Aktywizujące metody I techniki w edukacji wczesnoszkolnej




Pobierz 90.58 Kb.
NazwaAktywizujące metody I techniki w edukacji wczesnoszkolnej
Data konwersji12.10.2012
Rozmiar90.58 Kb.
TypDokumentacja
Aktywizujące metody i techniki w edukacji wczesnoszkolnej


W S T Ę P




Pamiętając o obyczajach przyjętych na szkoleniu w ramach programu TERM – chcielibyśmy wspólnie przestrzegać kilka ważnych zasad, które są wykorzystywane w pracy z metodami aktywizującymi.





3


I. WYBRANE TEORETYCZNE PODSTAWY

AKTYWIZUJĄCEGO PROCESU NAUCZANIA


M I N I S Ł O W N I K


  1. KSZTAŁCENIE – zaplanowane systematyczne działanie, mające na celu intelektualny, moralny i fizyczny rozwój człowieka; pojęcie szersze niż nauczanie i uczenie się. Ogół czynności i procesów umożliwiających ludziom poznanie przyrody, społeczeństwa, kultury, a zarazem uczestnictwo w ich przekształcaniu, jak również osiągnięcie możliwie wielostronnego rozwoju sprawności fizycznych i umysłowych, zdolności i uzdolnień, zainteresowań i zamiłowań, przekonań i postaw oraz zdobycie pożądanych kwalifikacji zawodowych. W ostatnich latach coraz częściej przez kształcenie rozumie łączenie nauczania i uczenia się. 1




  1. NAUCZANIE – to wzajemne oddziaływania między nauczycielem a uczącym się – za który nauczyciel jest odpowiedzialny w celu spowodowania oczekiwanych zmian zachowań ucznia. 2




  1. MODEL NAUCZANIA – to ogólny plan lub schemat, który ma pomóc uczniom w opanowaniu określonej wiedzy, umiejętności i kształtowaniu postaw.




  1. SRTATEGIA NAUCZANIA – to ogół celów, środków i metod przygotowanych przez nauczyciela w celu osiągnięcia jak najlepszych efektów uczenia się ucznia.




  1. METODA NAUCZNIA – to celowo i systematycznie stosowany sposób pracy nauczyciela z uczniem umożliwiający uczniom opanowanie wiedzy i umiejętności.




  1. TECZNIKA NAUCZNIA – to metoda bardziej uszczegółowiona lub cząstkowa dotycząca określonych fragmentów procesów (przepis).


_______________________________________________

1E.Goźlińska, „Słowniczek nowych terminów w praktyce szkolnej”

2J.J.Guilbert

4



  1. UCZENIE SIĘ – proces prowadzący do zmian w sposobie myślenia działania i odczuwania.




  1. MODEL UCZENIA SIĘ – to plan lub schemat, który uczeń przyjmuje, aby opanować określoną wiedzę i umiejętności.




  1. STRATEGIA UCZENIA SIĘ – to ogół celów, środków, metod niezbędnych w uczeniu się.


10. METODA UCZENIA SIĘ – to sposób nabywania nowych wiadomości,

umiejętności i kształcenia postaw.

11. TECHNIKA UCZENIA SIĘ – to szczegółowa metoda uczenia się (przepis,

instrukcja).


  1. EFEKTYWNY NAUCZYCIEL – to ten, który oprócz dużej wiedzy w

przedmiocie jednocześnie troszczy się o dobro swoich uczniów oraz ich osiągnięcia, posiada wiedzę dotyczącą procesu nauczania i uczenia się, zna różne metody i sposoby pracy, jest refleksyjnym praktykiem i pojmuje naukę jako proces ustawiczny.


  1. AKTYWIZACJA UCZNIÓW – najogólniej rzecz biorąc to ogół poczynań

dydaktycznych i wychowawczych mających na celu aktywny udział w

zdobywaniu wiedzy, umiejętności i kształtowaniu postaw.


  1. METODY AKTYWIZUJĄCE – grupa metod nauczania charakteryzująca się

tym, że w procesie kształcenia aktywność podmiotu uczącego się przewyższa

aktywność podmiotu nauczania.


  1. SYNTAKSA MODELU – ogólny bieg lekcji (porządek, inaczej etap lub fazy

lekcji).


5



Model uczenia się

we współpracy

Cel:


UCZENIE PRACY WE WSPÓŁPRACY

SYNTAKSA LEKCJI


I. Przedstawienie celów i wywoływanie nastawienia.

II. Podanie wiadomości

III, Zorganizowanie zespołów.

IV. Pomaganie w pracy grupowej.

V. Sprawdzenie

VI. Uznanie osiągnięć

Model

poszukujący

Cel:


UCZENIE ROZWIĄZY -

WANIA PROBLEMÓW

SYNTAKSA LEKCCI


I. Podanie celów i wywo -

ływanie nastawienia.

II. Ukierunkowanie dyskusji (podanie problemu)

III. Prowadzenie dyskusji.

IV. Zakończenie dyskusji – wybór rozwiązania.

V. Omówienie




Model

bezpośredni

Cel:


UCZENIE WIEDZY PROCEDURALNEJ

SYNTAKSA LEKCJI


I. Przedstawienie celów

(uzasadnienie potrzeby uczenie się umiejętności i wiedzy) i wywołanie nastawienia.

II. Pokaz danej umiejętności lub wiadomości.

III. Ćwiczenie.

IV. Informacja zwrotna o postępach.

V. Rozbudowane ćwiczenie.




Model

nauczania pojęć

Cel:


UCZENIE POJĘĆ I LOGICZNEGO MYŚLENIA

SYNTAKSA LEKJCI


I. Przedstawienie celów i wywołanie nastawienia.

II. Podanie przykładów i nieprzykładów.

III. Sprawdzenie przyswojenia pojęć.

IV. Wywołanie u uczniów myślenia metapoznawczego.







Model

podający

Cel:


PRZEKAZWANIEY

WIEDZY W POSTACI

FAKTÓW I ZASAD

SYNTAKSA LEKCJI


I. Przedstawienie celów

i wywoływanie nastawienia.

II. Uporządkowanie wstępne (wprowadzenie).

III. Podawanie materiału.

IV. Wzbogacenie myślenia uczniów – pytanie, odpowiedź.







6


1 HUMANISTYCZNA TEORIA UCZENIA SIĘ


Badania nad nauczaniem i procesem uczenia się trwają od niedawna. Wiele jest jeszcze kwestii nie podjętych zupełnie, wiele nie wyjaśnionych do końca. Wiedza stojąca u podstaw nauczania jest stosunkowo młoda i niewolna od luk, niemniej jednak w porównaniu z wiedzą sprzed trzydziestu, a nawet dwudziestu lat jest już zdecydowanie lepsza, wyrasta bowiem głównie z doświadczeń samych nauczycieli. Dotychczasowa wiedza dotycząca sztuki nauczania i uczenia się dostarcza pewnych zasad, na których możesz oprzeć ,,doskonałe” nauczanie – nie znaczy to jednak, że mogą one stanowić recepty do wykorzystania zawsze i wszędzie.


Dla tych wszystkich, którzy chcą nauczać, ważne jest zatem poznanie najnowszych teorii uczenia się oraz ich założeń, aby mogli wybrać dla siebie i swoich

uczniów to, co jest najważniejsze i najlepsze.

Teoria humanistyczna to najnowsza koncepcja procesu uczenia się, która powstała w ostatnich dwudziestu latach. Główne jej założenia mogą pomóc Ci zmienić podejście do ucznia, a tym samym zmienić swój sposób nauczania.


Teoria humanistyczna zakłada, że:

· człowiek z natury zdolny jest do uczenia się

· każdy człowiek jest jednostką twórczą

· podmiotowe traktowanie ucznia gwarantuje poczucie bezpieczeństwa

· podmiotowe traktowanie ucznia gwarantuje prawo do godności i liczenie się z

jego potrzebami i możliwościami

· rzeczywiste uczenie się odbywa się poprzez doświadczenie

· uczenie się jest efektywne, gdy angażuje nie tylko umysł, ale i emocje

· samoocena jest kluczowym aspektem procesu uczenia się.


2. UCZENIE SIĘ PRZEZ DOŚWIADCZENIE


„Słyszę i zapominam

Widzę i pamiętam

Robię i rozumiem”

Konfucjusz


Fundamentem najnowszych koncepcji uczenia się – jest uczenie się przez doświadczenie.

7.


Według Johnsonów uczenie się przez doświadczenie opiera się na trzech założeniach:

  1. Najlepiej uczymy się wtedy – gdy jesteśmy włączeni w przeżycie

dostarczające nauki.

  1. Wiedzę najlepiej odkrywamy samodzielnie.

  2. Uczymy się z zapałem – jeśli mamy możliwość wyboru celu i sposobu nauki.

Zwykle lekcje zaczynają się od uporządkowanego zbioru pojęć i zasad, podczas gdy w uczniu doświadczalnym lekcja zaczyna się od konkretnych doświadczeń lub czynności, na podstawie których formułuje się pojęcia.

Tworząc zatem środowisko dydaktyczne nauczyciel nie może pominąć najskuteczniejszego sposobu uczenia się – jakim jest UCZENIE W DZIAŁANIU inaczej UCZENIE SIĘ PRZEZ DOŚWIADCZENIE.

Przedstawiony poniżej tzw. Cykl Kolba przedstawia fazy całościowego procesu uczenia się.





Jak widać – konkretne doświadczenie nie wystarcza. Uczenie się nabiera większej wartości kiedy dojdzie refleksja. Analiza i refleksja – to najlepszy nauczyciel, który podaje wnioski i pozwala, ewentualnie nie pozwala – działać dalej.

Doświadczalne uczenie się to jedna pewna droga do zrozumienia świata, to także droga do efektywnego rozwoju własnego.

W doświadczalnym uczeniu się ucznia – nauczyciel w przeciwieństwie do nauczycieli stosujących nauczanie tradycyjne:

· jest „ułatwiającym” zdobywaniem wiedzy, a nie jej „dostarczycielem” ,

· zachęca do poszukiwań- zamiast podawać nudne informacje,

· stwarza warunki do dokonywania własnych odkryć,

· dużą wagę przywiązuje do przemyśleń uczniów,


8


· raczej stawia pytania niż podaje gotową wiedzę.

Aby umożliwić uczniowi uczenie się w działaniu, nauczyciel zobowiązany jest tworzyć jak najwięcej sytuacji bogatych w przeżycia, które będą angażowały aktywność ucznia. Takich doświadczeń i sytuacji edukacyjnych niewątpliwie dostarcza stosowanie aktywizujących metod i techniki nauczania.


3. STYLE UCZENIA SIĘ A STYLE NAUCZANIA


Teoria humanistyczna w centrum procesu uczenia się widzi UCZNIA, którego świat jest inny – lecz równie wartościowy jak świat dorosłych. Uczeń jest w stanie kierować swoim procesem kształcenia, jest też w stanie ocenić swoje osiągnięcia – kwestią staje się tylko obdarzenie go zaufaniem i podmiotowe potraktowanie przez nauczyciela. Popularne powiedzenie: „można konia doprowadzić do wodopoju, ale nie można go zmusić, żeby się napił” wyjaśnia, że jesteśmy w stanie pomóc tym uczniom, którzy chcą sobie pomóc.

W myśl teorii humanistycznej każde dziecko jest zdolne do uczenia się, ale każde uczy się inaczej. Wypadało by zatem zapytać swoich uczniów, co pomaga im w nauce. W tym celu proponujemy, przeprowadzić proste ćwiczenia.


4. UCZENIE SIĘ W GRUPIE I Z GRUPĄ


Najłatwiej rozwijać się w grupie”

T. Niwiński


Metody i techniki stosowane w ramach tego modelu są alternatywą dla dotychczasowych tradycyjnych sposobów nauczania. Zadaniem nauczyciela jest stworzenie warunków, aby różne dotychczasowe – nawet najbardziej tradycyjne metody – mogły przynieść lepsze efekty. Nowy model nauczania najogólniej oznacza przejście:


od nauczyciela ® do uczenia się,

od nastawienia na pojedynczego ucznia pozostawionego samego sobie ® do orientacji na grupę,

od nauczyciela jako osoby nauczającej ® do nauczyciela jako osoby tworzącej warunki i wspomagającej proces uczenia się,

od uczniów jako adresatów przekazywanej wiedzy ® do uczniów jako osób uczących się w sposób twórczy


9.


Poniżej przedstawiamy korzyści, jakie płyną z uczenia się w grupie, spróbuj porównać je z tradycyjnym systemem klasowym .


W modelu pracy we współpracy wyraźnie widoczny w trakcie lekcji hałas i zamieszanie, bywa często źle postrzegany przez tych nauczycieli, którzy nigdy takimi metodami nie pracowali. Istnieje też mit, iż uczniowie pracują _ NAUCZYCIEL NIE ROBI NIC. To są tylko i wyłącznie pozory. Praca ta musi być starannie przemyślana, przygotowana i zorganizowana, a nauczyciel przygotowany do pomocy i wsparcia w chwili, gdy tego potrzebuje uczeń.


  1. ROLA NAUCZYCIELA W AKTYWIZUJĄCYM PROCESIE NAUCZANIA


Mądry nauczyciel nie zaprasza Cię do skarbnicy

swej mądrości. Pokazuje Ci raczej drogę do

wzbogacenia własnej”

Kahlil Gibran




Założenie teorii humanistycznej dały początek wielu zmianom w podejściu do nauczania i tak:


nauczanie nastawione na aktywizację uczniów stało się wyzwaniem dla dotychczasowych sposobów nauczania. W ostatnich latach nauka na temat uczenia innych zrobiła ogromne postępy. Głośno i dużo mówi się o tzw. efektywnej komunikacji, asertywności, technikach i metodach aktywizujących, jak też o umiejętnościach pracy z grupą.

W aktywnym procesie poznawczym stojący przed klasą nauczyciel i prowadzący godzinne wykłady byłby po prostu BEZROBOTNYM. Nie znaczy to jednak, że nauczyciel jest niepotrzebny.

10.


Zmienia się natomiast jego rola zawodowa. Z dotychczasowego eksperta staje się fachowcem, który organizuje proces uczenia się, a od ucznia wymaga:

· poszukiwania,

· dyskutowania,

· wymiany doświadczeń, zadawania pytań,

· wyszukiwanie informacji,

· porządkowania,

· aż w końcu rozwiązywania problemów.

Przy tak ogromnym wzroście informacji i zmian zachodzących w świecie niemożliwe jest, aby nauczyciel był ekspertem w danej dziedzinie wiedzy – od tego są naukowcy i profesjonalni badacze.

Nauczyciel nie musi wiedzieć wszystkiego, ale MOŻE I POWINIEN wyposażyć swoich uczniów w podstawowe umiejętności radzenia sobie z gwałtownie zmieniającą rzeczywistością.



  1. METODY NAUCZANIA I ICH PODZIAŁ



METODA NAUCZANIA – najogólniej rzecz biorąc, to celowo i systematycznie stosowany sposób pracy nauczyciela z uczniami, umożliwiający uczniom opanowanie wiedzy, nabycie umiejętności oraz wykorzystanie jednych i drugich w praktyce.


Zmodyfikowany podział metod nauczania:


® wykład informacyjny

  • prelekcja

  • opowiadanie

PODAJĄCE ® pogadanka

® anegdota

® opis

® odczyt

® objaśnienia lub wyjaśnienie


11.


® pokaz łączony z przeżyciem

EKSPONUJĄCE ® film


® sztuka teatralna

® ekspozycja

® z użyciem podręcznika

PROGRAMOWE ® z użyciem komputera


® z użyciem maszyny dydaktycznej


® pokaz z objaśnieniem

® pokaz z instruktażem
PRAKTYCZNE ® ćwiczenia laboratoryjne

® ćwiczenia przedmiotowe

® metoda projektów

® metoda przewodniego tekstu


II.AKTYWIZUJĄCE METODY I TECHNIKI NAUCZANIA
WYKORZYSTYWANIE W PRACY Z DZIEĆMI



Wyryj te słowa w swej pamięci...

efektywniej uczysz się podczas zabawy.”


METODY INTEGRACYJNE


Integracja – w edukacji wczesnoszkolnej to propozycja pracy z dzieckiem

zorientowana na dziecko, jako podmiot i indywidualność.

Metody integracyjne odprężają i relaksują, wprowadzają w dobry nastrój i życzliwą atmosferę. Zapewniają bezpieczeństwo w grupie, gwarantują poczucie tożsamości z grupą, uczą efektywnej komunikacji, pomagają uporządkować problemy, uczą twórczego myślenia i współpracy.

Krasnoludek jest to jedna z najprostszych technik integracyjnych, którą można stosować na różnych przedmiotach – jako element wprowadzający, ogólnorozwojowy i jako atrakcyjny element w uzyskaniu informacji zwrotnych. Krasnoludek to pomoc w ręku dziecka – może to być piłeczka grzechotka, kolczatka,

12


maskotka, jednym słowem – krasnoludkiem może być „coś”, czym można do siebie rzucać, co przyciąga wzrok dziecka o jest przyjemne w dotyku.

Pajęczynka lub kłębek – nazwa techniki pochodzi od efektu końcowego, który powstaje w wyniku zabawy z kłębkiem nici.

Zabawy z kłębkiem mogą być stosowane w kl. I – III na różne sposoby. Dzieci przy pomocy kłębka mogą poznawać swoje imiona, mówić sobie coś dobrego, ale też mogą uczyć się dodawać, odejmować, tworzyć opowiadania itp. Pajęczynka jest możliwa do zastosowania na lekcjach języka polskiego, matematyki, środowiska, muzyki i wychowania fizycznego – możliwości wykorzystania są bardzo różne, a wszystko zależy od pomysłowości samego nauczyciela.

Graffiti jest techniką, którą można stosować na wiele różnych sposobów.

Dzięki niej można wytworzyć i wzmocnić dobry klimat w grupie oraz kształcić u dzieci myślenie twórcze – zabawy w niedokończone zdania typu np. „Gdybym miał gitarę , to bym ...”, jak też przy jej pomocy można rozwiązywać twórczo problemy. Jest to dobry sposób na dzielenie się z innymi własnymi pomysłami, na dostrzeganie różnych aspektów zawartych w jednym temacie, a także na przyjmowanie do wiadomości nowych niezwykłych koncepcji i pomysłów.


Mądry nauczyciel nie zaprasza Cię do skarbnicy swej mądrości.

Pokazuje Ci raczej drogę do wzbogacania własnej.”

Kahlil Gibran


METODY TWORZENIA I DEFINIOWANIA POJĘĆ


Pojęcia stanowią podstawową jednostkę organizującą logiczne myślenie i porozumiewanie się z ludźmi. Wyróżnienie cech istotnych – pozwala na zdefiniowanie i odróżnienie jednych pojęć od drugich.

Kula śniegowa – inaczej zwana też dyskusją piramidową, polega na przechodzeniu od pracy indywidualnej do pracy w całej grupie. Technika ta daje szanse każdemu na sprecyzowanie swojego zadanie i stanowiska na podany temat, umożliwia nabywanie doświadczeń, jak też pozwala dzieciom ćwiczyć i śledzić proces uzgadniania stanowisk.

Burza mózgów – znana też pod nazwami „fabryka pomysłów”, „giełda

pomysłów”, „jarmark pomysłów” oraz „sesja odroczonego wartościowania”.

Istota metody polega na podawaniu różnych skojarzeń, rozwiązań, które niesie wyobraźnia i chwilowy błysk natchnienia. Wyobraźnia jest „królową zdolności”, a „burza mózgów” pomaga twórczo spożytkować.

13


Mapa pojęciowa zwana też „mapą mentalną”, „mapą mózgu”, „mapą myśli”, „mapą pamięci” – służy do wizualnego opracowania pojęcia z wykorzystaniem rysunków, symboli, wycinków, krótkich słów, zwrotów i haseł. Metodę tę można stosować na różne sposoby, za jej pomocą można definiować pojęcia, rozwiązywać problemy, planować działania itp.

Promyczkowe uszeregowanie – jest to technika bardzo często stosowana w nauczaniu początkowym. Służy między innymi do definiowania pojęć, określania cech, zasad oraz do hierarchizacji. Ze względu na układanie priorytetów w promyczki często nazywana jest – słonecznym promyczkiem. Jest najłatwiejszą techniką do zastosowania w pracy z dziećmi.

Diamentowe uszeregowanie – technika znana też pod nazwą „karo”.

Układ priorytetów przypomina kształt „diamentu” lub „karo”. Struktura tejże propozycji zmusza grup€ do współpracy, zachęca do podejmowania decyzji oraz osiągania porozumienia drogą negocjacji i kompromisu. Lista priorytetów może być podana przez nauczyciela, a także może być wypracowana przez grupę. Liczba priorytetów może być różna, w zależności od potrzeb i wieku dzieci.

Piramida priorytetów – układ priorytetów przypomina piramidę. Podstawowy cel tejże metody, to ułożenie priorytetów według ustalonych wcześniej kryteriów np. ważności, kolejności.

Metoda zachęca do dyskusji, negocjacji oraz osiągania porozumienia drogą negocjacji i kompromisu. Priorytety mogą być podane przez nauczyciela lub wypracowane przez uczniów. Liczba ich może być bardzo różna.

Poker kryterialny – należy do najliczniejszej grupy metod aktywizujących – do gier dydaktycznych. Poker to gra specjalistyczna (planszowa), która jest zaliczana do najbardziej atrakcyjnych metod aktywizujących ze względu na stopień przyswajania treści.

Podczas gry, w celowo organizowanej przez nauczyciela sytuacji, uczniowie konkurują ze sobą w ramach z góry ustalonych reguł. Dzięki tej metodzie uczniowie są bardzo aktywni, bowiem dyskusji poddają własne argumenty. Aby jednak dyskutować, argumentować, potrzebna jest określona wiedza i umiejętności. „Pokera” można stosować na różne sposoby – jako wprowadzenie do tematu, jako ustalenie rangi kryteriów określonym standardom, a także na utrwalenie zdobytej wiedzy. Ponadto gra w „pokera” daje dużo przyjemności i satysfakcji, stąd duża jej skuteczność.


14


Jedyny rodzaj uczenia się, jaki znacząco wpływa na zachowanie,

to uczenie się przez odkrycia – prawda jest wówczas odkrywana

na drodzedoświadczenia”

Carl R. Rogers


METODA TWÓRCZEGO ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW


Problemy to zawiłe, zagmatwane sprawy, trudne i niejasne zagadnienia przeznaczone do rozwiązywania. Rozwiązywanie problemu polega na określeniu niepożądanego A oraz stanu oczekiwania B, a także ustaleniu czynności prowadzących od stanu A do stanu B.

Burza mózgów – metoda znana też jako „fabryka pomysłów”, „giełda pomysłów”, „sesja odroczonego wartościowania” lub „metoda Osborna” – od jego twórcy.

Można ją stosować na kilka sposobów: jako rozgrzewkę twórczą przed określonym zadaniem, np. wymień jak najwięcej zastosowań kolorowej bibuły, co by było, gdyby niebo widziało?; jako definiowanie pojęć przez skojarzenia np. – Co kojarzy się ze słowem „zabawa”, oraz jako metodę rozwiązywania problemów.

„Burza mózgów” pozwala uzyskać w krótkim czasie dużą liczbę zróżnicowanych rozwiązań jednego problemu. Metodę „burza mózgów” można podzielić na III etapy: I wytwarzanie pomysłów

II ocena i analiza pomysłów według ustalonych kryteriów

III zastosowanie pomysłów, rozwiązań w praktyce.

635 – to technika, dzięki której można rozwiązywać różnorodne problemy. Jest ona modyfikacją „burzy mózgów”’ a różni się tylko sposobem organizacji i przeprowadzenia sesji twórczej. Technika „635” bardzo skutecznie zmusza do aktywności umysłowej poprzez konieczność szybkiego zgłaszania rozwiązań. Nowe, niekonwencjonalne a nawet „szalone” pomysły czynią technikę bardzo atrakcyjną dla dzieci.

Magiczne liczby podane w nazwie mają swoje znaczenie:

· liczba pierwsza – 6 – oznacza liczbę osób lub grup

· liczba środkowa – 3- oznacza liczbę rozwiązań (pomysłów)

· liczba końcowa – 5 – oznacza liczbę tzw. rundek.

Rybi szkielet – ta technika pochodzi od kształtu przypominającego „rybi szkielet”. Znana jest także jako „schemat przyczyn i skutków” lub schemat Ishikawy, od twórcy, Kaoru Ishikawy.


15


Metoda trójkąta – służy przede wszystkim twórczemu rozwiązywaniu problemów. Charakterystyczny układ – trójkąt odwrócony wierzchołkiem do dołu

symbolizuje PROBLEM, który z jednej strony ma swoje przyczyny – SIŁY PODTRZYMUJĄCE, z drugiej natomiast SIŁY HAMUJĄCE przyczyny. Istotna metoda ogranicza się do zdefiniowania problemu, określenia przyczyny podtrzymujące sytuację problemową.

przyczyny sposoby usunięcia

podtrzymujące PROBLEM przyczyn





Mapy mentalne – to metoda wizualnego opracowania problemów z wykorzystaniem symboli, słów pisanych, obrazków, rysunków itp. (patrz: mapa pamięci).

Sześć myślących kapeluszy – metoda szczególnie przydatna tam, gdzie uczniowie muszą współpracować ze sobą i zgodnie ze swoimi predyspozycjami brać udział w rozwiązywaniu problemów. Myśli i poglądy przedstawione są sposób bardzo uporządkowany, co zwiększa szansę wypracowania większej liczby korzystnych rozwiązań.


Najłatwiej rozwijać się w grupie.”

T. Niwiński


METODY PRACY WE WSPÓŁPRACY


Metody pracy we współpracy są alternatywą dla dotychczasowego stylu nauczania. Uczą samodzielnego zdobywania wiedzy współpracującą ze sobą grupę. Sukces grupy uzależniony jest od sukcesów indywidualnych. W tak tworzonych warunkach nie ma mowy o rywalizacji, wręcz przeciwnie, uczniowie pomagają sobie nawzajem, mają szansę na mówienie, słuchania, argumentowanie i dyskutowanie.

Układanka puzzle lub Jigsaw – jest to jedna z metod nauczania we współpracy. Jej celem jest zachęcenie do szczegółowego, aktywnego opanowania materiału przez scedowanie odpowiedzialności na uczniów. Każdy uczestnik grupy

16


powinien zostać ekspertem, który przyczynia się do osiągnięcia całego zespołu. Aby uzyskać pozytywne rezultaty, każde dziecko musi skorzystać z pomocy (wiedzy i umiejętności) innego ucznia, każde też musi pomóc wszystkim pozostałym.

Zabawa na hasło – jest to jedna z wielu propozycji pedagogiki zabawy, którą można traktować jako metodę pracy we współpracy. Można ją stosować podczas zajęć lekcyjnych, jak też szczególnie przydatna okazuje się na różnych uroczystościach szkolnych z udziałem rodziców. Szczególnie ważny jest efekt końcowy, który uzależniony jest od podziału zadań i współpracy. Elementem mobilizującym i dyscyplinującym jest ograniczenie czasowe. Impreza na hasło to połączenie dwóch metod – wykonanie zadania + metoda pracy we współpracy.


Lepiej jest mierzyć ku doskonałości i chybić,

niż mierzyć ku niedoskonałości i trafić.”

Thomas J. Watson


METODY EWALUCYJNE


EWALUACJA – to sposób działania, za pomocą którego opisujemy rezultaty (wyniki) końcowe zaistniałych faktów zarówno z pozytywnej, jak i z negatywnej strony. Współczesne rozumienie ewaluacji to nie tylko kontrola, ocena, zbieranie danych, to przede wszystkim – refleksja własna ukierunkowana na rozwój. Każdy dokonuje ewaluacji w celu podwyższenia jakości tego, co robi.

Kosz i walizeczka stanowią element metody SWOT (od pierwszych liter). W nauczaniu początkowym wskazane jest wykorzystanie głównie walizeczki (dla określenia mocnych stron) i kosz (dla określenia słabych stron)

Tarcza strzelecka – jak sama nazwa wskazuje, służy sprawdzeniu wiedzy i umiejętności strzelca. Strzelcem może być zarówno uczeń, jak i nauczyciel. Za pomocą tarczy możemy ocenić lekcje, fakty, wydarzenia itp. Strzał w „dziesiątkę” (centrum tarczy) oznacza pełną perfekcję, strzał poza tarczę to „pudło”. Analiza, ocena i refleksja to najlepszy nauczyciel w drodze do sukcesu.

Rybi szkielet – to technika, którą można stosować na różne sposoby. Wcześniej do rozwiązywania problemów, teraz – do ewaluacji.


17


Nasuwają się pewne refleksje:


· zajęcia warsztatowe prowadzone metodami aktywizującymi są ciekawe,

interesujące, wspaniała droga do sukcesu,

· dzieci aktywnie uczestniczą w zajęciach,

· są zaangażowane w sposób czynny,

· rozwijają się intelektualnie,

· są bardziej otwarte w stosunku do innych,

· pomagają sobie wzajemnie w sytuacjach problemowych.


Przedstawiamy proponowane scenariusze, które wykorzystujemy w pracy wychowawczo – dydaktycznej w naszych przedszkolach w oparciu o metody aktywizujące.


Bibliografia


Jadwiga Krzyżewska – Aktywizujące metody i techniki w edukacji wczesnoszkolnej, Suwałki 1998 rok


Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Aktywizujące metody I techniki w edukacji wczesnoszkolnej iconNowoczesne strategie w kształceniu historycznymSpecyfika nauczania blokowego w szkole podstawowej Integracja międzyprzedmiotowaŚcieżki edukacyjne w edukacji szkolnejMetody aktywizujące (mapa mentalna, drzewo decyzyjne)Metody aktywizujące (metaplan)Metoda projektówKształtowanie kompetencji kluczowych

Aktywizujące metody I techniki w edukacji wczesnoszkolnej iconMetody aktywizujące do realizacji edukacji europejskiej

Aktywizujące metody I techniki w edukacji wczesnoszkolnej iconMetody aktywizujące na zajęciach z edukacji czytelniczej I medialnej

Aktywizujące metody I techniki w edukacji wczesnoszkolnej iconPrzykładowe metody I techniki aktywizujące, które stosuję w pracy z dziećmi na godzinach wychowawczych

Aktywizujące metody I techniki w edukacji wczesnoszkolnej iconMetody aktywizujące w nauczaniu zintegrowanym metody aktywizujące

Aktywizujące metody I techniki w edukacji wczesnoszkolnej iconKurs "Metody I formy pracy w nauczaniu religii w edukacji wczesnoszkolnej" zainspirował mnie do zorganizowania szkolnego turnieju wiedzy religijnej dla klas III

Aktywizujące metody I techniki w edukacji wczesnoszkolnej iconReferat metody aktywizujące ze szczególnym uwzględnieniem metody projektu

Aktywizujące metody I techniki w edukacji wczesnoszkolnej iconMetody aktywizujące”

Aktywizujące metody I techniki w edukacji wczesnoszkolnej iconMetody aktywizujące

Aktywizujące metody I techniki w edukacji wczesnoszkolnej iconMetody aktywizujące

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom