Nazwa choroby pochodzi od greckiego słowa




Pobierz 102.39 Kb.
NazwaNazwa choroby pochodzi od greckiego słowa
Data konwersji10.10.2012
Rozmiar102.39 Kb.
TypDokumentacja
1 grudnia 2009 roku w Auli Głównej Centrum Kształcenia Ustawicznego w Gdańsku odbyła się konferencja pt. „Dziecko z padaczką w szkole”.

Podczas spotkania, w którym wzięli udział nauczyciele, psycholodzy, rodzice oraz przedstawiciele władz samorządowych ekspercki wykład na temat padaczki u dzieci wygłosiła dr n. med. Maria Mazurkiewicz-Bełdzińska z Kliniki Neurologii Rozwojowej AM w Gdańsku, natomiast wyniki badania PRO-EPI zaprezentował lek. med. Piotr Szumieluk, UCB.

Swoich komentarzy udzieliły również obecne na konferencji Elżbieta Wasilenko, Wicekurator Oświaty w Gdańsku oraz Gabriela Głuchowska, Liderka Nadwiślańskiego Stowarzyszenia Chorych na Epilepsję i Ich Przyjaciół Piast – mama dziecka chorego na padaczkę.

Spotkanie poprowadziła Iwona Schymalla.


NAJWAŻNIEJSZE INFORMACJE O PADACZCE

Padaczka – co to za choroba?

Padaczka (inaczej: epilepsja) to jedne z najczęstszych schorzeń neurologicznych. Może występować w każdym wieku. Padaczka jest zespołem objawów somatycznych, wegetatywnych i psychicznych, które występują w wyniku zaburzenia funkcjonowania mózgu. Termin „padaczka” mówi o skłonności do występowania nawracających, samoistnych napadów i wskazuje na ich jedno wspólne podłoże, którymi są nadmierne, gwałtowne wyładowania w komórkach nerwowych. Napady padaczkowe są manifestacją zaburzeń mózgowych i mogą przejawiać się bardzo różnie: od trudnych do dostrzeżenia kilkusekundowych wyłączeń świadomości, nieznacznych ruchów mimowolnych kilku mięśni jednej z kończyn, aż do uogólnionych drgawek całego ciała. Nie u każdego chorego podczas napadu dochodzi do utraty kontaktu z otoczeniem. Niektórzy mają napady tylko w nocy. Bardzo różny może być także sam przebieg padaczki. Niektórzy z padaczki po prostu wyrastają. W 70% przypadków napady padaczkowe można wyeliminować za pomocą leków przeciwpadaczkowych. Traktowanie wszystkich ludzi z rozpoznaniem padaczki jednakowo jest bardzo krzywdzące. W okresach między napadami lub po wyeliminowaniu napadów np. za pomocą leków duża część chorych może normalnie żyć i funkcjonować.


Co oznacza słowo „epilepsja”?

Nazwa choroby pochodzi od greckiego słowa epilamvanein, co znaczy atakować, chwycić, zapaść, posiąść, owładnąć. Termin epilepsia funkcjonuje od 2500 lat.

Czy padaczka jest chorobą społeczną?

Padaczka jest chorobą społeczną. Wynika to ze skali zachorowań - blisko 1% populacji choruje na padaczkę, jak i jej przewlekłego charakteru. W Polsce może chorować na nią ok. 400 tysięcy ludzi. U co dziesiątego Polaka może wystąpić w życiu jeden napad padaczkowy.

Na padaczkę może zachorować każdy i w każdym okresie życia. Ryzyko to ocenia się na ok. 3%. Większość nowych przypadków choroby odnotowuje się u dzieci -szczególnie do 1. roku życia oraz u ludzi starszych- po 65. roku życia. Ze względu na starzenie się populacji, przypuszcza się, że będzie coraz więcej chorych w wieku starszym. Warto podkreślić, że napady padaczkowe u ludzi starszych mają często inny przebieg kliniczny niż u młodszych chorych i wymagają szczególnego postępowania.

U chorych z padaczką ogromnym problemem społecznym jest depresja. Częstość zachorowania na depresję wśród chorych z padaczką waha się między 40% a 75% (w populacji ogólnej 3 do 9%). Głównym problemem związanym z depresją są samobójstwa.

Śmiertelność chorych z padaczką jest 2-3 krotnie większa niż w populacji ogólnej. Najczęstszymi przyczynami śmierci osób z padaczką są infekcje dróg oddechowych, nowotwory, wypadki i samobójstwa. Przyczyny śmierci pochodzenia pozamózgowego stanowią ponad 40% wszystkich zgonów. W wielu przypadkach chorzy umierają z przyczyn, które doprowadziły do wystąpienia napadów padaczkowych.

Ocenia się, że nawet 17% chorych umiera z powodu tzw. nagłej niespodziewanej śmierci u osób z padaczką (sudden unexpected death in epilepsy- SUDEP). Terminem SUDEP określa się nagłą śmierć chorego na padaczkę występującą bez okoliczności związanych z urazem lub bez świadków u pacjenta, który był ogólnie zdrowy, i u którego nawet w badaniu pośmiertnym nie stwierdzono żadnej przyczyny zgonu. Przyczynami SUDEP mogą być zadławienie w trakcie napadu, szkodliwe działanie leku, nagłe odstawienie leku i napady wegetatywne prowadzące np. do zaburzeń rytmu serca. Dostępne dowody sugerują, iż istotnym czynnikiem wiodącym do SUDEP bywa niestosowanie się pacjenta do zaleceń lekarskich związanych z przyjmowaniem leków przeciwpadaczkowych. SUDEP występuje dość często od 1 na 500 do 1 na 1000 pacjentów z padaczką na rok. Wydaje się, że pacjenci młodsi są zagrożeni w największym stopniu. Nieco bardziej zagrożeni są mężczyźni.


Dlaczego padaczka bywa nazywana „świętą chorobą”?

Historia padaczki sięga ponad 4 tysięcy lat. Teksty historyczne wskazują, że padaczka jest jedną z najstarszych znanych chorób człowieka. Jej opisy można znaleźć w Kodeksie Hammurabiego, w Starym i Nowym Testamencie.

Dawniej osoby cierpiące na padaczkę uważano za owładnięte przez demony, obdarzone szczególną mocą lub „święte”. Dopiero w 400. roku przed naszą erą, za sprawą Hipokratesa, stwierdzono, że padaczka jest chorobą mózgu.

Padaczka ma swojego patrona i jest nim św. Walenty. Światowy Dzień Chorych na Padaczkę jest obchodzony 14 lutego.

Co to jest napad padaczkowy?

To gwałtowne zaburzenie czynności części lub całości mózgu, które prowadzą do wystąpienia objawów ruchowych, czuciowych, wegetatywnych lub psychicznych. Wykonane w tym czasie badanie EEG (elektroencefalograficznym) umożliwia rejestrację nieprawidłowych, gwałtownych pobudzeń grup komórek w mózgu. Napad padaczkowy trwa zwykle nie dłużej niż kilka minut.

Co to jest stan padaczkowy?

To napad padaczkowy trwający dłużej niż 30 min., lub seria napadów, pomiędzy którymi chory nie odzyskuje przytomności. Stan padaczkowy wymaga szybkiego rozpoznania oraz dożylnego leczenia przeciwdrgawkowego i przeciwobrzękowego w warunkach szpitalnych. W wyniku przedłużającego się stanu padaczkowego może dochodzić do trwałych uszkodzeń mózgu, 5-10% przypadków kończy się śmiercią.

Jakie są przyczyny padaczki?

Nie można wskazać jednolitej przyczyny zachorowań na padaczkę. Często nie rozpoznaje się podłoża tej choroby.

Do najczęstszych przyczyn zachorowania na padaczkę należą:

  • urazy głowy

  • udary mózgowe

  • choroby zwyrodnieniowe (np. choroba Alzheimera)

  • stwardnienie rozsiane

  • nowotwory , inne guzy mózgu

  • zapalenie mózgu i opon mózgowych

  • przyczyny toksyczno-metaboliczne (np. przewlekłe nadużywanie alkoholu)

  • predyspozycje genetyczne



W jaki sposób padaczka jest rozpoznawana?

Zgodnie z zaleceniami Międzynarodowej Ligi Przeciwpadaczkowej, pierwszy niesprowokowany napad drgawkowy nie wystarczy do rozpoznania padaczki. W takich przypadkach zwykle nie podaje się także leków przeciwpadaczkowych. Wszyscy, którzy mieli napad drgawkowy należą do grupy podwyższonego ryzyka powtarzania się napadów. Padaczkę rozpoznaje się na podstawie wywiadu i badania lekarskiego. Przy stawianiu diagnozy niezwykle przydatne mogą okazać się zapisy video zachowania pacjenta w trakcie napadu, wykonane choćby za pomocą telefonu komórkowego. Badania dodatkowe (np. EEG, rezonans magnetyczny) służą do potwierdzenia choroby i poszukiwania jej możliwych przyczyn.

Jak padaczka jest leczona?

Powtarzające się napady padaczkowe są powodem rozpoczęcia terapii. Choremu podaje się lek lub leki przeciwpadaczkowe, które mają na celu zapobieganie wystąpienia samoistnych i gwałtownych wyładowań komórek nerwowych. Dzięki temu można wyeliminować napady lub znacząco zredukować ich częstość. Wybór odpowiednich preparatów jest indywidualny i zależy od wielu czynników takich jak: wieku chorego, typu napadów, rodzaju wykonywanej pracy, innych schorzeń, czy też dostępności leku. Dobór odpowiedniego leczenia jest szczególnie istotną sprawą w przypadku kobiet w ciąży lub planujących ciążę. Jeżeli jeden lek nie pomaga, stosuje się leczenie za pomocą dwóch lub więcej leków. Możliwe jest także leczenie niefarmakologiczne np. stymulacja nerwu błędnego. Czasem chory wymaga leczenia operacyjnego, które zwykle polega na usunięciu odpowiedzialnej za napady części mózgu. Ważne jest, aby zastosować takie leczenie, żeby wyeliminować napady przy jak najmniejszej ilości działań niepożądanych. Pozwoli to choremu na „normalne” życie i funkcjonowanie.

Jak postępować w sytuacji napadu padaczkowego?

Należy:

  • zachować spokój

  • upewnić się, że chory jest w bezpiecznym miejscu

  • ułożyć pacjenta w pozycji na boku, z twarzą skierowaną lekko ku podłożu, aby umożliwić swobodny wyciek śliny

  • zabezpieczyć przed możliwością urazu: zdjąć okulary, usunąć z ust ciała obce (np. sztuczna szczęka), podłożyć coś miękkiego pod głowę

  • pozostać z chorym do odzyskania pełnej świadomości.



Nie wolno:

  • Nie wolno wkładać choremu czegokolwiek miedzy zęby

  • Nie wolno podnosić pacjenta

  • Nie wolno krępować ruchów pacjenta

  • Nie wolno cucić, uderzając po twarzy lub polewając wodą

  • Nie wolno agresywnie ingerować w zachowanie chorego w czasie, gdy jest on jeszcze zdezorientowany.



BADANIE PRO-EPI

Badanie zostało zrealizowane w okresie luty-marzec 2009 r. przez instytut badawczy Pentor na zlecenie Polskiego Towarzystwa Epileptologii oraz firmy UCB. Badanie PRO-EPI to trzy odrębne, chociaż mające wspólny cel, projekty poruszające różne społeczne aspekty padaczki:

  • OMNIBUS – sondaż na reprezentatywnej próbie Polaków od 15 roku życia (N=1042), przeprowadzony metodą bezpośrednich wywiadów ankieterskich wspomaganych komputerowo (CAPI),

  • wywiady bezpośrednie z kwestionariuszem papierowym (PAPI) z neurologami, mającymi pod opieką osoby z padaczką (N=179), ich dorosłymi pacjentami (N=1019) i rodzicami dzieci chorych na padaczkę (N=313),

  • wywiady telefoniczne wspomagane komputerowo (CAPI) z dyrektorami szkół podstawowych i gimnazjów (N=200).



POWSZECHNA WIEDZA O PADACZCE. CO POLACY WIEDZĄ O TEJ CHOROBIE?

  • Zdecydowana większość Polaków deklaruje wiedzę lub przynajmniej słyszała o takiej chorobie jak padaczka (89%).

  • Polacy, którzy słyszeli o padaczce/ epilepsji, spontanicznie, poprawnie identyfikują tę chorobę przede wszystkim z drgawkami.



Z danych źródłowych wiadomo, że w społeczeństwie jest 1% osób chorych na padaczkę. A ile spośród nas zna kogoś dotkniętego tą chorobą?

  • Okazuje się, że co trzeci Polak zna kogoś, kto jest chory na padaczkę. Najczęściej jest to jakiś znajomy lub członek rodziny, inny niż rodzic czy dziecko.

  • Skojarzenia, jakie przychodzą na myśl, kiedy mówimy o osobach z padaczką, to przede wszystkim współczucie i żal. Osoby takie są uważane za bardzo poważnie chore.

Najbardziej rozpowszechnione wśród Polaków są poglądy, że padaczka to:

  • choroba, która objawia się atakami drgawek raz na jakiś czas,

  • choroba układu nerwowego,

  • inna nazwa epilepsji,

  • choroba, której można się nabawić po urazie głowy.



Większość Polaków nie zgadza się natomiast z tym, że padaczka to choroba:

  • którą można się zarazić,

  • która nie utrudnia chorym życia,

  • psychiczna.



  • Dla co czwartego Polaka padaczka to choroba, która objawia się ciągłymi drgawkami całego ciała.

  • Niejednoznaczne są opinie o dziedziczności choroby oraz o tym, czy choroba jest uleczalna – prawie 1/3 Polaków nie ma zdania na ten temat.

  • Padaczka nie wzbudza lęku w lekarzach, natomiast przedstawiciele innych badanych grup respondentów stwierdzali, że choroba ta budzi w nich obawy.

  • Ciekawych informacji dostarczają dane dotyczące udzielania pomocy osobom w czasie napadu padaczki. Otóż 43% Polaków deklaruje, że wie jak to zrobić i prawie wszyscy zgadzają się z tym, że trzeba zabezpieczyć głowę chorego przed urazami, zawiadomić pogotowie, jeśli napad się przedłuża i zapewnić choremu bezpieczne miejsce i spokój. Jednak aż 84% spośród osób, które deklarują, że wiedzą jak pomóc choremu w czasie napadu, włożyłoby mu coś twardego między zęby. Widać więc, że ten stereotyp jest wciąż bardzo żywy.



Wydaje się, zatem, że warto edukować społeczeństwo pod względem wiedzy o padaczce, ponieważ wciąż istnieje spora grupa osób, które nie wiedzą, czym jest ta choroba lub też nie są w pełni przekonane, co do słuszności swoich opinii.

Szczególną wagę należy przyłożyć do edukacji społeczeństwa w zakresie zasad udzielania pomocy osobom w czasie napadu padaczki, podkreślając przy tym co należy robić, a czego nie.


DZIECKO Z PADACZKĄ W SZKOLE. RZECZYWISTOŚĆ CZY TYLKO SEN?

Większość Polaków, lekarzy oraz dyrektorów szkół uważa, że wszystkie dzieci z padaczką powinny chodzić do zwykłych szkół. Z taką opinią zgadza się 46% rodziców dzieci z epilepsją.

Wydaje się, że dość wysoka akceptacja dyrektorów szkół podstawowych i gimnazjów wobec uczniów z padaczką (40% dyrektorów szkół, stwierdziło, że „zwykłe” szkoły chętnie przyjmują takie dzieci) pozostaje tylko życzeniem, gdyż opinie rodziców są w tej kwestii zupełnie inne.

Zaledwie 16% rodziców dzieci z padaczką było zdania, że takie dzieci są mile widziane w „zwykłych” szkołach.

Takiego zdania jest też co czwarty lekarz.

Głównym powodem niechętnego przyjmowania dzieci z padaczką do zwykłych szkół jest lęk nauczycieli przed możliwymi napadami ucznia i niewiedza o tym, jako udzielać pomocy w razie napadu. Widać tu wyraźnie dysonans między teoretyczną wiedzą dyrektorów szkół o padaczce jako chorobie (która wydaje się być wysoka), a praktycznym jej wykorzystaniem w sytuacji napadu padaczkowego (teoria mogłaby nie wystarczyć!).


Jak jednak przedstawia się rzeczywistość w „zwykłych” szkołach?

Co trzeci dyrektor szkoły podstawowej lub gimnazjum miał do czynienia z rodzicami dziecka z padaczką. Co więcej, w większości takich przypadków dziecko zostało ostatecznie skierowane do „zwykłej” szkoły, głównie dlatego, że nie miało deficytów intelektualnych oraz aby nie czuło się odrzucone i przebywało wśród rówieśników.


Takie informacje potwierdzają też sami rodzicie dzieci z padaczką:

  • w większości przypadków ich dzieci chodzą do „zwykłych” szkół (57%),

  • do szkół integracyjnych uczęszcza 19% dzieci chorych na padaczkę,

  • do szkół specjalnych 11%, a indywidualny tryb nauczania ma 10% takich dzieci.

  • Powodami decydującymi o wyborze określonego trybu nauczania są: stan zdrowia dziecka, potrzeba zapewnienia dziecku atmosfery, w której będzie się czuło akceptowane oraz porada lekarza prowadzącego.



Warto przy tej okazji zwrócić uwagę na to, że lekarz, po opiekunach dziecka, jest następną osobą, która ma wpływ na wybór trybu nauczania.

  • Nie dziwi zatem, że lekarze dobrze znają sytuacje szkolną swoich małych pacjentów.

  • O chorobie dzieci uczących się w „zwykłych” szkołach wiedzą nauczyciele uczący danego ucznia, a w znacznej mierze również jego koledzy.

  • Jeśli koledzy ze szkoły nie wiedzą o chorobie dziecka, to głównie ze względu na uchronienie go przed przejawami nietolerancji ze strony innych uczniów i ich rodziców oraz aby dziecko nie czuło się gorsze.

  • Według dyrektorów, nauczyciele i wychowawcy nie tylko wiedzą o chorobie dziecka, ale także potrafiliby udzielić mu pomocy w czasie ataku.



Zajęcia WF

  • Lekarze i dyrektorzy szkół podstawowych i gimnazjów w większości uważają, że dzieci z padaczką powinny ćwiczyć na lekcjach WF, chociaż z pewnymi ograniczeniami.

  • Z informacji uzyskanych od rodziców wiadomo, że co czwarte dziecko z padaczką nie ćwiczy na lekcjach WF, ponieważ rodzicie boją się o jego zdrowie i nie chcą narażać na urazy w czasie ćwiczeń.

  • Od lekarzy natomiast wiemy, że średnio co piąte dziecko będące pod ich opieką nie ćwiczy na lekcjach WF pomimo braku przeciwwskazań.

Warto zaangażować lekarzy w jakiegoś rodzaju kampanię, która miałaby na celu przekonanie rodziców do tego, aby pozwolili swoim dzieciom ćwiczyć na zajęciach WF, poprzez podkreślanie pozytywów, jakie przynoszą ćwiczenia ruchowe. Jednak podstawowym warunkiem decydującym o możliwości uczestnictwa w lekcjach WF powinien być stan zdrowia dziecka określony przez lekarza.

Źródło: Materiały konferencyjneDziecko z padaczką w szkole, grudzień 2009; Raport z badania PRO-EPI przeprowadzony przez Pentor Research International, 2009.

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Nazwa choroby pochodzi od greckiego słowa iconNazwa "fizyka" pochodzi od greckiego słowa, które oznacza przyrodę, naukę. Fizyka jest więc nauką o przyrodzie

Nazwa choroby pochodzi od greckiego słowa iconNazwa pierwiastka pochodzi od greckiego

Nazwa choroby pochodzi od greckiego słowa iconNazwa pochodzi od słowa

Nazwa choroby pochodzi od greckiego słowa iconNazwa shintozim pochodzi od słowa

Nazwa choroby pochodzi od greckiego słowa iconNazwa sole pochodzi od łacińskiego słowa

Nazwa choroby pochodzi od greckiego słowa iconNazwa tego stylu pochodzi od łac słowa

Nazwa choroby pochodzi od greckiego słowa iconNazwa pochodzi od francuskiego słowa "impression" I oznacza wrażenie

Nazwa choroby pochodzi od greckiego słowa iconNazwa pochodzi od słowa złoto, którym kiedyś określano wsie bogate, położone na urodzajnych glebach

Nazwa choroby pochodzi od greckiego słowa iconNazwa dekadentyzm pochodzi odfrancuskiego słowa decadence (upadek) ktore pojawiło sie w głosnym wierszu Paula Verlaine`a z 1884r. (Wielki tłumacz zastapił je wyzrazeniem "wielkie konanie")

Nazwa choroby pochodzi od greckiego słowa iconNazwa buddyzmu pochodzi od słowa "buddha"(spolszczona wersja: budda), które w języku sanskryckim znaczy "oświecony". "Budda" stało się też tytułem honorowym w buddyzmie, ponieważ oświecenie jest celem każdego wyznawcy

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom