Proces adaptacji dziecka przewlekle chorego – warunki I czynniki determinująCE




Pobierz 86.9 Kb.
NazwaProces adaptacji dziecka przewlekle chorego – warunki I czynniki determinująCE
strona3/3
Data konwersji03.10.2012
Rozmiar86.9 Kb.
TypDokumentacja
1   2   3
* W. Okoń : Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa 1996 s. 87

** M. Przetacznik - Cierawska, Z. Włodarski : Psychologia wychowawcza. TomII. Warszawa 1994 PWN .

*** A. Maciarz : Dziecko przewlekle chore w roli ucznia. Kraków 1998 „Impuls” s. 9

przyjąć, że dobre przystosowanie dziecka do zespołu rówieśniczego jest wykładnikiem prawidłowego rozwoju w innych sferach rozwoju psychicznego i fizycznego.” *

Wpływ choroby, warunków związanych z chorowaniem, ma duże znaczenie dla indywidualnego układu interakcji społecznych przewlekle chorego dziecka. Jego sytuacja w zakładzie leczniczym powoduje konieczność reorganizacji takich struktur, jak obraz świata, drugiej i własnej osoby oraz systemu potrzeb i zadań. W wyniku zmiany roli społecznej dziecko w zakładzie leczniczym pragnie przede wszystkim zaspokajać główne potrzeby uczuciowe : „Chce być lubiane, cenione, otoczone sympatią i miłością.” (tamże 1998 s.208)

Niestety występują sytuacje, kiedy dziecko nie potrafi lub nie może zapewnić sobie akceptacji grupy, powodem tego może być nieumiejętność lub niemożność przestrzegania norm danej grupy. R. Anyszko i T. Kott piszą, że można tu mówić wtedy o trudnościach odczuwania subiektywnego, gdy dziecko nie odczuwa satysfakcji z kontaktów w grupie, (w takich przypadkach często dochodzi do agresywności dziecka w stosunku do grupy). Źródła tych trudności tkwią w psychice dziecka, są wynikiem jego uprzednich doświadczeń. „U dzieci tych występuje niska samoocena, lęk przed odrzuceniem, silne poczucie własnej odrębności, nieadekwatne oczekiwania wobec ludzi itp. (tamże s. 208). Natomiast źródłem trudności obiektywnych są sytuacje, w jakich dziecko znalazło się wobec grupy, (np. poskarżenie się wychowawcy na grupę).”

„Dodatnie właściwości grupy dzieci hospitalizowanych są następujące :

  1. Grupa dzieci rozbudza liczne potrzeby i rozwija te, które zostały

-------------------------------------------------------------------------------------------

* R. Anyszko, T Kott : Wychowanie dzieci w zakładzie leczniczym. W-wa 1988 s. 208

przytłumione warunkami psychosomatycznymi danego schorzenia i

czynnikami środowiska macierzystego.

  1. Grupa dzieci jest czynnikiem naturalnego zaspokojenia wielu potrzeb psychicznych i społecznych jednostki. Wymaga poczucia bezpieczeństwa i poczucia dodatniej samooceny, kompensuje niedobory kontaktu z rodziną. Dziecko w grupie jest skłonne do bardziej obiektywnego rozeznania swej sytuacji i sytuacji swych kolegów, efektywniej może też regulować swe stosunki społeczne w grupie.

  2. Wyrabia konstruktywną motywację w stosunku do procesu leczenia i pobytu w zakładzie leczniczym, zwłaszcza na skutek dodatniego oddziaływania dzieci ozdrowieńców.

  3. Zapobiega i wyrównuje niedobory procesu socjalizacji, rozwija osobiste, pozytywne doświadczenia, wzmagając samodzielność społeczną dziecka i prawidłowy rozwój jego osobowości.” (R. Janeczko, W. Szymańska - Jagiełło, R. Anyszko, T. Kott 1998 s. 209).

Adaptacja do grupy wymaga jednak dużego wysiłku psychicznego ze względu na pochodzenie dzieci, występowanie różnych zainteresowań, obowiązek przystosowania się do nowych warunków. Dziecko w nieformalnej strukturze grupy może zajmować pozycje wysokiej akceptacji, przeciętnej akceptacji, polaryzacyjną akceptację (kontrowersyjną), pozycję izolacji, odrzucenia.

Brak akceptacji dziecka ze strony grupy może powodować zaburzenia obrazu własnej osoby, gdyż „do najważniejszych źródeł zmian w obrazie samego siebie zaliczamy postawy innych ludzi wobec dziecka, opinie i oceny wyrażone o nim, pozycję dziecka w grupie rówieśniczej.” *

-------------------------------------------------------------------------------------------

* M. Cieślicka : Zajęcia socjoterapeutyczne jako pomoc w korygowaniu własnej osoby dzieci nieśmiałych. [w] Socjoterapia. Praca zbiorowa pod red. K Sawickiej. Warszawa 1998 Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej s.50.

„W. James wyróżnia trzy elementy w obrazie samego siebie, a mianowicie : Ja materialne - czyli wyobrażenie o swoim wyglądzie, Ja społeczne - wyobrażenie o swojej pozycji społecznej, o opiniach innych ludzi wyrażonych o mnie : Ja duchowe - wyobrażenia o własnych zdolnościach.” * P. Majewicz uważa, że od koncepcji samego siebie w dużym stopniu zależy to, czy jednostka będzie gotowa podjąć określone działania, czy też zrezygnuje, chociaż potencjalnie mogłaby je wykonać, również to czy będzie próbowała zmieniać swój los, czy też podda się biegowi wydarzeń.

„Z dotychczasowych badań, (Janowicz 1978, Margolit, W. Pilecka, J. Pilecki 1992, W. Pilecka 1990), wynika, że osoby z przewlekłymi chorobami układu oddechowego, (szczególnie z astmą), tworzą specyficzny obraz własnej osoby, w którym dominuje tendencja do nadmiernej negacji samego siebie, przy czym samoocena chorego dziecka obniża się wraz z wiekiem.” ** Z powyższych rozważań wynika, że brak integracji grupy może wywierać negatywny wpływ na rozwój jednostki. Natomiast „dobrze zorganizowana, zwarta grupa wywiera bardzo pozytywny wpływ na rozwój jednostki, zwłaszcza społeczny.” ***

Dużą rolę w procesie integracji grupy, a co za tym idzie pomoc w procesie adaptacji dzieci do sanatorium odgrywa wychowawca. Jak zauważa R. Anyszko i T. Kott, wychowawca w zakładzie leczniczym jako

organizator działalności swoich wychowanków, nie może zapomnieć o ------------------------------------------------------------------------------------------

* P. Majewicz : Koncepcja samego siebie a umiejscowienie poczucia kontroli u młodzieży z przewlekłymi chorobami układy oddechowego. 1998 s.154

** M. Cieślicka : Zajęcia socjoterapeutyczne jako pomoc w korygowaniu własnej osoby dzieci nieśmiałych. [w] Socjoterapia. Praca zbiorowa pod red. K. Sawickiej. Warszawa 1998 Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej.

*** R. Anyszko, T. Kott : Wychowanie dzieci w załadach leczniczych. Warszawa 1988 WSZiP s. 199

indywidualizacji w ich ujmowaniu, a więc wnikliwym poznaniu każdego dziecka, jego potrzeb, możliwości, pomaganiu mu we wszystkim.” *

„Proces dydaktyczno - wychowawczy w warunkach zamkniętego zakładu leczniczego przebiega swoiście ze względu na odmienność warunków zewnętrznych, w których funkcjonuje szkoła i jej wychowankowie. Cele terapeutyczno - rehabilitacyjne i te zewnętrzne warunki stanowią o specyfice wychowania, kształcenia i opieki.” **

Sprawując funkcję opiekuńczą, stwarzając warunki optymalnego zaspokojenia potrzeb, które decydują o pomyślnym przebiegu rozwoju dziecka, wychowawca może skutecznie przeciwdziałać stanom stresowym i frustracyjnym, które rodzą się z izolacji od rodziny, z bolesnych często zabiegów i z zależności od innych. Racjonalna opieka oparta na gruntownej, znajomości warunków leczenia pozwala zapobiegać objawom hospitalizmu. (R. Anyszko, T. Kott 1988 s. 22).

Specyfika funkcji opiekuńczej wychowawcy, co uzasadniają R. Anyszko, T. Kott, wynika z właściwości funkcjonalnych uszkodzonego organizmu dziecka. Dlatego program opieki, ukierunkowany przede wszystkim na potrzeby wynikające z choroby i warunków chorowania, powinien mieć charakter wybitnie indywidualny i musi uwzględniać konieczność stałego kontaktu z rodziną, (tamże 22).

Czynności opiekuńcze wychowawcy R. Anyszko i T. Kott ujmują w czterech zasadniczych grupach :

  1. Zadania związane z adoptowaniem się wychowanka do choroby, warunków chorowania i do środowiska zakładu leczniczego.

-------------------------------------------------------------------------------------------

* R. Anyszko, T. Kott : Wychowanie dzieci w zakładzie leczniczym. Warszawa 1988 WSZiP.

** R. Janeczko : Kształcenie dzieci w zakładach leczniczych - z teorii i praktyki nauczania początkowego. Wydanie I Warszawa 1991 WSZiP s. 14.

  1. Zadania związane z zapewnieniem warunków umożliwiających osiąganie komfortu psychicznego.

  2. Zadania związane z tworzeniem optymalnych warunków rozwoju osobowości.

  3. Zadania związane z wpływaniem na środowisko i jego terapeutyczny charakter.

Wychowawcy w ramach sprawowania funkcji wychowawczej, zdaniem R. Anyszki i T. Kotta, organizują różne w charakterze zajęcia, aby czujnie reagować na rodzące się w ciągu dnia sytuacje pedagogiczne. Wychowawca prowadząc zajęcia pozalekcyjne przede wszystkim zwraca uwagę na ich skuteczność terapeutyczno - rehabilitacyjną i dlatego przy doborze treści, form i metod powinien kierować się następującymi kryteriami :

  • wartością terapeutyczną,

  • użytecznością korekcyjno - wyrównawczą,

  • wartością dydaktyczną i wychowawczą,

  • użytecznością diagnostyczną i wartością prognostyczną.

M. Kaczorowska zauważa, że aby oddziaływania nauczyciela - wychowawcy „odnosiły pożądany skutek, musi on współpracować ze wszystkimi osobami stykającymi się z dzieckiem.” *

J. Doroszewska stwierdza : „Aby pedagog specjalny mógł sprostać tak odpowiedzialnym i trudnym zadaniom, jakie stają przed nim, musi mieć nie tylko dobre przygotowanie zawodowe - teoretyczne i praktyczne, ale przede wszystkim musi to być człowiek, którego osobowość jest ukształtowana w sposób szczególnie sprzyjający pełnieniu tych trudnych zadań.” **

-------------------------------------------------------------------------------------------

* M. Kaczorowska : Małe dziecko w szpitalu.„Wychowanie w przedszkolu” 1996 nr 9

** J. Doroszewska : Nauczyciel - wychowawca w zakładzie leczniczym. W - wa 1963

„W procesie wychowawczym, organizowanym na terenie placówki leczniczo - wychowawczej dla dzieci przewlekle chorych dominują uwarunkowane procesem leczenia zajęcia o charakterze terapii czynnościowej, w formie terapii zabawowej i terapii czynnościowej. Zarówno pedagodzy jak też lekarze zaznaczają, że dobre samopoczucie dziecka przyspiesza proces leczenia. A właśnie te zajęcia zapewniają radość dzieciom. Zapewniają im też wypoczynek psychiczny.” *

J. Doroszewska uważa, że „zajęcia świetlicowe” lub „pozalekcyjne” dają się ująć w ramy terapii rozrywkowo - zajęciowej. Zajęcia te realizuje się w przeróżnych formach (żywe słowo, teatr, zajęcia artystyczno - techniczne tzw. roboty ręczne, gry towarzyskie, lektura itp.). Według J. Doroszewskiej formy organizacyjne zajęć pozalekcyjnych sprowadzają się do następujących ** :

  1. Formy masowe (akademie, widowiska).

  2. Formy kółkowe (kółka naukowe - w tym także hodowle, kółka artystyczne, rozrywkowe).

  3. Formy indywidualne; zajęcia jednorazowe (np. zabawa zabawkami), lub cykliczne, rozkładające się na określone okresy potrzebne do wykonania jakiegoś przedmiotu (tzw. roboty ręczne) itp.

  4. Formy tzw. świetlicowe : „świetlice” (wspólnie spędzany czas na organizowanych zbiorowych zajęciach), dorywczo (jednorazowo) organizowane lub systematycznie w pewnych określonych odstępach czasu.

  5. Formy zajęć dowolnych (w ramach tzw. „czasu wolnego”).

  6. Spacery organizowane lub indywidualne.


* A. Ekiert : Rola zabawy w rewalidacji dziecka przewlekle chorego. [w] Szkoła specjalna 1997 nr4 Warszawa.

** J. Doroszewska : Nauczyciel - wychowawca w zakł. leczniczym. W-wa 1963 s.102.

Podstawową zasadą organizacyjną „zajęć pozalekcyjnych” jest nadanie im charakteru odciążającego, co oznacza, że stawiając dziecku zadania musimy liczyć się z tym, że zawsze w pewnym stopniu obciążamy układ nerwowy dziecka wysiłkiem.

A. Ekiert * twierdzi, że każda zabawa, każde zajęcie łączy się z uśmiechem i radością, wpływa to niewątpliwie na kształtowanie odpowiedniego nastroju, atmosfery, w której przebywa chore dziecko. Pozwala to zapomnieć dziecku o chorobie, sprzyja leczeniu, oraz przystosowaniu dziecka do sanatorium.


-------------------------------------------------------------------------------------------

* A. Ekiert : Rola zabawy w rewalidacji dziecka przewlekle chorego. [w] Szkoła specjalna 1997 nr 4 Warszawa WSiP.
1   2   3

Powiązany:

Proces adaptacji dziecka przewlekle chorego – warunki I czynniki determinująCE iconCzynniki środowiskowe determinujące liczebność populacji

Proces adaptacji dziecka przewlekle chorego – warunki I czynniki determinująCE iconSytuacja życiowa osób niepełnosprawnych mieszkających w Polsce I czynniki ją determinujące

Proces adaptacji dziecka przewlekle chorego – warunki I czynniki determinująCE iconWybrane czynniki determinujące jakość opieki pielęgniarskiej w szpitalach posiadających oddziały ratunkowe. Wyniki projektu rn4cast

Proces adaptacji dziecka przewlekle chorego – warunki I czynniki determinująCE iconProces adaptacji dzieci a ich zachowania agresywne

Proces adaptacji dziecka przewlekle chorego – warunki I czynniki determinująCE iconCzynniki determinujące życie społ człowieka: *bio, geo, demograficzne, ekonomiczne, kulturowe. Człowiek – istota społ

Proces adaptacji dziecka przewlekle chorego – warunki I czynniki determinująCE iconProgram adaptacji wstępnej dziecka 3 letniego do przedszkola

Proces adaptacji dziecka przewlekle chorego – warunki I czynniki determinująCE iconZnaczenie szkoły szpitalnej w życiu dziecka chorego

Proces adaptacji dziecka przewlekle chorego – warunki I czynniki determinująCE iconSandplay Therapy Terapia w Piaskownicy Analityczna metoda diagnozy, terapii I wsparcia dziecka chorego somatycznie

Proces adaptacji dziecka przewlekle chorego – warunki I czynniki determinująCE iconCzynniki I warunki szkodliwe działające na pilotów

Proces adaptacji dziecka przewlekle chorego – warunki I czynniki determinująCE iconDługotrwały proces patologiczny, spowodowany przez czynniki biotyczne (wirusy, bakterie, grzyby) powodujący zakłócenie funkcji fizjologicznych (transpiracji

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom