Nazwa kwasu tlenowego powstaje przez dodanie do wyrazu "kwas" nazwę pierwiastka tworzącego resztę kwasową. Beztlenowego przez dodanie do nazwy pierwiastka końcówki "wodorowy"




Pobierz 95.91 Kb.
NazwaNazwa kwasu tlenowego powstaje przez dodanie do wyrazu "kwas" nazwę pierwiastka tworzącego resztę kwasową. Beztlenowego przez dodanie do nazwy pierwiastka końcówki "wodorowy"
strona6/7
Data konwersji13.10.2012
Rozmiar95.91 Kb.
TypDokumentacja
1   2   3   4   5   6   7

Nawozy kompleksowe i mieszane


Nawozy wieloskładnikowe dzieli się na grupy:

  • Mieszaniny nawozów sporządzone mechanicznie- np. mieszanina superfosfatu z siarczanem amonowym lub supertomasyny z azotniakiem.

  • Nawozy wieloskładnikowe otrzymywane w wyniku reakcji chemicznych- np.: fosforany amonowe NH4H2PO4 i (NH4)2HPO4, superfosfat amonizowany z dodatkiem azotanu amonowego.

  • Nawozy otrzymywane przez rozkład apatytu kwasem azotowym (np. nitrofoska), zwane kompleksowymi.

Mieszaniny nawozowe zawierające dwa składniki pokarmowe np. azot + potas, azot + fosfor, nazywają się mieszankami podwójnymi. Należą do nich:

  • Saletrzak (NH4SO3 + CaCO3)

  • Fosforan amonowy, tomasyna lub supertomasyna azotniakowa, fosfazot (mocznik + superfosfat), nitrofos (NH4NO3 + mielone fosforyty)

  • Saletra potasowo- wapniowa.

Mieszanki zawierające trzy składniki- np.: azot + potas + fosfor, zwane mieszankami potrójnymi lub nawozami pełnymi. Sporządzanie nawozów pełnych tj. zawierających azot, fosfor i potas, odbywa się przez reakcję chemiczną. Przykładem jest nitrofoska, wytwarzana w kilku odmianach i zawierająca 17,5% azotu, 13% P2O5 i 22% K2O.

Podstawowym składnikiem nitrofoski jest azotan amonowy, stapiany z solą potasową (KCl) oraz fosforanem amonowym. Powstały nawóz zawiera azotan potasowy, chlorek amonowy i fosforan amonowy. Stosowanie nawozów wieloskładnikowych jest korzystne dla rolników, ponieważ zmniejsza koszt robocizny. Na podstawie bogatych materiałów naukowo doświadczalnych, można podać, że pełne nawożenie każdego hektara ziemi przeznaczonej pod uprawę zboża lub ziemniaków wynosi średnio: 40kg azotu, P2O5 – 60kg i 80kg K2O. Pod uprawę buraków 70kg azotu, 90kg K2O. Obliczono i sprawdzono praktycznie, że przy takim nawożeniu obszary zajęte pod uprawę roślin mogłyby zaopatrzyć i wyżywić 7 miliardów ludności.

Kolokwium 3.


Reakcje utleniania i redukcji-inaczej reakcje oksydacyjno-redukcyjne lub redoks. Polegają na przeniesieniu elektronu z jednego atomu (jonu) do drugiego, czyli na wymianie elektronów między substratami. Większość tych reakcji odbywa się w roztworach wodnych między jonami.

Utlenianie-proces utraty elektronów przez atom lub jon uczestniczący w reakcji (wzrost stopnia utlenienia).

Redukcja-proces przyłączania elektronów przez atom lub jon uczestniczący w reakcji (obniżenie stopnia utlenienia).

Redukcja i utlenianie są ze sobą sprzężone-nie może zachodzić reakcja utleniania, bez jednoczesnej redukcji:

C0 + O20  C+4O2-2

Reduktor C0  -4e-  C+4 Utlenianie

O20  +4e-  2O-2

Utleniacze-pierwiastki chemiczne lub związki, będące w analizowanej reakcji redoks akceptorem (przyjmującym elektrony). Utleniacze w reakcjach zmniejszają swój stopień utlenienia, czyli ulegają redukcji, są to np.: pierwiastki grup 6 i 7 układu okresowego, związki chemiczne, w których atom centralny występuje na maksymalnym stopniu utlenienia np.: KMnO4, K2Cr2O7, HNO3, H2SO4.

Reduktory-pierwiastki lub związki chemiczne będące w analizowanej reakcji redoks donorem (dawcą elektronów). Reduktory w reakcjach zwiększają swój stopień utlenienia (same ulegają utlenieniu) np.: metale, wodór, węgiel i związki, których atom centralny jest na niższym niż maksymalny stopień utlenienia np.: SnCl2, FeSO4, NaNO2, NH3, CO, H2S, HCl.

Potencjał elektrochemiczny-różnica potencjałów między fazą stałą i ciekłą metalu ()

Szereg napięciowy metali-metale uszeregowane według wzrastających potencjałów elektrochemicznych. Przed wodorem znajdują się metale o potencjale ujemnym, a za nim o dodatnim. Metale o niższym potencjale wypierają z roztworów soli metale o wyższym potencjale.



Ogniwo chemiczne-źródło prądu elektrycznego, który wytwarzany jest w wyniku reakcji chemicznych.

Mikroogniwo-powstaje w miejscach, gdzie różnice potencjałów występują pomiędzy mikroskopowymi obszarami różnego rodzaju niejednorodności na powierzchni metali.

Ogniwo galwaniczne-ogniwo chemiczne, w którym źródłem prądu są reakcje chemiczne zachodzące między elektrodą, a elektrolitem. Dwie elektrody zanurzone w elektrolicie (półogniwa) tworzą ogniwo galwaniczne. Różnica potencjałów elektrod to siła elektromotoryczna ogniwa (SEM). Reakcje utleniania zachodzą na anodzie, a redukcji na katodzie.

Praktycznym przykładem najprostszego ogniwa są dwie blaszki z różnych materiałów (np. miedź i nikiel) przedzielone papierem nasączonym elektrolitem (słoną wodą a nawet śliną).

Ogniwo stężeniowe-ogniwo, w którym nie zachodzi żadna efektywna reakcja chemiczna. Źródłem energii jest proces wyrównywania się stężeń jednej z reagujących substancji.

Ogniwo Daniella- ogniwo cynkowo-miedziowe o znacznym zastosowaniu praktycznym, jego elektrody biorą bezpośredni udział w reakcji elektrochemicznej.

-Zn | ZnSO4 || CuSO4 | Cu+

Anoda: Zn0=Zn2++2e

Katoda: Cu2++2e=Cu0

Ogniwo Harneda- jedną z elektrod jest elektroda wodorowa (blaszka platynowa pokryta czernią platynową opłukiwana gazowym wodorem), drugą drut srebrny pokryty chlorkiem srebra (elektroda chlorosrebrna). Obie elektrody znajdują się we wspólnym roztworze np. wodny roztwór chlorowodoru. Po zwarciu elektrod zachodzą procesy:

Anoda: 1/2H2  H+ + e

Katoda: AgCl + e  Cl- + Ag

Ogniwo pasożytnicze-ogniwo pojawiające się samoistnie w nieodpowiednim miejscu i powodującego niekorzystne skutki np.:

  • Korozja metali- pasożytnicze ogniwo pojawia się np. na zanieczyszczonych i wilgotnych połączeniach dwóch różnych metali np. pomiędzy kadłubami statków zanurzonych w elektrolicie (wodzie morskiej) wykonanych z różnych metali

  • Szumy elektryczne- mikroogniwa na zabrudzonych stykach

  • Ogniska zapalne- ogniwa tworzące się na implantach wewnątrz organizmu

Pierwsze prawo Faradaya-masa substancji wydzielonej na jednej z elektrod jest proporcjonalna do natężenia prądu i czasu trwania elektrolizy.



Drugie prawo Faradaya-stosunek masy molowej (M) substancji wydzielonej na elektrodzie do iloczynu jej równoważnika elektrochemicznego i liczby ładunkowej (z) reakcji elektronowej (dla jednego mola substancji o masie molowej M) jest wielkością stałą dla wszystkich procesów elektrodowych i wynosi 96500C (stała Faradaya).



Zależność łącząca oba prawa Faradaya:



Elektroliza-proces rozkładu elektrolitu, mający miejsce podczas przepływu prądu elektrycznego przez zdysocjowany elektrolit. Elektrolit ten może być zdysocjowany rozpuszczeniem w rozpuszczalniku, lub roztopieniem pod wpływem temperatury.

Proces elektrolizy polega na wędrówce jonów do elektrod: ujemnych anionów do dodatniej anody, a dodatnich kationów do ujemnej katody, czego efektem są dwie reakcje chemiczne odbywające się równolegle i bilansujące się: w otoczeniu anody jest to reakcja utleniania, a w otoczeniu katody reakcja redukcji.

Elektrolizer-urządzenie, w którym przeprowadzana jest elektroliza, czyli rozkład elektrolitu pod wpływem zewnętrznego źródła prądu elektrycznego.

Elektrolizer składa się z naczynia, w którym znajduje się elektrolit w postaci zdysocjowanej, rozpuszczony w rozpuszczalniku, lub roztopiony pod wpływem temperatury. W cieczy tej zanurzone są elektrody, pomiędzy którymi przepływa przez ciecz prąd elektryczny wywołując w otoczeniu elektrod rozkład elektrolitu. Produktami rozkładu elektrolitu mogą być substancje gazowe, osad stały, lub też produkty te mogą przechodzić z powrotem do cieczy zmieniając jej skład chemiczny.

Elektrolizery służą do otrzymywania szeregu substancji metodą laboratoryjną lub przemysłową, przy czym niektóre z substancji są możliwe do otrzymania w praktyce jedynie tą drogą.

Korozja-proces niszczenia metali, który powoduje ubytek masy i ogranicza czas użytkowania.

Najpopularniejsze przykłady korozji:



W przypadku pokrycia blachy żelaznej cyną, czyli metalem o większym potencjale normalnym, powłoka taka chroni żelazo tak długo, dopóki nie powstanie na niej rysa. W miejscach powierzchni odsłoniętych przez rysy i pokrytych wilgocią rozpoczyna działanie ogniwo: Fe | elektrolit | Sn. W wyniku działania tego ogniwa odkryta powierzchnia będzie stanowiła obszar anodowy, w którym nastąpi rozpuszczanie żelaza według równania:

Fe  Fe2+ + 2e

W przypadku blachy żelaznej ocynkowanej, jeśli powłoka ochronna zostanie uszkodzona, to w utworzonym ogniwie lokalnym Zn | elektrolit | Fe anodą będzie bardziej elektroujemny cynk. W tym przypadku nastąpi rozpuszczanie cynku i ochrona żelaza:

Zn  Zn2+ + 2e

Wyróżniamy korozję:

  • Gazową

  • Wodną

  • Ziemną

  • Atmosferyczną-niszczące, żrące działanie wody (i jej roztworów) oraz powietrza (znajdujących się w nim gazów, pary i innych związków) na ciała stałe. Korozja może dotyczyć wielu różnych substancji: metalu, kamienia, betonu, szkła, drewna, papieru, środków barwiących, powłok lakierniczych itd. Działanie korozji atmosferycznej polega na wchodzeniu czynników korodujących w reakcje chemiczne z atakowanymi substancjami. Korozja atmosferyczna jest rodzajem korozji chemicznej lub elektrochemicznej.

  • Biologiczną (biokorozja)-korozja spowodowana działaniem mikroorganizmów

  • Jądrową-korozja wywołana niszczącym działaniem silnego promieniowania jądrowego (np. w reaktorach jądrowych)

Korozja elektrochemiczna-korozja spowodowana działaniem substancji chemicznych, gdy reakcjom chemicznym towarzyszy przepływ prądu, np. reakcja metalu z elektrolitem. Zachodzi w wilgotnych gazach np. atmosferze, wilgotnych glebach,, w zbiornikach wody. Korozja elektrochemiczna jest wynikiem działania lokalnych ogniw galwanicznych tworzących się na powierzchni metalu. W każdym przypadku istotnym składnikiem tych ogniw jest roztwór elektrolitu. W przypadku korozji atmosferycznej elektrolitem jest skondensowana wilgoć i woda opadowa zawierająca zawsze pewną ilość rozpuszczonych substancji takich jak tlen, dwutlenek węgla, dwutlenek siarki, tlenki azotu i inne.

Właściwym procesem korozyjnym wywołanym przez działanie wspomnianych ogniw korozyjnych jest proces anodowy (przejście atomów metalu M do roztworu w postaci jonów dodatnich MZ+, gdzie Z oznacza ich ładunek:

M MZ+ + Ze

Uwolnione w procesie anodowym elektrony zużywane są w równolegle przebiegającym procesie katodowym. Może to być wydzielanie wodoru: w przypadku kwaśnego roztworu elektrolitu depolaryzacja wodorowa przebiega według równania reakcji:

2H+ + 2e H2

Albo redukcja rozpuszczonego w obojętnym roztworze elektrolitu tlenu (depolaryzacja tlenowa) według równania:

½O2 + 2e + H2O 2OH-

Korozja chemiczna-korozja spowodowana działaniem substancji chemicznych, pod warunkiem, że reakcjom chemicznym nie towarzyszy przepływ prądu, np. reakcja metalu z gazem, podczas obróbki stali na gorąco.

Zapobieganie korozji odbywa się przez:

  • Stosowanie inhibitorów (substancja, która dodana w niewielkiej ilości do układu reagującego powoduje zmniejszenie szybkości lub niekiedy całkowite zatrzymanie reakcji chemicznej). Podaje się jako komponenty do smarów, olei, służą do ochrony narzędzi. Inhibitory lotne: mogą być organiczne lub nieorganiczne. Ich zadanie polega na ograniczeniu w środowisku dostępu tlenków do części metalowych, dzięki silnemu zaabsorbowaniu w powierzchnię metalu.

  • Dyfuzyjne ulepszanie powierzchni metali (wytwarzanie powierzchni stopowych)

  • Metaliczne i niemetaliczne powłoki ochronne (galwanizacja, lakierowanie)

  • Elektrochemiczna ochrona katodowa i protektorowa:

    • Katodowa-polega na podłączeniu do elementu konstrukcji narażonej na korozję ujemnego bieguna źródła prądu stałego o niewielkim napięciu (1-2V). Anodą może być złom żelazny lub nierozpuszczalna elektroda grafitowa

    • Protektorowa-polega na połączeniu metalu chronionego np. żelaza z blokiem metalu mniej szlachetnego (cynk, magnez). Jeśli oba metale znajdują się w tym samym elektrolicie (np. w ziemi lub wodzie morskiej) powstaje krótkotrwałe ogniwo, w którym bardziej aktywny cynk lub magnez spełniają rolę anody, a żelazo katody. Metalowe powłoki ochronne z metalu mniej szlachetnego od żelaza oprócz izolacji od tlenu i wilgoci zapewniają jednocześnie ochronę protektorową. W przypadku uszkodzenia powłoki cynkowej naniesionej na znajdujący się pod nią stal, ta ostatnia będzie katodą i jej podatność na korozję będzie ograniczona. Natomiast metalowa powłoka jest bardziej szlachetna niż pokryty nią metal, to jej skuteczność trwa tak długo, jak długo ta powłoka jest szczelna.

  • Pasywacja-(pokrywanie warstewkami tlenków lub fosforanów metalu) niektóre metale powodują tworzenie się pasywnej, trudno rozpuszczalnej warstwy tlenku na swojej powierzchni (utleniają metal do tlenków). Tlenki mają wyższy potencjał niż metale, więc spowalniają proces anodowego rozpuszczalnika.

Kwaśne deszcze-tego typu zanieczyszczenia atmosfery spowodowane są przede wszystkim związkami siarki z tlenem (szczególnie dwutlenkiem siarki), tlenkami azotu, węgla i ozonem. Gazy te łączą się w powietrzu z drobinkami wody znajdującymi się w powietrzu (nie musza być to krople deszczu) i w wyniku reakcji chemicznych powstają kwasy. Także ozon reagując z innymi zanieczyszczeniami tworzy kwas azotowy. Kwaśne deszcze zakwaszają glebę oraz wymywają z niej wapń, magnez i potas, przyspieszają wietrzenie budowli zbudowanych z piaskowca czy wapienia. Poza tym zanieczyszczenia oddziaływują szkodliwie na tworzywa sztuczne i metale, powodując ich korozję.
1   2   3   4   5   6   7

Powiązany:

Nazwa kwasu tlenowego powstaje przez dodanie do wyrazu \"kwas\" nazwę pierwiastka tworzącego resztę kwasową. Beztlenowego przez dodanie do nazwy pierwiastka końcówki \"wodorowy\" icon1. Czasowniki słabe tworzą Partizip II od bezokolicznika, poprzez dodanie przedrostka ge- oraz końcówki -t lub -et

Nazwa kwasu tlenowego powstaje przez dodanie do wyrazu \"kwas\" nazwę pierwiastka tworzącego resztę kwasową. Beztlenowego przez dodanie do nazwy pierwiastka końcówki \"wodorowy\" iconAntonimy to wyrazy o znaczeniu przeciwstawnym. Część antonimów powstaje poprzez dodanie do przymiotnika przedrostka

Nazwa kwasu tlenowego powstaje przez dodanie do wyrazu \"kwas\" nazwę pierwiastka tworzącego resztę kwasową. Beztlenowego przez dodanie do nazwy pierwiastka końcówki \"wodorowy\" iconAtom jest najmniejszą jednostką budowy pierwiastka chemicznego, ale już bez naruszenia zasadniczych właściwości pierwiastka niepodzielną

Nazwa kwasu tlenowego powstaje przez dodanie do wyrazu \"kwas\" nazwę pierwiastka tworzącego resztę kwasową. Beztlenowego przez dodanie do nazwy pierwiastka końcówki \"wodorowy\" iconCzas teraźniejszy Stanowi kontynuację systemu j pie. W j psł. tworzono go przez dodanie do tematu czasu teraźniejszego czasowników odpowiednich końcówek fleksyjnych. Czasy przeszłe

Nazwa kwasu tlenowego powstaje przez dodanie do wyrazu \"kwas\" nazwę pierwiastka tworzącego resztę kwasową. Beztlenowego przez dodanie do nazwy pierwiastka końcówki \"wodorowy\" iconTao, które jest jak duch doliny, nigdy nie ginie. To nazywamy je tajemnicą pierwiastka żeńskiego, bramą wiodącą do tajemnicy pierwiastka żeńskiego. To nazywamy

Nazwa kwasu tlenowego powstaje przez dodanie do wyrazu \"kwas\" nazwę pierwiastka tworzącego resztę kwasową. Beztlenowego przez dodanie do nazwy pierwiastka końcówki \"wodorowy\" iconA zbudowana jest tak, że każdej kolumnie odpowiada jeden wzór reagenta, a każdemu wierszowi symbol pierwiastka. Na przecięciu wiersza I kolumny znajduje się liczba moli pierwiastka, które wchodzą w skład jednego mola odpowiedniego reagenta. Macierz N

Nazwa kwasu tlenowego powstaje przez dodanie do wyrazu \"kwas\" nazwę pierwiastka tworzącego resztę kwasową. Beztlenowego przez dodanie do nazwy pierwiastka końcówki \"wodorowy\" iconNazwa pierwiastka pochodzi od greckiego

Nazwa kwasu tlenowego powstaje przez dodanie do wyrazu \"kwas\" nazwę pierwiastka tworzącego resztę kwasową. Beztlenowego przez dodanie do nazwy pierwiastka końcówki \"wodorowy\" iconOdczytuje z układu okresowego podstawowe informacje o pierwiastkach ( symbol, nazwę, liczbę atomową, masę atomową, rodzaj pierwiastka – metal lub niemetal)

Nazwa kwasu tlenowego powstaje przez dodanie do wyrazu \"kwas\" nazwę pierwiastka tworzącego resztę kwasową. Beztlenowego przez dodanie do nazwy pierwiastka końcówki \"wodorowy\" iconTo nazwa mieszaniny kwasu azotowego I kwas solnego w ilości 1: 3 objętości. Jest to doskonały rozpuszczalnik, roztwarzający większość metali. Nazwa wzięła się

Nazwa kwasu tlenowego powstaje przez dodanie do wyrazu \"kwas\" nazwę pierwiastka tworzącego resztę kwasową. Beztlenowego przez dodanie do nazwy pierwiastka końcówki \"wodorowy\" iconJest trzecią formą podstawową czasownika, po bezokoliczniku I formie czasu Imperfekt. Czasowniki słabe tworzą Partizip II od bezokolicznika, poprzez dodanie

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom