Wywiad z Adamem Mickiewiczem




Pobierz 26.98 Kb.
NazwaWywiad z Adamem Mickiewiczem
Data konwersji14.09.2012
Rozmiar26.98 Kb.
TypWywiad
Formy pracy na lekcjach języka polskiego kreujące zainteresowania Adamem Mickiewiczem.


Każda rocznica urodzin Adama Mickiewicza z punktu widzenia nauczyciela polonisty, który ceni Wieszcza, jest szczególną okazją do przedstawienia jego sylwetki młodzieży gimnazjalnej. Przybliżenie winno przebiegać w taki sposób, by stał się dzieciom bliski, a nie patrzył z piedestału i zniechęcał do swej twórczości.

Należy przytoczyć tu słowa Aliny Witkowskiej, która mówi „Innymi będąc, w inaczej uformowanym świecie żyjąc, musimy Mickiewiczowi stawiać odmienne pytania, być może takie, jakich nigdy do tej pory nikt mu nie stawiał. I szukać na nie odpowiedzi w tych samych tekstach, wszakże czytanych inaczej, poprzez filtr współczesnej wrażliwości i doświadczenia egzystencjalne ludzi końca dwudziestego wieku.

Aby móc stawiać pytania należy poznać epokę, w której żył i tworzył poeta jak i najważniejsze wydarzenia związane z jego życiem i twórczością. Tak też twierdził inny poeta Mieczysław Jastrun mówiąc, że Mickiewicz... „był cały we swojej epoki i ze swego społeczeństwa. Niepodobna więc mówić o jego twórczości nie potrącając co chwilę o historię jego czasu, z którego czerpał wszystko i którą współtworzył.”

Stąd pomysł cyklu lekcji dla uczniów I, II i III klasy gimnazjum, którzy dotąd poznali niewielką część twórczości pisarza jak i epizody związane z jego życiem i twórczością.


I. Scenariusze lekcji w oparciu o „Pana Tadeusza”.


1.Wywiad z Adamem Mickiewiczem.

Temat: Wywiad z Adamem Mickiewiczem.

Cele: Przybliżenie tła historycznego epoki romantyzmu, zapoznanie z życiem, działalnością i twórczością Wieszcza, kształtowanie umiejętności czynnego słuchania.

Przebieg wywiadu: Dwie osoby w roli dziennikarzy zadają pytania jubilatowi, w którego postać wciela się jeden z uczniów. Dziennikarze mają opracowane pytania a jubilat odpowiedzi, które przedstawiam poniżej.


Pytanie 1. Czy mógłby pan przedstawić się nam?

Odpowiedź. Nazywam się Adam Mickiewicz. Urodziłem się w Zaosiu koło Nowogródka, w Noc Wigilijną roku 1798. Jestem jednym z największych poetów polskich. Nazywają mnie Wieszczem.


Pytanie 2. A może słowo o rodzicach?

Odpowiedź: Pochodzę z rodziny drobnoszlacheckiej, ale nie byliśmy biedni dzięki Ojcu, Który pracował jako adwokat w mniejszych sądach nowogródzkich. Moja Matka, niech ją Bóg ma w swojej opiece, Barbara z Majewskich, dla Ojca zrezygnowała z pracy i zaszczytów dworskich. Oboje byli patriotami, dołożyli starań, aby mnie i moich czterech braci wychować w duchu miłości do Ojczyzny. W rzeczywistości rozdarta zaborami Ojczyzna potrzebowała takich ludzi jak my, aby obudzić naród do walki.


Pytanie 3. Jak minęły Pańskie studia?

Odpowiedź. Tajniki literatury zgłębiałem na Uniwersytecie Wileńskim. To były wspaniałe czasy. Miałem wielu oddanych przyjaciół: Zan, Czeczot, Jeżówski... Stowarzyszyliśmy się jako „Filomaci”. Przypominam sobie też moją pierwszą miłość... Nazywała się Maryla Wereszczakówna. Poznałem Ją podczas wakacji w Tuchanowicach. Była to nieszczęśliwa miłość – wyszła za innego! Z rozpaczy napisałem „Dziady” część II i IV.


Pytanie 4. A co działo się później?

Odpowiedź. Zostałem oskarżony za udział w tajnych związkach młodzieży, aresztowany w Wilnie i skazany na pracę w guberniach centralnych. Później przebywałem w Odessie i Moskwie.


Pytanie 5. Wiemy, że odbył Pan bardzo ciekawą podróż. Prosimy, aby Pan zdradził dzięki czyjej pomocy wydostał się Pan z Rosji?

Odpowiedź. Wiosną 1829 roku opuściłem Rosję dzięki pomocy przyjaciół rosyjskich i otrzymanemu od nich paszportowi. Jeżeli chodzi o moją podróż, to jej trasa biegła przez Berlin po Drezno, Włochy, Szwajcarię aż do Paryża. Próbowałem jeszcze przedostać się do powstańczej Warszawy, ale nie udało się.


Pytanie 6. Czy podróżował Pan sam?

Odpowiedź. Nie. Podróżowałem z poznanym w Niemczech Antonim Odyńcem.


Pytanie 7. Był Pan w „świecie” wykładowcą łaciny i języków słowiańskich. Gdzie i kiedy to było?

Odpowiedź. Na początku uczyłem w szkole powiatowej w Kownie, następnie wykładałem w Lozannie w 1835, rok później w Paryżu w College de France.


Pytanie 8. Stworzył Pan Zastęp Polski przyczyniając się...

Odpowiedź. Do biegu wydarzeń Wiosny Ludów. Redagowałem też tam Trybunę Ludów – gazetę.


Pytanie 9. A co działo się w latach 1851-1852?

Odpowiedź. W 1851 roku byłem oddany nadzorowi policyjnemu w Wilnie za udział w tajnych stowarzyszeniach, a w 1852 roku byłem pracownikiem Biblioteki Arsenału.


Pytanie 10. Proszę nam opowiedzieć o Pańskich dziełach.

Odpowiedź. Było ich bardzo dużo. Między innymi do najsławniejszych należą: „Oda do Młodości”(1820), „Tom Poezji”(1822), „Ballady i Romanse” (1822), „Drugi Tom Poezji”, powieści poetyckie „Grażyna”, „Dziady” część II i IV, „Sonety Krymskie”(1826), „Konrad Wallenrod”(1828), „Dziady” część III, „Pan Tadeusz”(1834).


Pytanie 11. Czy chciałby Pan coś dodać?

Odpowiedź. Chciałbym opowiedzieć o kobietach, które zmieniły moje życie... Jeszcze w latach studenckich zakochałem się w Maryli Wereszczakównie. Następnie myślałem o ślubie z K.Joenish, a ożeniłem się z córką Marii Szymanowskiej – Cecylią. Miałem wiele przyjaciółek między innymi Ksawerę Deybel. Bardzo podobała mi się też panna Beatrycze, która pod imieniem Ewy znalazła się w III części „Dziadów”. Bardzo lubiłem otaczać się pięknymi kobietami wiele z nich szczerze kochałem. Miały olbrzymi wpływ na moje życie twórcze, bowiem najlepszym lekarstwem na złamane serce była dla mnie poezja.


Pytanie 12. Czy pamięta Pan takie daty?

13.09.1807 roku – przyjęcie do szkoły dominikanów w Nowogródku

13.05.1815 roku - przyjęcie na Uniwersytet w Wilnie, który ukończyłem uzyskując stopień w 1819 roku

09.10.1820 roku – miłość do Maryli Wereszczakównej, powstają pierwsze ballady

1821 rok – śmierć matki

1822 rok – ukazanie się drukiem pierwszego tomiku „Poezji”

23.10.1829 roku – aresztowanie za działalność w tajnych organizacjach

1824 – 1831 rok – ciągłe podróże i nowe znajomości

1832 rok – pobyt w Wielkopolsce i Dreźnie, okres powstania większości bajek

1833 rok – opieka nad chorym przyjacielem Stefanem Garczyńskim w Bex i Avignone; kontynuacja pracy nad „Panem Tadeuszewm”

1834 rok – ślub z Cecylią z Szymanowskich, ukończenie epopei narodowej i wydanie drukiem

1835 – 1855 rok – starania związane z zapewnieniem bytu licznej rodzinie, podejmowanie różnorodnej działalności pisarskiej, w roli wykładowcy na wyższych uczelniach Paryża i Lozanny, redaktora, bibliotekarza w Bibliotece Arsenału

1848 rok – wyjazd do Włoch – tworzenie legionów polskich

05.03.1855 roku – śmierć żony Cecylią

11.09.1855 roku – wyjazd do Konstantynopola; nieoczekiwana śmierć; trumna z ciałem Zmarłego przeniesiona do Paryża, gdzie zostaje pochowany obok żony na polskim cmentarzu w Montmorency


Pytanie 13. Czy wszystko się zgadza?

Odpowiedź. Tak, doskonale są Panie zorientowane.


Pytanie 14. Czy Rok Mickiewiczowski według Pana był dużym sukcesem?

Odpowiedź. Tak, na pewno. Wielu ludzi skorzystało z okazji i kupiło moje książki. Poza tym organizowano ciekawe imprezy, fascynujące konkursy i zabawy.


Pytanie 15. Gdzie odbywały się imprezy i zabawy? Domyślam się, że w miejscach, w których Pan przebywał i gościł.

Odpowiedź. Nie pamiętam gdzie dokładnie, ale z pewnością odbyły się takie imprezy. Wiem, że w Muzeum Literatury w Warszawie odbyła się wystawa poświęcona mojej twórczości. Również w miejscu mych narodzin, w Zaosiu, odbyła się sesja „Lata dziecięce i młodzieńcze”.


Pytanie 16. Zgadzam się z Panem, ale wiem też, że i w Paryżu nie zapomniano o Panu. W College de France odbyła się wystawa poświęcona Pana działalności, podobna również w Lyonie.


Pytanie 17. Dziękuję za miłą rozmowę.

Odpowiedź. Dziękuję Paniom. Myślę, że nadal będzie doceniany mój wkład w kulturę Polski. Zakładam bowiem, że potęga tej kultury przetrwa potworną burzę dziejową, jaką może się okazać dla naszej ukochanej Ojczyzny zjednoczenie Europy. Potęgą narodu jest siła jej tradycji. Wierzę, że tak jak w minionym czasie, tak i w przyszłości znajdą się ludzie, dla których zawsze nazwiska: Mickiewicz, Słowacki, Sienkiewicz i inni będą miały głęboką treść i znaczyły umiłowanie Ojczyzny naszej.


Przebieg lekcji: Poeta – Adam Mickiewicz – w roli którego występuje jeden z uczniów ucharakteryzowany i ubrany w duchu epoki romantycznej. W centralnym punkcie klasy wisi portret Wieszcza oraz kilka reprodukcji Chełmońskiego przedstawiających krajobraz polski dziewiętnastego wieku – „Świt”, „Żurawie”, „Droga przez las”, „Bociany”, tworząc odpowiedni nastrój w klasie. Jest też zorganizowana wystawa utworów Adama Mickiewicza z różnymi datami wydania, nawet z roku 1897 – wykorzystaliśmy zbiory osób prywatnych jak i biblioteki szkolnej. Jest też w zasięgu mapa Europy, a na niej zaznaczone miasta, w których przebywał Wieszcz. Dzięki tym poczynaniom wytworzył się właściwy klimat, zbliżony do epoki romantyzmu – tajemniczość, która z każdym pytaniem zadawanym poecie, maleje i rośnie. Szczególne zainteresowanie wzbudzają wśród dziewcząt informacje poety dotyczące miłości jego życia. Odpowiedź poety jest dość powściągliwa wobec czego uczennice nie dają za wygraną, drążą temat pytając:


Uczennica: Komu poświęcony jest wiersz „Do mego cziczerona”?

Po chwili wahania pada odpowiedź.

Poeta: Mojej towarzyszce wędrówek po Rzymie – Ewie Ankwiczównie.

Następne pytanie.

Uczennica: Czy kiedykolwiek był Pan wyzwany na pojedynek z powodu kobiety?

Poeta: O tak, rzecz miała miejsce w Kownie kiedy to poznałem bliżej Karolinę Kowalską. Na szczęście jednak do pojedynku nie doszło...


Chłopcy też aktywnie uczestniczą w lekcji. Ich pytania związane są przede wszystkim z podróżami naszego Gościa. Oto niektóre z nich.


Uczeń: Gdzie przebywał Pan w 1824 roku po zwolnieniu z aresztu za poręczeniem Lelewela?

Poeta: Lato spędziłem w Kownie, przebywałem też w Połdze nad morzem. Jesienią opuściłem rodzinną ziemię na zawsze i udałem się przez Kowno, Kiejdany, Szawte, Upitę do Petersburga. Tam czekałem na decyzję władz carskich o swoim dalszym losie do lutego 1825 roku. Wówczas to skierowano mnie do Odessy.


Nauczycielka opowiada o wycieczce Adama Mickiewicza po Krymie pod wpływem której stworzył „Sonety Krymskie” wydane drukiem w grudniu 1826 roku. Pokazuje też kolejne miejsca postoju na mapie specjalnie przygotowanej na tę okoliczność.


Poeta: I znów kolejny wyjazd, tym razem do Moskwy – tam przebywałem kilka lat utrzymując bliskie kontakty z pianistką Marią Szymanowską i jej dwiema dorastającymi córkami, poznałem też Aleksandra Puszkina i Karolinę Joenish... I znów Petersburg, skąd 15 maja 1829 roku opuszczam Rosję statkiem z Kronsztadu do Hamburga. Docelowym miastem jest Rzym, ale zwiedzam po drodze Berlin (wodzi wskaźnikiem po mapie), gdzie poznaję kompozytora Feliksa Mendelssohna, poetę Stefana Garczyńskiego, dalej Drezno, Praga, Weimar. Tu przyjął mnie w dniu swoich 80 urodzin poeta niemiecki, Johan Wolfgang Goethe. Dalsza moja droga wiedzie przez Erfurt, Gotha, Eisenach, Fuldę, Hanon do Frankfurtu, a następnie do Moguncji, Koblencji, Bonn i Strasburga. Stamtąd udaję się do Szwajcarii. Tu powstaje wiersz „Na Alpach w Spligen”. Wreszcie Mediolan, Werona, Padwa, Wenecja, Bolonia i Florencja. W wiecznym mieście mieszkam od 18 XI 1829 roku do 6 V 1830 roku. I znów wędrówka – Neapol, Sycylia. A Rzym to oczywiście moja nowa miłość, o której już wam wspominałem – Ewa Ankiewiczówna. W tym mieście zaskoczyła mnie również wiadomość o wybuchu powstania listopadowego na ziemiach polskich. Opuściłem Rzym 19 IV 1831 roku i przez Genewę, Paryż, Lipsk, Drezno dotarłem pod fałszywym nazwiskiem Mühla do Wielkopolski. Tam napisałem pierwszą wersję „Reduty Ordona”. Po nieudanej próbie przedostania się do powstańców 05.03.1832 roku opuściłem Wielkie Księstwo Poznańskie i udałem się do Drezna, gdzie rozpocząłem życie emigranta. O dalszych moich wędrówkach już wiecie... Francja, Lozanna...


Lekcja jest żywa, dostrzega się zainteresowanie życiem i twórczością Adama Mickiewicza dzięki, jak sądzę formie, w jakiej została przeprowadzona – formie wywiadu z pisarzem.


Pracę domową dla uczniów sformułowano następująco:

→ Napisz list „Adam Mickiewicz do przyjaciela (Zana, Czeczota, Garczyńskiego...) po spotkaniu z młodzieżą końca dwudziestego wieku.


Cele lekcji zostały w pełni osiągnięte. Postać pisarza utrwalono w pamięci uczestników wyżej opisanej lekcji, która odbyła się w przededniu urodzin poety.

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Wywiad z Adamem Mickiewiczem iconS p o t k a n I e z adamem mickiewiczem

Wywiad z Adamem Mickiewiczem iconWywiad z adamem

Wywiad z Adamem Mickiewiczem iconWywiad z Adamem Michnikiem: Dzień

Wywiad z Adamem Mickiewiczem iconWywiad z Adamem Michnikiem: Sme

Wywiad z Adamem Mickiewiczem iconOd redakcji Wywiad Rozmowa z Adamem Rapackim, podsekretarzem stanu w mswia inauguracja

Wywiad z Adamem Mickiewiczem iconWywiad z Andrzejem Wajdą ( Wywiad 1 ) I z Danutą Stenką ( Wywiad 2 ); Słownik terminów literackich; teksty literackie I źródłowe ( Materiał pomocniczy 1)

Wywiad z Adamem Mickiewiczem iconTemat: z panem Mickiewiczem I " Panem Tadeuszem" spotkanie trzecie.( Lekcja podsumowująca w kl. III )

Wywiad z Adamem Mickiewiczem iconMonika Olejnik rozmawia z Adamem Danielem Rotfeldem wiceministrem spraw zagranicznych

Wywiad z Adamem Mickiewiczem iconWywiad na temat lat 80-tych wywiad przeprowadza :Łukasz p ze swoim tatą

Wywiad z Adamem Mickiewiczem iconWywiad z Janem Englertem ( Wywiad ); tablica z sentencjami o honorze ( Materiał

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom