Komitet Badań Naukowych Ministerstwo Łączności Cele I kierunki rozwoju




Pobierz 202.64 Kb.
NazwaKomitet Badań Naukowych Ministerstwo Łączności Cele I kierunki rozwoju
strona2/6
Data konwersji21.09.2012
Rozmiar202.64 Kb.
TypDokumentacja
1   2   3   4   5   6
konieczne jest podjęcie wszelkich możliwych działań w celu maksymalnego przyspieszenia zapewnienia powszechnego dostępu do publicznej infrastruktury telekomunikacyjnej i, za jej pośrednictwem, do usług teleinformatycznych na terenie Polski (por. [26]). Spełnienie tego wymagania może być jednym z warunków przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, gdyż w projekcie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej w sprawie usług powszechnych oraz praw użytkownika w odniesieniu do elektronicznych sieci i usług komunikacyjnych [COM(2000)392 z dnia 12 lipca 2000 r.] wskazuje się, że “państwa członkowskie [Unii Europejskiej] powinny zapewnić że usługi [telekomunikacyjne] odpowiedniej jakości będą udostępniane wszystkim użytkownikom na ich terytorium, bez względu na położenie geograficzne oraz, z uwzględnieniem specyficznych warunków krajowych, za przystępną cenę”. W związku z rosnącym znaczeniem informacji w gospodarce światowej (por. rozdział “Zmiana struktury zatrudnienia”), podstawowym zadaniem państwa (zgodnie z regułą równouprawnienia obywateli zapewnioną w art. 32. Konstytucji) jest zapobieżenie rozwarstwieniu społeczeństwa na posiadających i nie posiadających dostępu do informacji [5], [17], [19], bez względu na ich rasę, religię, status społeczny, poziom zarobków czy miejsce zamieszkania. Równoprawny dostęp do informacji dotyczy nie tylko obywateli w kraju, lecz także zapewnienia równego traktowania i pełnego uczestnictwa polskich obywateli i podmiotów gospodarczych w świecie, w tym w Unii Europejskiej. Tak więc “aby Polska mogła dołączyć do czołówki krajów wysoko rozwiniętych, strategia rozwoju kraju powinna zostać oparta na informatyzacji. Rozwój informatyki jest więc zgodny z polską racją stanu” [17].

Podstawowym narzędziem dostępu do informacji jest, ze względu na jej powszechność, publiczna sieć telefoniczna. W celu zapobieżenia wspomnianemu rozwarstwieniu społeczeństwa rozwój tej sieci powinien więc stanowić priorytet w strategii rozwoju gospodarczego kraju. Konieczna jest taka modyfikacja przyjętej przez Radę Ministrów w dniu 28 maja 1996 r. “Polityki rozwoju telekomunikacji” i przyjętego przez Radę Ministrów w dniu 25 sierpnia 1998 r. “Zarysu strategii rozwoju rynku telekomunikacyjnego na lata 1998–2001”, by zachęty ekonomiczne, strategia liberalizacji rynku i kalendarium prywatyzacji Telekomunikacji Polskiej SA ukierunkowane były nie tylko na osiągnięcie najlepszych krótkoterminowych wskaźników ekonomicznych, lecz również jak największych korzyści płynących z zapewnienia społeczeństwu powszechnego dostępu do sieci. Demonopolizacja i odpowiednia polityka podatkowa powinny doprowadzić do dalszego wzrostu tempa rozwoju telekomunikacji w kraju, zapewniając szybkie zwiększenie gęstości telefonizacji. Już teraz należy przygotować stosowny wniosek w celu umożliwienia Polsce skorzystania z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej w celu zwiększenia dostępności i wykorzystania usług telekomunikacyjnych poprzez rozwój nowych zastosowań. Należy również dążyć do rozszerzania stosowania wielousługowych, cyfrowych systemów telekomunikacyjnych o dużej przepływności, zapewniających przekaz wszelkich rodzajów informacji. Należy też przyspieszyć prace nad standaryzacją tych systemów. W podstawowym zakresie usług każdemu nowemu użytkownikowi powinno się, w miarę możliwości proponować wraz z linią telefoniczną automatyczny dostęp do sieci komputerowej. Dla zapewnienia powszechnego wykorzystania sieci konieczne jest zrównoważenie taryf za świadczone usługi i stosowanie tzw. “formuły kosztowej”*), które będzie obowiązkowe od roku 2004. Niezbędne jednak jest by koszt tej samej usługi u danego operatora był jednakowy na terenie całego kraju. Wymaga to między innymi ustanowienia precyzyjnych zasad rozliczeń międzyoperatorskich. Ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 73, poz. 852) wprowadza daleko idącą liberalizację rynku telekomunikacyjnego. Koncesje zostały zastąpione zezwoleniami telekomunikacyjnymi, których uzyskanie jest konieczne tylko w przypadku eksploatacji publicznych sieci telefonicznych lub sieci publicznych przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych. Rozwiązanie to jest zgodne z aktualnym acquis communautaire Unii Europejskiej. Zakładanie i eksploatacja sieci transmisji danych zostały wyłączone spod obowiązku uzyskiwania zezwolenia bez względu na rodzaj przesyłanych w nich sygnałów i danych.

Dostęp do sieci teleinformatycznych można osiągnąć również z wykorzystaniem istniejących już infrastruktur alternatywnych do kablowych sieci operatorów telekomunikacyjnych w których świadczone są usługi powszechne. Wykorzystanie tych możliwości umożliwi szybki i stosunkowo tani wzrost dostępności zaawansowanych usług informacyjnych. Środowisko naukowe wykorzystało infrastrukturę światłowodową sektora energetycznego. Celowe wydaje się również szersze udostępnienie innych alternatywnych infrastruktur do świadczenia usług teleinformatycznych. Należy uznać znaczącą rolę operatorów telewizji kablowej w zapewnianiu powszechnego dostępu do usług teleinformatycznych w swoich sieciach, które w niektórych miastach swą gęstością mogą konkurować z tradycyjnymi sieciami telekomunikacyjnymi. Dużą rolę do odegrania ma tu również dostęp bezprzewodowy, na przykład przez sieci operatorów sieci GSM (protokoły WAP i GPRS), a w przyszłości także UMTS. Należy więc dążyć do uproszczenia procedur uzyskiwania pozwoleń i decyzji administracyjnych związanych z rozwojem sieci. Wspierany powinien być rozwój komunikacji multimedialnej, obejmujący m. in. przyspieszoną integrację sieci telewizyjnych i multimedialnych systemów radiokomunikacyjnych z systemami telekomunikacji przewodowej [26].

Budowa nowych szerokopasmowych sieci magistralnych*) jest obecnie ekonomicznie uzasadniona tylko jako element składowy większych inwestycji infrastrukturalnych. Należy jednak w jak największym zakresie wykorzystać tę możliwość. Dlatego proponuje się, żeby przy przydzielaniu koncesji na budowę autostrad przewidzieć uwzględnienie przez oferenta położenia wzdłuż drogi kabli światłowodowych, w których część włókien zostałaby udostępniona na potrzeby świadczenia usług telekomunikacyjnych. Podobny wymóg powinien dotyczyć innych inwestycji np. związanych z budową linii kolejowych, rurociągów itp. Stworzona zostanie przy tej okazji infrastruktura o znaczeniu ponad instytucjonalnym [23].

Ze względu na rosnące zapotrzebowanie na informację i nadążającą za nim podaż następuje obecnie szybki rozwój systemów rozsiewczych*), wykorzystujących techniki radiowe (wt. satelitarne). Konieczne jest włączenie się Polski w międzynarodowe programy poświęcone rozwojowi globalnych systemów satelitarnych. Celowe jest również podjęcie szybkich działań zmierzających do wykorzystania przysługujących Polsce na mocy porozumień międzynarodowych miejsc na orbitach geostacjonarnych*). Opóźnienie w tej dziedzinie może doprowadzić do utraty tych miejsc, a tym samym uniemożliwić stworzenie narodowego rozsiewczego systemu informacyjnego. Powołany Zarządzeniem nr 32 Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2000 r. (zmienionym Zarządzeniem nr 41 Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 czerwca 2000 r.) Międzyresortowy Zespół ds. zagospodarowania orbity geostacjonarnej przysługującej Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umów międzynarodowych przygotował i przedstawił Prezesowi Rady Ministrów odnośną koncepcję. W związku ze zmianą proponowanej pozycji na orbicie przez Międzynarodową Unię Telekomunikacyjną (International Telecommunication Union — ITU) jedyna złożona dotychczas oferta jego zagospodarowania wymaga modyfikacji technicznych. Prace zespołu będą kontynuowane i obejma również projekt zagospodarowania nowych pozycji na potrzeby satelitarnej radiodyfuzji*) cyfrowego sygnału fonicznego (Satellite Digital Audio Broadcasting — S–DAB).

Ze względu na niepowszechność dostępu, wszelkie usługi informacyjne w sieciach teleinformatycznych będą traktowane jako środki publicznego przekazu i będą korzystać z wolności określonej w art. 14. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Usługi te nie będą podlegać koncesjonowaniu podobnemu do stosowanego wobec stacji radiowych i telewizyjnych, gdyż nie wymagają przydziału częstotliwości w ramach ograniczonego widma. Stymulowany powinien być rozwój i publiczne udostępnianie w sieciach informacji z poszczególnych dziedzin oraz systemów wyszukiwawczych i skierowujących (systemów metainformacji)*).

W celu zapewnienia powszechnego dostępu do informacji zgromadzonych w sieciach teleinformatycznych konieczne jest ustanowienie przez Radę Ministrów programu wieloletniego w zakresie rozwoju regionalnego, którego celem będzie tworzenie punktów publicznego dostępu do sieci (z wykorzystaniem terminali komputerowych), które mogłyby być zlokalizowane np. w bibliotekach, szkołach, ośrodkach kultury, muzeach, urzędach administracji państwowej i samorządowej, biurach pracy, wyspecjalizowanych jednostkach resortowych (np. w Ośrodkach Doradztwa Rolniczego), urzędach pocztowych i telekomunikacyjnych itp. Programem tym powinny zostać objęte przede wszystkim obszary nisko zurbanizowane. W jego przygotowaniu mogłaby pomóc Rada Informatyzacji Wsi przy Prezesie Rady Ministrów, której utworzenie planuje Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. W ramach zapewnienia powszechnego dostępu powinny również zostać stworzone możliwości korzystania z usług teleinformatycznych przez osoby niepełnosprawne, starsze, bezrobotne itp. oraz zapewniony niezbędny do tego sprzęt. Konieczna jest nie tylko ekonomiczna stymulacja produkcji odpowiednich urządzeń i rozwoju usług lecz także zapewnienie, by cena za te urządzenia i usługi nie przewyższała ceny zwykłych urządzeń i usług (ich zakup powinien być częściowo refinansowany przez państwo). Należy również zwrócić uwagę, że dostęp do pogotowia i innych punktów opieki medycznej może wymagać wsparcia finansowego dla korzystających z niego osób.

Należy również zauważyć, że informacje rozpowszechniane są w formie elektronicznej nie tylko poprzez sieć, lecz również na nośnikach CD–ROM i innych nośnikach magnetycznych i magnetooptycznych. Dlatego też konieczne jest zagwarantowanie wszystkim równego i pełnego dostępu do tych informacji poprzez stymulowanie zakupów sprzętu i oprogramowania komputerowego oraz urządzeń telekomunikacyjnych. Należy zauważyć, że powszechne obycie z technikami komputerowymi w zastosowaniach domowych będzie procentować automatycznie wyższymi umiejętnościami pracowników w tym zakresie. Podobnie niektóre gry (gry edukacyjne) rozwijają zdolność myślenia i powinny być traktowane jako pomoce naukowe.


Edukacja informatyczna


Cel: Przygotowanie społeczeństwa polskiego do przemian technicznych, społecznych i gospodarczych związanych z tworzeniem się społeczeństwa informacyjnego.

Koordynator: minister właściwy do spraw oświaty i wychowania oraz minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego


Korzystanie z elektronicznych źródeł informacji wymaga umiejętności posługiwania się odpowiednimi narzędziami. Należy oczekiwać, że postępujące upraszczanie obsługi tych narzędzi spowoduje, że zostaną one powszechnie zaakceptowane w społeczeństwie, tak jak stało się to z aparatami telefonicznymi, telefaksami i bankomatami. “Zrozumienie technik informatycznych oraz opanowanie jej podstawowych pojęć i umiejętności w wielu krajach jest współcześnie traktowane jako podstawa wykształcenia, na równi z umiejętnością czytania i pisania” [7]. Powszechny dostęp do informacji, omówiony w poprzednim rozdziale, możliwy będzie jednak dopiero wtedy, gdy powszechna stanie się wiedza dotycząca nie tylko obsługi narzędzi, lecz również sposobów pozyskiwania pożądanej informacji ze źródeł elektronicznych oraz możliwości jej wykorzystania. Dlatego też konieczne jest takie dostosowanie programów edukacji powszechnej, by obejmowały one podstawy elektronicznego przetwarzania informacji. “Dostosowanie systemu kreowania wiedzy oraz systemu edukacji do wymogów powstającej cywilizacji informacyjnej ma na celu wykształcenie człowieka zdolnego do funkcjonowania w tej cywilizacji, posiadającego umiejętności kreowania informacji i wiedzy oraz dysponującego zdolnością do ich wykorzystania, przygotowanego do posługiwania się nowoczesnymi technikami informacyjnymi i multimedialnymi zarówno w procesie zdobywania wykształcenia, jak i w życiu społecznym i gospodarczym” [26]. Należy wykorzystać w tym celu okazję, jaką stwarza przeprowadzana właśnie reforma systemu edukacji. Punktem wyjścia może tu być przygotowywany w Ministerstwie Edukacji Narodowej od 1999 r. “Narodowy program edukacji na rzecz społeczeństwa informacyjnego.” Zgodnie z podstawą programową kształcenia ogólnego dla sześcioletnich szkół podstawowych i gimnazjów, stanowiącą załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 lutego 1999 r. w sprawie podstawy programowej kształcenia ogólnego (Dz. U. nr 14, poz.129) każdy uczeń szkoły podstawowej powinien umieć posługiwać się komputerem w dostosowanym do niego środowisku sprzętowym i programistycznym, opracowywać za pomocą komputera proste teksty i rysunki, korzystać z różnorodnych źródeł i sposobów zdobywania informacji oraz jej przedstawiania i wykorzystania ja również używać komputer do wzbogacania własnej wiedzy i poznawania różnych dziedzin. Uczeń gimnazjum powinien zaś umieć wybierać, łączyć i świadomie stosować różne narzędzia informatyczne do rozwiązywania typowych problemów praktycznych i szkolnych, korzystać z różnych, w tym multimedialnych i rozproszonych źródeł informacji dostępnych za pomocą komputera, rozwiązywać umiarkowanie złożone problemy przez stosowanie poznanych metod algorytmicznych oraz dostrzegać korzyści i zagrożenia związane z rozwojem zastosowań komputerów. Taki program nauczania przetwarzania informacji należy uzupełnić koniecznością bieżącego posługiwania się mediami elektronicznymi podczas zajęć z innych przedmiotów, co wymaga wprowadzenia do programów kształcenia i doskonalenia nauczycieli prezentacji i ćwiczeń z metod wykorzystania oprogramowania edukacyjnego oraz innych elektronicznych pomocy dydaktycznych. Ponadto konieczne jest opracowanie takich programów i metod nauczania, żeby komputery stały się normalnymi narzędziami w pracy z uczniem lecz nie eliminowały metod i form twórczego myślenia. Należy zbadać zapotrzebowanie na tego typu pomoce i określić stawiane im wymagania. Ich stosowanie przez szkoły powinno być zalecane przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Niezbędna jest również stała stymulacja rozwoju produkcji elektronicznych środków dydaktycznych. Powinny zostać stworzone edukacyjne bazy danych, biblioteki pomocy elektronicznych i multimedialnych dla uczniów wszystkich typów szkół [26]. Zmiana programów nauczania powinna iść w parze z uzupełnieniem wyposażenia szkół w narzędzia teleinformatyczne i szkoleniem nauczycieli. W polskich szkołach podstawowych pod koniec 1999 roku jeden komputer przypadał na 85 uczniów, podczas gdy w 1998 roku we Francji — na 26 uczniów, w Wielkiej Brytanii — na 16 uczniów, a w Finlandii i w Szwecji — na 13 uczniów. W szkołach średnich wielkości te wynosiły odpowiednio: w Polsce — 44, we Francji — 12, w Finlandii — 11, w Wielkiej Brytanii — 9, a w Szwecji — 6 [4]. Jak z tego widać konieczne jest zwiększenie dotacji na informatyzację szkół. Sprzyja temu reforma systemu edukacji, gdyż sprzęt i tak zakupywany był dotychczas w większości ze środków komitetów rodzicielskich, sponsorów i samorządów lokalnych. Brak sprzętu, przy odpowiednich nakładach, jest jednak stosunkowo niewielką przeszkodą w rozwoju powszechnej edukacji informatycznej. Znacznie poważniejszą barierę stanowi brak odpowiednio przeszkolonej kadry nauczycielskiej. Pod koniec roku 1999 jedynie ok. 11,8% nauczycieli uczących w szkołach miało jakiekolwiek kwalifikacje w zakresie informatyki, podczas gdy za pożądany uznano poziom ok. 50–80% ogólnej liczby pedagogów [4]. Zmiana tego stanu rzeczy wymaga dłuższego czasu ze względów technicznych (np. ze względu na czas kształcenia nauczycieli) oraz dużych nakładów na organizację odpowiednich kursów i studiów podyplomowych.
1   2   3   4   5   6

Powiązany:

Komitet Badań Naukowych Ministerstwo Łączności Cele I kierunki rozwoju iconWypełnia Komitet Badań Naukowych (DZ)

Komitet Badań Naukowych Ministerstwo Łączności Cele I kierunki rozwoju iconTemat: w jakich kierunkach najbardziej dynamicznie, rozwijać się będzie psychologia w następnych dwudziestu latach? Czy możesz podać jakieś przykłady współczesnych badań naukowych, które sugerowałyby takie właśnie kierunki rozwoju?

Komitet Badań Naukowych Ministerstwo Łączności Cele I kierunki rozwoju iconMinisterstwo gospodarki kierunki rozwoju funduszy pożyczkowych I poręczeniowych dla małych I średnich przedsiębiorstw

Komitet Badań Naukowych Ministerstwo Łączności Cele I kierunki rozwoju iconSprawozdanie z działalności Centrum Badań Wschodnich Ośrodka Badań Naukowych im. Wojciecha

Komitet Badań Naukowych Ministerstwo Łączności Cele I kierunki rozwoju iconMetodologii badań naukowych, a zwłaszcza w zakresie badań nad rodziną

Komitet Badań Naukowych Ministerstwo Łączności Cele I kierunki rozwoju iconDzisiejszego wystąpienia to jest „Kierunki rozwoju współczesnej ekonomii na pograniczu dyscyplin naukowych” Uważam, że to jest taki bardzo ważny temat, bo jednocześnie stwarzający pewne podstawy dla myśli ekonomicznej w Polsce I tutaj prosiłem Pana Prof. Zbigniewa Hockubę, którego nie trzeba przedst

Komitet Badań Naukowych Ministerstwo Łączności Cele I kierunki rozwoju icon13. uwarunkowania I cele rozwoju 13 cele strategiczne rozwoju gminy do 2015 roku

Komitet Badań Naukowych Ministerstwo Łączności Cele I kierunki rozwoju iconRozdział metedologiczne podstawy badań WŁasnych cele I przedmiot badań

Komitet Badań Naukowych Ministerstwo Łączności Cele I kierunki rozwoju iconWarszawa: Dostawa końcowych urządzeń łączności radiowej, sprzętu, materiałów I wyposażenia łączności

Komitet Badań Naukowych Ministerstwo Łączności Cele I kierunki rozwoju iconZespóŁ szkóŁ ŁĄczności w Gdańsku Technikum Łączności

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom