Cztery prawa życia duchowego




Pobierz 87.24 Kb.
NazwaCztery prawa życia duchowego
Data konwersji04.09.2012
Rozmiar87.24 Kb.
TypDokumentacja
Cztery prawa życia duchowego

(propozycja rekolekcji harcerskich)


1. Bóg Cię kocha i obdarza Cię swoim planem

2. Przez grzech człowiek odrzuca tę miłość i plan

3. Przez odkupienie dokonane przez Jezusa, Bóg powtórnie wyciąga rękę do człowieka

4. Przyjęcie Jezusa jako Pana i Zbawiciela.


Piątek

I. Zawiązanie i integracja grupy

II. Wprowadzenie do rekolekcji

1. O co chodzi w rekolekcjach

  • po co rekolekcje?

  • rekolekcje jako wspinaczka na górę

  • czy ma sens wspinanie na górę? Po co wchodzić?

  • wspinaczka na górę po to, by z góry zobaczyć piękną panoramę

  • rekolekcje są po to, by z nowej perspektywy zobaczyć swoje życie. Wrócić do życia przemienieni i ubogaceni

  • symbol „kwiatka". Każdy jest niepowtarzalnym kwiatkiem w ogrodzie Pana Boga

  • czas rekolekcji, to czas troski Boga o człowieka

2. Charakter rekolekcji

  • rekolekcje tworzymy wszyscy. Razem uczestniczymy w doświadczeniu Boga, w słowie, modlitwie, adoracji, sakramencie pokuty, eucharystii…Od indywidualnego zaangażowania zależą owoce

3. Modlitwa do Ducha Świętego


III. Bóg Cię kocha i obdarza swoim planem

  1. Negatywne obrazy Boga

  • ciemno, muzyka nastrojowo-niepokojąca, przy każdym obrazie zapalona świeca

  • „Marsjanin" - Bóg daleki. Może i stworzył ale nie troszczy się o mnie

  • „Policjant" - tylko czyha na grzech, błąd, żeby ukarać

  • „Młodzieniec" - taki z obrazka, z brodą, do którego kazała się modlić babcia

  • Gasi się trzy świeczki mówiąc: „Ja też w takiego Boga nie wierzę!"

  1. Obraz Boga na podstawie Dzieła Stworzenia

  • prowadzący zapala dużą świecę komentując, że nasze wyobrażenia o Bogu nie pozwalają wierzyć w Niego, doświadczyć Jego miłości, szanować, czcić... Bóg jest inny! Najpiękniejsza definicja to - „Bóg jest miłością"

  • Jeśli chcesz poznać i doświadczyć jaki jest Bóg, to na przygotowanych kartkach narysuj (za pomocą obrazów lub symboli) to co rodzi się w twoim umyśle, gdy słyszysz opis Stworzenia Świata śpiewany w klimacie gregoriańskim

  • rozdanie kartek, przyborów do malowania. Upewnienie się, że wszystko jasne. Odtworzenie tekstu Dominikanów - „Stworzenie". Rysowanie oraz omawianie prac przez autorów

  • puzzle - jeśli chcą zobaczyć jaki jest Bóg - niech złożą wszystkie elementy. Wielkie Serce z brakującym centrum

  • czegoś tu brakuje! Muzyka. Wniesienie napisu „TY"

  • katecheza: Bóg stworzył świat z miłości do ludzi, także do Ciebie. On umiłował Cię miłością odwieczną... (odwrócenie serca - napis: „Umiłowałem Cię miłością odwieczną!"). Nie jesteś przypadkowym - Bóg Cię chciał i ma dla Ciebie niepowtarzalny plan szczęścia. Bóg czyni to bezinteresownie - nie musisz nic robić, żeby Bóg Cię kochał! On Cię ukochał pierwszy!

  • slajdy. Przeżyj to jeszcze raz. Niech każdy obraz mówi do Ciebie: „To dla Ciebie, bo Cię kocham"

  • postawienie świecy w środku serca

  • każdy zapala swoją świecę - symbol, że gdziekolwiek pójdziesz, Miłość Boga pójdzie z Tobą!


Sobota

IV. Modlitwa poranna ze św. Franciszkiem – dziękujemy za Dar Stworzenia

Pieśń: „Oto jest dzień"

  1. Modlitwa: podziękowanie za dobrą noc, za nowy dzień, za wczorajsze doświadczenia, za piękno świata...

  2. Tekst: Ps. 8 (podkład muzyczny)

  3. Katecheza: Św. Franciszek, który rozpoznał w przyrodzie znak miłości Pana Boga do nas

  4. Tekst: „Pochwała stworzeń" z podkładem muzycznym – Pisma św. Franciszka z Asyżu, Warszawa 1990, ss. 230-231

  5. Pieśń: „Pochwalony bądź o Panie"

  6. Modlitwa św. Franciszka: „Uwielbienie Boga Najwyższego" z podkładem muzycznym – Pisma…, ss. 224-225

  7. Modlitwa spontaniczna

  8. Pieśń końcowa: Ps. 148 - „Alleluja"


V. Grzech - odrzucenie Daru Boga

  1. Przeżyjmy to jeszcze raz – raj

  • piosenka wprowadzająca w nastrój raju

  • przeżyjmy jeszcze raz wydarzenia raju

  • losowanie „postaci" z raju (także Ewa)

  • charakteryzacja siebie w daną „postać"

  • przedstawianie swoich postaci w formie pantomimy

  • polecenie, by w raju rozmieścili się gdzie się najlepiej czują i pozostali w bezruchu

  • Ewa i Adam trzymając się za ręce siedzą w centrum dużego serca

  1. Pokusa, grzech, zniszczenie i utrata raju

  • pojawia się czarna postać, kładzie poza rajem ładnie opakowane pudełko

  • piosenka: „ Czemu Was tam nie ma " jako pokusa; czarna postać gestykulując zachwala pudełko

  • ludzie po chwili zaczynają się interesować postacią, wychodzą z serca, w końcu sięgają po pudełko i otwierają je

  • zaczyna się ostra muzyka. Czarna postać rozbiera marynarkę, wyciąga z pudełka napis „grzech" i przymocowuje do siebie. Następnie wyciąga kredki, którymi kreśli duże serce, potem niszczy serce; brudzi i „niszczy" pierwszych ludzi, rozdziela ich, niszczy wszystko w raju

  • smutna muzyka, czarna postać nakazuje opuścić raj; „Zakaz wjazdu"

  • piosenka: „ Gdzie jesteś Adamie "

  1. Praca w grupach

  • praca w kilku grupach wokół przygotowanych pytań i problemów

  • relacje z prac, po każdej podsumowanie

  1. Podsumowanie. Katecheza o grzechu

  • przypomnienie o miłości Boga

  • przykazania - dar miłości Pana Boga (gr A)

  • pokusa - oszustwo pokusy (gr B)

  • istota grzechu - człowiek przestał ufać Bogu, wyszedł z „Kręgu Boga" z Bożego serca, zaufał sobie, nieposłuszeństwo (gr C)

  • skutki grzechu - zranienie Bożej Miłości (gr D)

  • skutki grzechu - zerwanie więzi pomiędzy ludźmi (gr E)

  • skutki grzechu - zniszczenie samych siebie, nieszczęście, cierpienie itd. (gr F)

  • śmierć jako skutek oddalenia się od Boga

  • przykład z kwiatkiem żyje i kwitnie

  • jesteśmy grzesznikami – nekrolog


Omówienie i podsumowanie prac w grupach


  1. Co czuje Pan Bóg, gdy człowiek zgrzeszy - gdy Ty grzeszysz? A, C, E

  2. Co czuli Adam i Ewa, po tym jak zgrzeszyli? Co Ty czujesz, gdy zgrzeszysz? B, D, F

  3. Przykazania- ograniczają! Zniewalają czy są dobrymi radami kochającego Ojca? C

  4. Na czym polega oszustwo pokusy? Do czego można porównać pokusę? Podaj kilka przykładów. B

  5. Co to jest grzech, na czym on polega? D

  6. Jak ci się wydaje, jaki jest pierwszy, podstawowy skutek grzechu człowieka? F

  7. Jak grzech wpływa na odniesienie jednego człowieka do drugiego? E

  8. Jakie skutki dla Adama i Ewy miał ich grzech? A


VI. Dar Odkupienia - Dar Jezusa

  • piosenka wprowadzająca w nastrój grzechu

1. Wyzwolenie z grzechu

  • wprowadzenie, wypełnione nekrologi przed uczestniczkami

  • dramat Odkupienia

- grzech i jego skutki; muzyka - „wycieczka w wyobraźni", sprowadzenie „do parteru", skulenie, śmierć

- zapowiedziane przyjście Jezusa

- Jezus chodzi i zbiera nekrologi, „umiera" z nimi na krzyżu

- rozpoczyna się nowe życie - „wycieczka w wyobraźni", rozwijamy się jak nowe rośliny, aż do powstania. Zwrócenie uwagi, że to dzięki Jezusowi, który za nas umarł, abyśmy mogli żyć

- Jezus „zmartwychwstaje" - komentarz, że zwyciężył i pokonał grzech i śmierć. Jezus wrzuca nekrologi do kosza, „sprząta" raj

2. Dar nieba - uczta z Bogiem

  • wyjaśnienie - nie tylko wyzwolenie z grzechu, nie tylko raj, ale niebo - wieczna radość w Bożej Obecności! Niebo jako uczta. Fragment przypowieści z Ewangelii o uczcie królewskiej

Przypowieść o uczcie królewskiej - Mt 22,l-3a.4b.l0b.ll-12

Zaproszenie

A Jezus znowu w przypowieściach mówił do nich: «Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał wiec swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, (...) z poleceniem: "Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę: woły i tuczne zwierzęta pobite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!"

Zabawa

I sala zapełniła się biesiadnikami.

Strój

Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka, nie ubranego w strój weselny. Rzekł do niego: "Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju weselnego?" Lecz on oniemiał.

  • Jezus rozdaje zaproszenia i zaprasza do raju-nieba

ZAPROSZENIE

Przyjdź na Mą ucztę, wszystko już gotowe! Stoły pełne potraw, wybornego wina! Przywdziej białe szaty, niech nastanie święto! Baranka gody już się rozpoczęły!

  • wspomnieć o Eucharystii

3. Wokół stroju na ucztę

  • fragment Ewangelii Mt 22,1-3a.4b.10b.11-12

  • bawimy się w projektantów mody - projekt kreacji na ucztę niebieską. Praca projektancka.

  • Prawdziwy strój - czyste serce. Zapowiedź nabożeństwa pojednania - okazja do spowiedzi


VII. Nabożeństwo pojednania
VIII. Rekreacja


IX. Wprowadzenie do niedzielnego przyjęcia Jezusa

Niedziela

X. Modlitwa poranna ze św. Franciszkiem

1. Dziękujemy za Dar Jezusa i Odkupienia

XI. Nabożeństwo przyjęcia Jezusa jako Pana i Zbawiciela

XII. Podsumowanie rekolekcji

XIII. Uroczysta Eucharystia


OPIS REALIZACJI REKOLEKCJI


I. Zawiązanie i integracja grupy


Aby zawiązać grupę i przełamać pierwsze lody można użyć następujących metod:

  • przedstawianie się (imię połączone z gestem, wymyślanie określeń siebie zaczynających się na pierwszą literę imienia, jedna osoba zapoznaje się z określeniem innej i pantomimicznie odgrywa je. Wszyscy zgadują, co to za przymiotnik, znając imię, a tym samym pierwszą jego literę)

  • podział całej grupy przez powiedzenie każdej osobie w tajemnicy przed innymi - jednej litery alfabetu, a następnie zadanie, że mający tę samą literę mają się odszukać przez nawoływanie i ustawić swoją literę

  • kilka słów o sobie w nowych, małych grupach

  • piosenki

  • taniec integracyjny


II. Wprowadzenie do rekolekcji


Porównanie uczestnika do kwiatka, wszystkich do pięknego ogrodu, w którym każdy jest jedyny i wyjątkowy, a Pana Boga do mądrego i troskliwego ogrodnika, który dobrze wie co każdemu potrzeba do pełnego rozkwitu. Łaski potrzebne do „rozkwitu” daje, szczególnie Bóg podczas rekolekcji. Prowadzący podkreśla rolę osobistego przyjmowania łaski Pana Boga, którą porównuje do deszczu i przestrzega przed zamknięciem, które porównuje do parasola osłaniającego przed deszczem.

Ważnym punktem jest wprowadzenie uczestników w charakter rekolekcji. Należy podkreślić, że tworzymy je wszyscy razem i będziemy wspólnie uczestniczyć w pewnych doświadczeniach, modlitwie. Od zaangażowania każdego zależą owoce i otwartość na "deszcz łaski".

Zapewnić o dyspozycyjności prowadzących. Zachęcić do indywidualnej modlitwy. Na zakończenie śpiew pieśni do Ducha Świętego z prośbą o dobre przeżycie rekolekcji.

III. Bóg Cię kocha - obdarza Swoim planem


Po wprowadzeniu zgasić światło w sali.

l . Negatywne obrazy Boga

Po chwili, gdy opadanie nieco zaskoczenie, włączyć muzykę (nastrojowo-niepokojącą).

  • Na jej tle w mroku, do sali wchodził jeden z prowadzących i wypowiada słowa. "Nie wierzę!" Po czym zapala przygotowaną świeczkę i po słowach "bo Bóg jest..." prowadzi krótki monolog, w którym charakteryzuje błędny obraz Boga. Po zakończeniu monologu kładzie świeczkę na podłodze i stoi w bezruchu.

  • Błędne obrazy Boga to: "Marsjanin" - Bóg nieznany, daleki, gdzieś z zaświatów; może i stworzył, ale nic go świat i ja nie obchodzę. (Wchodzi z zapalona świecą, którą stawia na koniec monologu na podłodze i stoi w bezruchu.)

  • „Żandarm” - Bóg, który znajduje przyjemność w mnożeniu nakazów i zakazów i tylko czyha na jakiś grzech, żeby zaraz, bezwzględnie go ukarać. (Wchodzi z zapalona świecą, którą stawia na koniec monologu na podłodze i stoi w bezruchu.)

  • „Młodzieniec” - Staruszek Bóg, pobłażliwy staruszek, taki z siwą brodą, z obrazka, do którego kazała modlić się babcia. Ale ja już z tego wyrosłem, babcia umarła, więc już się nie boję i nie będę się modlił. (Wchodzi z zapalona świecą, którą stawia na koniec monologu na podłodze i stoi w bezruchu.)

Po powyższych monologach przez chwilę panuje cisza, a wszyscy wpatrują się w stojące na podłodze płonące świece. Wyłączyć muzykę i prowadzący mówi: "Ja też w takiego Boga nie wierzę! Ja wierzę w innego Boga!" Po zapaleniu dużej świecy krótko podsumować, że Bóg jest inny od tych obrazów, które widzieliśmy, a najpiękniejszą Jego definicją jest: "Bóg jest miłością!".

Prowadzący przez chwilę komentuje przeżyte doświadczenie o tym, że często nasze błędne wyobrażenia o Bogu nie pozwalają nam wierzyć w Niego, doświadczać Jego miłości, czcić i modlić się do Niego... Stawia się uczestnikom pytanie: „Czy czasem w ich sercach nie ma takiego błędnego obrazu Boga?” Niekoniecznie taki jaki był przedstawiony, ale równie błędny, wymyślony, zafałszowany. Ten etap prowadzący kończy słowami: "Taki Bóg nie istnieje!", gasząc przy tym trzy mniejsze świeczki. W podniosłej atmosferze i przy płonącej jednej dużej świecy prowadzący pyta uczestników: „Czy chcą poznać choć trochę doświadczyć tego, jaki naprawdę jest Bóg?” Po ponowieniu pytania uczestnicy wyrażają swoje doświadczenia.

2. Obraz Boga na podstawie Dzieła Stworzenia

Po zapaleniu światła prowadzący, odwołując się do deklaracji uczestników, że chcą poznać prawdziwe oblicze Boga, wyznacza zadanie, które im to umożliwi. Zadanie polega na tym, by na zaznaczonej stronie białego brystolu - jedna strona rozdanych kart brystolu zawiera kolorowy brzeg mającej powstać figury – narysować to, co będzie rodziło się w nich, podczas odtwarzania tekstu z magnetofonu. Ma to być pewne wyobrażenie, obraz ''dosłowny" bądź symbole. Uczestnicy mają wolną rękę i pole dla własnej twórczości.

Uczestników dzielimy na 3-4 osobowe grupy, rozdajemy przybory do rysowania i malowania oraz białe karty brystolu, stanowiące jedną cześć puzzli. Po rozdaniu materiałów i upewnieniu się, że wszystko zostało dobrze zrozumiane, prowadzący włącza magnetofon. Tekstem jest opis Stworzenia z Księgi Rodzaju odśpiewywany przez chór zakonny w klimacie gregoriańskim. Można użyć tekstu z własnym podkładem muzycznym. Praca inspirowana odtwarzanym tekstem, a później ożywiana innym podkładem muzycznym trwała ok. 25 min.

Po zakończonej pracy prowadzący przypomina jaki był jej cel - zobaczyć prawdziwe oblicze Boga, jaki On jest. By to się dokonało poleca złożyć wszystkie, kolorowe części w jedną całość, pomagając sobie kształtem i zaznaczonymi zewnętrznymi konturami. Po dłuższej lub krótszej chwili na podłodze układane jest duże serce, z widocznym brakującym elementem w środku. Prowadzący sugeruje, że może ktoś jeszcze nie oddał swojej części itd. Po chwili okazało się, że faktycznie brak jednej części. Wszyscy siadają w kole, prowadzący włącza muzykę - majestatyczną, podniosłą - i mówił: ''Zobaczmy czego tutaj brakuje!". Wtedy do sali drugi prowadzący wnosił brakującą część z napisem "TY". Po ukazaniu każdemu z osobna, kładzie napis w brakującym miejscu.

Teraz następuje krótka katecheza o poznaniu Pana Boga z Dzieła Stworzenia. Prowadzący opierając się na dziele stworzonym przez uczestników akcentując całe ich zaangażowanie i piękno prac, podkreśla, że autora poznaje się z dzieła. Pan Bóg stworzył cały świat. Jest on wielki, harmonijny i jak wszyscy słyszeli w odtwarzanym tekście - jest dobry, a nawet bardzo dobry. Jeśli więc dzieła są takie piękne, jaki musi być ich Stwórca! I jeśli te ślady są bardzo dobre, to jakże wspaniały musi być ten, który je zostawił! Człowiek w tym obrazie jest najlepszym stworzeniem, najdoskonalszym, jest samą koroną całego Stworzenia. Pan Bóg stworzył cały świat z miłości, bo jest niewyobrażalnie dobry i pragnie swym dobrem i pięknem "podzielić się" ze stworzeniem. Samą istotą Pana Boga jest to, że pragnie się dzielić, bo kocha, bo jest miłością.

Prowadzący zadaje pytanie: "Czy chcecie zobaczyć, jaka jest specyfika tej miłości w stosunku do człowieka? Czy chcecie zobaczyć, co to jest za miłość, którą można odczytać z Dzieła Stworzenia?" Po uzyskaniu potwierdzenia prowadzący daje zadanie, by pokleić wszystkie części serca razem, a następnie odwrócić. Po spełnieniu tego zadania, oczom uczestników ukazał się duży napis namalowany na odwrocie serca: "Umiłowałem Cię miłością odwieczną!" Pan Bóg nie tylko stworzył człowieka jako ukoronowanie stworzenia, ale całe to stworzenie uczynił dla człowieka, "ze względu na niego". Nawet więcej! Pan Bóg stworzył świat dla każdego z nas! ''Umiłowałem Cię miłością odwieczną" znaczy, że Bóg umiłował Cię od wieków, przed wiekami, zanim jeszcze powstał świat! Pan Bóg stwarzając świat, już wiedział, że Ty będziesz! Całe stworzenie istnieje tylko dlatego, że miałaś się narodzić także Ty!

Prowadzący zachęca, by jeszcze raz doświadczyć i wsłuchać się w tę prawdę, że Bóg umiłował każdego z nas miłością odwieczną. Pomocą do tego jest rzutnik ze slajdami przedstawiającymi różne Dzieła Stworzenia: krajobrazy, rzeki, morza, ciekawe rośliny, zwierzęta. Zachęca się aby obrazy oglądać z takim nastawieniem, jakby każdy z nich mówił o wielkiej miłości Pana Boga: "To dla Ciebie, ze względu na Ciebie, bo Cię kocham!".

Po skończonej projekcji wyłączyć muzykę i w mroku, ustawić w środku serca palącą się świecę z początku spotkania. Teraz następuje końcowa katecheza i objaśnienie kończących ten dzień wydarzeń. Ta świeca, to symbol miłości Pana Boga. Zaraz każdy z uczestników będzie mógł od tej świecy zapalić swoją małą świeczkę. Będzie to symbol, że zgadzamy się, że wierzymy, że Pan Bóg kocha nas taką miłością, jaką doświadczyliśmy. Ostatni komentarz: "Miłość Pana Boga jest zawsze przy Tobie. Niech ta świeczka ci to uświadamia. Teraz dokądkolwiek pójdziesz. Jego miłość pójdzie wraz z Tobą!". Na zakończenie kapłan udzielał Bożego błogosławieństwa.


IV. Modlitwa poranna ze św. Franciszkiem - Dziękujemy za Dar Stworzenia


Po pobudce i wystarczającym czasie na poranną toaletę spotykamy się w kaplicy, gdzie ma miejsce modlitwa poranna. Otwierała ją pieśń: "Oto jest dzień", następnie ma miejsce wprowadzenie w spontaniczne podziękowania za wszelkie dobro, które jest naszym udziałem: za dobrą noc, za nowy dzień, za piękno świata, za wszystkie doświadczenia ubiegłego dnia... Ogólny zarys tej modlitwy znajduje się j.w. w pkt. IV.

V. Grzech - odrzucenie Daru Boga


1. Przeżyjmy to jeszcze raz - Raj

Zaprosić uczestników do przypomnienia pozytywnych uczuć z poprzedniego dnia, związanych z miłością Pana Boga objawioną w Stworzeniu. Zachęcić do nowego wejścia w doświadczenie tejże miłości. Zaproponować stworzenie własnego raju. W tym celu każdy wylosuje postać z raju i ma za zadanie siebie w nią ucharakteryzować, nie tylko namalować coś i przyczepić do ubrania, ale siebie samego "przekształcić", ozdobić i utożsamić się ze swoją rolą. Do wyboru są m.in. słońce, deszcz, obłok, błyskawica, tęcza, drzewo, owoce, trawa, wodospad, słoń, kwiat, muchomor itd. W tym zadaniu mają pomóc kolorowe bibuły, biały i szary papier, kolorowe kredki, farby i flamastry, taśmy klejące, szpilki, nici, itp. Podczas pracy, która trwa około 40 minut, jest włączona spokojna muzyka. Po zakończeniu każdy prezentuje siebie, a inni zgadują co to za "postać". Po tej zabawie następuje krótka katecheza o tym, że każdy z nas jest inny, specyficzny, równie potrzebny i chciany przez Pana Boga, kochany i nie powinien się oceniać w zestawieniu z drugim. Następnie przebrani uczestnicy „budują raj”. Odpowiedni podkład muzyczny. Prowadzący są reżyserami: ustawiają miejsce na strumyk przechodzący w wodospad, wodospad wpadający do jeziora, na jego brzegu drzewo z owocami, pod drzewem muchomor itd. W dużym sercu złożonym z pokolorowanych wczoraj puzzli umieszczeni zostali Ewa (uczestniczka) i Adam (jeden z prowadzących) trzymający się za ręce. Zachęcić uczestników by wyobrazili sobie i wczuli się w nastrój raju, w harmonię w nim panującą i szczęście. Po chwili prośba, aby zastygli w bezruchu cokolwiek będzie się działo. Sugeruje się teraz, aby choć stanowią "wystrój" raju, wczuli się równocześnie w postacie, które są w środku serca, w Adama i Ewę. Prowadzący powtarza: "To jesteście wy".

2. Pokusa, grzech, zniszczenie i utrata raju

Po spokojnej i radosnej muzyce odtwarzanej podczas "budowy" raju, włączyć piosenkę Lady Pank pt.: "Czemu was tam nie ma, gdzie za darmo wszystko dają". Uwaga przebranych, nieruchomych uczestników koncentruje się na przebranym w garnitur jednym z prowadzących, który w tym momencie wchodzi do sali i gestami w rytm piosenki i zgodnie z jej treścią zachwala pięknie zapakowane pudełko, które trzyma w swoich rękach. Rytmiczność piosenki pobudza nieco. Postać w garniturze coraz nachalniej reklamuje pudełko, nie zbliżając się jednak bezpośrednio do serca tak, że z początku nie interesujący się nią Adam i Ewa, lecz w końcu zwracają na nią uwagę. Adam i Ewa cały czas trzymając się za ręce wychodzą z serca i zbliżają się do postaci, sięgając po pudełko. Otwierają je. Po otworzeniu, gwałtownie wyłącza się piosenkę, następuje chwila ciszy i znieruchomienia, do momentu kiedy postać w garniturze wyciąga napis z wnętrza pudełka. Pokazuje napis wszystkim: "Grzech". Wtedy włączyć "ostrą" muzykę. Postać nie kryje się już pod maską grzeczności. Zrywa z siebie garnitur i krawat, przypina do czarnej koszulki napis "Grzech" i zabiera się za dzieło zniszczenia. Najpierw bezmyślnie i brutalnie rysuje czarnymi kredkami po sercu, niszcząc rysunki. Depta po nim. Brutalnie rozdziela i odpycha Adama od Ewy, niszczy przy okazji ich charakteryzacje. Depcze serce coraz bardziej je rozrywając. Przechodząc od uczestnika do uczestnika brutalnie i bezwzględnie zrywa z nich ich przebranie. Na koniec kopiąc i całkowicie rozrywa serce.

Po wyłączeniu muzyki jest chwila na zebranie myśli. Jeden z prowadzących staje przed "rajem" i zwraca się do uczestników w słowach: "Początkowa harmonia i szczęście, których doświadczyliście została zakłócona przez wasz własny wybór. To wy zniszczyliście ten piękny raj! Teraz już nie ma raju. Rozejrzyjcie się wokół siebie. Przez wasz własny wybór raj stał się śmietnikiem. Teraz już nie ma raju. Wyjdźcie stąd, bo przez własny grzech zniszczyliście i opuściliście raj. Teraz jako zewnętrzny tego wyraz zostajecie z niego wygnani". Po czym prowadzący wypycha kolejnych uczestników "z raju" na drugą połowę sali. Włączyć piosenkę: "Adamie gdzie jesteś". O tym jak Pan Bóg żali się na grzech Adama i woła za nim tytułowe słowa. W trakcie trwania piosenki prowadzący ogradza teren "byłego raju" krzesłami i tasiemką i kładzie na pierwszym krześle znak "Zakaz wjazdu". Po zakończeniu piosenki prowadzący przypomina, że uczestnicy pozbawili się raju przez własny grzech. Symbolem tego pozbawienia jest znak: "Zakaz wjazdu". Odtąd nikt z uczestników nie może wejść na teren „raju”. To jest "teren zakazany".

Uczestnicy dzielą się swoimi uczuciami przed, podczas i po scence. Wzywa uczestników podając nazwy postaci, które odgrywali np. co czuł słonecznik, a co nosorożec itd. W zależności od ilości osób w grupie, pyta się wszystkich lub tylko kilku ochotników.

3. Praca w grupach

Prowadzący zapowiada pracę w grupach. Uczestników dzieli się na kilkuosobowe grupy. Każda z nich dostaje kartkę z pytaniami, które mają w oparciu o przeżyte doświadczenie przedyskutować i na nie pisemnie odpowiedzieć. Każda grupa ma dwa pytania. W zestawie pierwszym były pytania: "Co Pan Bóg czuje gdy człowiek grzeszy; co czuje, gdy ty grzeszysz?", "Co czuli Adam i Ewa, gdy zgrzeszyli; co ty czujesz gdy grzeszysz?". Zestaw drugi obejmował ciąg pytań: "Dlaczego Bóg ogranicza moją wolność przez swoje nakazy i zakazy?", "Na czym polega oszustwo pokusy? Podaj kilka przykładów, do czego można porównać pokusę?", "Co to jest grzech, na czym on polega, dlaczego do niego dochodzi?", "Jak ci się wydaje, jaki jest pierwszy podstawowy skutek grzechu człowieka?", "Jak grzech wpływa na odniesienie jednego człowieka do drugiego?", "Jaki skutek dla Adama i Ewy miał ich grzech; jaki ma on skutek dla samego grzesznika?". Czas pracy grup wynosił ok. 20 min.

4. Podsumowania, omówienia. Katecheza o grzechu

Po skończonej pracy w grupach wszyscy uczestnicy siadają w kręgu. Grupy relacjonują odpowiedzi z "pierwszego zestawu pytań". Prowadzący sumując podkreśla, że każdy z uczestników zaangażował się w swoją charakteryzację, włożył w nią dużo pracy, wysiłku i twórczości, więc zrozumiałe jest to, że czuje się rozżalony i oszukany, że to wszystko poszło na marne i zostało zniszczone. Ale to tylko papiery i w pewnym sensie zabawa, coś "na niby". Tymczasem Pan Bóg cały zaangażował się w nas na poważnie, ciągle nam zawierza, a my to odrzucamy. To Go rani. Jeśli uświadomimy sobie, że to my jesteśmy odpowiedzialni za to spustoszenie w raju, wtedy tak jak Adamowi i Ewie otworzą się nam oczy, zobaczymy oszustwo pokusy. Gdy oni to zobaczyli było już za późno po fakcie. Czuli się podobnie jak my, gdy zgrzeszymy: oszukani, źli na siebie, doświadczający wyrzutów sumienia, zbuntowani, niepewni co będzie…

Po krótkich omówieniach poprzednich dwóch pytań przechodzimy do zasadniczego członu tej części. Przy omawianiu każdej odpowiedzi kolejnej grupy prowadzący pomaga sobie plakatem z kilkoma rysunkami wykonanymi na dużym brystolu i nawiązując do przeżytego doświadczenia. Rysunki są pozasłaniane i odkrywane w trakcie omawiania odpowiedzi grup. 1) Tablica z przykazaniami - gdy rozmawia się o przykazaniach, nakazach i zakazach trzeba pamiętać, kto je daje. 2) Obok – serce - symbol miłości Pana Boga. Przykazania to dar troskliwego Ojca, który - chce zabezpieczyć szczęście, którego obrazem była sielanka "raju". 3) Poniżej ładnie zapakowane pudełko - symbol pokusy. Zwrócenie uwagi, że uczestnicy w pierwszym momencie dali się ponieść nastrojowi piosenki. Podobnie "podchwytliwa" jest pokusa, która prawdziwe oblicze pokazuje, gdy się jej ulegnie, co symbolizowała elegancko ubrana postać, która potem zrzuciła ładne ubranie i brutalnie zdemolowała "raj". 4) Poniżej przekreślone serce symbol grzechu. Człowiek przestał ufać Bogu, że chce jego dobra - odwołanie się do powyższego serca - i uwierzył, że zakaz go nieznośnie ogranicza - odwołanie się do tablic z przykazaniami - i zaufał swojemu rozeznaniu co jest dobre dla niego, a co złe, był nieposłuszny Bogu. Symbolem braku zaufania do Boga i Jego miłości jest w przeżytym doświadczeniu opuszczenie przez Adama i Ewę dużego serca i przyjęcie proponowanego "prezentu". 5) Poniżej trzy rysunki jako skutki grzechu. A) Pierwszy trójkąt z płaczącym okiem w środku - symbol zranionej miłości Boga jako pierwszoplanowy skutek grzechu. W przeżytym doświadczeniu uwidocznione to zostało w fakcie, że pierwszą czynnością jaką zrobiła czarna postać z przypiętym napisem "Grzech" było zniszczenie dużego serca. B) Drugi skutek ludzie odwróceni do siebie tyłem - symbol rozbicia między ludźmi. W scence uwidocznione jest to w fakcie brutalnego odepchnięcia przez czarną postać Adama od Ewy. Zwrócenie uwagi, że grzech godzi we wspólnotę międzyludzką niekoniecznie wprost, jak np. zabójstwo, czy kradzież, ale także przez zamknięcie serca na drugiego człowieka, powodujące nieumiejętność właściwego reagowania na niego. C) Trzeci skutek - realistyczna trupia czaszka - symbol śmierci. W przeżytym doświadczeniu było to wygnanie z raju, z dala od Boga, źródła życia. Ten rysunek odsłaniany jest podczas podsumowania, z którego wynika, że wszelkie cierpienie, dyskomfort, złe uczucia i odczucia pojawiły się w życiu człowieka po jego grzechu. Także nasz brak pokoju i radości spowodowany jest często grzechem. A kresem wszelkiego doświadczanego przez człowieka zła jest śmierć.

Prowadzący odwołując się do pierwszych chwil rekolekcji ukazuje symbol kwiatka, i porównuje go do człowieka, do każdego uczestnika z osobna. Prowadzący opowiada o grzechach człowieka i równocześnie unaocznia jego skutki na kwiatku. Wskazuje na grzechy powszednie, które nie są zabójcze dla człowieka, przynajmniej w małej ilości, tak jak z kwiatkiem np. zapomnienie o podlewaniu, odkurzeniu go, przebicie listka, lekkie zgniecenie... Przez grzechy powszednie człowiek może się łatwo znieczulić. Prowadzący brutalniej traktuje kwiatek i obrywa listki, gniecie je, rzuca na ziemię lecz nie uszkadza kwiatu. Mówi o różnych możliwościach zniszczenia kwiatka... Wyciągając z kieszeni nożyczki prowadzący mówi, że wybiera taki sposób i odcina kwiatek, który spada na podłogę. Teraz prowadzący ironicznie monologuje, że przecież Bóg powiedział, żeby tego nie robić, a przecież on to co zakazane zrobił i nic się nie stało, odcięty kwiatek wygląda tak samo jak rosnący. Czy jednak rzeczywiście? Ten kwiatek jest tylko niby żyjący, niby zielony, bo przecież uschnie, to tylko kwestia czasu. W tym kwiatku nie płyną już soki życia, ale śmierć. Tak też jest i z grzesznikiem, który żyje na ziemi. Jest odcięty od Boga, to tylko kwestia czasu, jak zginie wraz ze śmiercią naturalną. On wewnątrz już umarł. Przez grzechy w każdym z nas płyną takie soki śmierci, że bez łaski Boga czeka nas śmierć, jak tego odciętego kwiatka.

Aby uzmysłowić prawdę, że każdy z uczestników bez Bożej łaski jest pod panowaniem śmierci, rozdaje się na kartkach A5 nekrologi z miejscem na osobiste, po przemodleniu wpisanie swego imienia i nazwiska, jako przyznanie się, że o własnych siłach można tylko umrzeć. Prowadzący zachęca do modlitwy i przyniesienia "wypełnionych" nekrologów na następne spotkanie.

VI. Dar Odkupienia - Dar Jezusa


Z wypełnionymi nekrologami wszyscy uczestnicy spotykają się w sali. W nastrój wprowadza piosenka ... Wszyscy stają w kręgu i kładą przed sobą nekrologii tak, by każdy swój widział. Włącza się spokojną muzykę i prosi się uczestników by wyobrazili i wczuli się, że są kwiatami na pięknej łące, że jest im dobrze, świeci słońce, ptaszki śpiewają itd. Wtem przychodzi grzech. Zmiana muzyki na przenikliwą, dramatyczną. Czar pryska. Grzech podcina ich u samych korzeni jak ten kwiatek przed południem. Prowadzący prosi, by uczestnicy skulili się jak najbardziej, głowę nisko przytrzymali nad ziemią. Prowadzący wyjaśnia, że to obraz śmierci. Sugeruje by się wsłuchali w głos swojego ciała w tej niewygodnej pozycji, niech czują niejako w sobie działanie soków śmierci, jak powoli usychają tak, że coraz realniejszy staje się ten podpis na nekrologu, który ciągle widzą. Mają wpatrywać się w nekrolog i doświadczać swojej niewygody, bezruchu, "śmierci". O swoich siłach skazani są na nią. Całość trwała ok. 10 minut

Prowadzący kontynuuje narrację prosząc, by cały czas trwali w skuleniu. Oto Bóg nie chce, żeby umierali. Nie chce odpłacić im złem za urazę. Na nowo wyciąga do nich swoją rękę. Następuje zmiana muzyki na optymistyczną. Do pomieszczenia wchodził Jezus ubrany w białą albę. Podchodzi kolejno przed wszystkie osoby, bierze z ziemi ich nekrologi i wypowiadał słowa: "Bóg tak Cię umiłował N. (odczytuje imię z nekrologu), że posłał mnie na świat, abyś ty, który we mnie wierzysz nie zginął, ale miał życie wieczne" po czym przedzierając nekrolog na pół dodaje: "Ja przekreślam twój grzech". Gdy wszystkie nekrologi były już przedarte, na terenie "zakazanym" zniszczonego "raju", z rozkrzyżowanymi ramionami, w których trzyma podarte nekrologi Jezus "umarł" zwiesiwszy głowę. Tego nie widzą uczestnicy, bo mają spuszczone głowy.

Następuje zmiana muzyki na żywą, energiczną, ale nie prostą taneczną. Prowadzący kontynuuje narrację. Oto Bóg wyciąga do was prawie umarłych, swoją dłoń w postaci swojego Syna Jezusa. Jezus przyszedł i usunął to, co oddziela was od Boga, od życia. Prowadzący sugeruje rozwój. Uczestnicy mają poczuć, że krew płynie w ich ciałach mogą poruszać najpierw dłonią, powoli niczym kwiaty rozwijać się, wstawać, rozprostować zbolałe kości, ręce, nogi, cieszyć się, radować życiem...

Może niektórzy zauważą "ukrzyżowanego" Jezusa. Prowadzący zwraca uwagę wszystkich na ukrzyżowanego Jezusa. Potem głosił krótki kerygmat: To dzięki Niemu żyjesz. Śmierć, która weszła przez grzech nie zniknęła. Przyjął ją zamiast nas - Jezus. Umarł za twój grzech na krzyżu i zniszczył w ten sposób twój nekrolog. Umarł za Ciebie, abyś ty mógł żyć. To jest cena Twojego życia. Jego Krew. Jakże cenne jest twoje życie skoro On nie zawahał się oddać za Ciebie swojego życia. Teraz następuje chwila adoracji. Oto Jezus nie pozostał na krzyżu ani w grobie. Zmartwychwstał! Żyje! Także teraz jest pośród nas. Może nas dotykać. Może nas zbawiać. Można Go spotkać. On przez swoje zmartwychwstanie potwierdził, że jest Panem, panuje nad wszystkim nawet nad śmiercią. Tylko On może uczynić porządek, On chce i zrobi to. Od momentu "zmartwychwstawania" zmienia się muzyka na piosenkę z refrenem: "Bo miłość stwarza nowe życie". Jezus "zmartwychwstawał" i zabiera się za "czyszczenie" raju. Zbiera kolejne śmieci do śmietnika. Na końcu wyrzuca znak "Zakaz wjazdu" i tasiemkę zagradzającą wejście do "raju". Następuje wyłączenie muzyki. Jezus stoi obok uczestników.

Prowadzący głosi krótką katechezę na temat nieba. Niebo to nie tamten stary raj. Ten skończył się bezpowrotnie, gdy go zniszczyliśmy przez grzech. Teraz jest niebo. Nowa rzeczywistość, o której św. Paweł mówi, że „ani oko nie widziało...” itd. Niebo to wieczne szczęście, wieczna radość z Bogiem. Ewangelia przybliża tę prawdę w obrazie uczty. Teraz czyta się fragment Ewangelii Mt 22,l-3a,4b. "Jezus" chodzi i rozdaje wszystkim zaproszenia na ucztę Godów Baranka, po czym łagodnie zaprasza i zaprowadza w teren "nowego raju". W komentarzu prowadzący wyjaśnia, że takie zaproszenie każdy z nas otrzymał na Chrzcie. Prowadzący sygnalizuje, że ucztą na ziemi jest dla chrześcijanina Eucharystia, w której jest Jezus i On gromadzi wokół siebie uczniów. Eucharystia czyni obecnym pod osłoną znaków niebo, bo niebo jest tam, gdzie Bóg.

Czyta się dalszą część Ewangelii Mt 22,lb.11-12. Prowadzący wyjaśnia, że na ucztę potrzebny jest strój. Zaprasza do zabawienia się w projektanta niebieskiej mody i zaprojektowania sobie kreacji na ucztę w niebie. Potrzebne do tego są arkusze papieru, flamastry, kredki, farby. Praca z muzyką w tle trwała ok. 20 min. Po jej ukończeniu każdy ma poczuć się jak na pokazie mody i zaprezentować swoje dzieło. Po pokazie zebrać prace. Teraz w krótkiej katechezie wyjaśnia, że prawdziwą szatą jest czyste serce. Zachęca by taką szatę sobie każdy sprawił. Możliwość ku temu otwierała się w sakramencie pokuty i pojednania podczas nabożeństwa.

VII. Nabożeństwo pojednania


Nabożeństwo ma formę adoracji krzyża, z którego króluje żyjący i zmartwychwstały Chrystus. Odbywa się ono w kaplicy. Na wstępie prowadzący objaśnia specyfikę nabożeństwa oraz symbolikę krzyża, zaprasza do modlitwy i sakramentu pojednania.

Adoracja ożywiana jest Słowem Bożym, z krótkim wprowadzeniem i śpiewem kanonów. Teksty biblijne to: Iz 5,1-4; Łk 15,11-16; Oz 11,1-4.8-9; Łk 15,17-20a; Łk 15,1-7; Dz 3, 13-15.17-21.26; Łk 15, 20b-32; Ap 19,5-9. Całość trwała ok. l h.


IX. Wprowadzenie do niedzielnego przyjęcia Jezusa


Prowadzący w krótkiej katechezie wyjaśnia sens przyjęcia Jezusa jako Pana i Zbawiciela.


X. Modlitwa poranna ze św. Franciszkiem - Dziękujemy za Dar Jezusa i Odkupienia


Po pobudce "Alleluja" Haendla i toalecie zbieramy się w kaplicy. Modlitwę poranną otwiera pieśń: "Mój Zbawiciel", po czym z podkładem gitarowym odczytać modlitwę św. Franciszka (Pisma, s. 82). Następuje wprowadzone i spontaniczne podziękowanie za wszelkie dobra, w tym za Jezusa, za dar Odkupienia, za Zbawienie... Śpiew pieśni: "Jezus daje nam zbawienie". Katecheza o św. Franciszku, jego nawróceniu, o spotkaniu Chrystusa i przyjęciu Go do swego życia jako Pana i Zbawiciela.

XI. Nabożeństwo przyjęcia Jezusa jako Pana i Zbawiciela


Spotkanie w kaplicy na nabożeństwie. Scenerię stanowi przygotowany wcześniej ołtarz z tronem na wystawienie Najświętszego Sakramentu. Podnóżek tronu ozdobiony kapą, którą okrywa się celebransa przed błogosławieństwem eucharystycznym. Jedna część kapy spływała na ziemię po lewej, druga po prawej stronie ołtarza. Po obu stronach ołtarza umieszcza się dotykające obu końców kapy koszyczki. Po lewej pusty, po prawej - z małymi czerwonymi serduszkami, na których namalowane są krzyżyki w środku. Przed kaplicą każdy uczestnik może zabrać ze sobą coś do pisania i kartkę. Każdy uczestnik, który chce może napisać na kartce tę dziedzinę swego życia, gdzie nie ma jeszcze Chrystusa. Następnie może podejść do wystawionego Najświętszego Sakramentu chwilę się pomodlić, po czym, jako znak oddania tej dziedziny życia złożyć karteczkę w lewym koszyczku, biorąc równocześnie serduszko z prawego koszyka jako znak zaproszenia i przyjęcia Jezusa. Nabożeństwo kilkakrotnie animowane przez kanon: "Oto stoję u drzwi i kołaczę" trwa ok. l h.


XII Podsumowanie rekolekcji


Uczestnicy w grupach dzielą się swoimi wrażeniami co do rekolekcji. Co im się podobało, co zapamiętali szczególnie, czego ewentualnie nie zrozumieli.

XIII. Uroczysta Eucharystia


Ściany kaplicy okleić projektami strojów wykonanymi w sobotę na ucztę. Liturgię tak zaplanować, aby wszyscy w niej brali czynny udział.


o. phm. Piotr Szaro OFMCap

Dodaj dokument na swoim blogu lub stronie

Powiązany:

Cztery prawa życia duchowego iconCztery prawa duchowego życia Pierwsze z Czterech Praw Duchowego Życia brzmi: „Bóg Cię kocha I ma wspaniały plan dla Twojego życia

Cztery prawa życia duchowego iconŁaska Boża początkiem życia duchowego w człowieku

Cztery prawa życia duchowego iconPięć zasad życia duchowego według św. Franciszka Salezego

Cztery prawa życia duchowego iconCharakterystyczne elementy życia duchowego w pismach bł. Honorata koźMIŃskiego

Cztery prawa życia duchowego iconWiara, nadzieja, miłOŚĆ = trzy fundamenty życia duchowego. *Wiara: [przykład-św. Paweł]

Cztery prawa życia duchowego iconSą cztery drogi do zdrowia, długiego I twórczego życia I tzw wiecznej młodości: dbałość o nerwy, o skórę, ruch na świeżym powietrzu I najważniejsze dobre

Cztery prawa życia duchowego iconNieustający „Chanterelle Festival”2005 Cztery Pory Roku – Cztery Strony Świata

Cztery prawa życia duchowego iconPodejścia do kwestii szeroko rozumianej harcerskiej abstynencji. Autorka, na współczesnym tle, poszukuje historyczno ideologicznych korzeni 10 punktu prawa. Porusza jednocześnie problem przyszłości tego uregulowania. Nie zapomnieliśmy również o innych stałych pozycjach „Z życia Kręgu” oraz „Z życia

Cztery prawa życia duchowego iconCztery krzesła. Tak właśnie owe cztery krzesła zainspirowały mnie do tego wyzwania, jakim niewątpliwie było stworzenie tej strony

Cztery prawa życia duchowego iconPamiętacie państwo rok 1999? To właśnie wtedy rząd Jerzego Buzka I on osobiście wprowadzali swoje słynne cztery reformy. Złośliwi mówili, że to cztery reformy I

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom