Program Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno technicznej




Pobierz 42.75 Kb.
NazwaProgram Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno technicznej
Data konwersji19.09.2012
Rozmiar42.75 Kb.
TypDokumentacja
Program Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno - technicznej:

.Bajkoludek - mały artysta "

realizowanej w kształceniu zintegrowanym przez mgr Małgorzatę Pionko

MOTTO:

Twórczość dziecka ma swoistą wartość, która może stanowić żyzne podłoże dla nauczania i wychowania".

Celestyn Freinet

Data rozpoczęcia innowacji: 01.09.2005r.

Miejsce prowadzenia:

Szkoła Podstawowa Nr 5 w Ozorkowie

Autor:

mgr Małgorzata Pionko

Źródło pomysłu:

Inspiracją do podjęcia działań w celu wprowadzenia innowacji pedagogicznej była wieloletnia praktyka w pracy z dziećmi w Młodzieżowym Domu Kultury w Ozorkowie w artystycznych kołach zainteresowań, prowadzenie Harcerskiej Drużyny Artystycznej „ISKRA" oraz związane z tymi formami pracy liczne sukcesy na forum wojewódzkim i ogólnopolskim, a także zainteresowania i predyspozycje własne.

Dzieci w wieku szkolnym nadal jeszcze podlegają uczuciom agresji, niepokoju i strachu, których nie potrafią bezpośrednio wyrazić. W ich świadomości rodzą się pytania, o których boją się mówić; odczuwają też potrzebę dowiadywania się, co odczuwają inni. Zabawa oraz różne niewerbalne formy komunikowania się są niezwykle ważne i stanowią zasadniczy sposób pogodzenia się z wieloma sprawami, sytuacjami, impulsami czy fantazjami, które nie przestały ich straszyć, zdumiewać lub niepokoić.


Poprzez pracę twórczą czy dramatyczną dziecko potrafi nieraz „wyrzucić z siebie" dręczący je konflikt lub niepokój bez zbytniego zaangażowania i obserwując reakcje nauczyciela oraz innych dzieci znaleźć sposoby złagodzenia swych napięć i zrozumieć samego siebie. Może ono również wcielać się w inne osoby i przekonać się, co odczuwa się w nowej roli. Często sam fakt, że jest to działanie dozwolone, a nawet pożądane, wystarczy, aby zredukować napięcia i problemy lub przynajmniej sprowadzić je do takiego poziomu, na którym dziecko samo da sobie radę. Nauczyciel może pójść dalej. Swymi uwagami i komentarzami oraz sporadycznymi interwencjami w zabawy „na niby", może doskonalić zrozumienie i pomagać dzieciom rozwijać -zarówno dzięki słowom, jak i czynom - wgląd w samych siebie i inne osoby oraz doskonalić emocje, które dochodzą do głosu i ukierunkowywać je. W przypadku wielu dzieci zapewnienie możliwości twórczego działania, projekcji w zabawie i innej podobnej działalności jest już wystarczające, zaś dla wszystkich stanowi istotne uzupełnienie atmosfery nieco jałowego intelektualizmu, dominującej nawet współcześnie w wielu systemach szkolnych. Literatura, dramat i inne dziedziny sztuki to nie tylko ważne źródła wiadomości i przykłady sposobów myślenia, lecz przede wszystkim istotne formy zdobywania informacji o sobie oraz o innych, o emocjach, o akceptowanych i nieakceptowanych społecznie zachowaniach, stosunkach międzyludzkich. Sytuacje przedstawione w powieściach, bajkach, opowiadaniach z życia rodzinnego, a nawet w baśniach, bezpośrednio przemawiają do dziecka i wywołują refleksje oraz uwagi na temat różnych zachowań. Psychodrama stwarza okazję do wczuwania się w różne role i uczy zrozumienia dla innych.


Za pośrednictwem poezji, muzyki, pełnej wyrazu gestykulacji i tańca oraz sztuk wizualnych dzieci przeżywają uczucie zdumienia oraz inne emocje i uczą się je wyrażać, jak również znajdują akceptowane formy wyrazu dla własnych, skrywanych i kłopotliwych popędów.

Niezależnie od aspektów czysto estetycznych, które są ważne same w sobie, chodzi o rozbudowanie przeżycia emocjonalnego, kształtowanie percepcji i dyspozycji do odbierania bodźców emocjonalnych, rozwinięcie wrażliwości na świat, na innych oraz o wzbogacenie języka, by za jego pośrednictwem

sformułować te emocje i wyrazić je.

Dzięki sztuce dzieci rozszerzają krąg własnych doświadczeń i uczą się przynajmniej tyle samo, jeśli nie więcej, co z bezpośredniego upominania czy udzielania porad oraz z ograniczonych z konieczności sytuacji, jakich dostarcza życie codzienne.

Podstawowe założenia programu:

W rozwiązywaniu konkretnych problemów, którym towarzyszą emocje, w trudach ich realizacji dziecko uświadamia sobie swoje możliwości, wzbogaca własną osobowość, umacnia wewnętrzną niezależność, nawiązuje kontakty, porozumiewa się z innymi, ułatwia nam - pedagogom - poznanie jego psychiki, myśli i marzeń.


Na swoich zajęciach będę stwarzać takie warunki i stosować takie metody aktywne, które pozwolą na odkrywcze, indywidualne myślenie i działanie oraz które otworzą dziecku oczy na wartości artystyczne. Przede wszystkim zadbam o atmosferę, w której dzieci rozluźnione, zaciekawione, będą chciały się wypowiadać. Wykorzystując ich żywiołowe, naturalne zainteresowania, będę urozmaicać i pogłębiać problematykę, rozszerzać teren i sposób obserwacji o bliższe i dalsze środowisko, ukazując zarówno piękno świata, jak i realia, nie zawsze budujące, zwracając uwagę na jego zmienność, złożoność, pobudzać do myślenia i nowego spojrzenia na zjawiska pozornie znane. Zależnie od aktualnych możliwości postrzegania i przeżywania zadbam o różnorodność bodźców i oczywiście pozwolę dziecku odkrywać i „opowiadać" ten świat w sposób jemu tylko właściwy. Najważniejsza będzie chęć i radość tworzenia! Bogaty warsztat plastyczny pozwoli dziecku wybrać środki, za pomocą których przekaże swoje doświadczenia, przeżycia, fantazje. Różne techniki pozwolą mu na większą swobodę, wzmocnią radość tworzenia, dadzą zadowolenie i wiarę we własne możliwości.


Dzięki wspomagającej roli muzyki wzmocni się u dziecka siła przeżycia, wrażliwość uczuć, zdolność do przyswojenia i porządkowania określonych wrażeń i przeżyć oraz nadanie im odpowiednich form ruchowych. Dziecko poprzez ruch pozna własne ciało jako środek do wyrażania woli i uczuć. Taniec nie tylko uczyni dziecko wrażliwym na własną postawę, uaktywni zmysły, ale także połączy się z zachowaniem wobec innych, bo dziecko w tańcu musi nawiązać kontakt ruchowy z innymi dziećmi, współdziałać, a staje się przez to członkiem wspólnoty, razem działającej i współodczuwającej. Nabiera zaufania, przestaje być egocentryczne, staje się komunikatywne i otwarte. Zwiększa się jego poczucie pewności siebie, zaufanie do samego siebie.


Odpowiednia muzyka jest traktowana jako wielowymiarowy, niewerbalny środek komunikacji i jako środek wyrazu dla uczuć nie dających się dotychczas wyrazić. Stosując w pracy lekcyjnej dramatyczne formy przedstawiania treści utworów w sposób systematyczny sprawię, że w dziecku będzie narastało pewne doświadczenie teatralne. Uczestnictwo dzieci w różnorodnym repertuarze inscenizacji (czytanek, lektur, poezji, imprez okolicznościowych) sprawi, że będą one stopniowo dorastać do roli dojrzałego widza teatru. Inscenizacja spełni także wobec dziecka rolę kompensującą i terapeutyczną. Kompensującą, ponieważ wynagrodzi dziecku za braki i niedostatki, w których ono żyje, przenosząc je w świat piękniejszy, czarodziejski, w którym wszystko może się zdarzyć, w którym zawsze zwycięża dobro i piękno. Będzie to miało duże znaczenie, zwłaszcza dla dzieci, które w rzeczywistym świecie czują się obco, nie są kochane, nie znają tkliwości i rzeczywistego ciepła rodzinnego domu.


Natomiast terapeutyczną rolę inscenizacja spełni wobec dzieci nieśmiałych, mało aktywnych, z wadami wymowy, z trudnościami w nauce. Role zespołowe pozwolą pozbyć się takim dzieciom onieśmielenia, bo będą występować w grupie, usterki w wymowie nie będą tak słyszalne, ponieważ zagłuszy je poprawna wymowa pozostałych dzieci, a mnóstwo radości da nawet niema rola dziecku nieśmiałemu.

Pragnę, aby twórcza, piękna praca uwieńczona została tym, co najistotniejsze i najwartościowsze - wzruszeniem artystycznym.

Treści nauczania:


Różne formy ćwiczeń w czytaniu.

Ćwiczenia w mówieniu z uwzględnieniem ćwiczeń słownikowo -frazeologicznych i syntaktycznych.

Uczenie się na pamięć tekstów i umiejętność ich wygłaszania z zastosowaniem siły, tonu głosu, tempa i pauz.

Kształtowanie umiejętności wyrażania własnego sądu o postaciach i zdarzeniach.

Układanie opowiadań twórczych.

Układanie i pisanie zaproszeń oraz zawiadomień.

Przedstawianie i wyrażanie za pomocą technik plastycznych zjawisk i wydarzeń realnych oraz fantastycznych z uwzględnieniem postaci ludzkiej, zwierząt i otoczenia.

Przedstawianie scen i sytuacji uwzględniających nastrój, inspirowanych przez przeżycia, utwory literackie i muzyczne, spektakle teatralne, filmy itp.

Przedstawianie zjawisk i wydarzeń realnych oraz fantastycznych z uwzględnieniem scen zbiorowych, ruchu postaci we wspólnej akcji w określonej przestrzeni.

Kukiełki jako forma kształtowania umiejętności plastycznych.

Scenografia jako dekoracja teatralna i kostium aktora; teatr lalek jako specyficzna forma scenografii.

Akompaniowanie do piosenek i zabaw ruchowych z zastosowaniem naturalnych efektów akustycznych oraz instrumentów perkusyjnych.

Nauka gry na dzwonkach chromatycznych. Ćwiczenia uwrażliwiające na różne elementy muzyki.

Ćwiczenia kształcące dyscyplinę rytmiczną w oparciu o zdobywanie praktycznych wiadomości o rytmie muzycznym: odzwierciedlanie ruchem.

wartości rytmicznych, metrum muzycznego i tematów rytmicznych, łańcuchy realizacji tematów rytmicznych, ćwiczenia polirytmiczne, rytmy uzupełniające.

Ćwiczenia inhibicyjno - incytacyjne.

Wykorzystywanie piosenek dziecięcych najbliższych psychice dziecka, łatwych do zapamiętania i wykonania.

Ćwiczenia na opanowanie rysunku przestrzennego i koordynację ruchów.

Ćwiczenia gimnastyczne przy muzyce korygujące wady postawy, relaksujące, rozwijające sprawność ruchową oraz ćwiczenia rozciągające i kondycyjne wyrabiające ładną sylwetkę ciała, harmonię i swobodę ruchów.

Poznanie podstawowych kroków i figur tańców narodowych, elementarnych kroków tańców towarzyskich oraz podstaw tańca klasycznego.

Układy taneczne z zakresu tańca estradowego.

Eksponowanie indywidualnych cech osobowości, właściwa korelacja między rozwojem fizycznym i umysłowym.

Integracja socjalna.

Cele nauczania:

Swobodne rozładowanie energii twórczej poprzez stwarzanie uczniom możliwości do spontanicznej, odtwórczej i twórczej ekspresji.

Rozbudzanie i rozwijanie zainteresowań i zdolności.

Rozwijanie zdolności odczuwania, przeżywania i odtwarzania treści emocjonalnych.


Doskonalenie wymowy pod względem wyrazistości, barwy i siły głosu.


Rozwijanie wyobraźni przestrzennej, fantazji i twórczego działania.

Korygowanie wad postawy i rozwój fizyczny dzieci. Wyrobienie świadomości estetyki ruchu.

Doskonalenie koordynacji ruchowej i umiejętności szybkiego reagowania na bodźce słuchowe i wzrokowe.

Kształcenie umiejętności koncentracji, odważnego myślenia, eksperymentowania, dokonywania analizy i syntezy.

Kształcenie umiejętności przewidywania, dokonywania wyboru, podejmowania samodzielnych decyzji.

Pobudzenie inwencji, fantazji, zdolności przeżywania oraz wyrażania dostrzeżonych zjawisk.

Doskonalenie wnikliwej, wszechstronnej obserwacji spostrzegawczości, pamięci wzrokowej.

Dokonywanie trafnej, samodzielnej oceny zjawisk oraz wiązanie spostrzeżeń — poprzez kontakt z różnymi przejawami rzeczywistości.

Rozwijanie wrażliwości na formy i barwy, sytuacje przestrzenne, światło i ruch. występujące zarówno w naturze, jak i wytworach rąk i umysłu ludzkiego.


Poznanie różnych dziedzin sztuki i próba zrozumienia ich funkcji i znaczenia. Kształtowanie podzielności uwagi koncentracji i samoopanowania.


Nauka umiejętności współpracy w zespole, tolerancji i odpowiedzialności za poczynania własne i grupowe.

Wyrabianie poczucia obowiązkowości.

Wykorzystanie i kształtowanie wewnętrznej motywacji do działalności twórczej.

Stworzenie radosnej i pogodnej atmosfery w grupie.

Przygotowanie do wystąpień publicznych.

Przygotowywanie programów artystycznych na uroczystości i imprezy okolicznościowe.

Udział w konkursach.

Propagowanie tańca jako przyjemnej formy aktywnego wypoczynku.

Procedury osiągania celów:

  • Diagnoza stanu grupy, ustalenie kryterium przyswajalności.

  • Stopniowanie trudności realizowanego programu.

  • Czynny udział dzieci w zajęciach, ich chęć i zaangażowanie, indywidualne podejście do każdego ucznia.

  • Stosowanie aktywnych metod nauczania.

  • Urozmaicona tematyka zajęć wynikająca z obserwacji otoczenia i zmian w nim zachodzących oraz rozwijająca

wyobraźnię twórczą dziecka.

- Poszanowanie pracy ucznia, częste pochwały i zachęty, wspólna radość z najmniejszego osiągnięcia i postępu.

  • Tworzenie motywacji do działania poprzez przedstawianie jego sensu oraz użyteczności.

  • Częste, samodzielne dokonywanie przez dziecko wyboru tematu oraz sposobu wykonania.

  • Rozmaite techniki plastyczne, doświadczanie możliwości użycia nowych materiałów i narzędzi.

  • Zabawy ruchowo - taneczne i integracyjne zachęcające dzieci do udziału w zajęciach, a jednocześnie sprzyjające

ich umuzykalnieniu.

  • Nauka tańców oparta na umiejętnościach zdobytych podczas zabaw i ćwiczeń przy muzyce.

  • Repertuar dający uczniom szansę osiągnięcia sukcesu, sprawiający im radość i przyjemność.

Procedury oceny:

  • Rozmowy indywidualne z uczniami i ich rodzicami.

  • Rozumienie i stosowanie w praktyce zdobytych umiejętności.

  • Urozmaicony repertuar.

  • Aktywne uczestnictwo w życiu kulturalnym.

  • Wrażliwość estetyczno - artystyczna.

  • Percepcja wytworów plastycznych i podejmowanie własnej ekspresji twórczej.

  • Umiejętność współpracy w grupie.

  • Samoocena uczestników.

  • Ocena dokonywana przez nauczyciela.

  • Ocena publiczności i jurorów.


Podstawę teoretyczną programu stanowią:

J. Andrychowska - Biegacz Gry i zabawy rozwijające dla dzieci, Wydawnictwo Oświatowe FOSZE 2000;

I. Jedyńska Tańczmy lepiej i piękniej, Wydawnictwo Związkowe, Warszawa 1963;

E. Lipska, M. Przychodzińska Metodyka muzyki w nauczaniu początkowym;

A. Dasiewicz- Tobiasz, A. Kępska Rytmika w klasach I-III, WSiP, Warszawa 1985;

B. Piotrkowska Zabawy muzyczno — ruchowe i tańce integracyjne;

J. Lewicka, S. Czajkowski Zajęcia plastyczne z dziećmi klas początkowych, Nasza Księgarnia, Warszawa 1963;

K. Łubkowska, I. Zgrychowa Zrobimy to sami,WSiP, Warszawa 1987;

A. Peppin, H. Williams Sztuka i ty, WSiP, Warszawa 1992;

A. Jabłoński Zabawy plastyczne, Świat Książki, Warszawa 1997;

K. Michajda — Kowalska Czy kolor różowy może być smutny, WSiP, Warszawa 1987;

J. Awgulowa, W. Świętek Inscenizacje w klasach początkowych, WSiP, Warszawa 1985;

W. D. Wall Twórcze wychowanie w okresie dzieciństwa, PWN, Warszawa 1986.

Ewaluacja programu:

Po 3 - letnim cyklu edukacyjnym rodzice i uczniowie wypełnią ankietę ewaluacyjną, wyrażając swoją opinię i spostrzeżenia co do trafności programu.

Opinia o programie innowacji pedagogicznej

realizowanej w kształceniu zintegrowanym

w Szkole Podstawowej Nr 5

w Ozorkowie.

Przedstawiony do zaopiniowania program innowacji pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno - technicznej „Bajkoludek - mały artysta" opracowany przez mgr Małgorzatę Pionko jest zgodny z założeniami programowymi aktualnie obowiązującymi w nauczaniu zintegrowanym.

Znając rzetelność nauczycielki oraz dążenie do poszukiwania i stosowania nowoczesnych, oryginalnych rozwiązań metodycznych oraz biorąc pod uwagę fakt, że Koleżanka ma wieloletnią praktykę, doświadczenie oraz liczne sukcesy w działaniach artystycznych z dziećmi, wyrażam przekonanie, że innowacja realizowana będzie z niewątpliwą korzyścią dla uczniów.

Różnorodność metod i form pracy przyczyni się do rozwoju zainteresowań i uzdolnień dzieci.

W stosunku do uczniów z deficytami rozwojowymi realizowana innowacja zawiera elementy terapeutyczne i kompensujące, które przyczynią się do wspomagania rozwoju dziecka na pierwszym etapie kształcenia.

Gratuluję Koleżance pomysłu i życzę powodzenia w realizacji programu.


nauczyciel dyplomowany

mgr Teresa Andrzejczak

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Program Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno technicznej iconScenariusz zajęĆ zintegrowanych z wykorzystaniem programu innowacji pedagogicznej w zakresie edukacji europejskiej

Program Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno technicznej iconI. Doskonalenie kształcenia w zakresie edukacji technicznej

Program Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno technicznej iconProgram szczegółowy wdrażający program „Horyzont 2020” – program ramowy w zakresie badań naukowych I innowacji (2014–2020)

Program Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno technicznej icon+ cele I zasady innowacji pedagogicznej

Program Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno technicznej iconUchwała w sprawie wprowadzenia innowacji pedagogicznej

Program Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno technicznej iconProjekt innowacji pedagogicznej gimnazjum nr 43 im Wojska Polskiego

Program Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno technicznej iconWarszawa: Opracowanie koncepcji rozwoju serwisu internetowego Portal Innowacji wraz z realizacją jego strony technicznej

Program Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno technicznej iconKarta informacyjna innowacji pedagogicznej wdrażanej w roku szkolnym 2011/2012

Program Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno technicznej iconProgram innowacyjny dotyczący rozwijania zainteresowań artystyczno – literackich

Program Innowacji Pedagogicznej w zakresie edukacji artystyczno technicznej iconKatedra Edukacji Informatycznej I Technicznej

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom