Represje po Powstaniu listopadowym: w Królestwie Kongresowym




Pobierz 39.03 Kb.
NazwaRepresje po Powstaniu listopadowym: w Królestwie Kongresowym
Data konwersji04.10.2012
Rozmiar39.03 Kb.
TypDokumentacja

  1. Represje po Powstaniu listopadowym:

    1. w Królestwie Kongresowym

      • zlikwidowano polski sejm i armię

      • konstytucję zastąpiono Statutem organicznym

      • zachowano język polski jako urzędowy

      • Kongresówka utraciła autonomię i stała się prowincją Rosji

      • koronacje na królów polski miały odbywać się w Moskwie

      • ok. 200 tyś. rekrutów polskich wcielono do armii rosyjskiej na Syberii i Kaukazie

      • w następnych latach szkolnictwo podporządkowano carskiemu kuratorowi

      • zamknięto uniwersytet w Warszawie

      • zamieniono województwa na gubernie, miary i wagi i wprowadzono ruble

      • na terenie królestwa rozlokowano 100 tysięczną armię

      • kilkuset powstańców skazano na więzienie lub roboty

      • zapanował zastój, bezruch i przygnębienie społeczeństwa

      • dążono do zjednoczenia ziem zebranych

      • przesiedlono kilkadziesiąt tyś. rodzin w głąb państwa

      • zamknięto Uniwersytet Wiedeński

      • 25 lat później zlikwidowano wszystkie klasztory – jako popierające polskość

        1. w Wielkim Księstwie Poznańskim

          • rząd Prus obawiając się wybuchu powstania rozpoczął politykę germanizacyjną taką jak na Pomorzu i Śląsku

          • zlikwidowano urząd namiestnika, a zarząd księstwa przeszedł w niemieckie ręce

          • urzędy obsadzane były przez Niemców

          • w szkołach zaczynano uczyć po niemiecku

          • Niemcy uważali te tereny za peryferyjne i długo nie rozwijał się tam przemysł i traktowali je jako rolnicze zaplecze państwa

            1. w Rzeczpospolitej Krakowskiej i Galicja

              • powstałe konflikty chłopów żyjących w nędzy ze szlachtą podsycali urzędnicy austriaccy, aby ociągnąć myśl o powstaniu

Rabacja – chłopskie rozruchy spowodowane wyzyskiem szlachty i namowami za struny Austriaków stosowanymi, by powstrzymać myśl o powstaniu. Na czele Rabacji stał Jakub Szela, który głosił potrzebę zniesienia pańszczyzny i likwidację panów, – co rozumiał dosłownie (tysiące osób zginęło i ponad 470 dworów szlacheckich spłonęło z ręki chłopów. Uczestnicy Rabacji rzuciwszy postrach na szlachtę, przestali być potrzebni Austriakom, którzy aresztowaniami i chłostą zakończyli rebelię.

                1. Powstanie krakowskie było skutkiem długich przygotowań do powstania, które miało się rozpocząć w 1846 r. we wszystkich trzech zaborach. W lutym zaczęto gromadzić oddziały powstańcze w lasach pod Tarnowem. Były one atakowane i rozbijane prze grupki chłopów, którym płacono za każdego „buntownika”. Do sukcesu doszło jedynie w Krakowie, gdzie 22 lutego z miasta wymaszerował garnizon austriacki, a wówczas powstańcy utworzyli Rząd Narodowy RP Polskiej. Na wieść o powracających żołnierzach oddziały powstańcze udały się bez walki do Prus, a Austriacy zająwszy Kraków wcielili Rzeczpospolitą Krakowską do Austrii w 1846 r.

                2. W Wielkopolsce w Wielkim Księstwie Poznańskim w 1848 r., gdzie Polacy liczyli na wojnę Prus z Rosją, zaczęto tworzyć własne oddziały zbrojne ok. 5000 ludzi. Z planów nic jednak nie wyszło, a władze zażądały likwidacji polskich wojsk.

                3. Powstanie styczniowe

                  1. Po przegraniu wojny krymskiej Rosja straciła opinię niepokonanego mocarstwa, stała się „kolosem na glinianych nogach”. Po śmierci Mikołaja I, tron objął Aleksander II, którego zadaniem stało się unowocześnienie Rosji, a zatem istniejącego porządku, także w Polsce. Car ogłosił pewne ustępstwa:

amnestię zesłańców polskich z Syberii i emigrantów z Zachodu

  • złagodził cenzurę

  • zezwolił na założenie w Warszawie wyższej szkoły medycznej i utworzenie zamiast uniwersytetu „szkoły głównej”, w których uczono po polsku

  • powstaje legalny związek ziemiaństwa polskiego.

Nastąpiło ożywienie życia publicznego: rozprawiano o uwłaszczeniu chłopów i równo uprawnieniu Żydów. Ustępstwa rozbudziły nadzieję Polaków na odzyskanie niepodległości i zaczęto tworzyć organizacje spiskowe. Stosowano;

  • walkę na symbole narodowo-religijne, dekoracje sklepów w barwach i symbolach narodowych, zakładano stroje żałobno-narodowe

  • pokojowe manifestacje (pogrzeb generałowej Sowińskiej, rocznica powstania listopadowego, konstytucji 3-ego maja)

  • odprawiano nabożeństwa za pomyślność ojczyzny

  • śpiewano pieśni (Boże coś Polskę..., Warszawiankę, Mazurek Dąbrowskiego)

    1. Wybuch powstania zaplanowany był przez radykalnych „czerwonych” na wiosnę 1863r. Zapowiedziana przez Aleksandra Wielkopolskiego, w 1862 r. „branka”, zmusiła do rozpoczęcia powstania wcześniej. W nocy z 22 na 23 stycznia 1863 r. rozproszone oddziały uderzyły na 24 garnizony rosyjskie głównie w celu zdobycia broni. Tej samej nocy Komitet Centralny Narodowy tworzony przez „czerwonych”, ogłosił się Tymczasowym Rządem Narodowym i wydał manifest wzywający do walki i zapowiadający uwłaszczenie chłopów. Walkami dowodzą w:

      • Małopolsce (Marian Langiewicz, Józef Hauke-Bosak, Apolinary Kurowski)

      • Na Mazowszu (Zygmunt Padlewski)

      • Na Białorusi (Konstanty Kalinowski)

      • Na Litwie (Zygmunt Sierakowski)

Na wiosnę rząd jest pod władzą Langiewicza („biali”), który jest dyktatorem powstania. Liczne ataki zmusiły Rosjan do skoncentrowania swoich wojsk w kilku głównych punktach, a Polacy uwolnili większą część kraju i zyskali czas. Powstanie miało charakter partyzancki. Wiosną walki rozprzestrzeniły się na Litwę i Białoruś. Walką kierował Rząd Narodowy, a organizacja społeczeństwa umożliwiła stworzenie „tajnego państwa”. Ciągłe tarcia we władzy powstania ciągle pogarszały i tak niedobrą sytuację. W październiku przywództwo objął Romuald Traugutt i przyjął tytuł dyktatora powstania. Ukrywając się pod innym nazwiskiem próbował zaradzić klęsce, przekształcił oddziały partyzanckie w regularną armię i apelował o pomoc ze strony Zachodu. W marcu 1864 r. Car ogłosił uwłaszczenie chłopów na terenie Królestwa Polskiego, więc ludność wsi straciła powód by wspierać powstańców. W kwietni 1864 r. powieszono Traugutta, czego skutkiem było zniknięcie ‘tajnego państwa”. Wynikiem tego była śmierć tysięcy ludzi kilkaset wyroków śmierci.

  1. Represje po Powstaniu listopadowym:

    1. w Królestwie Kongresowym

      • zlikwidowano polski sejm i armię

      • konstytucję zastąpiono Statutem organicznym

      • zachowano język polski jako urzędowy

      • Kongresówka utraciła autonomię i stała się prowincją Rosji

      • koronacje na królów polski miały odbywać się w Moskwie

      • ok. 200 tyś. rekrutów polskich wcielono do armii rosyjskiej na Syberii i Kaukazie

      • w następnych latach szkolnictwo podporządkowano carskiemu kuratorowi

      • zamknięto uniwersytet w Warszawie

      • zamieniono województwa na gubernie, miary i wagi i wprowadzono ruble

      • na terenie królestwa rozlokowano 100 tysięczną armię

      • kilkuset powstańców skazano na więzienie lub roboty

      • zapanował zastój, bezruch i przygnębienie społeczeństwa

      • dążono do zjednoczenia ziem zebranych

      • przesiedlono kilkadziesiąt tyś. rodzin w głąb państwa

      • zamknięto Uniwersytet Wiedeński

      • 25 lat później zlikwidowano wszystkie klasztory – jako popierające polskość

        1. w Wielkim Księstwie Poznańskim

          • rząd Prus obawiając się wybuchu powstania rozpoczął politykę germanizacyjną taką jak na Pomorzu i Śląsku

          • zlikwidowano urząd namiestnika, a zarząd księstwa przeszedł w niemieckie ręce

          • urzędy obsadzane były przez Niemców

          • w szkołach zaczynano uczyć po niemiecku

          • Niemcy uważali te tereny za peryferyjne i długo nie rozwijał się tam przemysł i traktowali je jako rolnicze zaplecze państwa

            1. w Rzeczpospolitej Krakowskiej i Galicja

              • powstałe konflikty chłopów żyjących w nędzy ze szlachtą podsycali urzędnicy austriaccy, aby ociągnąć myśl o powstaniu

Rabacja – chłopskie rozruchy spowodowane wyzyskiem szlachty i namowami za struny Austriaków stosowanymi, by powstrzymać myśl o powstaniu. Na czele Rabacji stał Jakub Szela, który głosił potrzebę zniesienia pańszczyzny i likwidację panów, – co rozumiał dosłownie (tysiące osób zginęło i ponad 470 dworów szlacheckich spłonęło z ręki chłopów. Uczestnicy Rabacji rzuciwszy postrach na szlachtę, przestali być potrzebni Austriakom, którzy aresztowaniami i chłostą zakończyli rebelię.

                1. Powstanie krakowskie było skutkiem długich przygotowań do powstania, które miało się rozpocząć w 1846 r. we wszystkich trzech zaborach. W lutym zaczęto gromadzić oddziały powstańcze w lasach pod Tarnowem. Były one atakowane i rozbijane prze grupki chłopów, którym płacono za każdego „buntownika”. Do sukcesu doszło jedynie w Krakowie, gdzie 22 lutego z miasta wymaszerował garnizon austriacki, a wówczas powstańcy utworzyli Rząd Narodowy RP Polskiej. Na wieść o powracających żołnierzach oddziały powstańcze udały się bez walki do Prus, a Austriacy zająwszy Kraków wcielili Rzeczpospolitą Krakowską do Austrii w 1846 r.

                2. W Wielkopolsce w Wielkim Księstwie Poznańskim w 1848 r., gdzie Polacy liczyli na wojnę Prus z Rosją, zaczęto tworzyć własne oddziały zbrojne ok. 5000 ludzi. Z planów nic jednak nie wyszło, a władze zażądały likwidacji polskich wojsk.

                3. Powstanie styczniowe

                  1. Po przegraniu wojny krymskiej Rosja straciła opinię niepokonanego mocarstwa, stała się „kolosem na glinianych nogach”. Po śmierci Mikołaja I, tron objął Aleksander II, którego zadaniem stało się unowocześnienie Rosji, a zatem istniejącego porządku, także w Polsce. Car ogłosił pewne ustępstwa:

amnestię zesłańców polskich z Syberii i emigrantów z Zachodu

  • złagodził cenzurę

  • zezwolił na założenie w Warszawie wyższej szkoły medycznej i utworzenie zamiast uniwersytetu „szkoły głównej”, w których uczono po polsku

  • powstaje legalny związek ziemiaństwa polskiego.

Nastąpiło ożywienie życia publicznego: rozprawiano o uwłaszczeniu chłopów i równo uprawnieniu Żydów. Ustępstwa rozbudziły nadzieję Polaków na odzyskanie niepodległości i zaczęto tworzyć organizacje spiskowe. Stosowano;

  • walkę na symbole narodowo-religijne, dekoracje sklepów w barwach i symbolach narodowych, zakładano stroje żałobno-narodowe

  • pokojowe manifestacje (pogrzeb generałowej Sowińskiej, rocznica powstania listopadowego, konstytucji 3-ego maja)

  • odprawiano nabożeństwa za pomyślność ojczyzny

  • śpiewano pieśni (Boże coś Polskę..., Warszawiankę, Mazurek Dąbrowskiego)

    1. Wybuch powstania zaplanowany był przez radykalnych „czerwonych” na wiosnę 1863r. Zapowiedziana przez Aleksandra Wielkopolskiego, w 1862 r. „branka”, zmusiła do rozpoczęcia powstania wcześniej. W nocy z 22 na 23 stycznia 1863 r. rozproszone oddziały uderzyły na 24 garnizony rosyjskie głównie w celu zdobycia broni. Tej samej nocy Komitet Centralny Narodowy tworzony przez „czerwonych”, ogłosił się Tymczasowym Rządem Narodowym i wydał manifest wzywający do walki i zapowiadający uwłaszczenie chłopów. Walkami dowodzą w:

      • Małopolsce (Marian Langiewicz, Józef Hauke-Bosak, Apolinary Kurowski)

      • Na Mazowszu (Zygmunt Padlewski)

      • Na Białorusi (Konstanty Kalinowski)

      • Na Litwie (Zygmunt Sierakowski)

Na wiosnę rząd jest pod władzą Langiewicza („biali”), który jest dyktatorem powstania. Liczne ataki zmusiły Rosjan do skoncentrowania swoich wojsk w kilku głównych punktach, a Polacy uwolnili większą część kraju i zyskali czas. Powstanie miało charakter partyzancki. Wiosną walki rozprzestrzeniły się na Litwę i Białoruś. Walką kierował Rząd Narodowy, a organizacja społeczeństwa umożliwiła stworzenie „tajnego państwa”. Ciągłe tarcia we władzy powstania ciągle pogarszały i tak niedobrą sytuację. W październiku przywództwo objął Romuald Traugutt i przyjął tytuł dyktatora powstania. Ukrywając się pod innym nazwiskiem próbował zaradzić klęsce, przekształcił oddziały partyzanckie w regularną armię i apelował o pomoc ze strony Zachodu. W marcu 1864 r. Car ogłosił uwłaszczenie chłopów na terenie Królestwa Polskiego, więc ludność wsi straciła powód by wspierać powstańców. W kwietni 1864 r. powieszono Traugutta, czego skutkiem było zniknięcie ‘tajnego państwa”. Wynikiem tego była śmierć tysięcy ludzi kilkaset wyroków śmierci.

  1. Represje po Powstaniu listopadowym:

    1. w Królestwie Kongresowym

      • zlikwidowano polski sejm i armię

      • konstytucję zastąpiono Statutem organicznym

      • zachowano język polski jako urzędowy

      • Kongresówka utraciła autonomię i stała się prowincją Rosji

      • koronacje na królów polski miały odbywać się w Moskwie

      • ok. 200 tyś. rekrutów polskich wcielono do armii rosyjskiej na Syberii i Kaukazie

      • w następnych latach szkolnictwo podporządkowano carskiemu kuratorowi

      • zamknięto uniwersytet w Warszawie

      • zamieniono województwa na gubernie, miary i wagi i wprowadzono ruble

      • na terenie królestwa rozlokowano 100 tysięczną armię

      • kilkuset powstańców skazano na więzienie lub roboty

      • zapanował zastój, bezruch i przygnębienie społeczeństwa

      • dążono do zjednoczenia ziem zebranych

      • przesiedlono kilkadziesiąt tyś. rodzin w głąb państwa

      • zamknięto Uniwersytet Wiedeński

      • 25 lat później zlikwidowano wszystkie klasztory – jako popierające polskość

        1. w Wielkim Księstwie Poznańskim

          • rząd Prus obawiając się wybuchu powstania rozpoczął politykę germanizacyjną taką jak na Pomorzu i Śląsku

          • zlikwidowano urząd namiestnika, a zarząd księstwa przeszedł w niemieckie ręce

          • urzędy obsadzane były przez Niemców

          • w szkołach zaczynano uczyć po niemiecku

          • Niemcy uważali te tereny za peryferyjne i długo nie rozwijał się tam przemysł i traktowali je jako rolnicze zaplecze państwa

            1. w Rzeczpospolitej Krakowskiej i Galicja

              • powstałe konflikty chłopów żyjących w nędzy ze szlachtą podsycali urzędnicy austriaccy, aby ociągnąć myśl o powstaniu

Rabacja – chłopskie rozruchy spowodowane wyzyskiem szlachty i namowami za struny Austriaków stosowanymi, by powstrzymać myśl o powstaniu. Na czele Rabacji stał Jakub Szela, który głosił potrzebę zniesienia pańszczyzny i likwidację panów, – co rozumiał dosłownie (tysiące osób zginęło i ponad 470 dworów szlacheckich spłonęło z ręki chłopów. Uczestnicy Rabacji rzuciwszy postrach na szlachtę, przestali być potrzebni Austriakom, którzy aresztowaniami i chłostą zakończyli rebelię.

                1. Powstanie krakowskie było skutkiem długich przygotowań do powstania, które miało się rozpocząć w 1846 r. we wszystkich trzech zaborach. W lutym zaczęto gromadzić oddziały powstańcze w lasach pod Tarnowem. Były one atakowane i rozbijane prze grupki chłopów, którym płacono za każdego „buntownika”. Do sukcesu doszło jedynie w Krakowie, gdzie 22 lutego z miasta wymaszerował garnizon austriacki, a wówczas powstańcy utworzyli Rząd Narodowy RP Polskiej. Na wieść o powracających żołnierzach oddziały powstańcze udały się bez walki do Prus, a Austriacy zająwszy Kraków wcielili Rzeczpospolitą Krakowską do Austrii w 1846 r.

                2. W Wielkopolsce w Wielkim Księstwie Poznańskim w 1848 r., gdzie Polacy liczyli na wojnę Prus z Rosją, zaczęto tworzyć własne oddziały zbrojne ok. 5000 ludzi. Z planów nic jednak nie wyszło, a władze zażądały likwidacji polskich wojsk.

                3. Powstanie styczniowe

                  1. Po przegraniu wojny krymskiej Rosja straciła opinię niepokonanego mocarstwa, stała się „kolosem na glinianych nogach”. Po śmierci Mikołaja I, tron objął Aleksander II, którego zadaniem stało się unowocześnienie Rosji, a zatem istniejącego porządku, także w Polsce. Car ogłosił pewne ustępstwa:

amnestię zesłańców polskich z Syberii i emigrantów z Zachodu

  • złagodził cenzurę

  • zezwolił na założenie w Warszawie wyższej szkoły medycznej i utworzenie zamiast uniwersytetu „szkoły głównej”, w których uczono po polsku

  • powstaje legalny związek ziemiaństwa polskiego.

Nastąpiło ożywienie życia publicznego: rozprawiano o uwłaszczeniu chłopów i równo uprawnieniu Żydów. Ustępstwa rozbudziły nadzieję Polaków na odzyskanie niepodległości i zaczęto tworzyć organizacje spiskowe. Stosowano;

  • walkę na symbole narodowo-religijne, dekoracje sklepów w barwach i symbolach narodowych, zakładano stroje żałobno-narodowe

  • pokojowe manifestacje (pogrzeb generałowej Sowińskiej, rocznica powstania listopadowego, konstytucji 3-ego maja)

  • odprawiano nabożeństwa za pomyślność ojczyzny

  • śpiewano pieśni (Boże coś Polskę..., Warszawiankę, Mazurek Dąbrowskiego)

    1. Wybuch powstania zaplanowany był przez radykalnych „czerwonych” na wiosnę 1863r. Zapowiedziana przez Aleksandra Wielkopolskiego, w 1862 r. „branka”, zmusiła do rozpoczęcia powstania wcześniej. W nocy z 22 na 23 stycznia 1863 r. rozproszone oddziały uderzyły na 24 garnizony rosyjskie głównie w celu zdobycia broni. Tej samej nocy Komitet Centralny Narodowy tworzony przez „czerwonych”, ogłosił się Tymczasowym Rządem Narodowym i wydał manifest wzywający do walki i zapowiadający uwłaszczenie chłopów. Walkami dowodzą w:

      • Małopolsce (Marian Langiewicz, Józef Hauke-Bosak, Apolinary Kurowski)

      • Na Mazowszu (Zygmunt Padlewski)

      • Na Białorusi (Konstanty Kalinowski)

      • Na Litwie (Zygmunt Sierakowski)

Na wiosnę rząd jest pod władzą Langiewicza („biali”), który jest dyktatorem powstania. Liczne ataki zmusiły Rosjan do skoncentrowania swoich wojsk w kilku głównych punktach, a Polacy uwolnili większą część kraju i zyskali czas. Powstanie miało charakter partyzancki. Wiosną walki rozprzestrzeniły się na Litwę i Białoruś. Walką kierował Rząd Narodowy, a organizacja społeczeństwa umożliwiła stworzenie „tajnego państwa”. Ciągłe tarcia we władzy powstania ciągle pogarszały i tak niedobrą sytuację. W październiku przywództwo objął Romuald Traugutt i przyjął tytuł dyktatora powstania. Ukrywając się pod innym nazwiskiem próbował zaradzić klęsce, przekształcił oddziały partyzanckie w regularną armię i apelował o pomoc ze strony Zachodu. W marcu 1864 r. Car ogłosił uwłaszczenie chłopów na terenie Królestwa Polskiego, więc ludność wsi straciła powód by wspierać powstańców. W kwietni 1864 r. powieszono Traugutta, czego skutkiem było zniknięcie ‘tajnego państwa”. Wynikiem tego była śmierć tysięcy ludzi kilkaset wyroków śmierci.

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Represje po Powstaniu listopadowym: w Królestwie Kongresowym iconSytuacja ziem polskich po powstaniu listopadowym

Represje po Powstaniu listopadowym: w Królestwie Kongresowym iconZapowiedź konferencji „losy klasztorów I zbiorów poklasztornych po powstaniu listopadowym” (rytwiany, 13-15 VII 2012 R.)

Represje po Powstaniu listopadowym: w Królestwie Kongresowym iconLeszek Sławomir Pręcikowski leśnictwo w dawnej rzeczypospolitej, pod zaborami, w księstwie warszawskim I królestwie polskim (kongresowym)

Represje po Powstaniu listopadowym: w Królestwie Kongresowym iconKlęska powstania styczniowego represje Rosjan

Represje po Powstaniu listopadowym: w Królestwie Kongresowym iconRepresje sowieckie wobec polskiego podziemia niepodległościowego

Represje po Powstaniu listopadowym: w Królestwie Kongresowym iconZjazd odbywa się w centrum kongresowym na terenie Muzeum Początków Państwa Polskiego

Represje po Powstaniu listopadowym: w Królestwie Kongresowym iconOrganizują w dniach 23÷24 listopada 2011 r w Poznaniu w Centrum Kongresowym Instytutu Ochrony Roślin przy ul. W. Węgorka 20

Represje po Powstaniu listopadowym: w Królestwie Kongresowym iconRegulamin Ogólnopolskiego Konkursu Historyczno – Literackiego „Stan Wojenny – Represje wobec Społeczeństwa Polskiego w latach 1981 1989”

Represje po Powstaniu listopadowym: w Królestwie Kongresowym icon"O powstaniu warszawskim w getcie"

Represje po Powstaniu listopadowym: w Królestwie Kongresowym iconGalicjanie — zesłAŃcy po powstaniu styczniowym

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom