Anna Kołodziejczak Maciek Dowgiel




Pobierz 423.68 Kb.
NazwaAnna Kołodziejczak Maciek Dowgiel
strona1/3
Data konwersji03.09.2012
Rozmiar423.68 Kb.
TypDokumentacja
  1   2   3



Autorzy opracowania:

Anna Kołodziejczak
Maciek Dowgiel


Tytuł: Hugo i jego wynalazek

Tytuł oryginalny: Hugo

Pierwowzór literacki: Wynalazek Hugona Cabreta Briana Selznicka

Kategoria genologiczna: dramat, przygodowy, familijny

Reżyser: Martin Scorsese

Scenariusz: John Logan

Zdjęcia: Robert Richardson

Obsada: Ben Kingsley jako Georges Méliès, Sacha Baron Cohen jako Nadzorca stacji, Asa Butterfield jako Hugo Cabret, Chloë Grace Moretz jako Isabelle, Jude Law jako ojciec Hugona, Richard Griffiths jako Pan Frick oraz w materiałach archiwalnych: Charles Chaplin, Douglas Fairbanks, Buster Keaton, Harold Lloyd

Muzyka: Howard Shore

Scenografia: Dante Ferretti

Dekoracja wnętrz: Francesca LoSchiavo

Kostiumy: Sandy Powell

Montaż: Thelma Schoonmaker

Rok i kraj produkcji: 2011, USA

Dystrybutor polski: United International Pictures Sp. z o. o.

Czas trwania: 126 min.

Ważniejsze nagrody: Oscar 2012: za najlepszą scenografia dla Dantego Ferretti
i Francesci LoSchiavo; za najlepsze efekty specjalne dla Roba Legato, Jossa Williamsa, Bena Grossmana i Alexa Henninga; za najlepsze zdjęcia dla Roberta Richardsona; za najlepszy dźwięk dla Johna Midgley`a i Toma Fleischmana; za najlepszy montaż dźwięku dla Eugene Gearty i Philip Stockton. Złoty Glob 2012 dla Martina Scorsese za najlepszą reżyserię, BAFTA 2012 za najlepszą scenografię dla Dantego Ferretti i Francesci LoSchiavo i za najlepszy dźwięk dla Eugene`a Gearty`ego, Johna Midgley`a, Philipa Stocktona, Toma Fleischmana.

Dolna granica wieku odbiorców: 7 lat

Docelowa grupa odbiorców (etap edukacji): szkoła podstawowa (klasy IV-VI), gimnazjum, szkoła ponadgimnazjalna (WOK)

Nazwy przedmiotów (zajęć), na których można wykorzystać film: język polski, język francuski, plastyka, technika, biologia, wiedza o kulturze, zajęcia koła filmowego.


Krótka informacja o filmie

Hugo i jego wynalazek to obsypany nagrodami obraz wybitnego reżysera Martina Scorsese, twórcy filmów tak wybitnych i zajmujących trwałe miejsce w historii kina, jak np.: Taksówkarz, Ostatnie kuszenie Chrystusa, Wiek niewinności, Aviator. W zestawieniu z wymienionymi tytułami może nieco dziwi Hugo, ale i zachwyca lekkością ujęcia tematu, perfekcją realizatorską, zasadnym wykorzystaniem najnowszych technologii (3D) i beztroską zabawą w kino przygodowe, które ma szansę rozbawić oraz przenieść w magiczny świat ruchomych obrazów każdego widza.


Związki z podstawą programową


Szkoła podstawowa (klasy IV-VI)


Język polski

Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie zawartych w nich informacji.

Czytanie i słuchanie. Uczeń:

określa temat i główną myśl tekstu;

identyfikuje nadawcę i odbiorcę wypowiedzi (autora, narratora, czytelnika, słuchacza);

wyciąga wnioski wynikające z przesłanek zawartych w tekście (w tym rozpoznaje w nim prawdę lub fałsz).


Analiza i interpretacja tekstów kultury.


Wstępne rozpoznanie. Uczeń:

nazywa swoje reakcje czytelnicze (np. wrażenia, emocje);

konfrontuje sytuację bohaterów z własnymi doświadczeniami;

wyraża swój stosunek do postaci.


Analiza. Uczeń:

dostrzega swoistość artystyczną dzieła;

odróżnia fikcję artystyczną od rzeczywistości;

wyodrębnia elementy dzieła filmowego (scenariusz, reżyseria, ujęcie, gra aktorska);

wskazuje cechy charakterystyczne przekazów audiowizualnych (filmu), potrafi nazwać ich tworzywo (ruchome obrazy, warstwa dźwiękowa);

omawia akcję, wyodrębnia wątki i wydarzenia;

charakteryzuje i ocenia bohaterów.


Interpretacja. Uczeń:

odbiera teksty kultury na poziomie dosłownym i przenośnym;

objaśnia morał bajki oraz samodzielnie formułuje przesłanie baśni.


Wartości i wartościowanie. Uczeń odczytuje wartości pozytywne i ich przeciwieństwa wpisane w teksty kultury (np. przyjaźń – wrogość, miłość – nienawiść, prawda – kłamstwo, wierność – zdrada).


Tworzenie wypowiedzi.


Mówienie i pisanie. Uczeń:

formułuje pytania do tekstu;

tworzy wypowiedzi pisemne w następujących formach gatunkowych: pamiętnik i dziennik (pisane z perspektywy bohatera literackiego lub własnej), opis postaci, przedmiotu, ogłoszenie.

uczestnicząc w rozmowie, słucha z uwagą wypowiedzi innych, mówi na temat; prezentuje własne zdanie i uzasadnia je.


Świadomość językowa. Uczeń:

operuje słownictwem z określonych kręgów tematycznych (na tym etapie skoncentrowanym przede wszystkim wokół tematów: dom, rodzina, szkoła
i nauka, środowisko przyrodnicze i społeczne).


Gimnazjum

Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie zawartych w nich informacji.

Czytanie i słuchanie. Uczeń:

odbiera komunikaty pisane, mówione, w tym nadawane za pomocą środków audiowizualnych – rozróżnia informacje przekazane werbalnie oraz zawarte w dźwięku i obrazie.


Samokształcenie i docieranie do informacji. Uczeń:

stosuje zasady korzystania z zasobów bibliotecznych, wyszukuje
w bibliotece źródła potrzebnych mu informacji.


Analiza i interpretacja tekstów kultury.

Wstępne rozpoznanie. Uczeń:

opisuje odczucia, które budzi w nim dzieło;

rozpoznaje problematykę utworu.


Analiza. Uczeń:

przedstawia najistotniejsze treści wypowiedzi w takim porządku,
w jakim występu ją one w tekście;

omawia funkcje elementów konstrukcyjnych utworu (tytułu, podtytułu, motta, apostrofy, puenty, punktu kulminacyjnego);

znajduje w tekstach współczesnej kultury popularnej (np. w filmach, komiksach, piosenkach) nawiązania do tradycyjnych wątków literackich
i kulturowych; wskazuje przykłady mieszania gatunków;

uwzględnia w analizie specyfikę tekstów kultury przynależnych do następujących rodzajów sztuki: literatura, teatr, film, muzyka, sztuki plastyczne, sztuki audiowizualne.


Interpretacja. Uczeń:

przedstawia propozycję odczytania konkretnego tekstu kultury
i uzasadnia ją;

uwzględnia w interpretacji potrzebne konteksty, np. biograficzny, historyczny.


Wartości i wartościowanie. Uczeń:

omawia na podstawie poznanych dzieł literackich i innych tekstów kultury podstawowe, ponadczasowe zagadnienia egzystencjalne, np. przyjaźń, śmierć, nadzieja, samotność, inność.


Tworzenie wypowiedzi.

Mówienie i pisanie. Uczeń:

tworzy spójne wypowiedzi pisemne w następujących formach gatunkowych: charakterystyka postaci literackiej, filmowej lub rzeczywistej.


Świadomość językowa. Uczeń:

operuje słownictwem z określonych kręgów tematycznych (na tym etapie rozwijanym i koncentrującym się przede wszystkim wokół tematów: rozwój psychiczny, moralny i fizyczny człowieka; społeczeństwo i kultura).


Szkoła ponadgimnazjalna


Wiedza o kulturze


Wymagania szczegółowe

Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie zawartych w nich informacji. Uczeń:

zna dwudziestowieczne dzieła reprezentujące różne dziedziny sztuki (literaturę, architekturę, plastykę, muzykę, teatr, fotografię, film, sztukę nowych mediów) i dostrzega związki pomiędzy nimi;

wskazuje różne funkcje dzieła sztuki (np. estetyczną, komunikacyjną, społeczną, użytkową, kultową, poznawczą, ludyczną);

analizuje temat dzieła oraz treści i formę w kontekście jego różnych funkcji, wykorzystując podstawowe wiadomości o stylach i epokach z różnych dziedzin sztuki;

analizuje film, posługując się podstawowymi pojęciami z zakresu właściwej dziedziny sztuki;

charakteryzuje podstawowe media kultury (słowo, obraz, dźwięk, widowisko);

samodzielnie wyszukuje informacje na temat kultury w różnych mediach, bibliotekach.


Tworzenie wypowiedzi. Uczeń:

wypowiada się – w mowie i w piśmie – na temat wytworów kultury i ludzkich praktyk w kulturze (zachowań, obyczajów, przedmiotów materialnych, dzieł sztuki);

wypowiada się na temat dzieła sztuki, używając pojęć zarówno swoistych dla po szczególnych sztuk, jak i wspólnych (forma, kompozycja, funkcja, nadawca, odbiorca, użytkownik, znaczenie, kontekst, medium);

określa swoje zainteresowania, potrzeby i preferencje kulturalne oraz uzasadnia je w dyskusji.


Analiza i interpretacja tekstów kultury. Uczeń:

odnosi elementy kultury (zachowania, zwyczaje, praktyki, przedmioty materialne, dzieła sztuki) do kategorii: czas, przestrzeń, ciało, grupa społeczna (rodzina, rówieśnicy, społeczność lokalna, naród).


Rozwój zainteresowań i pożądanych umiejętności uczniów





TAK

NIE

Praca z filmem stwarza możliwości rozwoju kompetencji kluczowych uczniów

X




Film motywuje uczniów do samodzielnego uczenia się i poznawania

X




Film sprzyja rozwojowi wyobraźni uczniów







Film inspiruje do wykorzystania niestandardowych i oryginalnych metod pracy z uczniami

X




Film pozwala zaprojektować cykl zajęć wokół przedstawionego problemu.

X




Film zawiera sceny przemocy




X

Film zawiera sceny erotyczne




X

Projekcja filmu musi być poprzedzona zajęciami wprowadzającymi




X

Analiza filmu wymaga obecności na zajęciach specjalisty (psychologa, pedagoga, innych)




X



Pomysły na zajęcia filmowe, proponowane metody pracy z filmem


Zestawienie fragmentów z animowanej wersji Dzwonnika z Notre-Dame
w reż. Kirka Wise`a, Gary`ego Trousdale`a oraz Hugo i jego wynalazku, gdzie obaj bohaterowie znajdują się „w swoim miejscu pracy” (Hugo na wieży dworcowego zegara, Quasimodo w dzwonnicy Katedry Marii Panny). Wskazanie podobieństw. Rozważania na temat korespondencji tekstów kultury.


Lekcja na temat początków kina z wykorzystaniem obecnych w omawianym filmie fragmentów z klasyki kina z udziałem: Harolda Lloyda (Jeszcze wyżej), Charles’a Chaplina (Brzdąc), Douglasa Fairbanksa (Robin Hood), Bustera Keatona (Generał) oraz fragmentów pierwszych filmów Braci Lumiere (Wyjście robotników z fabryki, Polewacz polany, Wjazd pociągu na stację w Ciotat), Georges’a Meliesa (Zniknięcie pewnej damy w Teatrze Robert-Houdin, Podróż na księżyc).


Pomysł na lekcję języka polskiego dla szkoły ponadgimnazjalnej. Z wykorzystaniem fragmentów Hugo i jego wynalazek oraz Dziewiąte wrota w reż. Romana Polańskiego, Bibliotekarz w reż. Petera Winthera, Imię róży w reż. Jeana Jacquesa Annauda, Atramentowe serce w reż. Iaina Softley`ego. Można przygotować lekcję na temat magii, tajemnicy, elitarności, jakie zawsze związane były z umiejętnością czytania, poznaniem i obcowaniem ze starymi księgami.


Wiedza o kulturze. Historia prób rejestracji obrazu od pierwszych „urządzeń” i technik wymyślonych w czasach starożytnych po wynalazek kinematografu Braci Lumiere (pinhole images, camera obscura, laterna magica, pistolet do fotografowania, kinetograf, kinetoskop, kinematograf i inne). Rewolucja kolorystyczna w filmie i w kulturze w ogóle – początki filmu kolorowego (ręcznie malowana taśma „klatka po klatce”).


Jaskinia Platona – metaforyczne przedstawienie ludzi w ziemskim świecie oraz mechanizmu leżącego u podstaw projekcji kinowej.

Uczniowie czytają i interpretują tekst będący streszczeniem (lub oryginalny tekst), pochodzący z jednego z dialogów Platona pod tytułem Państwo, VII księga: W jaskini od dzieciństwa przebywają więźniowie, tak skuci kajdanami, że mogą siedzieć jedynie tyłem do jej wejścia, patrząc na ścianę naprzeciwko. Przed wejściem do jaskini przechodzą ludzie i zwierzęta, przenoszone przedmioty, ale więźniowie nie mogą ich zobaczyć. Widza jedynie ich cienie padające na ścianę dzięki ogniowi, który płonie z tyłu. To odbicie, te cienie uważają za jedyną rzeczywistość. Dopiero uwolnieni z kajdanek, spojrzawszy do tyłu mogli rozpoznać, cojest naprawdę. A gdyby jeszcze mogli wyjść z jaskini, przekonaliby się, że to słońce jest przyczyną wszelkiego życia.


Lekcja poświęcona filmowym wizerunkom miast – molochów, żywych maszyn budzących strach i wtłaczających mieszkańców w swe tryby. Dyskusja na temat miasta, jako sprawnie funkcjonującego mechanizmu oraz miejsca jednostki w tymże mechanizmie. Do zestawienia z fragmentami Metropolis w reż. Fritza Langa, Świateł wielkiego miasta, Dzisiejszych czasów w reż. Charlesa Chaplina. Dyskusję można uzupełnić zdjęciami architektury prezentującej różne typy zabudowań oraz wykładem o specyfice życia w określonym środowisku miejskim. Lekcja może być przydatna dla uczniów szkół ponadgimnazjalnych zamierzających podjąć studia architektoniczne bądź urbanistyczne.









Pomysł na lekcję języka francuskiego. Uczniowie rozpoznają zabytki Paryża ukazane w filmie oraz uczą się poprawnie nazywać je w języku francuskim. Nauczyciel opowiada historię poszczególnych zabytków pojawiających się na ekranie. W ramach pracy domowej uczniowie mogą zostać poproszeni
o przygotowanie krótkiego opisu ulubionego zabytku oraz opisu odczuć, jakie ów zabytek w nich budzi. Do lekcji można wykorzystać (zgodnie z własnymi preferencjami) inne filmy ukazujące miasto zakochanych np.
O północy w Paryżu w reż. Woody`ego Allena, Amelia w reż. Jeana-Pierre`a Jeuneta, Ostatnie tango w Paryżu w reż. Bernardo Berlolucciego, Zakochany Paryż w reż. Gerarda Depardieu, Do utraty tchu w reż. Jeana-Luca Godarda, Amerykanin w Paryżu w reż. Vincentego Minnelli.


Amerykańskie i francuskie filmy opisujące Paryż. Uczniowie zastanawiają się w jaki sposób przedstawiony jest Paryż w filmach hollywoodzkich, a w jaki sposób w filmach europejskich? Odpowiedź należy uzasadnić wskazując adekwatne przykłady filmowe.


Lekcja poświęcona architekturze dworcowej. Dworzec jako miejsce magiczne, obszar „podróży w czasie i przestrzeni”, gdzie tradycja styka się z nowoczesnością, miejsce spotkań ludzi i miejsce zamieszkania osób bezdomnych. Przykłady architektury dworcowej. Pomysł na pracę domową: zaproponuj zmiany architektoniczne dworca w Twoim mieście, tak, aby stał się on miejscem zarówno magicznym, jak i symbolicznym.


Lekcja poświęcona szkatułkowej budowie tekstów kultury. Opis formy
i funkcji szkatułkowej konstrukcji tekstu. Do wykorzystania scena snu we śnie,
w której uczestniczy Hugo. Do zestawienia np. z Sanatorium pod Klepsydrą w reż. Wojciecha Hasa, opowiadaniem Wieża Gustawa Herlinga Grudzińskiego.

Lekcja wiedzy o kulturze poświęcona różnym formom filmowego przedstawiania rzeczywistości. Praca z uczniami odbywa się na podstawie „Manifestu” Georgesa Meliesa – autora, któremu Scorsese poświęcił swój film:

Wprowadzenie: Rozmaite rodzaje obrazów kinematograficznych. cztery rodzaje obrazów kinematograficznych: tzw. obrazy plenerowe, obrazy naukowe, obrazy kompozycyjne i obrazy z transformacjami. To rozróżnienie ustaliłem według kolejności, w jakiej się pojawiały od momentu pierwszego pokazu kinematograficznego. Na początku tematy były wzięte z natury, później kinematograf zaczął być używany jako aparat naukowy, w końcu był wykorzystywany do celów teatralnych. Sukces kinematografu od początku był ogromny, najpierw z powodu atrakcyjności obrazów, ale od kiedy kinematograf zaczął przysługiwać się sztuce teatralnej, sukces zamienił się w triumf. Odtąd moda na ten wspaniały aparat z każdym dniem ogromnieje, i to w tempie, które można nazwać cudownym.

Podział klasy na 4 grupy, z czego jedna z nich powinna być minimalnie liczniejsza. Praca z tekstem źródłowym. Każda grupa w formie mapy myśli rekonstruuje poszczególne funkcje sztuki filmowej. Następnie przedstawiciel każdej z grup prezentuje wnioski z pracy grupowej.


Grupa I

  1   2   3

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Anna Kołodziejczak Maciek Dowgiel iconAnna Kołodziejczak

Anna Kołodziejczak Maciek Dowgiel iconAnna Kołodziejczak

Anna Kołodziejczak Maciek Dowgiel iconAnna Kołodziejczak

Anna Kołodziejczak Maciek Dowgiel iconAnna Kołodziejczak

Anna Kołodziejczak Maciek Dowgiel iconAnna Kołodziejczak

Anna Kołodziejczak Maciek Dowgiel iconAnna Kołodziejczak

Anna Kołodziejczak Maciek Dowgiel iconAnna Kołodziejczak

Anna Kołodziejczak Maciek Dowgiel iconAnna Kołodziejczak

Anna Kołodziejczak Maciek Dowgiel iconAnna Kołodziejczak

Anna Kołodziejczak Maciek Dowgiel iconAnna Kołodziejczak

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom