjnej.

Dostosowanie wypowiedzi do różnych sytuacji komunikacyjnych.

Doskonalenie umiejętności odczytywania w tekście sensów

wyrażanych bezpośrednio oraz ukrytych. Określanie celów, w jakich są tworzone różne formy wypowiedzi.


Wskazywanie różnic między językiem mówionym, a pisanym

oraz zapisem tekstu mówionego.

Tworzenie wypowiedzi zrozumiałych dla odbiorcy, dostosowanych

do konkretnej sytuacji komunikacyjnej, wieku

i rangi społecznej rozmówcy oraz przewidywanie jej skutków.

Przyczyny nieporozumień językowych między nadawcą

a odbiorcą.


komunikacja językowa;

komunikacja niejęzykowa;

znaki naturalne;

znaki umowne (m.in. piktogramy);

kod językowy;

język naturalny i sztuczny;

nadawca, odbiorca, komunikat;

akt komunikacji;

kontakt bezpośredni i pośredni;

sytuacja komunikacyjna;

akty mowy: zwroty powitalne i pożegnalne, przeprosiny,

prośba, rada;

intencje wypowiedzi: aprobata, dezaprobata,

negacja, prowokacja;

sytuacja komunikacyjna;

funkcja komunikatu;

język mówiony i język pisany;

wariant oficjalny i nieoficjalny.

wypowiedź udana (komunikatywna, skuteczna);


odbiera komunikaty pisane,

mówione, w tym nadawane za

pomocą środków audiowizualnych

– rozróżnia informacje

przekazane werbalnie oraz

zawarte w dźwięku i obrazie;

rozpoznaje wypowiedzi o charakterze

emocjonalnym

i perswazyjnym;

rozpoznaje intencje wypowiedzi

(aprobatę, dezaprobatę,

negację, prowokację);

stosuje zasady etykiety

językowej – wie, w jaki sposób

zwracać się do rozmówcy

w zależności od sytuacji

i relacji, łączącej go z osobą,

do której mówi, zna formuły

grzecznościowe;

zna konwencje językowe

zależne od środowiska; ma

świadomość konsekwencji

używania formuł niestosownych

i obraźliwych.

rozróżnia normę językową

wzorcową oraz użytkową

i stosuje się do nich;

sprawnie posługuje się oficjalną

i nieoficjalną odmianą polszczyzny,

zna granice stosowania

slangu młodzieżowego;


wskazywanie w tekstach literackich

elementów komunikacji

językowej i niejęzykowej;

określanie, kto jest nadawcą

komunikatu, do kogo jest on

skierowany, kim jest nadawca

nadrzędny, opisywanie sytuacji

komunikacyjnej, określanie

tematu komunikatu;

rozpoznawanie w utworach

różnych aktów mowy:

powitań, pożegnań, ostrzeżeń,

gróźb itp.

określanie intencji wypowiedzi

bohatera literackiego;

określanie funkcji, jaką

pełni tekst literacki lub

publicystyczny;

rozpoznawanie w utworach

wypowiedzi mających charakter

oficjalny i nieoficjalny.


III. WYRAZOWE

KOMBINACJE

Fleksja i składnia


Imiesłowy przymiotnikowe

i przysłówkowe. Pisownia

imiesłowów przymiotnikowych

i przysłówkowych

Części mowy i ich funkcje

w zdaniu Części mowy i ich funkcje

w zdaniu Części mowy i ich funkcje

w zdaniu


Wyrazy zapożyczone


Zasady tworzenia imiesłowów oraz ich stosowanie w zdaniach.

Pisownia imiesłowów przymiotnikowych i przysłówkowych

z partykułą nie, interpunkcja zdania zawierającego imiesłów.

Dobór formy wyrazu w zależności od funkcji składniowej, jaką

ma on pełnić w zdaniu.

Tworzenie zdań dwukrotnie złożonych współrzędnie oraz

wypowiedzi zawierających takie zdania. Interpunkcja w zdaniu

dwukrotnie złożonym współrzędnie. Wykresy zdań.

Rozwijanie podmiotu wypowiedzenia pojedynczego do postaci

wypowiedzenia podrzędnego podmiotowego, orzecznika

– do postaci wypowiedzenia podrzędnego przydawkowego itd.

Interpunkcja zdania dwukrotnie złożonego podrzędnie.


imiesłowy przymiotnikowe czynne i bierne;

imiesłowy przysłówkowe współczesne i uprzednie;

formy fleksyjne;

funkcje składniowe;

wypowiedzenie dwukrotnie złożone współrzędnie;

wypowiedzenie złożone współrzędnie łączne,

przeciwstawne, rozłączne, wynikowe;

wypowiedzenie złożone podrzędnie podmiotowe,

orzecznikowe, przydawkowe, dopełnieniowe,

okolicznikowe (miejsca, czasu, sposobu, przyczyny,

celu, warunku, przyzwolenia, stopnia i miary);


rozpoznaje imiesłowy – wyjaśnia

ich funkcje w tekście;

zamienia formy osobowe

czasownika na imiesłowy

i odwrotnie – ze świadomością

ich funkcji i odpowiednio do

celu całej wypowiedzi;

przekształca części zdania pojedynczego

w zdania podrzędne

i odwrotnie;

rozróżnia rodzaje zdań złożonych

podrzędnie i współrzędnie,

imiesłowowe równoważniki

zdań oraz rozumie ich funkcje

w wypowiedzi;


ustalanie, czy czynności wyrażone

za pomocą osobowych

form czasowników i imiesłowów

odbywają się równocześnie,

czy jedna z nich jest

wykonywana wcześniej;

rozpoznawanie błędów polegających

na łączeniu w jednym

zdaniu imiesłowu przysłówkowego

i osobowej formy czasownika

z różnymi podmiotami;

streszczanie treści artykułu

za pomocą zdań dwukrotnie

złożonych podrzędnie dopełnieniowych

(np. Specjaliści od

uzależnień twierdzą, że);


IV. JĘZYKOWE

BOGACTWO

Słownictwo

i słowotwórstwo


Homonimy i wyrazy

wieloznaczne

Synonimy i antonimy

Wyrazy zapożyczone

Neologizmy

Wyrazy pokrewne


Ustalanie znaczeń wyrazów, które jednakowo brzmią, są identycznie

zapisywane, ale mają różne znaczenia, na podstawie kontekstu.

Dosłowne i przenośne znaczenia wyrazów wieloznacznych. Używanie wyrazów obcych oraz ich polskich odpowiedników.

Wpływ języka angielskiego na zasób rodzimego słownictwa.


Używanie synonimów w celu uniknięcia powtórzeń tych samych

wyrazów i struktur składniowych. Uwzględnianie kontekstu

przy wskazywaniu antonimów.

Zasady powstawania różnego rodzaju neologizmów. Rozpoznawanie

funkcji, jakie pełnią w tekstach. Ustalanie pokrewieństwa słów, wskazywanie rdzenia w rodzinach

wyrazów pokrewnych.



homonimy;

wyrazy wieloznaczne;

synonimy (wyrazy bliskoznaczne);

antonimy;

wyrazy obce (wyrazy zapożyczone);

internacjonalizmy;

neologizmy znaczeniowe, słowotwórcze, frazeologiczne

i artystyczne;

rdzeń, rdzenie oboczne;

wyrazy pokrewne;

rodzina wyrazów.


rozpoznaje wyrazy wieloznaczne

i rozumie ich znaczenia

w tekście;

tworząc wypowiedzi, dąży do

precyzyjnego wysławiania się;

świadomie dobiera synonimy

i antonimy dla wyrażenia

zamierzonych treści;

rozpoznaje wyrazy rodzime

i zapożyczone (obce);

wskazuje funkcje użytych

w utworze środków stylistycznych

z zakresu słownictwa

(neologizmów).


ustalanie znaczeń, w jakich

występują homonimy

w dowcipach słownych;

wskazywanie w utworze,

w wypowiedziach osób

mówiących, synonimów

i określanie na ich podstawie

subiektywnego stosunku

nadawcy komunikatu do treści

wypowiedzi;

poprawne odczytywanie

sensu przysłów i sentencji

zawierających antonimy;

wskazywanie w tekstach prasowych

internacjonalizmów.










































































Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Wymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2 iconWymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy IV

Wymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2 iconWymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy VI

Wymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2 iconWymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy IV

Wymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2 iconWymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy V

Wymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2 iconWymagania edukacyjne z języka polskiego dla uczniów klasy V

Wymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2 iconWymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy Ib na I i II półrocze

Wymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2 iconWymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy trzeciej

Wymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2 iconWymagania edukacyjne dla klasy I gimnazjum z języka polskiego

Wymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2 iconWymagania edukacyjne z języka polskiego dla ucznia klasy: VI

Wymagania edukacyjne z języka polskiego dla klasy 2 iconWymagania edukacyjne z jezyka polskiego dla ucznia klasy VI

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom