1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części




Pobierz 3 Mb.
Nazwa1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części
strona1/7
Data konwersji04.09.2012
Rozmiar3 Mb.
TypDokumentacja
  1   2   3   4   5   6   7
Księga II

Boski August

1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części miasta już od dawna zwano Oktawiuszową, a także pokazywano ołtarz poświęcony pamięci pewnego Oktawiusza. Ów będąc wodzem w czasie wojny z sąsiadami, gdy pewnego razu składał ofiary na cześć Marsa, nagle otrzymuje wiadomość o napaści wroga. Chwycił więc z ogniska na wpół surowe trzewia, posiekał2 i tak ruszył na pole walki. Po­wrócił zwycięzcą. Zachowała się nawet uchwała państwowa, mocą której zastrzegano również na przyszłość składanie ofiar w podobny sposób oraz oddawanie reszty mięsiwa rodowi Oktawiuszów.

2. Ród ten został wprowadzony do senatu przez Tarkwiniusza Starszego wraz z rodami mniej znacznymi3. Wkrótce przez Serwiusza Tuliusza wyniesiony do patrycjatu. Później powrócił do stanu plebejskiego. Aż po długiej przerwie dzięki boskiemu Juliuszowi znowu odzyskał patrycjat. Pierwszym przedstawicielem tego rodu, który otrzymał godność urzędniczą z wyboru ludu, był G. Rufus. Został kwestorem. Miał dwu synów: Gnejusza 4 i Gajusa. Od nich pochodzą dwie gałęzie rodu Oktawiuszów o różnych zupełnie kolejach losu. Gnejusz i następnie jego potomkowie wszyscy dostąpili najwyższych godności publicznych. Gajus tymczasem i jego na­stępcy - czy to z przypadku, czy z własnej woli - pozostali w stanie rycer­skim aż do ojca Augusta. Pradziad Augusta w czasie drugiej wojny punickiej służył na Sycylii jako trybun wojskowy pod wodzem Emiliuszem Papusem 5. Dziad, poprzestając na urzędach miejskich, dożył nie zamąconej niczym starości na dostatniej ojcowiźnie. To wszystko podają inni. Sam August pisze tylko, że pochodzi z rodu rycerskiego, starego i zamożnego, w którym pierwszym senatorem był dopiero jego ojciec. Marek Antoniusz zarzuca

1 W e l i t r y (Velitrae), miasto Wolsków na południu od Rzymu. Dziś Velletri.

2 Tak nakazywał obyczaj.

3 Tradycja przypisuje Romulusowi powołanie senatu. Była to rada starców, złożona z przedstawicieli najpoważniejszych rodów obywateli wolnych, zwanych patres, początkowo w liczbie stu. Rody mniej znaczne (gentes minores) to te, których przedstawicielstwo (znowu w liczbie stu) znalazło się w senacie na mocy powołania królewskiego w związku z zasługą obywatelską.

4 Cnaeus Octavius, pretor z r. 205 przed n.e., propretor Sardynii z r. 203, uczestnik ostatnich walk z Hannibalem w Afryce.

5 Lucius Aemilius Papu s, pretor z 205 r. przed n.e., walczył na Sycylii.


74 BOSKI AUGUST

Augustowi, że pradziadem jego był wyzwoleniec, powroźnik ze wsi Turium, a dziadek trudnił się wekslarstwem. Niczego więcej nie dowiedziałem się o przodkach Augusta po mieczu.

3. Ojciec Augusta, Gajus Oktawiusz6, od wczesnych lat cieszył się powszechnym poważaniem i wielkie posiadał dostatki. Dziwi mnie więc posądzenie pewnych pisarzy, którzy podają, jakoby miał i on także być wekslarzem, nawet wymieniają go wśród agentów wyborczych i pośredni­ków politycznych. Wychowany wśród wielkiego dostatku, łatwo osiągnął zaszczytne urzędy i sprawował je wybornie. Po preturze otrzymał w drodze losowania Macedonię i jadąc tam zniósł doszczętnie zbiegłe resztki niewolniczych oddziałów Spartaka7 i Katyliny, grasujące na obszarze Turium8; dokonał tego za pozwoleniem senatu, w drodze wyjątku uchwalonym. Rządy na prowincji sprawował równie sprawiedliwie, jak dzielnie. Oto pokonał w wielkiej bitwie Bessów9 i Traków. Ze sprzy­mierzeńcami postępował tak łagodnie, że M. Cycero, jak to z zachowanych jego listów 10 wnioskować można, zachęca i napomina swego brata Kwintusa, w tym samym czasie sprawującego prokonsulat w Azji mniej chwalebnie, aby naśladował w postępowaniu ze sprzymierzeńcami swego sąsiada, Oktawiusza.

4. Po skończonym urzędowaniu w Macedonii, pierwej nim zdążył zgłosić swą kandydaturę na konsula, zmarł nagle. Pozostawił dzieci: Oktawie Starszą, którą mu urodziła Ancharia, oraz Oktawie Młodszą i Augusta po małżonce Atii. Atia była córką M. Atiusza Balbusan i Julii, siostry G. Cezara. Balbus, po mieczu pochodząc z Arycji, wielu miał w rodzie przodków senatorów, po kądzieli zaś spokrewniony był bardzo blisko z Pompejuszem Wielkim. Sprawował preturę, a potem, jako jeden z dwu­dziestu mężów, rozdzielał ziemię kampańską ludowi wedle ustawy julijskiej. Lecz tenże sam Antoniusz, gardząc parantelą Augusta nawet po matce, robi zarzut, że pradziad Augusta jest pochodzenia afrykańskiego i że prowa­dził w Arycji sklep z pachnidłami, czy też młyn i piekarnię. Kasjusz z Par-my 12 w pewnym liście obelżywie łaje Augusta, że już nie tylko młynarza,

6 Caius Octavius, ojciec cesarza Augusta, pretor z 61 r. przed n.e., prokonsul Macedonii 60/59, umarł w r. 58 przed n.e. i zostawił pięcioletniego chłopca, G. Oktawiusza, przyszłego cesarza Augusta.

7 Spartacus, gladiator tracki z Kapui, zdolny, odważny wódz groźnego powstania niewolników z r. 73-71 przed n.e., pokonany został przez prokonsula M. Liciniusza Krassusa, późniejszego triumwira, w r. 71.

8 T h u r i u m, miasto w Lukanii, w południowej Italii, nad Zatoką Tarencką, na miejscu dawnej Sybaris. Kolonia panhelleńska (Turioj - 444/443), powstała z inspiracji Peryklesa, dla której prawa układał ongiś Protagoras.

9 Bessowie, wojownicze plemię trackie.

10 List ad Qu. fr. I l, 21 i I 2,7.

11 Marcus Attius Balbus, dziad po kądzieli Augusta, ożeniony z Julią, młodszą siostrą Cezara. Sprawował preturę przed r. 59.

12Caius Cassius Parmensis (z Parmy), jeden z grupy morderców Cezara, brał udział w bitwie pod Filippi, a potem pod Akcjum u boku Antoniusza. Oktawian kazał


ROZDZIAŁ 3-7 75

lecz nawet wekslarza jest wnukiem, w tych oto słowach: „Ulepionyś z babczynej mąki 13 najbardziej pospolitego młyna w Arycji. A mąkę tę ugniatał łapami, śniedzią zbrukanymi, wekslarz neruloński" 14.

5. Urodził się August za konsulatu M. Tuliusza Cycerona i G. Antoniu­sza, w dziewiątym dniu przed kalendami października 15, na krótko przed wschodem słońca, w części Palatynu koło tzw. Wolich Głów, gdzie obecnie ma kapliczkę, wzniesioną w jakiś czas po jego śmierci. Oto zgodnie z aktami senatu pewien młodzian z patrycjuszowskiego rodu, G. Letoriusz, chcąc się wykręcić od zbyt surowej kary za cudzołóstwo, przedstawiał senatorom swój wiek, wysokie urodzenie, jeszcze i to, że jest w posiadaniu i czuje się niejako opiekunem tego miejsca, którego po raz pierwszy boski August jako niemowlę dotknął stopą, oraz prosił o łaskę ze względu na to bóstwo, szczególnie mu bliskie i jakby doń przynależne. Uchwalono wówczas, iż ta część owego domu odtąd będzie poświęcona czci Augusta.

6. Dotychczas jeszcze pokazują miejsce, gdzie się wychowywał w latach niemowlęcych, mianowicie: w willi podmiejskiej jego rodziny, koło bram Welitrów; bardzo to szczupły pokoik i podobny do spiżarenki. Istnieje uporczywe przekonanie wśród sąsiedztwa, jakoby się i w nim urodził. Cześć zabobonna wzbrania wchodzenia tutaj z byle błahego powodu i bez zboż­nej myśli, co oparte jest na dawnym przekonaniu, jakoby paniczny lęk ogarniał ludzi wchodzących tu lekkomyślnie. To się wkrótce potwierdziło. Oto gdy nowy właściciel domu czy przypadkiem, czy celem próby spać się tu położył, w kilka godzin potem, wśród nocy, został stąd wyrzucony przez jakąś nagłą i niewiadomą siłę; na wpół martwego znaleziono wraz z łóżkiem przed drzwiami.

7. Jako niemowlęciu nadano mu przydomek Turyna, czy to ku upamięt­nieniu pochodzenia jego przodków, czy dlatego, że w okolicy Turium ojciec Oktawiusz zaraz po jego urodzeniu stoczył pomyślną walkę ze zbiegłymi niewolnikami. Jako dostateczny dowód istnienia tego przy-domka świadczy choćby znaleziony przeze mnie dziecinny wizerunek Augusta, z odległych czasów, brązowy, na którym żelaznymi literami i już prawie się zacierającymi to imię jest wyryte. Tę podobiznę złożyłem w darze pryncepsowi 16. On umieścił ją wśród Larów 17 sypialni i czcią otacza.

go stracić. Był także poetą, pisał listy i epigramy, tragedie, z których najsłynniejszą był jego Thyestes.

13 Wyrażenie: materna farina, tj. z matczynej mąki, zostało przetłumaczone jako: „z babczynej mąki", gdyż niewątpliwie idzie tu o babkę Augusta; A r i c i a, bardzo stare miasteczko w Lacjum na południe od Rzymu. Sens zaś całego zdania jest taki: oto wekslarz z Nerulum ożenił się z córką piekarza z Arycji i z tego małżeństwa urodził się ojciec Augusta.

14 Nerulum, miasteczko w Lukanii, dzisiejszej Kalabrii.

15 23 września 63 r. przed n.e.

16 Hadrianowi, którego Swetoniusz był sekretarzem ab epistulis Latinis (od listów łacińskich).

17 Lary, pierwotne bóstwa wiejskie, potem bóstwa przodków umieszczane w domu w małej szafce, tzw. Lararium. Przy każdym święcie rodzinnym otwierano Lararium, aby Lary


76 BOSKI AUGUST

Lecz także M. Antoniusz w swych listach często w formie obelgi nazywa go Turynem. Na to August odpisał tylko, że dziwi go, dlaczego Antoniusz rzuca mu w twarz jako obelgę poprzednie imię. Następnie przyjął nazwisko: Gajusa Cezara, później Augusta. Pierwsze zgodnie z testamentem brata swej babki, drugie na skutek wniosku Munacjusza Pianka 18. Chociaż nie­którzy senatorowie uważali, że należy go nazwać Romulusem, jakoby stał się powtórnym założycielem Rzymu, przeważył jednak pogląd, aby go raczej zwać Augustem, nie tylko dlatego, że przydomek ten był nowy, lecz także świetniejszy. Mianowicie miejsca święte i takie, w których odbywają się obrzędy jakieś na podstawie wróżb z lotu ptaków, zwą się augusta, od wyrazu auctus czy avium gestus, czy gustus, jak świadczy Enniusz 19 pisząc:

August o augurio postquam incluta condita Roma es t.

(Gdy Rzym sławny już powstał wśród wspaniałych proroctw)

(Vahlen. Enn. poesis rei., Ann. 502)

8. Jako czteroletni chłopiec stracił ojca. W dwunastym roku życia, po śmierci babki Julii, wygłosił na jej pogrzebie mowę pochwalną wobec zgro­madzenia. W cztery lata później wdział togę męską i w czasie triumfu Cezara nad Afryką został hojnie obdarowany zdobyczą wojenną, chociaż ze względu na wiek w wyprawie jeszcze udziału nie wziął. A gdy jego dziad wujeczny wyruszył wnet do Hiszpanii przeciw synom Gn. Pompejusza, August, choć jeszcze słaby po ciężkiej chorobie, podążył za nim drogami osaczonymi przez wroga, z bardzo szczupłym pocztem, nawet okręt jego uległ rozbiciu. Tym ogromnie zobowiązał sobie Cezara, który ocenił szybko nie tylko szlachetność jego charakteru, lecz również zaradność w czasie drogi. Po podbiciu prowincyj hiszpańskich 20 Cezar, zamyślając wypra­wę przeciw Dakom, a z kolei Partom, wysłał go naprzód do Apolonii21, gdzie cały czas poświęcił August pracy umysłowej. Gdy otrzymał wiadomość o morderstwie Cezara i o wyznaczeniu siebie jako spadkobiercy, wahał się dość długo, czy nie wezwać na pomoc najbliższych legionów, lecz zanie­mogły wziąć udział bezpośrednio w uroczystości. Lary strzegą członków rodu w podróży (viales), na wsi (rurales), w wojsku (militares) itd. Oprócz Larów osób prywatnych (privati) czczono także Lary państwowe (publici), do których zaliczano np. Romulusa, Remusa; czczono Lary przy zbiegu dróg lub ulic (compitum). tzw. Compitales, a ich święto. Compitalia, obcho­dzono pod koniec każdego roku, zaraz po Saturnaliach.

18 Lucius Munatius Plancus. wierny legat Cezara w Galii. Hiszpanii. Afryce w latach 54-46 przed n.e. W r. 43 założył u spływu Saony (Arar) i Rodanu Lugudunum, tj. Lyon. Konsul z r. 42. Przed bitwą pod Akcjum przeszedł od Antoniusza na stronę Oktawia­na. W r. 27 przed n.e. postawił wniosek nadania Oktawianowi tytułu Augusta.

l9Quintus Ennius (239-169 przed n.e.) z. Rudiae w Kalabrii, twórca pierwszej epopei narodowej rzymskiej pt. Annales w 18 ks. Zachowało się bardzo wiele frag­mentów 7 tego dzieła.

20 Hiszpania była podzielona na trzy prowincje: Hispania Citerior lub Tarraconensis. Hispania Ulterior i Lusitania. W tym sensie mowa tu o Hiszpaniach, tj. prowincjach hiszpań­skich. Cezar z synami Pompejusza walczył w r. 45 przed n.e.

21 A poi l on i a (dziś Polonia), miasto południowej Ilirii, już za czasów rzymskich stanowiące ośrodek naukowy i artystyczny.


ROZDZIAŁ 8-9 77

chał tego zamiaru, jako zbyt gwałtownego i przedwczesnego. Lecz po powrocie do Rzymu objął dziedzictwo 22 mimo wątpliwości matki i silnego sprzeciwu ojczyma, Marcjusza Filipa23, byłego konsula. Od tej chwili stanąwszy na czele wojska sprawował rządy w państwie najpierw z M. Anto­niuszem i M. Lepidusem 24, potem tylko z Antoniuszem przez dwanaście prawie lat, wreszcie sam 25 przez lat czterdzieści cztery.

9. Po tym przeglądzie jakby całości jego życia będę z kolei opisywał szczegółowo odzielne części życiorysu nie w porządku chronologicznym, lecz układając fakty w grupy pojęciowe 26, aby tym wyraźniej mocje przed­stawić i dać poznać czytelnikowi. Wojen domowych prowadził pięć: mutyńską 27, filipińską28, peruzyńską 29 sycylijską30, akcjacką31, z których pierwszą i ostatnią przeciw M. Antoniuszowi32, drugą przeciw Brutusowi i Kasjuszowi, trzecią przeciw bratu triumwira, Lucjuszowi Antoniuszowi33, czwartą przeciw Sekstusowi Pompejuszowi, synowi Gnejusza 34.

22 Oktawian z końcem kwietnia 44 r. zgłosił się do urzędującego pretora miejskiego, Gajusa Antoniusza, młodszego brata Marka Antoniusza, z oświadczeniem przyjęcia dzie­dzictwa.

23 Lucius Marcius Philippus, konsul z r. 56 przed n.e., drugi mąż (po Balbusie) Atii, siostrzenicy dyktatora Cezara.

24 Drugi triumwirat został zawiązany 27 listopada 43 r. Po bitwie pod Filippi (r. 42) został przeprowadzony nowy podział prowincyj głównie między Antoniuszem i Oktawia­nem, układ brundyzyjski zaś (r. 40) po prostu podzielił imperium na Wschód, przyznany Antoniuszowi, oraz Zachód - Oktawianowi, granicę stanowiło miasto Skodra w Ilirii. Lepidus otrzymał Afrykę. Chodzi więc tu o stan faktyczny i owe „dwanaście prawie lat" rządów tylko z Antoniuszem można lic/yć od r. 42 przed n.e. do r. 31 przed n.e., tj. do bitwy pod Akcjum.

25 Od r. 30 przed n.e. do r. 14 n.e., tj. do śmierci.

26 Od tego miejsca zaczynają się species

27 Wojna pod Mutyną: 44-43 przed n.e.

28 Wojna pod Filippi: 43-42 przed n.e.

29 Wojna peruzyńską: 41-40 przed n.e. Peruzja, miasto na południowy wschód od Jeziora Trazumeńskiego w Etrurii; dziś Perugia.

30 Wojna sycylijska: 43-36 przed n.e.

31 Akejacka: 32-30 przed n.e. Bitwa pod Akcjum 2 września 31 r. Samobójstwo Anto­niusza i Kleopatry nastąpiło w sierpniu 30 r. przed n.e.

32Marcus Antonius, triumwir, ur. w 82 r. przed n.e., przez swoją matkę Julię spokrewniony z rodem dyktatora Cezara. Wziął udział w wyprawie galickiej Cezara. Walczył po jego stronie pod Farsalos (r. 48). W czasie dyktatury Cezara sprawował funkcję magister equitum. W r. 44 był konsulem razem z Cezarem. W związku z namiestnictwem w Gallia Cisalpina Cycero wystąpił przeciw Antoniuszowi w swoich słynnych filipikach. Z Okta­wianem i Lepidusem zawarł Antoniusz drugi triumwirat w końcu 43 r. Był spra.wcą zamordo­wania Cycerona (Cyceronowi ucięto głowę i tę rękę, którą pisał mowy przeciw Antoniuszowi, oraz powieszono na mównicy na Forum Romanum). Razem z Oktawianem wygrał bitwę z republikanami pod Filippi (r. 42) i stał się panem całej wschodniej części imperium. Po bitwie pod Akcjum popełnił samobójstwo w r. 30 przed n.e.

33 Lucius Antonius, młodszy brat triumwira, jako konsul w r. 41 zamknął się w Peruzji i był oblegany przez Oktawiana. Po poddaniu się w r. 40 został puszczony wolno.

34Sextus Pompeius Magnus, młodszy syn Gnejusza Pompejusza triumwira, walczył u boku swego starszego brata. Gnejusza, przeciw Cezarowi w Hiszpanii, później


78 BOSKI AUGUST

10. Wszystkich wojen początek i przyczynę stąd podejmował. Uważając za swój pierwszy obowiązek pomścić zabójstwo swego dziada wujecznego i utrzymać w mocy jego zarządzenia, wnet po powrocie z Apolonii usiło­wał niespodzianie i przemocą dostać w swe ręce Brutusa i Kasjusza, lecz ponieważ przewidzieli niebezpieczeństwo i w porę umknęli, postanowił ich ścigać prawnie i mimo nieobecności pozwać przed sąd jako winnych zabójstwa. Sam zaś wydał igrzyska na cześć zwycięstw Cezara, gdyż urzędnicy do tego zobowiązani nie mieli odwagi ich urządzić. Chcąc tym skuteczniej resztę jeszcze zamierzeń osiągnąć, przedstawił swą kandydaturę na miejsce trybuna ludowego, przypadkiem zmarłego; był wprawdzie patrycjuszem, ale jeszcze nie senatorem. Gdy konsul M. Antoniusz, po którym spodziewał się właśnie szczególnej pomocy, sprzeciwiał się jego pianom i nie chciał mu w żadnej sprawie udzielić uprawnień nawet o cha­rakterze zwykłym, a także przejściowym, bez obietnicy wysokiej zapłaty, Oktawian przeszedł do obozu optymatów. Czuł bowiem, że oni nienawidzą Antoniusza głównie dlatego, że trzymał w oblężeniu D. Brutusa w Mutynie 35 i że usiłował wypędzić Brutusa zbrojnie z prowincji danej mu przez Cezara i zatwierdzonej uchwałą senatu36. Więc za zachętą niektórych spośród optymatów zasadził Oktawian siepaczy na Antoniusza. Lecz zdrada została ujawniona. Oktawian z kolei, obawiając się o własne bezpieczeństwo, po-ściągał za cenę wszelkich aktów szczodrobliwości, na jakie go było tylko stać, weteranów ku swej i państwa obronie. Otrzymał rozkaz objęcia dowództwa w stopniu propretora nad zebranym wojskiem i udzielenia pomocy D. Brutusowi wraz z Hircjuszem i Pansą, którzy właśnie rozpo- częli konsulat37. Zleconą sobie wojnę ukończył w trzecim miesiącu w dwu l starciach. W pierwszym starciu, wedle sprawozdania Antoniusza, Okta­wian uciekł z pola walki i zjawił się dopiero w dwa dni później bez płaszcza i konia; w drugim, wiadomość to najzupełniej sprawdzona, spełnił dzielnie nie tylko obowiązek wodza, lecz także żołnierza. Oto w samym wirze walki, gdy chorąży jego legionu został ciężko ranny, Oktawian podtrzy­mał na ramionach orła i długo sam go dźwigał.

11. W czasie tej wojny, gdy Hircjusz38 padł na polu walki, a Pansa wnet potem od rany 39, gruchnęła pogłoska, że obydwaj padli za jego

przeciw Oktawianowi, w końcu koło Naulochu (północna część Sycylii) jego flota została j
pokonana całkowicie przez Agryppę na morzu w 36 r. przed n.e.

35 Decimus Brutus Albinus w końcu r. 44 przed n.e.; M u t y n a (dziś Modena)

36 Ale Antoniusz przeprowadził na zgromadzeniu ludowym (w połowie czerwca 44 r.) uchwałę wymiany prowincji i przydział dla siebie Galii Nadpadańskiej, a Brutusowi - Macedonii.

37Aulus Hirtius i Caius V i b i u s Pansa objęli konsulat z początkiem r. 43 przed n.e.

38 Oktawian i Hircjusz wyruszyli wcześniej pod Mutynę i czekali tam na Pansę. który z całą armią wpadł w zasadzkę Antoniusza, został ranny w czasie bitwy, zmarł 22 kwietnia 43 r. przed n.e. w Bononii (dziś Bolonia).

39 -Hircjusz i Oktawian po klęsce Pansy doprowadzili do bitwy z Antoniuszem 21 kwiet-

  1   2   3   4   5   6   7

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części iconIm bardziej podziwiałem piękno Włoch, tym bardziej wydawały się wyrafinowane. Powiedziano mi, że urok Włoch jest jak elegancka sukienka, czyli sposób, by uwieźć

1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części icon1. Ród Cezarów wygasł z Neronem. Że to nastąpi, wiele wskazywało znaków, lecz bodaj dwa najbardziej widoczne. Gdy ongiś Liwia, zaraz po ślubie z Augustem

1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części iconIstnieje coś bardziej niespotykanego, coś o wiele lepszego niż zdolności

1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części iconKtóry podejmuję domaga się pewnego doprecyzowania. Problemy związane z integracją I globalizacją to dzisiaj tematyka bardzo aktualna. Te problemy są w centrum zainteresowania opinii publicznej. W związku z tym wiele się dzieje I powstaje czasem wiele emocji. W niniejszym wykładzie chodzi mi o dotkni

1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części iconŚ wiatowe uznanie dla dzieła Solidarności stało się po latach, jakie upłynęły od chwili podpisania porozumień sierpniowych, faktem o wiele bardziej bezspornym

1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części iconPlanów wspólnego wyjazdu na wakacje. "W góry czy nad morze, gdzie razem pojechać ?" to pytanie zadawali sobie rodzice planując wypoczynek. Muszę Wam powiedzieć, że nie bardzo rozumiałam dylemat rodziców, dlatego tym bardziej byłam zaciekawiona, gdy usłyszałam że w tym roku pojedziemy I w góry I nad

1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części iconOkoliczności śmierci Stalina I Berii. Nie był to pierwszy przeciek dotyczący życia politycznego w zsrr I Polsce. Grupa puławska od 1956 roku znalazła sobie bardzo wygodny mechanizm uczestnictwa w grze politycznej – przecieki do prasy zachodniej. W ten sposób rozgrywano wiele spraw, dyskredytowano pr

1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części iconParadoksem historii jest fakt, że im bardziej oddalamy się w czasie od zamierzchłych epok, tym więcej o nich wiemy

1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części icon"*" oprócz operacji mnożenia oznacza zadania [nieco] trudniejsze. (Tym bardziej warto się więc z nimi zmierzyć!)

1. Wiele okoliczności przemawia za tym, że ród Oktawiuszów niegdyś należał do najznakomitszych w mieście Welitrach Oto dzielnicę w naj­bardziej ludnej części iconOchrona dziedzictwa kulturowego obok charakteru doktrynalnego ma również oblicze społeczne, a co za tym idzie stanowi mniej lub bardziej akcentowany I

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom