Polityka kulturalna




Pobierz 36.2 Kb.
NazwaPolityka kulturalna
Data konwersji06.10.2012
Rozmiar36.2 Kb.
TypDokumentacja
Dla naszych potrzeb najwłaściwsze wydaje się ujęcie zaproponowane przez A. Kłoskowską, która pisze, że polityka kulturalna to

ogół zasad i reguł wyrażonych explicite1 lub implicite2, którym podporządkowana jest działalność instytucji publicznych lub prywatnych wywierających wpływ na zinstytucjonalizowane formy twórczości, rozpowszechniania i udostępniania treści oświatowych, artystycznych, literackich, rozrywkowych”3.

Jak zauważa autorka, polityka kulturalna posługuje się metodami planowania i prognozowania oraz systemami ocen, które mają istotny wpływ na dalszy przebieg organizacji i warunków rozwoju kultury. W podobnym duchu politykę kulturalną charakteryzuje E. Wnuk-Lipiński, który utożsamia ją ze sterowaniem kulturą, polegającą na wywieraniu pożądanego wpływu na określone zjawiska kulturalne. Swoje cele polityka kulturalna osiąga za pomocą czterech podstawowych instrumentów: prawnych, ekonomicznych, kadrowych i perswazyjnych. Zwłaszcza te ostatnie, do których E. Wnuk-Lipiński zalicza środki masowego przekazu, służą do popularyzowania lub odrzucania pewnych wzorów kultury4.

Politykę kulturalną realizują różnorodne instytucje, takie jak urzędy administracji państwowej, samorządowej, organizacje polityczne, społeczne, religijne, oczywiście same instytucje kultury. Wytyczają one cele i zadania życia kulturalnego, organizują je i finansują, decydują o selekcji i publikacji utworów, rozwoju ośrodków twórczych, o rozmieszczeniu instytucji kultury oraz o formach i metodach upowszechniania kultury w społeczeństwie5.

Źródło: http://www.ujk.edu.pl/strony/adam.jachimczyk/wstep.rtf

1 explicite (łc.) wyraźnie, dobitnie, jasno.

2 implicite (łc. od implicarezawikłać, połączyć) włącznie; domyślnie.

3 A. Kłoskowska: Socjologia kultury. Warszawa 1981, s. 482-483.

4 E. Wnuk-Lipiński: Rozumienie..., s. 92; w podobny sposób politykę kulturalną definiuje M. Dąbrowska-Szefler, która charakteryzując politykę oświatowo-kulturalną lat 1944-1955 traktuje ją jako „Zbiór celów strategicznych rozwoju oświaty i kultury oraz metod i instrumentów ich realizacji a także strukturę instytucji działających w sferze oświaty i kultury. M. Dąbrowska-Szefler: Bilans polityki oświatowo-kulturalnej w latach 1944-1955. W: Elity władzy w Polsce a struktura społeczna w latach 1944-1956. Red. P. Wójcik. Warszawa 1992, s. 469.

5 J. Kądzielski: Polityka kulturalna. W: Polityka kulturalna PRL (wybór tekstów). [Wybór] T. Bierkowski. Bydgoszcz 1980, s. 19.




Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Polityka kulturalna iconPolityka kulturalna

Polityka kulturalna iconPolityka kulturalna: Drogi do zjednoczonej Europy

Polityka kulturalna iconCele polityki kulturalnej. W większości państw europejskich polityka kulturalna – tj celowa, systematyczna ingerencja w sferę kultury

Polityka kulturalna iconPolityka rolna – ćwiczenia 1, Ekonomia V rok Ćwiczenie 1 Polityka ekologiczna. Polityka bezpieczeństwa żywnościowego

Polityka kulturalna icon6. polityka informacjnizmu I kryzys demokracji tytuł rzędu Wprowadzenie: polityka społeczeństwa

Polityka kulturalna iconPolska polityka architektoniczna polityka jakości krajobrazu, przestrzeni publicznej, architektury

Polityka kulturalna iconPolityka nr 33 (2667) z dnia 2008-08-16; Polityka. Pomocnik Historyczny. Nr 2 (11); s. 14-19

Polityka kulturalna iconAfryka Zachodnia – społeczeństwo, gospodarka, polityka Wykład uzupełniający (30 godz.) Konspekt zajęć
«Nowa polityka gospodarcza w krajach przechodzących proces liberalizacji gospodarczej» Warszawa 1998

Polityka kulturalna iconZamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny w Wałczu Podstawowe informacje o przedmiocie polityka przemysłowa dr Arkadiusz Świadek polityka przemysłowa

Polityka kulturalna iconPolityka definicje I podziały Polityka

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom