Żywienie do- I pozajelitowe (seminarium 8)




Pobierz 293.44 Kb.
NazwaŻywienie do- I pozajelitowe (seminarium 8)
Data konwersji30.09.2012
Rozmiar293.44 Kb.
TypDokumentacja
ŻYWIENIE DO- I POZAJELITOWE (SEMINARIUM 8)

Kinga Szczepanek

LECZENIE ŻYWIENIOWE to podawanie drogą pozajelitową lub dojelitową (lub obiema jednocześnie), substratów energetycznych i azotu, w ilościach pokrywających aktualne potrzeby chorych, którzy nie mogą odżywiać się normalnie lub odżywiają się w sposób niedostateczny.


ROZPOZNANIE I OCENA RODZAJU NIEDOŻYWIENIA

Niedożywienie występuje u 30-50% chorych przyjmowanych do szpitali i u około 70% spośród nich pogłębia się w ciągu pierwszych 10-14 dni hospitalizacji. Można temu zapobiec jedynie poprzez wczesne rozpoznanie niedożywienia towarzyszącego chorobie i zwrócenie uwagi na odżywianie się pacjenta już po przyjęciu do szpitala.

POWSZECHNIE STOSOWANE KRYTERIA NIEDOŻYWIENIA:

  • BMI <20

  • Utrata masy ciała >10% w ciągu 6 miesięcy

  • Stężenie białka całkowitego < 60 g/l

  • Stężenie albumin < 32 g/l

  • Stężenie prealbuminy < 11 mg/dl

  • Liczba limfocytów (TLC) < 1500 /ml krwi

RODZAJE NIEDOŻYWIENIA:

MARASMUS (SIMPLE STARVATION, przewlekłe niedożywienie białkowo-kaloryczne) jest to przewlekłe niepowikłane głodzenie, którego typowym przykładem jest anorexia nervosa.

W trakcie głodzenia dochodzi do zmniejszenia: masy ciała, wskaźników antropometrycznych oraz wskaźników immunologicznych. Natomiast stężenie białka i albumin utrzymuje się na prawidłowym poziomie. W przypadku tego typu niedożywienia możliwa jest poprawa stanu ogólnego oraz odżywienia poprzez żywienie zbilansowaną dietą drogą przewodu pokarmowego (doustnie lub przez zgłębnik).

KWASHIORKOR (STRESS STARVATION) Jest następstwem ostrej choroby, urazu, zakażenia, zabiegu operacyjnego u chorego źle odżywionego. Najbardziej narażeni są: dzieci, chorzy z nadwagą i otyłością (BMI >30). Niedożywienie charakteryzuje się zmniejszeniem stężenia albumin w osoczu, upośledzeniem odporności komórkowej, obrzękami, zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej. Poprawa stanu możliwa jest tylko poprzez szybkie włączenie żywienia pozajelitowego w warunkach szpitalnych.

MIESZANE Obserwujemy spadek masy ciała oraz stężenia białek w surowicy, a także zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej. Obserwowane często u chorych w fazie katabolizmu, nie otrzymujących dostatecznej podaży białka i substancji energetycznych, u chorych z niedożywieniem typu marasmus po przebytej operacji lub u wyniszczonych chorych po urazie czy operacji, u których niedożywienie nie zostało rozpoznane i leczone we wczesnym okresie. Jeżeli przeważa niedożywienie typu kwashiorkor - leczeniem z wyboru jest żywienie pozajelitowe.


CZY CHOROBA NAPRAWDĘ ZMNIEJSZA ZAPOTRZEBOWANIE ORGANIZMU NA SKŁADNIKI ODŻYWCZE? NIE – choroba i uraz mogą zwiększyć zapotrzebowanie energetyczne nawet o 15-100%


JAK POLICZYĆ ZAPOTRZEBOWANIE?

Na całkowity wydatek energetyczny (Total energy expenditure, TEE) składają się:

• spoczynkowy wydatek energetyczny (resting energy expenditure, REE)

• wydatek energetyczny indukowany dietą (diet induced energy expenditure, DEE)

• wydatek energetyczny indukowany wysiłkiem (activity induced energy expenditure, AEE)

Spoczynkowy wydatek energetyczny (REE) – energia potrzebna do utrzymania funkcji niezbędnych do zachowania homeostazy: zachowanie gradientu jonów po obu stronach błon komórkowych, metabolizm (np. ciągła synteza i rozpad protein), oddychanie, praca serca, termogeneza, podstawowa czynność przewodu pokarmowego.

W spoczynku - prawie 60% REE jest wykorzystywane przez: serce, nerki, mózg i wątrobę (narządy te - to tylko 5% masy ciała).

Gorączka – wzrost wydatku energetycznego o 10-15% na każdy stopień C.


Przykład obliczania zapotrzebowania energetycznego

RÓWNANIE HARRISA-BENEDICTA:

• Mężczyźni: REE = 66.5 + (13.8 x waga) + (5.0 x wzrost) - (6.8 x wiek)

• Kobiety: REE = 655.1 + (9.6 x waga) + (1.8 x wzrost) - (4.7 x wiek)


JAKIE SKŁADNIKI ODŻYWCZE SĄ POTRZEBNE?

GŁÓWNE SUBSTRATY ENERGETYCZNE:

Węglowodany - 4 kcal/g (glukoza, maltodekstryna, skrobia, glikogen). Tłuszcze - 9 kcal/g (tłuszcz, emulsje tłuszczowe). Białka - 4 kcal/g (mięso, kazeina, serwatka, białka roślinne) – (ALE ich wbudowanie pochłania ilość energii równą ilości uzyskanej z metabolizmu).

ORAZ: WODA, witaminy, mikroelementy, pierwiastki śladowe.

JAK POLICZYĆ ZAPOTRZEBOWANIE NA:

BIAŁKO (Aminokwasy - AA):

Niemowlę 2.4 g/kgm.c./dobę, dorosły: 0.75 - 0.8 g/kgm.c./dobę.

Choroba i rekonwalescencja: 1.0 - 2.0 g/kg m.c./dobę.

Przeliczenie wartości aminokwasów (AA) na azot (N): AA = 6,25 x N

ENERGIĘ POZABIAŁKOWĄ:

Dorośli: 25-35 kcal/kg m.c./dobę, niemowlęta: 110-120 kcal/kg m.c./dobę (rosną).

W ciężkiej chorobie 20-25 kcal/kg m.c./dobę.

Energia POZABIAŁKOWA pochodzi z: węglowodanów (zalecana zawartość w diecie 50-65%), tłuszcze (zalecana zawartość w diecie 35-50%).

Dla właściwego wykorzystania białka niezbędna jest adekwatna podaż kalorii niebiałkowych. Prawidłowe proporcje między podażą kalorii niebiałkowych i białek wyznacza WSKAŹNIK KALORII NIEBIAŁKOWYCH (WSPÓŁCZYNNIK Q)

Q = 80 -180 kcal/gN

PRZYKŁAD: dla pacjenta ważącego 70 kg przy średniej intensywności choroby:

(0.15 g N x m.c.) x 150  ilość kalorii niebiałkowych na dobę

Czyli (0.15 x 70) x 150 = 10.5 g N (w ten sposób opisywane są fabryczne worki trójkomorowe) x 150 kcal = 1575 kilokalorii niebiałkowych na dobę w 2100 ml płynu (30 ml x 70 kg).


WODA

Średnie zapotrzebowanie dobowe to 30-40 ml/kg m.c./dobę.

ALE - zapotrzebowanie pacjenta w specyficznych sytuacjach może wzrastać – nawet do 10l/dobę (w początkowej fazie OZT, oparzeniach) – zawsze należy monitorować stan pacjenta (diureza, OCŻ).

Wszystkie procesy w żyjących komórkach zwierzęcych są uzależnione od ciągłego dostarczania substratów potrzebnych do wytwarzania fosforanowych związków wysokoenergetycznych (np. ATP). Można przyjąć, że masa hydrolizowanego w ciągu doby ATP odpowiada masie ciała pacjenta, niedostateczne wytwarzanie ATP prowadzi do nieodwracalnej destrukcji całego organizmu w czasie < 1 minuty.

(Zawsze przed włączeniem żywienia należy wyrównać zaburzenia elektrolitowe – zespół ponownego odżywienia – nakarmienie więźniów obozów koncentracyjnych powodowało ich śmierć z powodu bloku metabolicznego).


ODPOWIEDŹ NA USZKODZENIE:

Paradoksem odpowiedzi metabolicznej na uszkodzenie jest to, że jest ona niezbędna, aby dostarczyć substraty konieczne do przeżycia, ale w krańcowych przypadkach może powodować taką dysfunkcję i takie zniszczenie tkanek, że stanowi zagrożenie dla życia.

MINIMALNA ILOŚĆ GLUKOZY POTRZEBNA ORGANIZMOWI W STRESIE / PO URAZIE!!!

W naszym organizmie występują tkanki, które w stanie stresu pourazowego metabolizują wyłącznie glukozę: mózg (około 120-150 g), a także erytrocyty, tkanka limfatyczna, szpik, tkanka ziarninowa!!! (GOJĄCE SIĘ RANY) (około 40g).

Minimalna dobowa podaż to około 200g glukozy. Jedynym substratem glukoneogenezy dla organizmu po urazie (zabieg operacyjny, oparzenie, chory w Oddziale Intensywnej Terapii) są aminokwasy. Do wyprodukowania 200 g glukozy organizm zużywa około 200 g aminokwasów, czyli około 600 g mięśni.

Białka mięśni ulegają rozpadowi dodatkowo, na potrzeby syntezy białek ostrej fazy w wątrobie oraz syntezy białek układu odpornościowego, które mają miejsce w trakcie reakcji na uraz.

W ciężkiej posocznicy (jeśli nie prowadzi się leczenia żywieniowego) może dojść do utraty nawet do KILOGRAMA mięśni na dobę!!!


Według tradycyjnego podziału sir Davida Cuthbersona, REAKCJA METABOLICZNA NA STRES, składa się z następujących etapów:

  • Odpływ lub wczesna faza wstrząsu ze zmniejszoną przemianą materii.

  • Przypływ lub faza katabolizmu (przemiana materii jest znacznie zwiększona, interwencja żywieniowa na tym etapie choroby może tylko utrzymać stan odżywienia organizmu, usunąć element głodzenia, ale nie samą odpowiedź kataboliczną).

  • Faza rekonwalescencji lub anaboliczna (tylko w tym okresie może dochodzić do odbudowy utraconych tkanek).

Cuthberson DP. Post-shock metabolic response. Lancet. 1942;1:433437.


W odpowiedzi na uraz organizm uwalnia:

  • Hormony: aminy katecholowe, kortyzol, glukagon.

  • Mediatory stanu zapalnego: Il 6, TNFα.

Wszystkie te substancje nasilają wątrobową glukoneogenezę powodując HIPERGLIKEMIĘ (którą nasila, pojawiająca się również po urazie, INSULINOOPORNOŚĆ).

Hiperglikemia wpływa na wiele szlaków metabolicznych i układów organizmu powodując:

  • wzrost częstości zakażeń

  • kwasicę

  • polineuropatię

  • nadmierną krzepliwość

  • upośledzenie fibrynolizy.



DO ELEMENTÓW KOMPLEKSOWEGO POSTĘPOWANIA MAJĄCEGO NA CELU ZAPOBIEGANIE NIEKORZYSTNYM SKUTKOM URAZU NALEŻĄ:

  • Zapobieganie insulinooporności i hiperglikemii pooperacyjnej (kontrola glikemii)

  • Minimalna inwazyjność zabiegu operacyjnego (niewielkie cięcie, brak drenów, mała utrata krwi)

  • Zmniejszenie stresu, optymalne leczenie bólu (znieczulenie zewnątrzoponowe)

  • Przedoperacyjne przygotowanie metaboliczne, szybkie żywienie po zabiegu

  • Szybka mobilizacja

  • Leczenie zakażeń



ZNIECZULENIE ZEWNĄTRZOPONOWE (cewnik z.o. w odcinku piersiowym) najkorzystniejsze przy do wykonywaniu blokady jest zastosowanie leków znieczulających miejscowo.

Włączenie leczenia przeciwbólowego (cewnik zewnątrzoponowy) przed rozpoczęciem zabiegu, zmniejsza częstość pooperacyjnej insulinooporności o ok. 40% (Uchida I. et al. Effect of epidural analgesia on postoperative insulin resistance as evaluated by insulin clamp technique. Br J Surg, 1988. 75(6): p. 557-562)

Uwalnianie KA w trakcie zabiegu jest regulowane dwoma drogami:

  • stymulacja ogólna - stres związany z urazem (nadnercza unerwiane są przez zakończenia nerwowe z segmentów Th5-Th11)

  • stymulacja miejscowa - zakończenia nerwów współczulnych - otrzewna (jelito cienkie unerwienie z poziomów Th9-Th12, okrężnica Th11-L2).

Blokada stymulacji aferentnej (lek znieczulający miejscowo) zmniejsza stężenie KA we krwi. (Tsui H et al. Attenuation of adrenocortical response to upper abdominal surgery with epidural blocade. Br J of Surgery, 1983. 70: p.122-124)

Przedoperacyjne przygotowanie metaboliczne

Podażczystychpłynów przed zabiegami - jest bezpieczna - nie ma jednak wpływu na rezerwy węglowodanów oraz ich metabolizm. Soreide E. et al. Pre-operative fasting guidelines: an update. Acta Anest Scan 2005: 49: 1041-1047

W porównaniu z nocnym głodzeniem i placebo, doustna podaż napoju zawierającego węglowodany, poprawia samopoczucie pacjenta przed operacją (zmniejsza niepokój, likwiduje uczucie głodu).

Jak wykazały badania, żołądek jest pusty po 90 minutach od spożycia czystych płynów (!!! dotyczy chorych operowanych w trybie planowym, bez zaburzeń opróżniania żołądka np. cukrzyca!!!). Nygren J, et al. A carbohydrate-rich drink reduces preoperative discomfort in elective surgery patients, Anesth Analg 2001;93: 134450.

AKTUALNE WYTYCZNE DOTYCZĄCE GŁODZENIA PRZED ZABIEGAMI OPERACYJNYMI ZALECAJĄ POWSTRZYMANIE SIĘ OD PRZYJMOWANIA CZYSTYCH PŁYNÓW PRZEZ 2 GODZINY PRZED ZABIEGIEM OPERACYJNYM. POKARMY STAŁE6 GODZIN GŁODZENIA.

Zalecenia te dotyczą chorych operowanych w trybie planowym, bez zaburzeń opróżniania żołądka spowodowanych np. rozrastającym się guzem.

Doustna podaż napoju zawierającego węglowodany, zamiast nocnego głodzenia, redukuje pooperacyjną insulinooporność o 50%. Soop M. et al. Preoperative oral carbohydrate treatment attenuates immediate postoperative insulin resistance. Am J Physiol Endocrinol Metab, 2001.280(4):p.E576-83

Prawidłowa reakcja tkanek organizmu na działanie insuliny skutkuje normalizacją poziomu glikemii, a co za tym idzie:

  • Redukcją śmiertelności

  • Prawidłowym gojeniem się ran

  • Zmniejszeniem częstości zakażeń

  • Mniejszym ryzykiem niewydolności nerek

Van den Berghe et al., Intensive insulin therapy in the critically ill patients. N Eng J Med, 2001.345 (19): p. 443-450

Przedoperacyjna doustna podaż węglowodanów powodowała utratę mniejszej ilości masy mięśniowej w porównaniu z placebo (p<0.05) u pacjentów po dużych zabiegach w zakresie jamy brzusznej. Yull KA et al. The administration of an oral carbohydrate-containing fluid prior to major elective upper-gastrointestinal surgery preserves scelatal muscle mass postoperativelya randomised clinical trial. Clin Nutr, 2005. 24 (1):p.32-7

A W INNYCH BADANIACH WYKAZANO:

Szybszy powrót siły mięśniowej. Henriksen M.G. et al. Effects of preoperative oral carbohydrates and peptides on postoperative endocrine response, mobilization, nutrition and muscle function in abdominal surgery. Acta Anaest Scand, 2003. 47(2): p.191-9


DROGI PODAŻY ŻYWIENIA:

ŻYWIENIE DOJELITOWE (ENTERAL NUTRITION)

ZALETY ŻYWIENIA DOJELITOWEGO:

  • brak atrofii kosmków jelitowych

  • utrzymana bariera jelitowa

  • brak translokacji bakteryjnej

  • niższy koszt

WSKAZANIA:

  • zaburzenia połykania!!! (udar, uraz, nowotwory głowy i szyi)

  • nowotwory górnego odcinka przewodu pokarmowego

PRZECIWWSKAZANIA:

  • rozlane zapalenie otrzewnej

  • niedrożność mechaniczna i porażenna

  • ciężka biegunka / nieustępliwe wymioty

  • przetoki przewodu pokarmowego z dużą utratą płynów

  • zaburzenia czynności jelit

  • wstrząs

Żywienie dojelitowe możemy podawać przy pomocy: ZGŁĘBNIKA (sonda dożołądkowa, dojelitowa) i PRZETOKI ODŻYWCZEJ (PEG, gastrostomia).

DROGĄ DOŻOŁĄDKOWĄ można podawać dietę przemysłową (ale też zwykłą miksowaną dietę kuchenną) pod postacią BOLUSÓW (200-300 ml kilka razy dziennie) lub WLEWU CIĄGŁEGO.

Natomiast DO JELITA podajemy wyłącznie sterylne odżywki i płyny we wlewie ciągłym (GRAWITACYJNIE lub przy wykorzystaniu POMPY ENTERALNEJ).

Żywienie należy włączać stopniowo rozpoczynając od mniejszych przepływów diety, zwiększając jej ilość stopniowo i uważnie obserwując jego tolerancję.

POWIKŁANIA TECHNICZNE ŻYWIENIA DOJELITOWEGO:

  • przemieszczenie zgłębnika (przy podejrzeniu tego powikłania wykonujemy rtg przeglądowe jamy brzusznej z kontrastem)

  • zatkanie cewnika (około 10% powikłań, dotyczy częściej zgłębników dojelitowych), nie wolno próbować udrażniać zgłębnika przez przetykanie prowadnicą, można spróbować podać rozpuszczone w wodzie enzymy trzustkowe, coca-colę lub sok jabłkowy)

  • przypadkowe usunięcie zgłębnika (u pacjentów w ograniczonym kontakcie, niespokojnych, pobudzonych)

  • ból nosa i gardła na przebiegu sondy, odleżyny i martwica związana z uciskiem, krwawienia – zdarzają się częściej w przypadku sond o większej średnicy, twardych, długotrwale utrzymywanych)

  • stany zapalne przełyku (nawet owrzodzenia!)



INNE POWIKŁANIA ŻYWIENIA DOJELITOWEGO

Najczęściej spotykanym powikłaniem jest BIEGUNKA, która może być skutkiem:

  • nadmierną szybkością podaży

  • wysokiej osmolarności diety

  • niewystarczającego ogrzania diety

  • zakażenia diety

  • rozwoju bakterii w jelitach

  • podawaniem innych leków!!! (antybiotyki, leki hamujące wydzielanie żołądkowe, preparaty zawierające Mg)

Najcięższym powikłaniem jest ASPIRACJA DIETY

SPOSOBY ZAPOBIEGANIA ASPIRACJI:

  • Kontrola radiologiczna położenia końca zgłębnika żywieniowego

  • Uniesienie wezgłowia łóżka do 30o !!!!

  • Ocena zalegania w żołądku. Przed każdym podaniem nowej porcji należy zaaspirować treść z żołądka (sprawdzić, czy nie pojawia się zaleganie). Po każdym podaniu dokładnie przepłukuje się sondę.

  • Jeżeli zaleganie żołądkowe przed podaniem kolejnej porcji - powyżej >150ml lub przy podaży ciągłej >20% podaży godzinowej - należy wstrzymać żywienie i przeanalizować ponownie sytuację pacjenta.

  • U pacjentów nieprzytomnych preferuje się dostęp dojelitowy (mikrojejunostomia, zgłębnik nosowo-jelitowy).


Wytyczne ESPEN (European Society for Parenetral and Enteral Nutrition) dotyczące prowadzenia pacjentów w Oddziale Intensywnej Terapii:

  • Wszyscy pacjenci w OIT, u których nie jest możliwe osiągnięcie podaży doustnej pokrywającej pełne zapotrzebowanie w ciągu 3 dni, powinni otrzymywać żywienie dojelitowe.

  • W początkowej oraz ostrej fazie choroby zewnętrzna podaż energii powyżej 20–25 kcal/kg m.c./dobę może skutkować gorszymi wynikami leczenia

  • Podczas zdrowienia (fazy anabolicznej) powinno się dostarczać 25–30 kcal/kg m.c./dobę

  • Połowa pacjentów w OIT ma zaburzenia perystaltyki

  • Należy rozważyć dożylną podaż metoclopramidu lub erytromycyny u pacjentów z nietolerancją żywienia dojelitowego

  • Pacjenci ciężko niedożywieni powinni otrzymywać do 25–30 kcal/kg m.c./dzień. Jeżeli nie jest możliwe osiągnięcie tego drogą dojelitową, należy dodatkowo podać żywienie pozajelitowe.



ŻYWIENIE POZAJELITOWE (PARENTERAL NUTRITION)

WSKAZANIA:

  • brak możliwości wyrównania zaburzeń odżywienia drogą enteralną

  • konieczność hiperalimentacji

  • przeciwwskazania do żywienia dojelitowego

  • konieczność ścisłej kontroli leczenia żywieniowego

  • kontynuacja leczenia przedoperacyjnego

  • stany niedożywienia zdiagnozowane pooperacyjnie (np. ostry dyżur)

  • powikłania (przetoka, ropień, przeciek zespolenia)

  • jeżeli nie będzie możliwe włączenie diety dojelitowej pokrywającej co najmniej 60% zapotrzebowania białkowo-energetycznego w ciągu najbliższych 6 dni

PRZECIWWSKAZANIA:

  • stan septyczny

  • zakażenie cewnika

  • wstrząs (także aminy presyjne)

  • hipertrójglicerydemia (>400 mg/dl) ewentualnie TPN bez emulsji tłuszczowych

Nowoczesne żywienie pozajelitowe – zawsze all-in-one (system 1 worka)

ŻYWIENIE POZAJELITOWE MOŻE BYĆ PROWADZONE DROGĄ:

  • żył obwodowych (osmolarność nie może przekraczać 800 mosmoli, ograniczona ilość kalorii lub duża objętość, stosowane najczęściej krótkotrwale <14 dni)

  • żył centralnych (wymaga uzyskania centralnego dostępu dożylnego, długoterminowe, nie ma ograniczeń osmolarności)



POWIKŁANIA ŻYWIENIA POZAJELITOWEGO dzielą się na dwie grupy: związane z obecnością cewnika centralnego oraz powikłania metaboliczne.

Około 10% pacjentów z dojściem centralnym doświadczy powikłań związanych z założeniem lub użytkowaniem cewnika.

Powikłania związane z zakładaniem i utrzymywaniem centralnego dostępu naczyniowego to: komplikacje mechaniczne oraz septyczne.

NAJCZĘSTSZE

WCZESNE POWIKŁANIA ZAKŁADANIA CEWNIKA CENTRALNEGO:

  • zaburzenia rytmu serca

  • przypadkowe nakłucie tętnicy, rozerwanie naczyń – powstanie krwiaka

  • odma opłucnowa

PÓŹNE POWIKŁANIA ZWIĄZANE Z UTRZYMYWANIEM CENTRALNEGO DOSTĘPU NACZYNIOWEGO:

  • zatkanie cewnika

  • zakrzepy żylne

  • powikłania zatorowe

  • ZAKAŻENIE CEWNIKA I INFEKCJE ODCEWNIKOWE (najczęściej Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus aureus, Candida species)



INNE POWIKŁANIA ŻYWIENIA POZAJELITOWEGO

DO POWIKŁAŃ METABOLICZNYCH ZALICZA SIĘ:

  • Hiperglikemię i hipoglikemię

  • Retencję CO2

  • Hipertrójglicerydemię

  • Zaburzenia elektrolitowe

  • Krwawienia z niedoboru witaminy K i niedobory innych witamin




  • REFEEDING SYNDROME!!! Zespół ponownego przeładowanie glukozą (‘pełne odżywienie’) → fosforany z K+ przy udziale insuliny przechodzą do komórki → hypofosfatemia w płynie zewnątrzkomórkowym jest jednym z objawów.

BLOK METABOLICZNY NA POZIOMIE FOSFORYLACJI ATP I BIAŁEK ENZYMATYCZNYCH

OBJAWY:

  • CIĘŻKA HYPOFOSFATEMIA <0.30 mmol/l, hypokaliemia, hypomagnezemia, kwasica metaboliczna, retencja płynów.

Dochodzi do utraty integralności czynnościowej oraz anatomicznej błon komórkowych, rabdomiolizy: mięśnia sercowego, poprzecznie prążkowanych (kardiomiopatia i komorowe zaburzenia rytmu). Pojawiają się zaburzenia nerwowo-mięśniowe i krążeniowo-oddechowe, upośledzona kurczliwość przepony (przedłużony okres wentylacji zastępczej). Jednymi z pierwszych mogą być objawy neurologiczne: drgawki, neuropatie obwodowe, halucynacje. Może wystąpić hemoliza i zaburzenia przenoszenia tlenu przez erytrocyty, a także upośledzenie chemotaksji i fagocytozy oraz zaburzenia czynności płytek krwi.

Na wystąpienie tego powikłania NAJBARDZIEJ NARAŻENI SĄ: osoby wcześniej niedożywione (BMI<19, poziom prealbuminy <10mg/dl), alkoholicy, cukrzycy, pacjenci w OIT.

POSTĘPOWANIE:

  • uzupełnienie zaburzeń elektrolitowych: fosforanów, magnezu, potasu, witaminy B1

  • podaż małych objętości płynów z niewielką ilością sodu!!!

  • POWOLNE WŁĄCZANIE ŻYWIENIA - maksymalnie 100-150 g glukozy w 1 dobie (do 50% zapotrzebowania), w ciągu 3-5 dni dochodząc do należnego zapotrzebowania

  • ścisłe monitowanie (Pi, K, Mg, mocznik, gazometria, bilans płynów)



BIBLIOGRAFIA:

  1. Podstawy żywienia klinicznego, red. L. Sobotka, Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2007.

  2. Training medical doctors and students in Nutrition, Study manual. Red. R. Komsa-Penkowa, ESPEN 2005.

  3. ESPEN Guidelines for adult parenteral nutrition, Clinical Nutrition 2009; 28:359-479

  4. ESPEN Guidelines on adult enteral nutrition, British Journal of Nutrition 2007;98:253-9

  5. ESPEN Guidelines on nutrition in acute pancreatitis, Clinical Nutrition 2002;2:173-183

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Żywienie do- I pozajelitowe (seminarium 8) iconŻywienie pozajelitowe systemem jednego pojemnika

Żywienie do- I pozajelitowe (seminarium 8) iconŻywienie pozajelitowe w warunkach domowych realizowane przez poradnię gastroenterologiczną

Żywienie do- I pozajelitowe (seminarium 8) iconDr Izabela Czaja Seminarium Magisterskie 21. 12. 2008 Materiały I cytaty z seminarium

Żywienie do- I pozajelitowe (seminarium 8) iconCS1 Seminarium dyplomowe (metodyczne) Wykład/ Seminarium s. 20, ul. Szeroka 9

Żywienie do- I pozajelitowe (seminarium 8) iconSeminarium specjalizacyjne (do Seminarium magisterskiego prof. J. Uchman I dr J. Kruczkowskiej)

Żywienie do- I pozajelitowe (seminarium 8) iconPomorskie Dni Energii w Gdańsku zainaugurowano w piątek 15 kwietnia 2011 podczas seminarium: Środowisko Technologie Innowacje. Seminarium odbyło się w auli

Żywienie do- I pozajelitowe (seminarium 8) iconW dniach 23-26 kwietnia 2012 w Zakopanem odbyło się XVII seminarium Koła Naukowego. Oprócz członków Koła, w Seminarium aktywny udział wzięli przedstawicie

Żywienie do- I pozajelitowe (seminarium 8) iconŻywienie

Żywienie do- I pozajelitowe (seminarium 8) iconŻywienie człowieka

Żywienie do- I pozajelitowe (seminarium 8) iconŻywienie człowieka

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom