Abrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska




Pobierz 414.59 Kb.
NazwaAbrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska
strona4/10
Data konwersji18.10.2012
Rozmiar414.59 Kb.
TypDokumentacja
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10


4.5. Charakterystyka wód powierzchniowych



Pod względem warunków hydrograficznych obszar gminy wykazuje charakterystyczną dwudzielność:

  • strefę pradolinną, stanowiącą ponad 25% powierzchni, gdzie zjawiska wodne kształtowane są pod wpływem związków hydrodynamicznych wód aluwialnych w dolinie i rzeki, co objawia się występowaniem licznych podmokłości, zabagnień, podtopień, rozlewisk roztopowych i okresowego nadmiaru wilgoci w profilu glebowym. Trwałymi zjawiskami są ponadto starorzecza, martwe zakola i rowy melioracyjne, odprowadzające nadmiar wód z łąk.

  • strefę wierzchowinową, której budowa hydrogeologiczna decyduje o występowaniu kilku poziomów wód podziemnych i znacznej gęstości wód powierzchniowych (cieków, podmokłości, oczek wodnych). W wielu obszarach, szczególnie monokultur rolniczych tereny związane z powierzchniowymi wodami, lub płytkimi wodami gruntowymi – decydują o potencjale ekologicznym.



4.5.1. Sieć rzeczna



Sieć hydrograficzna omawianego obszaru wykazuje charakterystyczne cechy terenów kształtowanych przez zlodowacenie środkowopolskie w zakresie warunków hydrogeologicznych i odpływu wód topniejącego lądolodu. Miasto położone jest w strefie połączenia się trzech rzek: Wieprza, jego dopływu – Tyśmienicy o długości 75 km i uchodzącej do niej Czarnej. Ponadto ta ostatnia ma rozwinięty system rzeczny przejmując po kilka strug z obydwu stron dorzecza. Główny ciek gminy – Wieprz - jest jednocześnie największą rzeką Lubelszczyzny. W gminie Kock płynie rozległą pradoliną, a jej podłużny spadek jest niewielki i nie przekracza 0,2%. W dolinie występują liczne zjawiska hydrograficzne: bagna, podmokłości, starorzecza, torfianki. Wody aluwialne ściśle hydraulicznie związane są z rzeką. Gminny, ujściowy odcinek Tyśmienicy wykorzystuje pradolinę i obecnie uchodzi do rzeki głównej w rejonie Ruskiej Wsi (w XIX wieku koryto Tyśmienicy łączyło się z Wieprzem w miejscu ujścia do niej Wieprzyska, starorzecza Wieprza, w gminie Firlej). Najmniejszym ciekiem w omawianym obszarze jest Czarna, o długości 28,5 km, która ma znacznie większy spadek niż obydwie wcześniej omawiane rzeki (ponad 1 %). Rzeka zasila kompleks stawów rybackich, które spowalniają odpływ wód powierzchniowych z terenu gminy. Rowy melioracji szczegółowej na terenie gminy mają długość 43,3 km.



Wykaz rzek i cieków na terenie gminy Kock

T a b e l a 13

L.p.

Nazwa rzeki

Odcinki uregulowane

Odcinki nieuregulowane

1.

A Jeziorzany

2,65




2.

B Kock

5,84




3.

Czarna

11,00




4.

Tyśmienica

12,50




RAZEM

31,99




Źródło: WZMiUW w Lublinie, Grupa Terenowa Lubartów.


Przepływy Wieprza kontrolowane są w profilu Lubartów. Średni wieloletni przepływ wynosi niewiele ponad 23 m3/s, współczynnik nieregularności (stosunek maksymalnych do minimalnych przepływów) wynosi niecałe 3,0. Tyśmienica kontrolowana w Tchórzewie (w gminie Borki) średnio prowadzi 8,5 m3/s, ale ma wyższy od Wieprza współczynnik nieregularności – 4,25. Najmniejsza – Czarna ma średni przepływ 2,0 m3/s. Charakterystyczny dla niej jest niewielki moduł odpływu, wynoszący 3,6 l/s·km2.

Reżim wodny omawianych cieków, o maksimum w kwietniu i minimum we wrześniu, wskazuje na zasilanie gruntowo-deszczowo-śnieżne.

Niski stan jakościowy wód powierzchniowych wpływających na teren gminy jest spowodowany gospodarką wodną w górnej części zlewni. Najgorsza sytuacja jest w Wieprzu, czyściejsze są Tyśmienica i Czarna (wg klasyfikacji fizykochemicznej i bakteriologicznej).

Na omawianym obszarze występują jednostki krążenia wody:

  • z przewagą infiltracji, gdzie procesy wsiąkania dominują nad pozostałymi. Najintensywniej infiltracja zachodzi na obszarach płaskich (o spadkach do 5%) oraz przepuszczalnym podłożu bez trwałej szaty roślinnej i zabudowy miejskiej. Takie warunki występują: w dolinach rzecznych Wieprza i Tyśmienicy, zbudowanych z utworów organicznych i mineralnych typu piasków luźnych, oraz na wysoczyźnie, gdzie występują płaty piasków i żwirów, głównie w zachodniej strefie zlewni Czarnej.

  • z przewagą ewapotranspiracji czyli wyparowywania w płaskich, nieprzepuszczalnych terenach oraz w przypadku zwartej szaty roślinnej – głównie kompleksów leśnych. W analizowanym obszarze takie warunki związane są z kompleksami leśnymi oraz w rejonie zbiorowisk wodnych, użytków zielonych w dolinach Tyśmienicy i Wieprza utworzonych na madach.

  • Z przewagą spływu powierzchniowego, gdzie warunki litosferyczne i przyrodnicze są niekorzystne dla infiltracji wód opadowych i roztopowych (utwory słabo i nieprzepuszczalne) a brak trwałej szaty roślinnej ogranicza pobór wody na potrzeby wegetacji, zaś rzeźba terenu umożliwia spływ powierzchniowy (tereny o minimalnym nachyleniu 2%). To większość terenów wierzchowinowych zbudowanych z glin i mułków moreny dennej oraz wodnolodowcowych.


4.5.2. Zbiorniki wodne



Wody stojące na terenie gminy Kock zajmują niewielki udział w powierzchni. Do charakterystycznych elementów sieci wodnej gminy należą przede wszystkim zbiorniki wodne zaliczane do obiektów małej retencji wodnej. Są to stawy, śródpolne oczka wodne zlokalizowane w dolinach rzecznych oraz wyrobiska poeksploatacyjne wypełnione wodą.

Szczególnymi zjawiskami hydrograficznymi w gminie są stawy hodowlane na Czarnej, której dolina została zamieniona w ciąg zbiorników wodnych, które oprócz znaczenia gospodarczego odgrywają ważną rolę środowiskotwórczą i przyrodniczą, podobnie jak zbiorniki Tyśmianka w zlewni Tyśmienicy, wewnątrz kompleksu leśnego Annówka.



Stawy na terenie gminy Kock

T a b e l a 14

L.p.

Nazwa zbiornika

Lokalizacja

Powierzchnia całkowita

[ha]

Pojemność

[mln m3]

1.

Stawy rybne Kock

Kock, Talczyn

314,78

b.d.

2.

Tyśmianka

Annówka

23,55

b.d.

RAZEM

338,33

-

Źródło: WZMiUW w Lublinie, Grupa Terenowa Lubartów.


Głównymi funkcjami, które spełniają zbiorniki jest: retencjonowanie wiosennych fal wezbraniowych rzek, lokalne zabezpieczenie przeciwpowodziowe, magazynowanie wody do nawodnień deszczownianych, utworzenie obszaru rekreacyjnego i poprawienie stanu sanitarnego wód rzek. Pełnią one również znaczącą funkcję biocenotyczną i stanowią cenny element urozmaicenia krajobrazu rolniczego.

Gmina planuje budowę zbiornika wodnego „Kock" o powierzchni całkowitej 14,00 ha i pojemności 0,30 mln m3 zlokalizowanego w południowej części miasta, na zachód od drogi Lublin - Kock, na rzece Tyśmienicy na terenie przeznaczonym pod zbiornik i pod tereny do zagospodarowania rekreacyjnego o powierzchni 24,36 ha (uroczysko "Pastewnik").

4.5.3. Jakość wód powierzchniowych



Do czynników wpływających na jakość wód powierzchniowych należą uwarunkowania naturalne, takie jak warunki klimatyczne i hydrologiczne czy zdolność samooczyszczania, oraz zanieczyszczenia antropogeniczne.

Znaczną część zanieczyszczeń trafiających do wód powierzchniowych stanowią zanieczyszczenia obszarowe. Źródłem tych zanieczyszczeń są przede wszystkim:

  • rolnictwo, co wynika głównie z faktu stosowania nawozów sztucznych i naturalnych, a także środków ochrony roślin (obecnie w ilościach malejących),

  • zanieczyszczone odcieki drenarskie,

  • hodowla zwierząt poprzez niewłaściwe składowanie obornika i gnojowicy oraz ich niewłaściwe, zbyt duże lub zbyt częste stosowanie na polach,

  • niedostateczna infrastruktura odprowadzająca ścieki bytowo – gospodarcze, zwłaszcza w miejscowościach korzystających z wodociągów oraz na obszarach rekreacji, zarówno zbiorowej jak i indywidualnej, usytuowanych w sąsiedztwie jezior.

Źródłami obszarowego zanieczyszczenia wód na obszarze gminy są głównie spływy powierzchniowe z terenów rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Spływom zanieczyszczeń obszarowych i ich migracji do wód sprzyja urzeźbienie terenu, dość gęsta sieć systemów drenarskich i rowów melioracyjnych. Dodatkowym problemem jest fakt, iż obszary rolnicze gminy charakteryzują się dość małą powierzchnią zalesień i zadrzewień śródpolnych oraz brakiem czynnych zielonych stref ochronnych.

Do zanieczyszczeń punktowych, stwarzających bardzo poważne zagrożenie dla czystości wód powierzchniowych należą przede wszystkim:

  • bezpośrednie „dzikie” zrzuty surowych ścieków bytowo – gospodarczych do cieków wodnych (na nieskanalizowanych obszarach);

  • zrzuty niedostatecznie oczyszczonych ścieków (nieodpowiadających warunkom pozwolenia wodnoprawnego).

W odniesieniu do wód powierzchniowych występujących na terenie miasta i gminy Kock istotny jest ich związek hydrauliczny z wodami podziemnymi wynikający z zasilania podziemnego, które dla Wieprza i Tyśmienicy ocenia się na ok. 80 %. W związku z wysoką odpornością wód podziemnych na degradację można mówić o korzystnym wpływie na stan rzek na terenie gminy. Zagrożenie zanieczyszczeniem może dotyczyć natomiast płytkich wód czwartorzędowych o niewielkiej odporności na zmiany jakościowe i ilościowe.

Uwzględniając wskazania „Ekofizjografii podstawowej” należy zwrócić uwagę na niską odporność wód płytkich na wysoczyźnie i podwyższoną oraz wysoką odporność wód głębszych poziomów, możliwość zwiększenia odporności hydrosfery poprzez zwiększenie powierzchni i umiejętne rozmieszczenie szaty roślinnej, w tym roślinności przyzboczowej, dolinnej i przykorytowej i ograniczenie dopływu nieoczyszczonych ścieków, a także realizację koncepcji oczyszczania wszystkich ścieków.

Cieki w omawianym obszarze mają zróżnicowaną wielkość przepływu, ale zbliżony reżim wodny – mały (Wieprz i Tyśmienica), duży spadek (Czarna) - i lesistość zlewni. Istotnym czynnikiem wpływającym na odporność cieków jest gospodarka wodno – ściekowa w górnej części dorzecza, a ładunki zanieczyszczeń dopływające do Wieprza i Tyśmienicy jeszcze przed przekroczeniem granic gminy przekracza jej zdolność do samooczyszczania. Wynikiem tego jest: niska odporność Wieprza i Tyśmienicy na antropogenne zmiany wywoływane gospodarką przestrzenną i użytkowaniem hydrosfery; Czarna cechuje się średnią odpornością:

Stan czystości rzek występujących na terenie miasta i gminy Kock kontroluje Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Lublinie. Sieć rzeczną gminy tworzą przede wszystkim rzeka Wieprz i Tyśmienica, a także Czarna i Wieprzowisko.

Na terenie gminy Kock punkt pomiarowy sieci krajowej znajduje się na Wieprzu i Tyśmienicy. Na podstawie badań przeprowadzonych przez WIOŚ Lublin wg kryteriów fizykochemicznego, bakteriologicznego i hydrobiologicznego oceniono długość odcinków badanych cieków w poszczególnych kasach czystości. Wynika z nich, że żaden z badanych cieków w 2003 roku nie prowadził wód w I i II klasie czystości; wody Tyśmienicy na odcinku 56,2 km zostały zakwalifikowane do klasy III, a na odcinku 18,8 km – do wód pozaklasowych; wody Wieprza natomiast odpowiednio – 30,3 km do klasy III, a 272,9 km – do wód pozaklasowych. W porównaniu z 2002 rokiem jakość wód Tyśmienicy poprawił się (w 2002 roku całość badanego odcinka została zakwalifikowana do wód pozaklasowych), natomiast pogorszyła się jakość wód Wieprza (w 2002 roku długość odcinka zaliczonego do wód pozaklasowych była krótsza o ok. 54 km).

Na terenie gminy Kock badania cieków prowadzono w Woli Srokomowskiej (Wieprz) i Kocku (Tyśmienica). Wyniki z przeprowadzonych badań przestawia tabela 12.



Stan czystości rzeki Wieprz i Tyśmienica w roku 2003

T a b e l a 12

Lokalizacja punktu pomiarowo-kontrolnego

Substancje organiczne

Zasolenie

Zawiesiny

Substancje biogenne

Substancje specyficzne

Stan sanitarny

Chlorofil „a”/seston

Ocena ogólna




Wola Srokomowska

II

I

III

NON

II

NON

NON/II

NON




Kock

II

I

II

III

II

III

II/II

II




Żródło: WIOŚ Lublin, 2003.


Pozostałe występujące na terenie gminy cieki nie są objęte badaniami jakości wód. Biorąc jednak pod uwagę stopień skanalizowania gminy oraz stan czystości Wieprza i Tyśmienicy można przypuszczać, że pozostałe istniejące na terenie gminy cieki, a przede wszystkim przepływające przez nieskanalizowane miejscowości, również prowadzą wody w znacznym stopniu obciążone zanieczyszczeniami bakteriologicznymi i biogennymi. Większość cieków na terenie gminy ma również małe przepływy oraz z uwagi na prawie równinne ukształtowanie terenu bardzo powolny odpływ, dlatego może w nich powstawać duża koncentracja zanieczyszczeń nawet przy stosunkowo małych zrzutach.

Kolejnym poważnym źródłem zanieczyszczeń wód jest uprawa roli i hodowla zwierząt. Stosowane w rolnictwie nawozy sztuczne i pestycydy w znacznej części spłukiwane są z wodami opadowymi do cieków wodnych, powodując ich zanieczyszczenie. Odpady płynne z hodowli zwierząt – gnojowica, trafiająca na pola bez żadnego przetworzenia również przyczynia się do znacznego skażenie wód oraz gleb.

Z tego względu istniejący zły stan czystości cieków wodnych na obszarze gminy wymaga podjęcia zdecydowanych działań w kierunku uporządkowania gospodarki wodno–ściekowej. Wymaga to inwestycji przede wszystkim w rozbudowę sieci kanalizacji sanitarnej.

4.5.4. Zagrożenie powodziowe



Na terenie gminy poważne zagrożenia powodziowe mogą wystąpić w przypadku splotu niekorzystnych zjawisk hydrologicznych, np. intensywne opady, szybkie topnienie śniegów, zjawiska lodowe, powodujące podwyższenie stanu wód w rzekach.


4.5.5. Przeobrażenia stosunków wodnych



Obszar gminy cechuje się niewielkimi przeobrażeniami stosunków wodnych. Do najważniejszych elementów zmian antropogenicznych można zaliczyć:

zmiany sieci hydrograficznej spowodowane melioracyjną przebudową koryt cieków;

osuszenie podmokłych terenów jako efekt melioracji;

zabudowa techniczna brzegów koryta rzek i mniejszych cieków;

zanieczyszczenia płytkich wód podziemnych na terenie niektórych jednostek osadniczych;

zmniejszenie zasobów wód podziemnych na skutek ich ujmowania dla wodociągów lokalnych;

zanieczyszczenie płytkich wód podziemnych na obszarach składowisk odpadów komunalnych;

bakteriologiczne zanieczyszczenie cieków w następstwie zrzutu ścieków;

zmniejszenie zdolności infiltracyjnej gruntu w wyniku zabudowy terenu;

zanieczyszczenia związkami biogennymi wód w stawach hodowlanych.


Do innych działań poprawiających jakość wody do celów bytowych, realizowanych przez podmioty eksploatujące wodociągi, należy zaliczyć:

remonty i modernizacje ujęć wody, stacji uzdatniania wody (SUW), a przede wszystkim różnego rodzaju filtrów (pospieszne, powolne, węglowe),

remonty , modernizacje i czyszczenie zbiorników czystej wody,

remonty i modernizacje elementów sieci i jej uzbrojenia,

modernizacje wodociągów technologicznych,

sprawdzanie stanu technicznego urządzeń i armatury na sieci wodociągowej (zasuwy, hydranty, wodomierze),

likwidację zbędnych elementów sieci (łączenie końcówek spinkami),

płukanie sieci – głównie końcówek,

dezynfekcja końcówek z powodu zastoin wodnych, w których rozwijają się bakterie,

monitoring jakości wody.

Ścisłej kontroli i ewidencji muszą podlegać na terenie przeznaczonym pod indywidualne systemy neutralizacji ścieków: pobór wody, wytwarzanie, gromadzenie i neutralizacja ścieków w gospodarstwach indywidualnych i w odosobnionych jednostkach osadniczych.

Nadzorowi musi podlegać również zrzut ścieków oczyszczonych z oczyszczalni do odbiorników. W miejscowościach wyposażonych w sieć kanalizacji deszczowej muszą zostać wykonane separatory. Konieczne jest także rozpoczęcie rozdzielania ścieków deszczowych od komunalnych.

Warunkiem nieodzownym właściwego funkcjonowania oczyszczalni jest jakość ścieków na dopływie do oczyszczalni. Wymaga to od podmiotu komunalnego podpisania stosownych umów ze wszystkimi podmiotami prawnymi niezależnie od sposobu zrzutu ścieków1. Z uwagi na wprowadzenie zasad funkcjonowania stacji zlewnych oraz techniczne warunki taboru asenizacyjnego2 należy w gminach pilnie doprowadzić do pożądanych standardów, łącznie z systemem transportu (a więc koncesji zgodnych z przepisami) i systemem nadzoru nad oczyszczalniami indywidualnymi wraz z mechanizmem wywozu okresowego osadów z tych obiektów.

Poprawa obecnego stanu całego obrotu ściekami gromadzonymi w zbiornikach bezodpływowych, przewozu ścieków taborem asenizacyjnym oraz przyjmowania ścieków do oczyszczalni obsługującej teren gminy będzie wymagała podjęcia szerokiej akcji edukacyjnej. W jej ramach należy przeprowadzić szkolenia obsługi taboru asenizacyjnego i oczyszczalni.

Oddzielnym zagadnieniem jest kwestia wód opadowych. Infrastruktura towarzysząca wielu obiektom (duże szczelne powierzchnie) powoduje szybkie odprowadzenie wód z miejsca ich powstawania a w konsekwencji wzrost zagrożeń powodziowych. Ocenia się, że na terenach zabudowy siedliskowej i wiejskiej rozproszonej 30 % wsiąka do gleby, a 70 % spływa do zbiorników. Dotyczy to również przypadków bez przygotowania do gromadzenia wód opadowych i jej zagospodarowywania. Na terenach mieszkaniowych zabudowy siedliskowej i wiejskiej rozproszonej, przygotowanych do zagospodarowania wód opadowych można zatrzymać i rozprowadzić na miejscu od 40 do 60 % wód opadowych. Na terenach upraw rolnych 70 % wsiąka w glebę, a 30 % uchodzi do wód powierzchniowych. Na terenach „niezagospodarowanych” (lasy, nieużytki z dużą ilością roślinności, trawniki) 95% wód wsiąka w glebę a tylko 5% spływa do cieków wodnych.

Problemy gospodarowania wodami deszczowymi winny być rozwiązywane kompleksowo wraz z budową sieci kanalizacyjnej, wodociągowej i wdrażaniem indywidualnego systemu neutralizacji ścieków bytowych. Można to osiągnąć poprzez spójny system informacji ekologicznej kierowanej do wszystkich podmiotów prawnych i fizycznych znajdujących się na terenie gminy. Koordynatorem wszelkich poczynań inwestycyjnych i kontrolnych związanych z wodą i ściekami winien być pracownik urzędu gminy - inspektor ochrony środowiska. W przypadku braku precyzyjnego systemu zarządzania i kontroli na szczeblu gminnym, wody opadowe mogą w znacznym stopniu przyczyniać się do dalszego wzrostu zanieczyszczeń powierzchniowych zbiorników i cieków wodnych.

Oczyszczanie wód opadowych powinno dotyczyć wyłącznie terenów narażonych na dużą emisję zanieczyszczeń. Głównie dotyczy to powierzchni komunikacyjnych w ruchu publicznym. Oczyszczanie wód opadowych winno odbywać się w odpowiednio dobranych separatorach ropopochodnych (odbenzyniaczach i odolejaczach). Zgodnie z art. 41 Prawa Wodnego wody opadowe zebrane w system kanalizacyjny i wprowadzane do wód lub do ziemi w ramach zwykłego albo szczególnego korzystania z wód nie mogą zawierać:

  1. odpadów oraz zanieczyszczeń pływających;

  2. dwuchloro-dwufenylo-trójchloroetanu (DDT), wielopierścieniowych chlorowanych dwufenyli (PCB) oraz wielopierścieniowych chlorowanych trójfenyli (PCT);

  3. chorobotwórczych drobnoustrojów pochodzących z obiektów, w których leczeni są chorzy na choroby zakaźne.

Nie mogą również powodować w tych wodach:

zmian w naturalnej, charakterystycznej dla nich biocenozie;

zmian naturalnej mętności, barwy, zapachu;

formowania się osadów lub piany.

Na pozostałych obszarach wody opadowe należy maksymalnie zatrzymywać w miejscu powstawania opadów poprzez systemy infiltracyjne do gruntu. Należy w planach zagospodarowania rezygnować z powierzchni nieprzepuszczalnych. Kształtowanie systemów kanalizacji deszczowej winno polegać na maksymalnym spowolnieniu spływów deszczowych oraz kierowaniu wód do zbiorników retencyjnych.3Oprócz piaskowników (separatorów), zbiorników retencyjnych i przeciwpożarowych należy wdrażać systemy miejscowego rozsączania. Zbiorniki małej retencji winny być wykorzystane jako odbiorniki oczyszczonych ścieków deszczowych i spływu nadmiaru wód z systemu rowów melioracyjnych. Należy stosować właściwe odprowadzanie wód opadowych z powierzchni drogowych. Niedopuszczalny jest brak rowów odwadniających przy występowaniu skarp bezpośrednio dochodzących do powierzchni jezdnych.

Oczyszczanie wód deszczowych należy przewidzieć jedynie dla dróg o powierzchniach utwardzonych oraz miejscowości i obszarów o rozproszonej zabudowie, gdzie kanalizacja deszczowa istnieje. Koniecznie należy doprowadzić do odcięcia doprowadzonych do tej sieci przyłączy kanalizacji bytowej. Na istniejących i projektowanych wylotach kanalizacji deszczowej należy zamontować piaskowniki i separatory.

Nadmiar wód deszczowych należy odprowadzić poprzez system odpowiedniego przesyłu i gromadzenia. Winien to być system rozdzielny z kanalizacją ścieków komunalnych. Dopiero po oczyszczeniu ścieków deszczowych z substancji ropopochodnych i zawiesiny ogólnej można odprowadzać ten nadmiar wód do cieków i zbiorników wodnych naturalnych.

Lokalne parkingi (dotyczy to parkingów prywatnych i małych komunalnych) nie powinny być wykonane z nawierzchni całkowicie kryjących. Należy stosować „kratki parkingowe” wykonane z betonu bądź z tzw. plastrów tworzywowych. Tak wykonane parkingi gwarantują częściowe wsiąkanie wód deszczowych. Można przyjąć, że dzięki takiemu systemowi 30% opadów nawet przy dużych opadach recyrkuluje do gleby.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10

Powiązany:

Abrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska iconAbrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska

Abrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska iconAbrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska

Abrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska iconAbrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska

Abrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska iconAbrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska

Abrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska iconAbrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska

Abrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska iconAbrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska

Abrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska iconAbrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska

Abrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska iconAbrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska

Abrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska iconAbrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska

Abrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska iconAbrys technika Sp z o o. Program Ochrony Środowiska

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom