Osobowości I postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń




Pobierz 39.46 Kb.
NazwaOsobowości I postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń
Data konwersji21.09.2012
Rozmiar39.46 Kb.
TypDokumentacja
Zespół Szkół nr 28

W Bydgoszczy


Grzegorz Hekiert


Osobowości i postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń.


W. Okoń umiejętność definiuje jako sprawność w posługiwaniu się odpowiednimi wiadomościami przy wykonywaniu określonych zadań.

W przypadku umiejętności interpersonalnych sprawność ta dotyczy współżycia z innymi ludźmi. Należy jednak pamiętać, że przedmiotem umiejętności interpersonalnych nie powinno być sprawne manipulowanie innymi ludźmi, ale tworzenie czy też współtworzenie takich warunków atmosfery i międzyludzkiej, która sprzyja rozwojowi człowieka i realizacji jego konstruktywnych możliwości.

Oddziaływanie interpersonalne nie ogranicza się tylko do wpływania wychowawcy na wychowanka, ale także na tworzeniu takiej sytuacji, w której by można było połączyć zaangażowanie emocjonalne obu partnerów. Wymaga to od nauczyciela nie tylko serca, ale też intelektualnej rozwagi i praktycznych umiejętności interpersonalnych. Cechą charakterystyczną owych umiejętności jest to, że nie da się ich wytworzyć tylko za pomocą słowa. Kształtują się one w toku konkretnego działania. Jednak ich podstawę stanowi wiedza, osobowość nauczyciela i jego doświadczenie.

Poszerzanie swoich umiejętności, niezbędnych w kontaktach międzyludzkich, jest ściśle związane z osobistymi doświadczeniami, które w działaniach interpersonalnych odgrywają istotną rolę. Wynika z tego, że obie strony oddziaływań interpersonalnych powinny umieć stawiać pytania skierowane do samego siebie, stale poszukiwać w otoczeniu informacji zwrotnych, czyli zewnętrznych skutków własnych działań, dokonywać wyborów i samooceny własnego postępowania, umieć analizować nie tylko sukcesy, ale i niepowodzenia, nie traktując ich zarazem jako klęski.

Ważne jest, aby umiejętności interpersonalne nie przebiegały w izolacji; nie mogą być one prowadzone na własną rękę. Ten rodzaj uczenia się wymaga współpracy z innymi osobami. Pomocne okazuje się łącznie obserwacji i podmiotowego uczestnictwa. Chodzi o to, aby partnerzy nie tylko postrzegali to, co się wokół nich dzieje, lecz by brali w tym procesie aktywny udział. Umiejętności interpersonalne ułatwiają poznawanie, rozumienie wychowanka, zwiększają możliwość udzielenia mu skutecznej pomocy w nauce.

Umiejętności interpersonalne to umiejętności psychologiczne, które odgrywają istotną rolę we współżyciu z innymi ludźmi, a więc: umiejętność komunikowania się, umiejętność rozwiązywania konfliktów, umiejętność pomagania, efektywnej współpracy, dostrzegania i spełniania potrzeb drugiego człowieka, zachowania tolerancji wobec odmienności drugiego człowieka.

Przedstawione umiejętności interpersonalne pozostają w ścisłym związku z kilkoma podstawowymi sprawami, które pojawiają się w trakcie kontaktów międzyludzkich. Katalog owych umiejętności jest dosyć szeroki. Należą do nich: umiejętność spostrzegania i rozumienia innych, umiejętność komunikowania się, motywowania uczniów do nauki, budowanie zgranych zespołów, zachowania asertywnego i empatycznego, kontrolowania własnego poziomu stresu.

  1. Umiejętność spostrzegania i rozumienia innych



Spostrzeganie innych należy do umiejętności naczelnych każdego wychowawcy. Powinien on dostrzegać wszystko, co się dzieje w ludziach i między ludźmi. Postrzeganie ich zachowań, dążeń, uczuć i myśli jest niezmiernie ważne przy budowaniu właściwych relacji nauczyciela z uczniami.


Ważne jest nie tylko dostrzeganie tego, co się dzieje z innymi, ale również dostrzeganie swojego zachowania i sposobu reagowania w konkretnych sytuacjach międzyludzkich.

Wynika z tego, że umiejętne spostrzeganie i rozumienie drugiego człowieka, to łączenie swojego zachowania i własnych reakcji z postępowaniem i reakcjami innych osób. Wyrabianie w sobie szybkich, zamkniętych i nie podlegających zmianie sądów o ludziach przeszkadza we wnikliwym ich rozumieniu.

Umiejętność tę budować należy na drodze otwartości, szczerości i zaufania. Wymaga to pewnego stopnia współdziałania i pomagania sobie we wzajemnym spostrzeganiu i rozumieniu.

Szczególnego znaczenia nabierają osobiste cechy nauczyciela, które w znaczący sposób wpływają na rozwój umiejętność spostrzegania i rozumienia innych.

Nauczyciel spostrzegany jest jako autentyczny, gdy zwraca się do uczniów w sposób bezpośredni, naturalny, gdy spontanicznie wyraża swoje uczucia.

Nauczyciel daje wyraz zrozumienia, kiedy próbuje zobaczyć sytuacje i problemy tak, jak widzą je uczniowie, bez moralizowania, krytykowania czy bagatelizowania.

Wzajemne zrozumienie zależy również od samoświadomości i samoakceptacji partnerów. Jeżeli nauczyciel jest w wystarczającym stopniu świadomy tego, co się z nim dzieje, zna swoje mocne i słabe strony, wady i zalety - lepiej rozumie ucznia i zaakceptuje go takim jakim jest. W klimacie zaufania łatwiej być otwartym.

Rozumienie empatyczne to uważne wsłuchiwanie się wypowiedzi drugiego człowieka, wczuwanie się w jego doznania i uczucia; to emocjonalne zrozumienie własnej osoby, postawienie własnej osoby na miejscu ucznia i wyobrażenie sobie siebie w jego skórze. Poziom empatii w dużej mierze warunkuje jakość naszych kontaktów z innymi ludźmi. Jeśli potrafimy odczytać, jakie emocje przeżywa partner, lepiej rozumiemy jego zachowanie, możemy ofiarować mu emocjonalne wparcie i skuteczną pomoc. Bez tej umiejętności trudno byłoby ludziom nawiązać bliskie stosunki, zaspokajać wzajemnie potrzebę miłości, bezpieczeństwa czy akceptacji. Dzięki niej stajemy się bardziej tolerancyjni i wyrozumiali. Rozumienie empatyczne jest jakby wkraczaniem w wewnętrzny świat drugiego człowieka, podjęciem próby widzenia rzeczywistości jego oczami, tj. przez pryzmat jego wewnętrznych doświadczeń i przeżyć. Jednym słowem oznacza to żyć chwilowo życiem drugiego człowieka. Rozumienie empatyczne zakłada też koncentrowanie się nie tyle na tym co mówi i jak postępuje dana osoba, ile na znaczeniu jakie mają dla niej te wypowiedzi i zachowania oraz patrzenie na nią w taki sposób, w jaki widzi ona aktualnie samą siebie.

Umiejętność ta polega na tworzeniu trafnych wyobrażeń na temat tego, czego nie możemy zobaczyć, czyli co dana osoba przeżywa, w jaki sposób ocenia i spostrzega otaczającą rzeczywistość. Jest to związane z próbą spojrzenia na różne wydarzenia i ludzi z punktu widzenia poznawanej osoby.



  1. umiejętność motywowania uczniów do nauki


Proces uczenia się szkolnego jest złożony i zależy nie tylko od wysiłku nauczyciela, ale również od ucznia, organizacji nauki i podawanych treści. Wśród tych aspektów dużą rolę odgrywają nauczyciel i uczeń, ponieważ pierwszy organizuje naukę, a drugi przyswaja przekazywaną mu wiedzę i kształtuje własny obraz świata. Postępów w nauce nie można uzależniać tylko od takich oddziaływań zewnętrznych jak przymus, kara czy nagroda, ale trzeba uwzględniać także wewnętrzne nastawienie jednostki: zamierzenia, potrzeby i motywy uczenia się. Brak któregokolwiek z tych czynników może spowodować zaburzenia w normalnym przebiegu procesu uczenia się nawet wtedy, gdy czynniki zewnętrzne będą działały prawidłowo.

W nauce każdego ucznia nie występuje jeden motyw, najczęściej jest ich kilka działających jednocześnie. Całość działających aktualnie u danej jednostki motywów uczenia się nazwiemy motywacją. Motywacja spełnia w procesie uczenia się szkolnego poważną rolę i w zależności od motywów składających się na nią wyniki w nauce mogą być wyższe lub niższe.

Motywacja jako czynnik wewnętrzny wpływa na mobilizację ucznia do nauki i nie należy jej pomijać w pracy wychowawczej szkoły.

Trwałe opanowanie wiadomości zależy od samego uczącego się, od jego chęci, zainteresowania tym, czego się uczy i tego, jak długo będzie miał zamiar zapamiętać przyswojone treści. Dla kształtowania pożądanej motywacji ważne jest jakie motywy uczenia dominują w klasie, jakie pobudki działają jako siła popychająca do nauki. Można o nich uzyskać informacje z bezpośrednich wypowiedzi młodzieży, zebranych w czasie rozmów indywidualnych lub z wypowiedzi pisemnych. Jednak warunkiem koniecznym i niezbędnym w nauczaniu jest duży entuzjazm, własna silna motywacja do pracy samego nauczyciela i chęć prowadzenia zajęć. Każdy nauczyciel planując działalność dydaktyczno – wychowawczą musi uwzględniać zainteresowania i potrzeby uczniów.

Skuteczność oddziaływań nauczyciela na ucznia w okresie dorastania wymaga, aby uczeń chociaż w niewielkim stopniu identyfikował się z nauczycielem. Dzięki identyfikacji zdobywa odpowiednią motywację do nauki, do wspólnej pracy zmierzającej do realizacji postawionych celów i zadań. Aby zachęcić ucznia do takiej identyfikacji nauczyciel musi wykazać mu, że jest człowiekiem szczerym, że rozumie i lubi ucznia oraz chce mu pomóc.

Te właściwości zachowania nauczyciela kształtują odpowiednią motywację do tego, by tolerować wysiłki wychowawcy zmierzające do zmiany jego sposobu postępowania i myślenia. Motywacja to stan wewnętrznego napięcia, od którego zależy możliwość i kierunek aktywności organizmu.

Motywom odpowiada zespół bodżców specyficznych, które aktywizują podmiot do działania oraz zespól reakcji, które jest on skłonny wykonać. Do najważniejszych czynników motywujących można zaliczyć stosowanie różnych metod nauczania, pozwolenia na swobodne wyrażanie swoich opinii, uczenie samodzielnego myślenia, umiejętność kontrolowania własnego poziomu stresu, nauka elastyczności w zachowaniu ( zwłaszcza w przypadku sytuacji konfliktowych ) i tolerancja oraz radość z najdrobniejszych osiągnięć.


  1. Umiejętność skutecznego komunikowania się



Skuteczne komunikowanie się ma miejsce wtedy, gdy nasz rozmówca odbiera treść komunikatu zgodnie z naszą intencją.

Skuteczność komunikowania staje się większa również wtedy, gdy umiemy tworzyć kompletne i konkretne przekazy, które dają odbiorcy wyczerpujące informacje niezbędne do dobrego zrozumienia naszych myśli i naszego punktu widzenia.

Porozumiewanie się polega na słownym bądź bezsłownym przesyłaniu informacji i wpływa na kształtowanie relacji między ludźmi.

Umiejętność skutecznego komunikowania się wpływa także na wzmocnienie poczucia własnej wartości. Człowiek o wysokim poczuciu własnej wartości podejmuje dobrze przemyślane decyzje, potrafi zachować się w sytuacjach konfliktowych i skutecznie rozwiązywać problemy w kontaktach z innymi ludźmi.


Prawidłowo komunikując się ze sobą osiągamy wzajemne zrozumienie, uczymy się wyrażać siebie, wywierać wzajemny wpływ, rozwiązywać problemy. Uczymy się lubić nawzajem, budować zaufanie, kształtować i zamykać związki.

Porozumiewając się uczymy się również rozumieć innych jako ludzi, dowiadujemy się czegoś o nich i pomagamy im poznać siebie.

Odpowiedzialność za podtrzymanie i jakość kontaktu spoczywa głównie na nauczycielu. Podstawą konstruktywnej komunikacji jest aktywne słuchanie, koncentracja uwagi, okazywanie rozmówcy szacunku, akceptacji i ciepła. Ważne jest, aby nauczyciel podczas rozmowy powstrzymywał się od osądzania i dawania dobrych rad.

Umiejętność właściwego przekazywania oraz rozumienia sensu przekazywanych przez innych ludzi komunikatów odgrywa istotną rolę w życiu każdego człowieka.

Istnieje wiele czynników wpływających na zaburzenia w procesie komunikowania się. Należą do nich następujące zjawiska:1) mylne przypuszczenie co do intencji kierujących innymi osobami, 2) nieprawidłowe ocenianie samego siebie, 3) nieznajomość technik komunikowania się, 4) nieświadomość dużego znaczenia bezsłownych form komunikacji, 5)nieświadomość podstawowych celów, jakim służy komunikowanie się ludzi. W sytuacji, w której uczeń zwraca się do nauczyciela o pomoc, ważne jest, aby nauczyciel komunikował mu zarówno słowami jak i gestami, że uważnie słuch tego, o czym mówi uczeń oraz że jest zainteresowany jego problemami i stara się je zrozumieć.

Wymaga to od nauczyciela wcześniejszej pracy z uczniami w zakresie akceptacji siebie i innych, tolerancji, aktywnego słuchania, rozmawiania, asertywności, otwartości na odmienny punkt widzenia, twórczego myślenia.

W trudnym procesie porozumiewania się stosowane są różne formy kontaktu, obok tych bezpośrednich, np. wzrokowe, dotykowe – wykorzystuje się komunikację werbalną i niewerbalną. W komunikacji werbalnej posługujemy się słowem mówionym, natomiast w komunikacji niewerbalnej – wyrazem twarzy, gestami. Niewerbalne komunikaty dotyczą uczuć i sympatii (Z. Kosyrz, 1993, s. 88).

Posługiwanie się słowem w stosunkach interpersonalnych przybiera nie tylko różne formy i ulega ciągłej modyfikacji, ale również może ulec zakłóceniu. zachowanie Nauczyciel, który narzuca uczniowi własne wartości, obraża i krytykuje go w obecności klasy, grozi negatywnymi ocenami, może w znacznym stopniu osłabić oddziaływania dydaktyczno – wychowawcze.

Reakcje autokratyczne wyzwalają u uczniów postawy nieżyczliwe, agresywne wobec kolegów i niechęć do nauczycieli. Takie zachowanie nie sprzyja pozytywnym relacjom nauczyciel – uczeń i tworzy między partnerami bariery komunikacyjne, które są trudne do pokonania, gdy nauczyciel dominuje nad wychowankami i ogranicza ich samodzielność.


  1. umiejętność budowania zgranego zespołu


Klasa jest zbiorem wzajemnie od siebie zależnych jednostek, które w toku edukacji kształtują swoją osobowość. Umiejętne stworzenie klimatu bezpieczeństwa i zaufania oraz demokratyczne metody nauczania wpływają integrująco na zespół uczniowski.

Spójność to cecha, która może mieć decydujące znaczenie dla funkcjonowania grupy i dobrego samopoczucia jej członków. W naturalny sposób uczy metod współpracy, pozwala badać jej reguły, prawidłowości i zapobiega błędom. Spójność oznacza więc wewnętrzne więzy w grupie oraz jej atrakcyjność dla uczniów.


Na spójność grupy wpływają:

Przyjazne interakcje to kontakty oparte na wzajemnym zaufaniu, uczciwości i szczerości. Uczniowie są otwarci w wyrażaniu swoich obaw i niepokojów a sytuacje konfliktowe rozwiązują szybko i skutecznie. Konflikty uważane są przez uczniów i nauczyciela za warunek konieczny w rozwoju osobowości i umiejętności społecznych.

Kooperacja jest produktem spójności. Im bardzie grupa pracuje wspólnie, dążąc do wyznaczonych celów, tym bardziej rozwija się jej poczucie spójności.

Nauczyciel może w znaczący sposób wpłynąć na zwiększenie statusu klasy w oczach uczniów, gdy potrafi wskazać, że stanowią grupę wyjątkową.

Zaistnienie zewnętrznego zagrożenia może spowodować wyraźne zwiększenie spójności, np. zagrożenie ze strony nauczyciela. W tym przypadku czynnikiem spajającym klasę jest wspólna niechęć do pedagoga.

Styl kierowania oparty na demokratycznych metodach nauczania i postępowania zwiększa prawdopodobieństwo wysokiej spójności.

Stworzenie zgranego zespołu wymaga wiele wysiłku i pracy od nauczyciela. Działalność ta jest bardzo korzystna, przynosi z czasem dobre efekty wychowawczo – dydaktyczne.

W każdym zespole uczniowskim są osoby pełniące różne role, np. wesołka. Inicjatora, eksperta, lidera, koordynatora. Nauczyciel powinien uwzględnić wpływ wszystkich tych ról i oddziaływań w projektowaniu własnych działań. Grupa wtedy funkcjonuje dobrze, gdyż wszystkie role są obsadzone: zarówno te ważne ze względu na sprawną realizacje zadań, jak i te istotne dla współżycia i rozwoju grupy.


Nieocenioną rolę w kształtowaniu się zespołu klasowego odgrywa konformizm.

Chęć zachowywania się w jednakowy sposób jak koledzy z klasy jest najbardziej uderzającą cechą życia społecznego. Konformizm nie obejmuje jednak tylko zewnętrznych aspektów zachowania. Dotyczy też poglądów i postaw, np. klasa z poczuciem humoru, klasa zniechęcona i znudzona, klasa energiczna i rywalizująca. Bardzo szybko w grupie spędzającej razem taj dużo czasu jak klasa powstają normy dotyczące różnych obszarów wspólnego życia.

O zwartości klasy szkolnej i relacjach między uczniami a nauczycielem mogą decydować warunki zewnętrzne, wyznaczone przez system klasowo-lekcyjny. W środowisku szkolnym wyróżniamy dwa rodzaje integracji: integrację funkcjonalną i komunikatywną. Integracja funkcjonalna polega na sprawnym i skutecznym współdziałaniu całej klasy w trakcie realizacji zadań dydaktyczno – wychowawczych. Integracja komunikatywna polega na sprawnym komunikowaniu się. Kontakty te mają charakter bezpośredni i polegają na dzieleniu się przeżyciami z kolegami z klasy i stałej wymianie poglądów.


  1. Umiejętność zachowania asertywnego


Asertywność to umiejętność pełnego wyrażania siebie w kontekście z innymi. Zachowanie asertywne oznacza bezpośrednie, uczciwe i stanowcze wyrażanie swoich uczuć, postaw, opinii lub pragnień w sposób respektujący uczucia i prawa drugiej osoby.

Asertywność jest kluczową umiejętnością, dzięki której ludzie otwarcie i szczerze wyrażają swoje myśli, nie lekceważąc równocześnie poglądów swoich rozmówców.

Teoria asertywności oparta jest na założeniu, że każda jednostka ma pewne prawa. W sytuacjach konfliktowych umiejętności asertwne pozwalają osiągnąć kompromis bez poświęcenia własnej godności i rezygnacji z ustalonych wartości.

W sposobie funkcjonowania dzieci i młodzieży można znależć wiele przykładów naruszania praw i godności osobistej. Banalne różnice zdań przekształcają się wielkie konflikty. Warto więc uczniom przyswoić, że między agresją a uległością istnieje inny sposób – zachowanie asertywne. Zachowanie asertywne różni się od zachowania agresywnego i uległego tym, że oznacza korzystne działanie zgodnie z własnym interesem bez uzasadnionego lęku czy poczucia winy.

Asertywność to szacunek dla siebie i innych. Zachowania aasertywne wpływają bardzo korzystnie na utrzymanie dobrych stosunków między nauczycielem a uczniem, ponieważ nie są oparte na dominacji, manipulowaniu, wykorzystywaniu i wyzyskiwaniu. Nauczyciel powinien szanować ucznia tak samo jak siebie, to znaczy, przyznawać mu takie same prawa jak sobie, np. prawo do: kulturalnego i sprawiedliwego zachowania, bronienia się przed manipulacją, zmiany przekonań i ich niezmieniania, ochrony własnego zdania, popełniania błędów, korzystania ze swoich praw, brania odpowiedzialności za własne czyny i myśli.

Do najważniejszych elementów zachowania asertywnego możemy zaliczyć wyrazisty, spokojny i zdecydowany, ale nie komercyjny styl mówienia i patrzenia rozmówcy prosto w oczy. Osoba zachowująca się asertywnie broni własnych praw, znając prawa innych. Wyraża swoje potrzeby i poglądy, a przede wszystkim ma silne poczucie własnej wartości. Asertywność to prawo do: kulturalnego i sprawiedliwego traktowania, popełniania błędów, wyrażania opinii i własnych myśli, obrony własnego zdania, korzystania ze swoich praw, zmiany przekonań i do ich nie zmieniania

Asertywności nie można nauczyć się z książek, lecz tylko w bezpośrednich kontaktach z uczniami i na treningach asertywności.


  1. Umiejętność kontrolowania stresu


Radzenie sobie ze stresem jest umiejętnością niezwykle ważną zarówno dla nauczyciela jak i dla uczniów.


Nauczyciel nie powinien okazywać przed uczniami swego niezadowolenia, być rozdrażnionym i nieżyczliwym w wyniku trudnej sytuacji. Powinien znać metody i sposoby walki ze stresem. Podstawowe wiadomości i ćwiczenia, mające uczyć radzenia sobie w trudnych sytuacjach, należy przekazać uczniom, którzy w razie potrzeby będą mogli stosować je w naturalnych sytuacjach życiowych.

Pomocne w tym okażą się pogłębiające świadomość, wzmacniające poczucie własnej wartości, rozwijające twórcze nastawienie do ludzi i życia ćwiczenia grupowe bądź indywidualne.

Życie codzienne w szkole stwarza wiele sytuacji konfliktowych między uczniami oraz między uczniami a nauczycielem. W takich sytuacjach dużą wiedzą, cierpliwością i opanowaniem musi wykazać się sam nauczyciel.

Niezbędne jest opanowanie różnych technik relaksacyjnych, których można się nauczyć na treningach asertywnych. Jednak pokonanie stresu w ogromnym stopniu zależy od cech osobowych jednostki.

Konflikty są nieodłącznym składnikiem naszego codziennego życia. Wynika z tego, że ludzie różnią się między sobą indywidualnym sposobem postępowania, poglądami i zainteresowaniami. W kontaktach między nauczycielem a uczniem pojawiają się konflikty, które rozgrywają się na terenie klasy szkolnej. Głównymi przyczynami konfliktów w relacjach nauczyciel – uczeń są : poczucie niesprawiedliwości przy ocenianiu, zbyt wysokie wymagania, uprzedzenia nauczycieli w stosunku do niektórych uczniów, niedostosowanie treści programowych do możliwości uczniów, a przede wszystkim brak czasu i energii na wnikanie w sprawy drażniące klasę. Problemy te wywołują dodatkowe napięcie emocjonalne i rozdrażnienia. Nierozwiązane na czas i we właściwy sposób mogą doprowadzić do agresji i arogancji w stosunkach międzyludzkich.

Istotną rolę w rozwiązywaniu konfliktów odgrywa : trafne spostrzeganie przebiegu konfliktu, otwarte i skuteczne komunikowanie się, tworzenie klimatu zaufania i współpracy oraz określenie istoty konfliktu.

Najlepszym sposobem na pokonanie sytuacji konfliktowych jest negocjowanie oparte na współpracy, inaczej zwanej w literaturze strategią opartą na zasadach lub strategią bez porażek.

W sytuacjach konfliktowych często występują zniekształcenia w postrzeganiu własnych i cudzych zachowań lub stanowisk. Dlatego stworzenie klimatu zaufania i bezpieczeństwa sprzyja otwartej komunikacji, respektowaniu wspólnie ustalonych zasad postępowania, traktowaniu się po partnersku, bez dominacji i uległości. Takie postępowanie ułatwia znalezienie sposobów skutecznego rozwiązywania sytuacji konfliktowych.


Opracował:

Grzegorz Hekiert

..........................






Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Osobowości I postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń iconTemperament I jego znaczenie w stosunkach interpersonalnych

Osobowości I postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń iconBogusława stępień Bursa Szkolna Nr 6 w Poznaniu agresja w stosunkach interpersonalnych wśród młodzieży

Osobowości I postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń iconObraz samego siebie w kontaktach interpersonalnych. Mocne strony mojej osobowości

Osobowości I postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń iconPodstawowych pojęć etycznych I ich rozumienia, relacji nauczyciel-uczeń I wynikających z nich problemów moralnych. Zastanowimy się także nad powinnościami nauczyciela w jego pracy zawodowej oraz zagrożeniami, które mogą powstać w wyniku długoletniego zatrudnienia

Osobowości I postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń iconStyle wychowania I postawy rodzicielskie a kształtowanie się osobowości dziecka

Osobowości I postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń iconPostawy rodzicielskie I ich wpływ na kształtowanie się osobowości dziecka

Osobowości I postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń iconSamorealizacja jako jeden z czynników rozwoju osobowości nauczyciela

Osobowości I postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń iconUczeń – Rodzic – Nauczyciel w zreformowanej szkole

Osobowości I postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń iconStruktury I rozwoju osobowości człowieka. Jedną z nich jest ujęcie struktury osobowości w terminach cech. Cecha w psychologii osobowości staje się podstawowym terminem przyjmowanym przez wielu psychologów, zwłaszcza w opisowym podejściu do badań osobowości. Jak podaje Nuttin mamy różne oczekiwania w

Osobowości I postawy nauczyciela w stosunkach interpersonalnych nauczyciel – uczeń iconRozkład materiału yippee blue n – nauczyciel, u – uczeń

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom