Geneza I przedstawiciele pedagogiki opiekuńczej sylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych




Pobierz 142.76 Kb.
NazwaGeneza I przedstawiciele pedagogiki opiekuńczej sylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych
strona2/5
Data konwersji19.10.2012
Rozmiar142.76 Kb.
TypDokumentacja
1   2   3   4   5

Aleksander Kamiński



Urodził się 28 stycznia 1903 r. w Warszawie. W 1905 r. wyjechał z rodzicami do Kijowa, gdzie ukończył czteroklasową szkołę powszechną. Po śmierci ojca przeniósł się w 1914 r. do Rostowa, a w dwa lata później do Humania. Trudne warunki materialne skłoniły go do pracy zarobkowej. Od 1916 r. pracował więc jako goniec w banku. Od 1918 r. uczył się w polskiej szkole w Humaniu. Zainteresowanie harcerstwem sprawiło, że od stycznia 1918 r. został członkiem 1. Męskiej Drużyny Skautowej im. Tadeusza Kościuszki w tym mieście. Był kolejno zastępowym, a od lata 1919 r. drużynowym i przybocznym hufca, w maju 1920 r. zaś kierował całym Gniazdem Humańskim, obejmującym drużyny harcerek i harcerzy. Po powrocie do Polski od marca 1921 r. kontynuował edukację w Gimnazjum Kazimierza Kulwiecia w Warszawie, gdzie w czerwcu 1922 r. otrzymał świadectwo dojrzałości. Następnie studiował historię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego. Będąc studentem, pracował w dalszym ciągu zarobkowo jako pomocnik wychowawcy, wychowawca, a następnie kierownik Bursy Rady Głównej Opiekuńczej dla dzieci bezdomnych i opuszczonych w Pruszkowie., Od 1929 r. uczył historii w Gimnazjum im. Stanisława Kostki w Warszawie. W ciągu dwóch następnych latach był kierownikiem bursy Związku Osadników Wojskowych dla młodzieży szkół zawodowych przy ul. Młocińskiej. Był także współzałożycielem, a następnie członkiem władz Związku Zawodowego Wychowawców. Nie przerwał swej działalności w ZHP. Rozkazem naczelnictwa został mianowany przodownikiem, podharcmistrzem, a następnie harcmistrzem ZHP. Od 1923 r. Kamiński był drużynowym założonej przez siebie I Pruszkowskiej Drużyny Harcerzy im. Stefana Czarnieckiego i III Pruszkowskiej Drużyny Harcerzy im. Tomasza Zana. Pełnił także obowiązki zastępcy komendanta hufca. Prowadził również stałą rubrykę pt. "Życie harcerskie" w piśmie "Echo Pruszkowskie". W latach 1925-1927 był komendantem hufca pruszkowskiego, a od jesieni 1928 r. do grudnia 1929 r. komendantem Chorągwi Mazowieckiej. Publikował swoje harcerskie artykuły i felietony w takich pismach, jak "Na Tropie", "Płomyk", "Iskry" i "Harcmistrz". Równocześnie od września 1928 r. do czerwca 1929 r. był drużynowym VI Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. gen. Jana Henryka Dąbrowskiego. Następnie w 1931 r. został kierownikiem referatu drużyn mniejszościowych w Głównej Kwaterze Harcerzy i przewodniczącym KC Związku Żydowskich Drużyn Harcerskich i Gromad Zuchowych. To wtedy właśnie dojrzewała jego koncepcja pracy harcerskiej z najmłodszymi chłopcami, m.in. zabawy w Słowian i zawody znane polskim dzieciom.

Wśród licznych zainteresowań Aleksandra Kamińskiego znajdowały się współcześnie nadal aktualne zagadnienia takie jak: stowarzyszenia społeczne, związki młodzieży, samorząd młodzieży, spółdzielczość, samokształcenie, problematyka czasu wolnego, profilaktyka antynikotynowa i antyalkoholowa, przestępczość nieletnich, etyka nauczycielska, kształcenie pracowników socjalnych, gerontologia. Aleksander Kamiński opublikował szereg artykułów w czasopismach naukowych oraz samodzielnych książek o tematyce szeroko pojętej pedagogiki społecznej . Jedną z najważniejszych jest pozycja pt. "Funkcje pedagogiki społecznej". Książka wprowadza w podstawowy zasób wiedzy z zakresu pedagogiki społecznej. Skierowana jest do osób studiujących pedagogikę i nauki społeczne oraz wszystkich interesujących się problematyką społeczno-wychowawczą, szczególnie w dziedzinie spraw socjalnych i kulturalno-oświatowych. Słowo wychowanie Aleksander Kamiński traktował jako udzielanie pomocy skłaniającej do samowychowania. Zwracał także szczególną uwagę na tak ważne elementy wychowania jak przykład osobisty, czy małe grupy rówieśnicze skłaniające do wzajemnego wychowania i dawania dobrego przykładu. Pisząc liczne prace w kilku z nich zawarł również wyznawaną przez siebie filozofię wychowania. Do tych prac należy m. in. "Nauczanie i wychowanie metodą harcerską" (1948), oraz tak zwana trylogia zuchowa, do której należą "Antek cwaniak" (1932), "Księga wodza zuchów"(1933) i "Krąg Rady"(1935). W pracach tych wyraził głównie poglądy na temat właściwej pracy harcerstwa i zastępów zuchowych opierając się na własnym doświadczeniu w pracy z dziećmi i młodzieżą. Wskazał na wielce istotną kwestię mianowicie na to, że bardzo ważne jest dla młodego człowieka krąg prawdziwych przyjaciół "by mógł się bawić w gronie rówieśników, by uczyć się odwagi". Odwaga, bowiem dla Kamińskiego, była czymś bardzo istotnym. Dlatego jedno z najważniejszych punktów prawa zuchowego brzmiało: "Zuch jest dzielny". Kamiński uważał także, że dużo dobrego dla wychowanka mogą przynieść odpowiednio zorganizowane i poprowadzone gry i zabawy, głównie sprawnościowe. Obmyślił, więc Kamiński cykl zabaw sprawnościowych dostosowanych do wyobraźni dziecka, tworzył nawet piosenki i tańce. Praca w harcerstwie była dla A. Kamińskiego czymś bardzo ważnym w jego działalności. Wkładał w pracę z harcerzami dużo zaangażowania i serca, co owocowało wzrostem zainteresowania młodych ludzi tą organizacją. Starał się zawsze zachęcać do dobrej pracy również innych instruktorów harcerstwa, był wymagający względem innych i od siebie wiele wymagał. "Przede wszystkim żelaznej punktualności i słowności, a także inwencji (...) być rozważnym i zdyscyplinowanym". Wypracował także nową metodę pracy w harcerstwie. Kamiński uważał, że metoda harcerska to "planowe postępowanie nauczyciela mającego za rolę przeżycia harcerskie, który przez podział klasy na gromadki, stosowanie w nauczaniu zabaw i sprawności oraz wytworzenie w klasie atmosfery życzliwości, pogody, przedsiębiorczości i samowychowania dąży do uaktywnienia sił duchowych młodzieży, co w konsekwencji prowadzi do ujawnienia i rozwijania walorów moralnych i społecznych oraz uzdolnień umysłowych, technicznych, artystycznych". W konsekwencji starał się realizować swoje założenia i ściśle trzymać się własnych poglądów wychowawczych. A. Kamiński wskazał również na duże możliwości samorządów młodzieżowych, które mogą stać się istotną drogą pozwalającą na kształcenie w młodych umysłach właściwych postaw, głównie autodyscypliny gdyż "w warunkach autonomii jednostka i grupa społeczna mogą rozwijać się najpełniej i najkorzystniej dla siebie i dla społeczeństwa." Swoją pracą jak również innymi publikacjami A. Kamiński dawał szereg właściwych wzorców wychowawczych, które mogą być dla nas wskazówką w naszej pracy pedagogicznej. Zwrócił przede wszystkim uwagę na to jak duże znaczeni ma dobra atmosfera wychowawcza, zaufanie do własnych wychowanków ich możliwości i umiejętności, a przymus winien być połączony ze swobodą by wyeliminować zbędne sytuacje stresowe. Stwarzać pogodny nastrój, kłaść nacisk na samowychowanie, wychowanie moralne i religijne, a takie warniki wychowawcze dadzą dobre podłoże do właściwego rozwoju i wzrostu młodego pokolenia.


Ks. Bronisław Markiewicz


Ks. Bronisław Markiewicz urodził się 13 lipca 1842 r. w Pruchniku, na terenie obecnej archidiecezji przemyskiej, jako szóste z jedenaściorga dzieci Jana Markiewicza, burmistrza miasta, i Marianny Gryzieckiej. Rodzice dali swoim dzieciom bardzo staranne wychowanie religijne, kulturalne i patriotyczne. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Pruchniku i rocznej przerwie w nauce spowodowanej trudnościami finansowymi rodziców został wysłany do przemyskiego gimnazjum. W okresie gimnazjalnym przeżył pewne załamanie w wierze, do którego w znacznym stopniu przyczyniło się antyreligijne nastawienie panujące w ówczesnej szkole. Młodzieńczy kryzys wiary udało mu się szybko przezwyciężyć; odzyskał pogodę ducha i wewnętrzny pokój. W 1863 r., po ukończeniu z wyróżnieniem gimnazjum i uzyskaniu świadectwa dojrzałości, Bronisław, czując się powołany do kapłaństwa, wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. Podczas studiów teologicznych (1863-1867) prowadził katechizację dzieci i młodzieży. Dzięki tej pracy poznał trudną sytuację ówczesnych rodzin.

15 września 1867 r. przyjął święcenia kapłańskie. Początkowo pracował jako wikariusz w Harcie (1867-1870), a następnie w przemyskiej katedrze (1870-1873). By lepiej przygotować się do pracy z młodzieżą, której pragnął się poświęcić, za zgodą władz duchownych 1 września 1873 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, które kontynuował na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie studiował filozofię, historię, literaturę i pedagogikę. Jednak studiów nie ukończył. W 1875 r. biskup mianował go ekspozytem przy kościele w Gaci koło Przeworska, a później proboszczem w tejże miejscowości. Następnie został przeniesiony na probostwo do Błażowej (1877-1884). Prowadził również regularnie wykłady z teologii pastoralnej w Wyższym Seminarium Przemyskim, w którym zamieszkał 15 listopada 1884 r. Wykłady nie były jego jedynym zajęciem. Pełnił również funkcję prefekta kleryków, spowiednika sióstr i kapelana więzienia. W swej pracy duszpasterskiej dużo uwagi poświęcał ubogim. Zakładał liczne stowarzyszenia mające na celu pomoc najbiedniejszym, organizował świetlice, czytelnie, prowadził katechizację — nie tylko dzieci i młodzieży, lecz także dorosłych. W listopadzie 1885 r. ks. Markiewicz, którego ukrytym pragnieniem było obranie stanu zakonnego, wyjechał do Włoch z zamiarem wstąpienia do teatynów. Na krótko zatrzymał się w Rzymie, gdzie zetknął się ze zgromadzeniem salezjańskim. 1 stycznia 1886 r. rozpoczął nowicjat u salezjanów w San Benigno Canavese, po którym 25 marca 1887 r. złożył śluby zakonne w obecności żyjącego jeszcze założyciela ks. Jana Bosko. Ks. Markiewicz prowadził surowy tryb życia, z oddaniem i gorliwością wykonywał różne zadania powierzane mu przez przełożonych. W 1889 r. zachorował na gruźlicę płuc, a stan jego zdrowia był tak ciężki, że uważano go za bliskiego śmierci. Po szczęśliwym powrocie do zdrowia odbył rekonwalescencję. W marcu 1892 r., za zezwoleniem przełożonych, powrócił do Polski, by pełnić funkcję proboszcza w Miejscu (które na jego prośbę nazwano Miejscem Piastowym), położonym na terenie jego macierzystej diecezji przemyskiej. Bogate doświadczenia zdobyte we Włoszech w zakresie pracy opiekuńczo-wychowawczej z dziećmi i młodzieżą dobrze przygotowały go do nowych zadań. Na starej, wiejskiej plebani podjął od pierwszych dni pobytu w Miejscu Piastowym działalność na rzecz dzieci: przyjmował biednych i opuszczonych chłopców, przekształcając znaczną część plebani w placówkę opiekuńczo-wychowawczą, działającą na zasadach salezjańskich. Otworzył w Miejscu Piastowym instytut wychowawczy, który zapewniał wychowankom pomoc materialną i duchową. Przygotowywał ich jednocześnie do przyszłego samodzielnego życia poprzez kształcenie zawodowe w szkołach działających przy tymże instytucie. Realizacji tych celów miały służyć założone przez ks. Markiewicza dwa zgromadzenia zakonne, oparte na duchowości św. Jana Bosko i opracowanych przez niego Statutach, dostosowanych do szczególnej sytuacji w Polsce. Ks. Markiewicz, przyjęty do diecezji przemyskiej, wypełniał obowiązki proboszcza i dyrektora założonego przez siebie w 1898 r. Towarzystwa Powściągliwość i Praca. Starał się o jego zatwierdzenie kościelne jako zgromadzenia zakonnego. Ks. Bronisław Markiewicz, za zgodą i z błogosławieństwem swego biskupa, św. Józefa Sebastiana Pelczara, zajmował się formacją młodzieży i dzieci opuszczonych oraz sierot, przy współpracy członków Towarzystwa Powściągliwość i Praca. Zaczął wydawać miesięcznik pod takim samym tytułem, w którym podejmował aktualne, palące problemy społeczno-polityczne tamtych czasów, nie zaniedbując także formacji duchowej czytelników. Dzieło rozwijało się, powstawały nowe placówki: Pawlikowice , Zborów koło Tarnopola (1905 r.), Skomorochy k. Stanisławowa (1906 r.), Wilno (1906 r.), Lublin (1906 r.) i wiele innych. Całkowite poświęcenie się dzieciom, heroiczne wyrzeczenie się siebie oraz ogrom pracy w krótkim czasie nadwątliły siły ks. Markiewicza i doprowadziły do utraty zdrowia, już i tak bardzo nadszarpniętego przez chorobę przebytą we Włoszech. Stan jego pogorszył się w grudniu 1911 r. Zgodnie z zaleceniem lekarzy, 24 stycznia 1912 r. poddał się operacji, która odbyła się na plebanii w Miejscu Piastowym. Po operacji jednak nie odzyskał już sił. Zmarł 29 stycznia 1912 r. Został pochowany na cmentarzu parafialnym w Miejscu Piastowym, a w 1990 r. jego szczątki doczesne zostały przeniesione do kościoła Matki Bożej Królowej Polski.Ks. Markiewicz był postrzegany przez swoich współczesnych, jak i późniejsze pokolenia, jako wychowawca i społecznik. Dziełem, któremu poświęcił życie, było wychowanie i oświata. Świadectwa i wspomnienia tych, którzy zetknęli się z nim osobiście, podkreślają jego wielkie umiłowanie Boga i bliźniego, zwłaszcza dzieci i młodzieży najbiedniejszej, zaniedbanej, opuszczonej i osieroconej. Pragnął otoczyć ich ludzką życzliwością i dobrocią, której brak tak bardzo odczuwali. Wychowywanie młodzieży opuszczonej i najbiedniejszej uważał za główne zadanie współczesnych katolików. Pozostał wierny do końca życia miłości połączonej z odważną działalnością na rzecz ubogich, przyjmując w sposób heroiczny wszystkie tego konsekwencje. Walczył ze złem nie licząc się z konwenansami, które hamowały lub uniemożliwiały przeprowadzanie reform społecznych. Na sercu leżała mu przede wszystkim kwestia trzeźwości narodu, jego zdrowego patriotyzmu oraz kształcenie warstw społecznych najbardziej zaniedbanych. Dostrzegał niesprawiedliwość, nędzę, brak pracy, poniżenie godności człowieka, różne formy zniewolenia i deprawacji. Opracował syntetyczny i integralny program wychowawczy, którego myśl przewodnią wyrażało hasło: Powściągliwość i praca. Zarówno powściągliwość, jak i praca, nierozerwalnie sprzężone, mają wielkie znaczenie w życiu gospodarczym i moralnym, tak jednostek, jak i całych społeczeństw.

Kazimierz Lisiecki



Kazimierz Lisiecki „Dziadek” (1902 – 1976) to jeden z najwybitniejszych pedagogów i wychowawców XX wieku. Wstąpił do harcerstwa, szybko został zastępowym w Drużynie im. H. Kołłątaja. Tam wykazał się dużym talentem organizacyjnym. Już jako 16-letni instruktor harcerski, będąc zaufanym pracownikiem Heleny Paderewskiej, podjął się opieki nad sierotami, warszawskimi gazeciarzami, dziećmi ulicy. Konieczność opieki nad tymi dziećmi, których olbrzymia liczba pojawiła się jako uboczny skutek niedawno zakończonej I Wojny Światowej, wydawała się Lisieckiemu oczywista. Był inicjatorem, założycielem lub współzałożycielem takich organizacji i instytucji opiekuńczych jak: Akademickie Koło Przyajciół Dzieci Ulicy (1919 r.), Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy (1928 r.) oraz Państwowy Zespół Ognisk Wychowawczych (1956 r.). Jednak największym dorobkiem jego życia stały się placówki opiekuńczo-wychowawcze nazwane przez niego „ogniskami”.


W dalszym życiu i pracy wychowawczej Kazimierza Lisieckiego jednym z najważniejszych elementów wychowawczych obok poszanowania pracy i wdrażania do obowiązków – będzie kultywowanie tradycji patriotyzmu. W latach ustroju komunistycznego nie było to ani łatwe ani bezpieczne zadanie. Początki jego pedagogicznej pracy – to Kluby Gazeciarzy (w 1919 r. Klub przy ul. Miodowej 6, gdzie był Kierownikiem – przyjął nazwę „Ognisko”), potem krótko – Gniazda Sieroce Kazimierza Jeżewskiego oraz współpraca z Czesławem Babickim. Wymieniał także doświadczenia z Januszem Korczakiem. Miał możliwość zapoznania się z europejskimi systemami opieki, z których największe wrażenie wywarło na Lisieckim zwiedzenie w r. 1927 ośrodka Doktora Barnardo w Barkingside k/Londynu. W dorobku ognisk zakładanych przez Kazimierza Lisieckiego a następnie przez jego następców dają się wyodrębnić pewne wartości uniwersalne, które w każdym czasie są niezmienne i aktualne. Kazimierz Lisiecki powtarzał przy każdej okazji, by dać dzieciom, co im się słusznie należy, a będą dobre. Na pewno dobre. Należy rozliczać od strony prawnej rodziców za krzywdę wyrządzoną dzieciom. Dziecko musi mieć dom i w tym domu serdecznych przyjaciół. Obecne ogniska Lisieckiego prowadzone są przez jego następców i wychowanków i stawiają sobie cele wynikające z jego pedagogiki, a które można ująć w jednym zdaniu: jak najmniej sztuczności, jak najwięcej naturalności. Kazimierz Lisiecki przyjął jako podstawowy kanon pedagogiczny, teorię o podmiotowości dziecka. Dziecko jest najważniejszym elementem procesu wychowawczego. Preferował częste rozmowy z młodzieżą. Stosował system kar i nagród . Kazimierz Lisiecki stawiał wymagania zarówno wobec wychowanków jak i wychowawców. Starał się oddziaływać na ambicje dzieci, na ich postawę moralną. Obecnie istnieją w Polsce setki placówek opiekuńczo-wychowawczych wzorowanych na ogniskach Lisieckiego
1   2   3   4   5

Powiązany:

Geneza I przedstawiciele pedagogiki opiekuńczej sylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych iconSylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych

Geneza I przedstawiciele pedagogiki opiekuńczej sylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych iconK10 – przedstawiciele pedagogiki kultury (pedagogiki humanistycznej, personalizmu pedagogicznego): Nawroczyński, Hessen, Suchodolski

Geneza I przedstawiciele pedagogiki opiekuńczej sylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych iconSylwetki pedagogóW. Wspomnienia nauczycieli

Geneza I przedstawiciele pedagogiki opiekuńczej sylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych iconKatedra pedagogiki opiekuńczej

Geneza I przedstawiciele pedagogiki opiekuńczej sylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych iconKatedra pedagogiki opiekuńczej

Geneza I przedstawiciele pedagogiki opiekuńczej sylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych iconTeoretyczne podstawy pedagogiki opiekuńczej

Geneza I przedstawiciele pedagogiki opiekuńczej sylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych iconBogusław Homicki Kazimierz Lisiecki „Dziadka” Twórca jednego z wzorcowych modeli pedagogiki opiekuńczej w Polsce

Geneza I przedstawiciele pedagogiki opiekuńczej sylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych iconRozwoju badań kanadyjskich w polskich uniwersytetach z udziałem przedstawicieli polskich uczelni I gości zagranicznych

Geneza I przedstawiciele pedagogiki opiekuńczej sylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych iconFryderyk chopin – jeden z najwybitniejszych kompozytorów polskich

Geneza I przedstawiciele pedagogiki opiekuńczej sylwetki najwybitniejszych polskich I zagranicznych pedagogów opiekuńczych iconSpis publikacji za lata 2004-2008 zakład pedagogiki opiekuńczej I resocjalizacyjnej 2004

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom