Transport budowlany




Pobierz 123.05 Kb.
NazwaTransport budowlany
strona2/3
Data konwersji03.10.2012
Rozmiar123.05 Kb.
TypDokumentacja
1   2   3

Bliski transport drogowy na placu budowy

Środkami transportu budowlanego wewnętrznego na najbliższe odległości na placu budowy , a częściej jeszcze na samej budowie , są : taczki jedno- idwukołowe (japonki ) z trakcją ręczną , taczki trzykołowe z trakcją mechaniczną , wózki akumulatorowe itp.

Transport taczkowy jednokołowy o trakcji ręcznej - jest stosowany na placu budowy wyłącznie jako wewnętrzny , a także na stanowiskach roboczych ( przy robotach murowych , ziemnych ,betonowych itp.) ; jest on najmniaj wydajny oraz najbardziej niszczący siły człowieka ; stosowany jest z powodu : ograniczonej przestrzeni operacyjnej na placu budowy ,przy krótkich przewozach poprzecznych w wykopach , przy dowożeniu kruszywa do kosza wsypowego betoniarki , przy rozwożeniu mieszanki betonowej , zaprawy i cegieł na rusztowaniach i stropach ; stosowany do przewozu na małe odległości .

Transport taczkowy dwukołowy za pomocą tzw.”japonek” o trakcji ręcznej - opróżnia się przez obrót dookoła osi (kół) , przy czym powinny mieć one urządzenia do unieruchamiania kół w czasie pochylania ; najwłaściwiej jest stosować , gdy załadowanie odbywa się z zasobników (np. zasobników mieszarki betonowej przy betoniarce) .

Transport taczkami silnikowymi - konstuowane są jako taczki silnikowe prowadzone przez operatora idącego pieszo , sterowane przez operatora siedzącego lub stojącego na taczce (w postaci pojazdów trzykołowych ) ; mają możliwość poruszania się po terenie bez specjalnych torów , a wyładowanie następuje sprawnie i szybko za pomocą ręcznej dźwigni lub mechanicznie ; zazwyczaj mają skrzynię przechylną do przewożenia materiałów plastycznych (mieszanka betonowa , zaprawa ) lub platformę roboczą do przewożenia materiałów sztukowych , najczęściej w pojemnikach .


Transport pionowy

Podział

Transport poinowy - pionowe podnoszenie ładunku od miejsca załadowania do miejsca wyładowania , przy czym dostarczanie ładunku do urządzenia podnośnego oraz dostarczenie ładunku na stanowiska robocze ( na stropach lub pomostach) za pomocą specjalnych urządzeń transportu poziomego .

Transport pionowo-poziomy - transport mieszany , stanowiący wypadkową transpportu pionowego i poziomego , zastępujący transport poziomy na dole i na górze oraz transport pionowy .

Specyficzne elemęty i podzespoły urządzeń transportu pionowego i pionowo-poziomego

Takimi specyficznymi elemętami i podzespołami są :

- urządzenia chwytające (zaczepy do zawieszania ładunków wszelkiego rodzaju zawierające elemęty takie , jak haki , pęta , zblocza )

- liny jako części składowe urządzeń podnośnych

- urządzenia służące do nawijania i kierowania lin ( krążki , bębny )

- wielokrążki

Haki - mogą występować jako jednorożne ( jednoramienne ) lub dwurożne ( dwuramienne ) ; każdy hak zostaje zaopatrzony w atest potwierdzający jego właściwą jakość oraz jego numer ; montuje się je w zbloczach hakowych .

Zblocze - służą do zamocowania haków ; składa się ze stalowych krążków umieszczonyhc osiowo między dwoma śrubami . Konstrukcję jażma wzmacnia płaskownik składający się z okładziny , przy czym w dolnej części wbudowany jest tzw. most , do którego podwiesza się hak zblocza . W górnej części umocowane jest ucho , do którego przytwierdzony jest nieruchomy koniec liiny wielokrążka .Podwieszony do mostu hak może się obracać dookoła osi pionowej lub dookoła osi pionowej i poziomej .

Liny stalowe - stanowią nieodłączny element większości maszyn transportu pionoowego i pionowo-poziomego ; stosowane są powszechnie także jako cięgna do kotwienia masztów , żurawi oraz jako pęta łączące haki urządzeń dźwigowych z podnoszonym lub montowanym elementem ; materiałem do wyrobu lin jest drut ośrednicy od 0,5 do 2,0 mm ze stali węglowej , przy czym wartość wytrzymałości doraź nej drutu zależy głównie od zawartości węgla i średnicy drutu.

*liny jednozwite - wykonane z drutów jednakowej średnicy , splecionych spiralnie w jednej lub kilku koncentrycznych warstwach dookoła centralnego drutu ; w zależności od liczby warstw rozróżniaa się liiny z jedną , dwiema , trzema i czterema warstwami (w budownictwie stosuje się liny spiralne zazwyczaj jednowarstwowe ) ; na ogół zbyt sztywne ,nie mają potrzebnej elastyczności dla przechodzenia przez krążki i nawijania na bębny wciągarek ; konstrukcję liny jednozwitej oznacza się jako ab ( a - liczba splotów ; b - liczba drutów w splocie )

* liny dwuzwite - najczęściej stosowane w urządzeniach tranpsportu pionowego ipionowo-poziomego oraz przy pracach montażowych ; składają się ze splotów o konstrukcji spiralnej , a te z koli z drutów ( nitek ) średnicy od 0,4 do 1,5 mm w zależności od średnicy liny ,krążków lub bębna wciągarki , na które liny te są nawijane ;sploty rozłożone są spiralnie w jednej lub paru koncentrycznych warstwach dookoła konopnego lub stalowego rdzenia ; druty w splocie i sploty mogą być skręcone w tym samym kierunku - współzwite ( nie należy stosować do podnoszenia swobodnie zawieszonych ciężarów , gdyż pod ich wpływem razwijają się samoczynnie i wprawiają w ruch obrotowy podnoszony ładunek ) lub druty w splocie skręcone są w jednym ,a sploty w drugim kierunku - przeciwzwita (typowe liiny stosowane jako wyposażenie urządzeń do transportu pionowego ; mogą być splatane z drutów o jednakowych lub różnych przekrojach ; składają się najczęściej z 6 splotów , przy czym sploty złożone są najczęściej z 19 , 37 lub 61 drutów ; konstrukcję oznacza się jako ab+c ( a - liczba splotów ; b - liczba drutów w jednym splocie ; c - liczba rdzeni - dusz - z oznaczeniem materiału rdzenia .

* liny trójzwite - powstają przez splatanie lin dwuzwitych dookoła rdzenia i noszą nazwę kabli .

Liny o przekroju zamkniętym - liny z grupy lin jednozwitych ( pojedyńczo zwitych ) ; warstwa zewnętrzna składa się z drutów o specjalnych proofilach tworzących po stronie zewnętrznej powierzchnię gładką ; stosowane jako liny nośne żurawi linowych oraz kolejek napowietrznych .

Określenie rzeczywistych naprężeń panujcych w przekroju liny stalowej stanowi skomplikowany problem gdyż poszczególne liny nie są równoległe do siebie , lecz położone pod różnymi kątami w stosunku do osi liny . Pod wpływem obciążenia powstają oprócz naprężeń rozciągających naprężenia od zginania i skręcania dlatego wielkość tych naprężeń zależy od położenia drutu w linie. Ponadto , ponieważ sploty i druty przebiegają w linie spiralnie , to pomiędzy nimi ,pod wpływem sił podłużnych , powstają również naprężenia ściskające. W momęcie rozruchu i hamowania lub w ogóle przy ruchu jednostajnym powsyają naprężenia dynamiczne.

Konserwacja i eksploatacja lin stalowych

Czas pracy lin stalowych zależy od częstotliwości ich obciążenia , konstrukcji liny , średnicy krążków oraz bębnów , na które liny są nawijane oraz od właściwej ich konserwacji. Lina stalowa ulega niszceniu stopniowemu przez zrywanie oddzielnych drutów.

Lina stalowa powinna być wycofana z eksloatacji jeżeli :

- na długości równej ośmiokrotnej średnicy liny liczba zauważonych pękniętych drutów jest większa niż 10% całkowitej liczby drutów znajdujących się w linie przeciwzwitej i 5% w linie współzwitej

- występują oznaki przerdzewienia , zerwania splotek lub inne uszkodzenia

Odługotrwałości pracy lin i jej bezpieczeństwie decyduje w znacznym stopniu ich konserwacja. Jednym z warunków dobrej konserwacji lin jest należyte ich smarowanie ,którego celem jest zmniejszenie tarcia pomiędzy poszczególnymi drutami liny ( zapobieganie szybkiemu ich ścieraniu i zużywaniu ) oraz zabezpieczenie przed korozją. Liny powinno się smarować przed wydaniem ich z magazynu , periodycznie w czasie pracy na budowie oraz przy dłuższym przechowywaniu w magazynie. Smarowania może odbywać się ręcznie lub mechanicznie. Smarowanie lin powinno odbywać się co 6 tygodni , a lin nie pracujących , leżących na składach co 36 miesięcy.

Po 1015 dniach nieprzerwanej pracy należy sprawdzić całość liny przez uważne przesuwanie wzdłuż liny dłoni osłoniętej ochraniaczem. Liny należy przechowywać w suchym ,przewietrzanym pomieszczeniu ,gdyż inaczej powstaje rdzewienie drutów i gnicie rdzenia konopnego. Nie należy składować lin bezpośrednio na ziemi , lecz rozwieszać lub składać je na drewnianej podłodze. Przy ekploatacji lin nie można dopuszczać , aby ocerała się ona o metale , tworzyła pętle przy rozwijaniu lub odwijaniu jej z bębnów. Należy również bezwarunkowo unikać szarpania podnoszonego na ,inie ładunku , co nie tylko szkodliwie wpływa na stan liny , ale stwarza możliwość jej zerwania.

Zauważone podczas pracy pęknięte pojedyńcze druty liny należy wyłamać , tak aby nie mogły one uszkodzić liny , gdy układają się w poprzek przy przechodzeniu przyz krążek lub bęben wciągarki.Należy również dopilnować prawidłowego nawijania liny na bęben wciągarki.

Krążki - stosuje się do zmiany kierunku przebiegu liny , jak również jako sprzęt do podnoszenia ładunków na małych budowach ; wykonuje się z żliwa (zwykłe krążki linowe ) lub ze stali (krążki tylko do ciężkich warunków pracy ) ; mogą być stałe , ruchome (swobodne ) oraz wyrównawcze .

Wielokrążki - stanowi połączenie dwóch rodzajów zbloczy - ruchomego i nieruchomego , przy czym krążki obydwu zbloczy obiega lina stalowa lub konopna ; są one powszechnie stosowane w urządzeniach dźwigowych stanowiąc ich nieodłączną część , przy czym wbudowane są jako zespoły pomiędzy zawieszeniem podnoszonych ładunków a bębnami wciągarek ; stanowi prosty machanizm dźwigowy , który może też być stosowany jako samodziellny środek podnośny .

Odmiany wielokrążków :

I - jeden koniec liny wielokrążka przymocowany jest do ucha zblocza nieruchomego , drugi zaś zbiega z krążka tegoż zblocza

II - jeden koniec limy w wielokrążku przymocowany jest do ucha zblocza ruchomego , drugi koniec zaś zbiega z krążka zblocza nieruchomego ku dołowi

III - jeden koniec liny wielokrążka przymocowany jest do ucha zblocza nieruchomego , drugi natomiast zbiega z krążka zblocza ruchomego ku górze

IV - oba końce liny wielokrążka umocowane są do bębna , a środkowy odcinek liny opasuje układ wielokrążków zblocza ruchomego

odmiany I i II stosowane gdy wielokrążki stanowią samodzielne urządzenia dźwigowe oraz we wszelkiego rodzaju żurawiach ( z wysięgnikami )

odmiany III i IV stosowane są , gdy wciągarki umieszczone są pod wielokrążkami (np. w suwnicach instalowanych w halach fabrrycznych )

Siłę w linie zbiegającej z wielokrążka określa się wzorem :

F = ( G + g ) / nw

G - obciążenie zblocza ładunkiem , kN

g - obciążenie masą własną zblocza i limy , kN

n - liczba gałęzi wielokrążka ( liczba krążków )

w - współczynnik sprawności wielokrążka

Dla wielokrążków z małą liczbą krążków ( stosowane zazwyczaj w urządzeniach dźwigowych budowlanych) można przyjąć , że w = n tj. sprawność wielokrążka w równa jest sprawności pojedyńczego krążka  do potęgi równej liczbie krążków w wielokrążku.

Oprócz metody analitycznej projektowania właściwego wielokrążka dla danych warunków można korzystać w tym celu z tablicy , która umożliwia bezpośrednie dokoonanie wyboru , gdy znana jesy masa podnoszonego ładunku , udźwig będącej do dyspozycji wciągarki i lczba krążków kierunkowych. Odpowiedni schemat wielokrążka dobiera się biorąc pod uwagę liczbową wartość nominalnego udżwigu wciągarki do masy podnoszonego ładunku z uwzględnieniem liczby krążków kierunkowych.

DŹwigniki - urządzenia służące do podnoszenia ładunku pionowo na niewielką wysokość ; stanowią pomocniczy sprzęt montażowy ; mechanizmy łatwo przenośne ze względu na ich małą masę ; przydatne przede wszystkim przy montażu mostów , podnoszeniu ciężkich konstrukcji budowlanych ( kotłów itp. ) , jako sprzęt pomocniczy w magazynach oraz przy montażu i naprawie maszyn.

* dźwigniki zębatkowe korbowe - składają się ze stalowego kadłuba , w którym osadzona jest zębatka w postaci stalowego pręta o przekroju prostokątnym z naciętymi na jednym boku zębami ; zębaattka zsuwana jest z kadłuba za pomocą pary kół zębatych , napędzanych ręczną korbą. U góry zębatka zakończona jest swobodnie obracającą się główką z łapkami , na której wspieerane są podnoszone przedmioty. U dołu do zębatki umocowany jest wspornik , który podsuwa się pod przedmioty nisko leżące lub znajdujące się w trudno dostępnych miejscach budowy . Gdy korbę obraca się zgodnie z kierunkiem wskazuwek zegara ,następuje podnoszenie ,w kierunku przeciwnym - opuszczanie. Dla bezpieczeństwa stosuje się zapadkę z kółkiem zapadkowym , samoczynnie zapobiegającą opadnięciu podnoszonego przedmiotu.

* dźwigniki śrubowe - składają się z kadłuba , śruby z gwintem prostokątnym , nakrętki z brązu umieszczonej w górnej części kadłuba , dźwigni oraz główki.Śrubę dźwignika wprawia się w ruch za pomocą grzechotki zaopatrzonej w urządzenie zapadkowe . Pokręcenie śruby dźwignią powoduje wykręcanie lub wkręcanie się śruby w nakrętkę umocowaną w kadłubie , co powoduje podnoszenie względnie opuszczanie się przedmiotu wspartego na główce.Udźwig 240 t , wysokość podnoszenia 100 , 360 mm .

* dźwigniki hydraulliczne ( tłokowwe ) - udźwig 5750 t i więcej ;napęd może być ręczny lub mechaniczny ;składa się z trzech zasadniczych zespołów : pionowego cylindra z tłokiem , pompki tłokowej i komory z płynem ( woda lub olej ). W komorze olejowej znajduje się pompka tłokowa uruchamiana ręcznie dźwignią .Tłok w cylindrze jest uszczelniony pierścieniem ; płyn zasysany przez pompkę z komory płynowej przez zawór ssawny przetłaczany jest przez zawór tłoczny do przestrzeni podtłokowej w cylindrze ,co powoduje podnoszenie się tłoka wraz ze wspartym na nim przesmiotem. Opuszczenie yłooka odbywa się przez wypuszczenie spod niego płynu za pomocą zaworu łączącego cylinder z komorą płynową.Zawór ten jest otwierany i zamykany przez pokręcenie śrubowego wwrzeciona za pomocą pokrętki.Włatwo dostępnych miejscach stosowane są dźwigniki hydrauliczne stanowiące jedną całość z pompką , natomiast w miejscach gdxie trudne jest operowanie dźwignią ,używane są dźwigniki w postaci dwóch połączonychprzewodem podzespołów ( oddzielnie cyllinder z tłokiem i oddxielnie pompka z komorą płynową ). W dźwigniku hydraulicznym częścią dźwigającą bezpośrednio podnoszony przedmiot jest w zasadzie tłok , jednak przy podnoszeniu na większą wysokość ( przekraczającą wysokość jednorazowego skoku) częścią dźwigającą jest cylinder.

Wciągniki - znajdują na placach budowy stosunkowo niewielkie zastosowanie ( roboty fundamentowe, palowania, wąskie wykopy itp.), natomiast większe zastosowanie mają w wytwórniach produkcji pomocniczej na budowach, w bazach maszynowych i transportowych, na placach składowych lub przy montażu maszyn, kotłów; udźwig w grannicach od 0,1 do 20,0 t, przy prędkości podnoszenia ładunku od 3 do 25 m/min; ogulna wysokość podnoszenia wynosi od 3 do 30, a nawet

40 m. W przypadku wyciągników ruchomych prędkość przemieszczania poziomego ładunków wynosi od 15 do 30 m/min.

Wciągniki można podzielić na;

- wyciągniki łanicuchowe z napędem ręcznym do podnoszenia ładunków o niewielkiej masie na małe wysokości; podwieszone do kozłów montażowych, trójnogów, belek stropowych itd.;

- wyciągniki o napędzie elektrycznym stałe, służące do podnoszenia ładunków na większe wysokości, oraz ruchome służące zaruwno do podnoszenia ładunków, jak i do przemieszczania poziomego.

Wyciągniki łanicuchowe- mechanizm napędowy jest wprawiany w ruch za pomocą łańcucha; we wciągarkach łańcuchowych może być wyposażony w przekładnię ślimakową lub przekładnię zębatą. Oba typy wyciągników napędzane są ręcznie łanicuchami z ogniwami owalnymi, a niekiedy łańcuchami drabinkowymi (Galla ).

Wyciągarki łanicuchowe o napędzie ręcznym podwiesza się za pomocą haka do konstrukcji dźwigających, natomiast w przypadkach gdy wyciągnik ma obsługiwać pewien określony odcinek robot, wówczas zamiast na haku wyciągnika zawiesza się na jednym lub dwóch czterokołowych wózkach poruszających się na dolnych półkach belki dwuteowej, podwieszonej z kolej do stropu lub opartej na specjalnej konstrujcji nośnej.

Wyciągniki elektryczne- stosowane gdy konieczne jest podnoszenie ładunku na większe wysokości ( powyżej 10 m ) oraz gdy zachodzi potrzeba przemieszczania ładunku również w kierunku poziomym (w wytwórniach pomocniczych na budowach oraz składach ) ; napęd elektryczny należy stosować przede wszystkim dla mechanizmu podnoszenia zaś napęd mechanizmu jazdy może być ręczny lub elektryczny ; mogą być stałe i ruchome (wciągnik elektryczny ruchomy z elektrycznym mechanizmem jazdy sterowany jest z terenu lub posłogi za pomocą włączania i wyłączania umieszczonych na zwisających końcach kabli ) ; zaopatrzone są w wózki , których liczba zależy od wymiarów samego wciągnika , co z kolei zależne jest od udźwigu wciągnika oraz od sposobu jego konstrukcji , a w szczególności od tego czy silnik umieszczony jest wewnątrz bębna linowego , czy na zewnątrz bębna

Wciągarki

Stanowią najpopularniejsze urządzenie na placach budowy , bez względu na wielkość i charakter obiektów wznoszzonych na placach . Jako mechanizmy samodzielne stanowi jedno z prostych urządzeń dźwigowych , nieżadko używanych także do poziomego przemieszczania po równi pochyłej. W mnniejszym stopniu używane są do celów ściśle transportowych , a raczej do celów montażowych i niemal z regóły z zastosowaniem wielokrążków o różnych układach . Najczęściej jednak wciągarki stanowią część składową bardziej złożonych urządzeń i maszyn transportu pionowego i pionowo-pozomego oraz innych maszyn budowlanych (żurawi , wyciągów szybowych i masztowych , koparek i spycharek ) .

W zależności od rodzaju napędu rozróżnia się wciągarki z napędem ręcznym , elektrycznym i spalinowym ( na placach budowy stosuje się wciągarki z napędem ręcznym i elektrycznym ). W zależności od liczby bębnów linowych rozróżnia się : wciągarki jedno- , dwu- i trzy bębnowe. Ze względu na wielkość udźwigu rozróżnia się wciągarki małe (do 2 t ) , średnie ( do 4 t ) i duże ( do 10 t i więcej ). Ze względu na sposób przekazywania strumiania mocy z silnika na bęben linowy rozróżnia się : wciągarki z przkładni pasowo-cierną , pasowo-zębatą i zębaatą bezpośrednią z wału na bęben wciągarki.

Wciągarki z napędem ręcznym - dzielą się na wciągarki kozłowe i przyścienne z przekładnią zębatą lub ślimakową ; stosuje się w zasadzie w przypadkach , gdy konieczne jest powolne i płynne przemieszczanie ładunków ( podciąganie montowanych elemętów , naciąganie lin kotwiących i inne czynności o charakterze pomocniczym ). Wciągarka kozłowa z napędem ręcznym składa się z bębna , na który nawija się linę podnoszącą ładunek , przekładni zębatych , korby napędowej oraz hamulca

Wciągarki z napędem mechanicznym- w zależności od sposobu przenoszenia obrotów na wał z zamocwanym bębnem linowym rozróżnia się:

- wciągarki mechaniczne cierne, w których obroty są przenoszone dzięki przekładni ciernej składającej się z pary kół z naciętymi rowkami klinowymi; odznaczają się dość znaczną prędkością nawijania liny na bęben, dlatego nadają się w szczegulności do podnoszenia ładunków lżejszych, lecz występujących w dużej masie; nie mogą być stosowane do podnoszenia ładunków ciężkich przez wielokrążki, ze względu na rozłączalne połączenie między silnikiem a bębnem wyciągarki

- wcjągaarki mechaniczne zębate, w których przeniesienie ruchu odbywa się wyłącznie przez przekładnie zębate; mogą być stosowane do podnoszenia łdunlów ciężkich przez wielokrążki.

Zasady instalowania wciągarek na placach budowy i ich pracy- wyboru właściwej wciągarki dla różnych potrzeb budowy należy dokonywwać w zależności od wielkości podnoszonej masy oraz rodzaju zastosowanego wielokrążka powodującego, jak wiadomo, zmniejszenie siły w linie zbiegającej z wielokrążka, a nawijanej na bęben wciągarki.

Istotny problem stanowi często konieczność obliczenia prędkości biegu liny nawijanej na bęben wciągarki, a zatem i prędkości podnoszenia ładunków, oraz znajomość sposobu należytego zamocowywania wciągarek na stanowisku roboczym.

W celu zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej pracy wciągarki, należy zwracać uwagę, aby lina nawijała się na bęben równomiernie zwojami ściśle przylegającymi do siebie, w przeciwnym przypadku dolne zwoje liny mogą być wypychane ze swej warstwy, co może wywołać ogólne splątanie zwojów liny i nierównomierną pracę wciągarki. Aby nawijanie na bęben przebiegało prawidłowo, kierunek nawijającej się liny powinien być możliwie prostopadły do bębna (graniczne odchylenia 2)

przy czym odległość od krążka kierunkowego do osi bębna wciągarki nie może być mniejsza od 25 długości roboczych bębna; lina powinna w zasadzie nawijaci się na bęben wciągarki dołem, co zmniejsza moment wywracający wciągarki i sprzyja prawidłowemu układani się liny na bębnie.

Wciągarkę przymocowuje się śrubami do długich drewnianych krawędziaków bądz do stalowych kształtówek, a na wystających poza wciągarkę ich końcach przybija się w poprzek bale, które tworzą pomost dla umieszczenia na nim balastu.

Zamocowanie wciągarek na stanowiskaach roboczych, w zależności od warunków i miejsca zamocowania, może być wykonane w różny sposób, np. przez zamocowanie za pomocą pali długości 2,02,5 m, wbitych w grunt na głębokość ok.

1,5 m. Na palach tych opiera się rama wciągarki i obciążenie przeciwwagą części pomostu ( wystającej na 0,50,7 m ) od strony przeciwnej w stosunku do kierunku siły ciągnącej. Głowice wbitch pali łączy się poziomą belką; najczęściej wciągarek nie obciąża się przeciwwagami, lecz mocuje do terenu lub konstrukcji stropu.

Wyciągi budowlane- nazywane są urządzenia transportu pionowego, którym ładunki materiałów podnoszone są za pośrednictwem urządzeń nośnych w sztywnych prowadnicach.

Urządzenia nośne wyciągu stanowić mogą: platforma do podnoszenia materjałów sztukowych, pojemniki do materiałów sztukowych o małych wymiarach ( cegła, bloki ścienne i stropowe ), zasobniki do mas plastycznych ( mieszanka betonowa, zaprawa ) oraz kosze do materiałów sypkich.

*Wyciągi szybowe- służą jedynie do transportu pionowego materiałów; udźwig wynosi zwykle od 0,4 do 1,5 t.; wieżę wyciągu montuje się z typowych elemętów do wysokości 17 m dla wieży wolno stojącej , a przy powiązaniu jej z wznoszonym budynkiem - do wysokości 100 m ; udźwig platformy o wymiarach 3,02,1 m wynosi 1400 kg lub 17 osób ; ruch platformy (wspinanie ) odbywa się wzdłóż zębatki umocowanej do masztu wyciągu.

* Wyciągi masztowe - służą do transportu pionowego , jednakże w odróżnieniu od wyciągów szybowych są lżejsze , a ich udźwig jest mniejszy ( do 0,6 t lub nieco więcej ) ; stosowane są do podnoszenia materiałów dla małych obiektów na stosunkowo nieduże wysokości ; w zależności od konstrukcji oraz od sposobu umocowania ( nieumocowane lub umocowane do wznoszonych budynków ) wysokość ich może dochodzić do 35 m.

Tradycyjna konstrukcja jednosłupowego wyciągu masztowego składa się z :

- masztu mocowanego dościany wznoszonego budynku za pomocą trójkątnych elemętów

- platformy roboczej , podwieszonej przegubowo do ramy ślizgającej się wzdłóż masztu za pośrednictwem kół oporowych obejmujących maszt z czterech stron na dwóch poziomach (platforma może się obracać o 280 , tak że przewożone ładunki możne łatwo zdejmować )

- liny , przerzuconej przez krążek głowicowy oraz krążek kierujący

- wciągarki mechanicznej ciernej

Wciąg budowlany towarowy składa się z następujących podstawowych aespołów :

- wózka jezdnego z osią transportową ( ułatwiającego transportowanie maszyny na nowe stanowisko pracy )

- masztu wysokości 9,0 m i dodatkowej osłony masztu długości 3,0 m

- platformy ładunkowej obracanej ręcznie o 90

- wyposażenia z żurawikem montażowym umożliwiającym przedłużenie masztu bez konieczności korzystania z pomocy innych maszyn

Na wózku znajduje się wciągarka główna i montażowa . Wciągarka montażowa służy do montażu i demontażu wyciągu (w pierwszej fazie służy do ustawienia masztu o długości 9,0 m , w drugiej przy użycia żurawika montażowego do montażu dodatkowych członów masztu). Wyciąg długości do 12 m może być ekploatowany bez mocowania go do wznoszonej konstrukcji . Maksymalna wysokość podnoszenia ładunków - 30 m. Wyciągiem można przewozić cegłę , prefabrykaty , zaprawę i mieszankę betonową , jak również elemęty wyposażenia ( drzwi okna itp. ). Maksymalna masa ładunku nie może przekroczyć 600 kg .

1   2   3

Powiązany:

Transport budowlany iconLondon Visual Impairment Forum’s Response to London Assembly’s Transport Committee’s Accessibility of London’s Transport Network

Transport budowlany iconProjekt budowlany

Transport budowlany iconProjekt budowlany

Transport budowlany iconObiekt budowlany

Transport budowlany iconProjekt budowlany

Transport budowlany iconProjekt budowlany I wykonawczy

Transport budowlany iconProjekt architektoniczno – budowlany

Transport budowlany iconZałącznik nr 1 kosztorys budowlany ślepy

Transport budowlany iconProjekt budowlany architektura I konstrukcja

Transport budowlany iconMiejscowość/data projekt budowlany

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom