Charakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika




Pobierz 76.14 Kb.
NazwaCharakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika
strona2/3
Data konwersji03.09.2012
Rozmiar76.14 Kb.
TypCharakterystyka
1   2   3

OBJAWY CHOROBOWE ZE STRONY UKŁADU POKARMOWEGO I POSTEPOWANIE4

ZMIANY W JAMIE USTNEJ mogą utrudniać pobieranie pokarmów.

Opryszczka na wargach towarzyszy często zapaleniom górnych dróg oddechowych i zapaleniu płuc.

Zajady są o nadżerki o dnie żywoczerwonym. Umiejscowionym w kątach ust (brak wit. B2).

Zmiany na języku

Biały nalot tworzy się z resztek pokarmowych, grzybków, śluzu, krwinek białych i złuszczonych nabłonków na przedniej części języka (we wszystkich chorobach p. pok).

Język malinowy z wyraźnie zaznaczonymi brodawkami (płonica).

Język z bliznami charakterystyczny dla epileptyków.

Pleśniawki – białe naloty na języku lub całej błonie śluzowej. Najczęściej u niemowląt, ale także w wyniku chorób wyniszczających u osób starszych. Przyczyny: brak higieny j. ustnej, antybiotykoterapia, niedobór witaminy z grupy B.

Zmiany na dziąsłach – rozpulchnione, zaczerwienione z siną obwódką wzmożonym ślinotokiem (zatrucie rtęcią), rozpulchnione, krwawiące (brak wit. C).

Plamki Koplika białe plamki, umiejscowione na wysokości zębów trzonowych, na błonie śluzowej (odra).

Zęby Hutchinsona – małe, stożkowate, wyrębowate siekacze (kiła).

Próchnica zębów – demineralizacji tkanek twardych oraz rozkład gnilny organicznego podłoża zębów (rzutuje na inne narzady).

Zmiany w gardle – zaczerwienione gardło z nalotami ropnymi (angina).

Szare naloty angina błonicza.

Ropień okołomigdałkowy – trudności w połykaniu.

Zmiany zgorzelinowe migdałków – białaczka.

POSTĘPOWANIE

Przy wszystkich zmianach dokładne pielęgnowanie i ścisłe stosowanie się do zaleceń lekarza. Przy bolesności – pokarmy miękkie, papkowate, płynne, o wysokiej wartości odżywczej.

Przy nadmiernym gromadzeniu się śliny – podać pociętą w kawałki ligninę i miskę nerkowatą.

Przy zmianach uniemożliwiających przyjmowanie pokarmów i napojów drogą doustną – nawadnianie i odżywianie organizmu drogą pozajelitową (zgłębnik przez nos).

Przy próchnicy – uświadomienie o czystości j. ustne, prawidłowym odżywianiu, leczeniu.

DOLEGLIWOŚCI ZE STRONY UKŁ. POKARMOWEGO

Czkawka – podrażnienie nerwu przeponowego, wywołującego skurcz przepony ze skurczem strun głosowych. Przyczyny: szybkie jedzenie i picie, jedzenie zbyt suchych pokarmów bez popijania, nagła zmiana temperatury otoczenia, intensywny śmiech.

Postępowaniewstrzymanie oddechu na głębokim wdechu i podniesieniem kończyn górnych.

Odbijanie – wydalanie przez usta połkniętego powietrza: puste lub pozostawiające nieprzyjemny zapach (nadkwasota).

Zgaga – uczucie pieczenia w przełyku (podrażnienie błony śluzowej przełyku treścią pokarmową).

Zmiany łaknienia i pragnienia chorego występują prawie we wszystkich chorobach.

Postępowanie – indywidualne zalecenia żywieniowe: głodówka (może trwać ok. 3 doby, nawadnianie drogą pozajelitową, po zabiegach); dieta płynna (stosowana po głodówce, obejmuje gorzką herbatę, wywary jarzynowe i mięsne; dieta papkowata (przecierane ziemniaki, jarzyny, owoce, budynie, kremy, mielone mięso); dieta specjalna (trwa krótko, obejmuje jeden rodzaj produktu, np. mleczna, owocowa); diety związane ze schorzeniem (specjalne) (dieta wrzodowa, wątrobowa, nerkowa, cukrzycowa, bezbiałkowa); dieta normalna 9bez specjalnych zaleceń dietetycznych).

Nudności i wymioty są odruchem polegającym na wyrzucaniu zawartości żołądka przez przełyk i jamę ustną.

Nudności – zwiastują wymioty. Jest to uczucie subiektywne, na które mogą się składać: złe samopoczucie, osłabienie, poty, bladość, zwiększone wydzielanie śliny, spadek ciśnienia krwi i przyśpieszenie tętna.

Wymioty – wiążą się najczęściej ze schorzeniami żołądka lub z zakażeniem bakteryjnym, zatruciem organizmu, niedrożnością przewodu pokarmowego.

Treść wymiotów – ostatni posiłek, sok żołądkowy, z domieszką żółci, kałowe (niedrożność), krwawe (choroba wrzodowa, rak żołądka).

Postępowanie:

    • zabezpieczenie w miskę nerkowatą, pociętą ligninę, wodę do płukania,

    • pomoc w czasie wymiotów: chory siedzący – podtrzymanie głowy, leżący – zwrócenie głowy na bok, przyłożenie miski do policzka, wypłukanie jamy ustnej,

    • przy krwotoku z żołądka - wezwać lekarza, chorego ułożyć płasko, podłożyć wałek pod kolana, (zmniejszenie napięcia mięśni brzusznych), na okolicę żołądka dać worek z lodem, nie podawać niczego doustnie, uspokoić chorego, usuwać jak najszybciej ślady wymiotów.

    • W przypadku wymiotów towarzyszącym bólom w jamie brzusznej, nie stosować gorącego termoforu (wyrostek).

Wzdęcia – występują wskutek zatrzymania gazów w jelitach lub ich niedostatecznego wydalania. Towarzyszą zwiększonemu powstawaniu gazów przy wzmożonych procesach gnilnych, zwężeniu lub niedrożności jelit, porażeniu jelit.

Postępowanie:

  • poznać przyczynę,

  • ograniczenie podawania produktów białkowych i węglowodanowych,

  • stosowanie zabiegów pobudzających ruch robaczkowy jelit: ogrzewanie powłok brzusznych, wlewanie ciepłej gliceryny lub oliwy do odbytnicy, kroplowe wlewy doodbytnicze, sucha rurka doodbytnicza.

OBESRWOWANIE STOLCA

Prawidłowy stolec jest wydalany 1-2 razy dziennie, uformowany w walec, konsystencji zbitej, ale nie twardej, koloru brązowego. Składa się z nie przyswojonych przez organizm resztek pokarmowych, soków trawiennych, nabłonka jelitowego, flory bakteryjnej i niedużej ilości śluzu.

Odchylenia od normy

Cuchnący stolec – stany ropne, rozpadowe, występujące przy spożywaniu dużej ilości białka, które wzmaga procesy gnilne.

Ilość masy kałowej – zwiększa się u ludzi spożywających duże ilości błonnika w pokarmach oraz źle trawiących (niedobór enzymów).

Kształt stolca – zmieniony przy zwężonym świetle końcowego odcinka, przy zaparciach.

Barwa kału – zależy od barwników żółciowych, pokarmów (buraki -czerwony, jagody, szpinak – czarny), leków (żelazo- czarny, papka barytowa – biały). Przy krwawieniach z p. pok. W zależności od odcinka: górny- czarny, dolny – z krwią.

Śluz w stanach zapalnych.

Biegunki – kał o konsystencji rzadkiej, częściej niż 2x na dobę. Przyczyny: środek przeczyszczający, podniecenie nerwowe, strach, błędy dietetyczne, zakażenie bakteryjne, niestrawność jelitowa.

Zaparcia – oddawanie stolca zbitego i twardego, rzadziej niż 2x. Przyczyny: zmiany chorobowe, nieodpowiedni tryb życia, niewłaściwe odżywianie, lekceważenie odruchu wydalania, gdy występuje parcie.

POSTĘPOWANIE

  • zorientowanie się jak często pacjent oddaje stolec, czy nie ma odchyleń od normy,

  • przy biegunkach – przestrzeganie zaleconej diety,

  • przy zaparciach – usunąć przyczynę, uregulowanie trybu życia, regularne jedzenie, zażywanie ruchu, stosowanie gimnastyki, przestrzeganie oddawania stolca o tej samej porze. Specyfika u osób starszych i leżących.

Pasożyty w stolcu (owsica, glistnica) – badanie kału w laboratorium na obecność pasożytów, leczenie.

POMOC CHOREMU W WYDALANIU KAŁU I GAZÓW 5

Zabiegi:

  • lewatywa oczyszczająca,

  • płukanie jelit, wprowadzenie gliceryny do odbytnicy,

  • założenie suchej rurki do odbytnicy,

  • przyśpieszony, doodbytniczy wlew kroplowy,

  • stosowanie ciepła na brzuch.

Lewatywa oczyszczająca (enema, klizma) – polega na wlewaniu płynu do jelita grubego w celu wywołania wypróżnienia. Mechanizm działania lewatywy polega na rozmiękczeniu mas kałowych, podrażnieniu zakończeń nerwowych w ścianie jelita co ułatwia wydalanie kału.

Przybory:

  • wlewnik, czyli irygator – miarowy pojemnik na 1-2 l. przeznaczonego do wlewania, z wylotem u dołu, na który zakłada się dren gumowy o przekroju od 1 do 1,5 cm, długości 1 m;

  • kanka doodbytnicza (rektalna) – ok. 10 cm długości, wykonana z twardej masy, z jednej strony tępo zakończona, z drugiej ma rozszerzone zgrubienie, na które nakłada się koniec drenu połączonego z wlewnikiem (przed włożeniem do odbytnicy należy ją natłuścić); włożyć ją na głębokość 7 cm;

  • miska nerkowata;

  • papier toaletowy;

  • basen;

  • gumowe rękawiczki;

  • serweta do przykrycia tacy.

Płyny używane do płukania:

  • woda mydlana w ilości 1-2 litry, o temp. 400C (tj. wyższej od temp. Panującej w jelicie grubym) lub o temp. 370C (tj. niższej niż w jelicie grubym);

  • w celu wykonania lewatywy o intensywniejszym działaniu można dodać jednego z następujących środków: pół szklanki oliwy, dwie łyżki soli, naparu z liści senesowych, naparu z rumianku, łyżeczki soli z łyżką octu.

Uwaga! Obecnie można nabyć w aptekach gotowy preparat do lewatywy, w jednorazowych zbiornikach z odpowiednią końcówką (kanką).

Ułożenie chorego do zabiegu:

  • w pozycji bocznej,

  • w pozycji grzbietowej,

  • na podłożonym basenie.

Technika wykonania:

  • poinformowanie o zabiegu i przygotowanie chorego,

  • upewnić się czy chory utrzymuje dobrze wodę wlewaną do odbytnicy,

  • założenie kanki do odbytnicy, po uprzednim natłuszczeniu,

  • wlewanie płynu do odbytnicy, jeżeli nie ma specjalnych zaleceń, wlewnik unieść na wysokość 50-80 cm ponad łóżko; utrzymanie wody ułatwia zmniejszenie napięcia mięśni brzusznych poprzez spokojne i głębokie oddychanie przez usta;

Wytyczne do przestrzegania:

  • zabieg wykonać w odpowiednim czasie, nie bezpośrednio po jedzeniu,

  • w trakcie lewatywy obserwować, czy chory utrzymuje wodę; przy dużym parciu, przerwać na krótko wlewanie,

  • kończąc wlewanie, pozostawić na dnie irygatora tyle wody, aby wylot był nią pokryty,

  • po skończonym zabiegu wyjąć kankę z odbytnicy przez papier, trzymać ją skierowaną w dół, odłączyć od drenu,

  • polecić choremu utrzymać wlany płyn jak najdłużej,

  • sprawdzić czy zabieg był skuteczny.

Płukanie jelit – polega na kolejnym wlewaniu i wypuszczaniu kilku litrów wody wprowadzonej przez odbytnicę do jelita grubego, w celu :

  • dokładnego oczyszczenia jelita grubego przed zabiegiem operacyjnym,

  • pobudzeniu ruchu robaczkowego jelit i usunięciu gazów oraz mas kałowych przy uporczywych zaparciach,

  • usunięciu bakterii i toksyn z jelita grubego.

Płukanie jelit można wykonać za pomocą specjalnego urządzenia; przez trzykrotne powtórzenie lewatywy oczyszczającej; za pomocą lejka, poprzedzając zabieg wykonaniem wlewu oczyszczającego.

Wprowadzenie gliceryny do odbytnicy – polega na wlewaniu gliceryny, oliwy lub parafiny (30-100ml) za pomocą strzykawki Janeta, w celu:

  • rozmiękczenia mas kałowych,

  • pobudzenia ruchu robaczkowego jelit i ułatwienia wydalania gazów.

Założenie suchej rurki do odbytnicy – polega na włożeniu do odbytu gumowej kanki rektalnej; drugi koniec kanki wkłada się do kaczki na mocz (można ją do połowy napełnić wodą z dodatkiem KmnO+4), w celu ułatwienia odejścia gazów przez rozwarcie zwieracza odbytu.

Przyśpieszony kroplowy wlew doodbytniczy – polega na wlewaniu kroplami zleconego płynu (0,9 lub 10% roztwór NaCl) do odbytnicy, w celu pobudzenia ruchu robaczkowego jelit i ułatwienie wydalania gazów.

Inne zabiegi ułatwiające wydalanie gazów:

    • nagrzewanie powłok brzusznych ciepłem suchym (ciepły termofor) lub wilgotnym (gorący kompres pod ceratką).



Układ moczowy6

To kompleks narządów i dróg, których zadaniem jest wytwarzanie moczu i wydalanie go poza ustrój. Wytwarzanie moczu jest procesem polegającym na oczyszczaniu krwi; mocz jest produktem tego oczyszczania. Odbywa się ono w nerkach, stanowiących podstawową część układu. Ponadto obejmuje moczowody, pęcherz moczowy i cewkę moczową.


Nerki

Są narządem parzystym, długości 11, a szerokości 6 cm, leżącym w tylnej części brzucha, w okolicy lędźwiowej. Mają kształt fasoli i znajdują się po prawej i lewej stronie kręgosłupa.

Najważniejszą czynnością nerki jest utrzymanie stałego składu i objętości płynów ustrojowych, a pierwotnie krwi, z której powstają inne płyny. Wpływ na tę czynność ma wydalanie moczu.

Nerki wytwarzają też dwa hormony: erytropoetynę, która pobudza wytwarzanie krwinek czerwonych i reninę, która pomaga w pobudzaniu skurczu łożyska naczyniowego.

Wydzielanie moczu przez zdrową nerkę powoduje:

  • utrzymanie właściwej zawartości wody we krwi,

  • utrzymanie właściwego stężenia elektrolitów we krwi: jonów sodowych, potasowych i chlorkowych,

  • utrzymanie prawidłowej równowagi kwasowo-zasadowej krwi wyrażanej jako pH,

  • wydalanie produktów zbędnych, powstających w czasie przemian metabolicznych (głównie mocznika), leków i innych substancji toksycznych.

Pojedynczą jednostką czynną nerki jest nefron, w każdej nerce znajdują się tysiące nefronów. Biorą one udział w ważnych czynnościach: przesączanie i wchłanianie zwrotne, wydzielanie, których wynikiem jest powstanie moczu.

Przesączanie (filtracja) odbywa się w kłębuszku każdego nefronu. Ciśnienie krwi w naczyniach włosowatych kłębuszków jest wyższe niż w innych narządach ustroju, gdyż średnica tętniczki wstępującej jest większa niż zstępującej, dlatego woda i drobne cząsteczki są zmuszone do wyjścia z naczynia krwionośnego do torebki kłębuszka (Bowmana). Przez jej ściany nie przechodzą tylko białka osocza oraz krwinki. Skład moczu pierwotnego jest bardzo zbliżony do składu osocza. W ciągu dnia obie nerki przesączają 170 l. płynu.

Wchłanianie zwrotne (resorbcja)

Przesącz (mocz pierwotny) z torebki kłębuszka (Bowmana) przechodzi przez cewki (kanaliki) nefronu i w nich różne cząsteczki (glukoza, aminokwasy, sód, woda), są wchłaniane z powrotem do łożyska naczyniowego. Cewki nefronu tworzą długą pętlę (Henlego), która wchodzi głęboko w rdzeń nerki w kierunku piramidy. Na każdym końcu pętli nefronu cewka jest pozwijana, co znacznie zwiększa powierzchnię kontaktu między cewką a naczyniami, aby mogło nastąpić konieczne wchłanianie zwrotne. Proces ten zapewnia, że substancje odżywcze, mające znaczenie (glukoza, aminokwasy), są wchłaniane razem z odpowiednią ilością wody i różnych jonów, zwłaszcza sodu, potasu, chloru i wapnia utrzymując właściwy bilans w organizmie. Substancje niepotrzebne, łącznie z mocznikiem i kreatyniną, nie są wchłaniane zwrotnie i pozostają w płynie, którym jest mocz.

Wchłanianie zwrotne wody jest kontrolowane przez hormon antydiuretyczny (ADH wytwarzany w tylnym płacie przysadki w odpowiedzi na zagęszczenie krwi, które jest regulowane przez komórki osmoreceptorów w podwzgórzu), który decyduje o przepuszczalności dystalnej części cewek krętych i cewek zbiorczych.

Wydzielanie (sekrecja)

W czasie sekrecji do powstającego moczu dodatkowo usuwa się jeszcze pewne szkodliwe substancje, np. resztki hormonów sterydowych, jony H+ , część leków, np. penicylinę, sulfonamidy. Wydzielanie jonów H+ prowadzi do zakwaszania moczu. Proces ten pomaga w utrzymaniu stałego pH krwi – nerka jest więc buforem równowagi kwasowo-zasadowej krwi.

Filtracja, resorbcja i sekrecja prowadzą do powstania moczu ostatecznego, o stężeniu wyższym niż krew (hipertonicznego).

Moczowody

Są przewodami mięśniowymi długości około 25 cm, które czynnie prowadza mocz z nerek do pęcherza. Małe ilości moczu są przemieszczane w moczowodzie przez falą perystaltyczną, która jest wywoływana przez „stymulator” w nerkowym końcu moczowodu. Mocz powstający w cewkach nerkowych przechodzi do cewek zbiorczych, które otwierają się do brodawek nerkowych. Mocz przedostaje się do kielichów, a następnie miedniczek nerkowych.

Pęcherz i cewka moczowa

Pęcherz jest workiem mięśniowym, w którym zbiera się mocz, cewka moczowa jest przewodem, przez który mocz przechodzi z pęcherza na zewnątrz organizmu. Mięsień pęcherza (wypieracz) składa się z przeplatających się wiązek mięśni gładkich. U podstawy włókna tworzą zwieracz wewnętrzny, którego napięcie jest regulowane przez nerwy współczulne i przyswspółczulne.

U zdrowego człowieka wydalanie moczu jest kontrolowane i zależne od woli. W miarę wyoełniania się pęcherza ciśnienie rośnie. Fale skurczowe pojawiają się w warstwie mięśniowej, pobudzają receptory ciśnieniowe, które wysyłają sygnały do mózgu, gdzie notowana jest potrzeba oddania moczu.
1   2   3

Powiązany:

Charakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika iconCharakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika

Charakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika iconFunkcjonowanie osób z objawami chorobowymi ze strony układu krąŻenia I oddychania oraz postępowanie opiekuńcze

Charakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika iconObserwowanie osób z objawami chorobowymi ze strony narząDÓw zmysłÓw I skóry – opieka

Charakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika iconGdy twoje dziecko ma zakażenie układu moczowego co to jest zakażenie układu moczowego (zum)?

Charakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika iconPielęgnacja w schorzeniach układu moczowego

Charakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika iconSkrypt z układu pokarmowego

Charakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika iconJak nie dać się infekcjom układu moczowego

Charakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika iconZadania dotyczące układu pokarmowego Zadanie 1

Charakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika iconCranberry ( ż urawina amerykańska) jak uchronić się przed jesiennym zakażeniem układu moczowego?

Charakterystyka osób z objawami chorobowymi układu pokarmowego I moczowego. ŁAgodzenie objawóW, zabiegi, technika iconProbiotyk wpływający na funkcjonowanie układu pokarmowego lek med. Albert Czolko

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom