Gdańska wyższa szkoła humanistyczna dwusemestraine podyolomowe studia kształcenia zintegrowanego




Pobierz 214.83 Kb.
NazwaGdańska wyższa szkoła humanistyczna dwusemestraine podyolomowe studia kształcenia zintegrowanego
strona2/4
Data konwersji04.09.2012
Rozmiar214.83 Kb.
TypCharakterystyka
1   2   3   4

W nauczaniu integracyjnym rezygnuje się w klasach I- III z systemu podmiotowo – lekcyjnego. Zachowując układ przedmiotowy programu, wydzielono w każdym przedmiocie treści podstawowe dla wszystkich uczniów, treści uzupełniające, ułatwiające zrozumienie oraz treści fakultatywne- poszerzające dla uczniów zdolnych.


W oparciu o te programy integralny rozkład materiału zachowuje strukturę przedmiotową, ale treści każdego przedmiotu podzielono na jednostki miesięczne, tygodniowe, dzienne. Każdej jednostce metodycznej przyporządkowano wspólny temat oraz wspólną tematykę scalająca. Tematyka ośrodka koncentruje się wokół różnych środowisk społecznych, przyrodniczych z uwzględnieniem aktualnej pory roku. Dzieci mogą również zgłaszać własne problemy. Ważną rolę odgrywa twórcza inwencja nauczyciela, gdyż może on swobodnie komponować poszczególne jednostki, ustalając różne sekwencje przedmiotów i ćwiczeń.

Koncepcja nauczania integralnego zakłada indywidualne traktowanie dziecka poprzez pobudzanie go do podejmowania działań. Integracja pozwala w toku określonych czynności dydaktycznych opisywać rozmaite elementy rzeczywistości z punktu widzenia różnych dyscyplin w tym samym czasie, ukazywać podobieństwa, różnice, związki i zależności między przedmiotami i zjawiskami ze stanowiska metodologii typowej dla danej dyscypliny naukowej, prezentować scalony obraz świata. 7

Dzisiaj musimy uświadomić sobie fakt, iż wychowujemy uczniów do nowej rzeczywistości, w której najpewniej porusza się człowiek samodzielny, autonomiczny oraz krytyczny – integracja właśnie uczy samodzielności.

3. Zadania i funkcje edukacji wczesnoszkolnej.


Edukacja wczesnoszkolna polega na organizowaniu czynności uczenia się uczniów w młodszym wieku szkolnym. Jest to okres, w którym dziecko przebywa drogę rozwoju od dzieciństwa po początek dorastania. Od tego, jaki poziom psychicznego rozwoju zostanie osiągnięty, od nabytej wiedzy i umiejętności, od świadomości oraz wyrobienia społecznego i moralnego zależeć będzie w dużym stopniu jego dalsze powodzenie w szkole i życiu. Stąd też edukacja wczesnoszkolna ma ogromne znaczenie w procesie rozwoju osobowości dziecka.

Edukacja wczesnoszkolna nie ma charakteru samowystarczalnego, lecz propedeutyczny, wprowadzający i usprawniający do dalszej nauki. Podstawowe zadania to : rozwijanie procesów intelektualnych, budzenie zainteresowań i aktywności poznawczej, osiąganie umiejętności wyrażania swoich myśli w słowach i rozumienie myśli cudzych jako niezbędnego warunku komunikowania i przyswajania sobie wiedzy, doskonalenie spostrzegawczości, zdolności do obserwacji, rozwijanie wyobrażeń, rozwijanie umiejętności wyrażania się w różnych formach (plastycznych, muzycznych, technicznych itp.) oraz wszechstronny rozwój osobowości dziecka w toku jego własnej aktywności. 8

Pierwszy cykl kształcenia i wychowania w szkołach podstawowych to stadium kształcenia początkowego w klasach I- III. Wyodrębnienie tego cyklu zostało podyktowane przesłankami psychologicznymi, wskazującymi między innymi na to, iż w rozwoju osobowości występują dość istotne różnice między dziećmi w wieku 7-10 lat, a starszymi. To właśnie pierwsze lata szkolne decydują o stosunku dziecka do dalszej nauki, dostarczają mu elementarnej wiedzy o świecie, kształtują jego charakter, wyposażają w wiadomości i umiejętności niezbędne w klasach programowo wyższych.

ROZDZIAŁ II


NAUCZYCIEL W ZINTEGROWANEJ EDUKACJI WCZESNOSZKOLNEJ.



  1. Rys historyczny polskiej pedeutologii.


Pedeutologia jest działem pedagogiki zajmującym się zagadnieniami zawodu nauczycielskiego. Do ważnych kierunków badań pedeutologicznych należy przede wszystkim zaliczyć osobowość nauczyciela, poziom i zakres jego wykształcenia, warunki i efekty pracy, dobór kandydatów do zawodu nauczycielskiego, kształcenie, doskonalenie i samokształcenie nauczycieli.

Powstanie pedeutologii zbiegło się w czasie z powstaniem pedologii- nauki o dziecku.

Fakt „ odkrycia” dziecka spowodował zmianę w poglądach dotyczących istoty wychowania, a tym samym i funkcji wychowawcy.

Chociaż zainteresowanie zawodem nauczycielskim sięga czasów starożytnych, to rozwój pedeutologii przypada na XIX i XX wiek. W Polsce do pierwszych prac, dających omówienie problematyki nauczycielskiej należy zaliczyć wydane w 1787 roku „Powinności nauczyciela” Grzegorza Piramowicza wybitnego działacza Komisji Edukacji Narodowej. Ten swoisty podręcznik, poradnik i instruktaż jest w całości poświęcony nauczycielowi i dla niego przeznaczony. Piramowicz ukazuje wyniosłe cele pracy nauczyciela, liczne obowiązki względem ucznia i siebie samego, przekonuje do nowego programu, omawia wartościowe metody i środki postępowania z dziećmi, zachęca do wytrwałości, wyrozumiałości i samokształcenia. 1

Rozmyślania naukowe o problemie zawodu nauczycielskiego zawarte są również w rozprawie Jana Władysława Dawida „ O duszy nauczycielstwa” ogłoszonej w 1912 roku. Według Dawida cechą, która wywiera dominujący wpływ na kierunki i efektywność oddziaływania pedagogicznego nauczyciela – wychowawcy, jest osobliwy, emocjonalno – intelektualny stosunek do dziecka, zwany „ miłością dusz ludzkich.” Jest to miłość, bo człowiek wychodzi poza siebie, troszczy się, bezinteresownie czyni coś dla drugiego; jest to miłość dusz, bo przedmiotem jej jest wewnętrzna, duchowa treść człowieka, jego dobro moralne, jego oświecenie i doskonalenie jako istoty duchowej. 2

Dawid rozpatruje „powołanie nauczycielskie”, natomiast Z. Mysłakowski wprowadza pojęcie „ talentu pedagogicznego”, który jest „wrodzoną dyspozycją psychofizjologiczną. Autor zwraca uwagę na „wysoki stopień zależności sposobu i efektywności oddziaływania nauczyciela na ucznia od zespołu cech osobistych określanych ogólnie mianem „ kontaktowości”. 3

S. Szuman zakłada natomiast konieczność występowania dwu elementów w osobowości nauczyciela. Pierwszy, to „bogactwo jego osobowości, drugi to sposób rozdawania, czyli umiejętność oddziaływania na innych.” 4

M. Kreutz w swojej pracy pt. „Osobowość nauczyciela wychowawcy.” Zwraca uwagę na posiadanie przez nauczyciela trzech dyspozycji : 1) miłości do ludzi, 2) skłonności do społecznego oddziaływania, 3) zdolności sugestywnej, wyrażającej się w emocjonalnym oddziaływaniu na innego człowieka i traktuje ją jako rodzaj zdolności wrodzonej, która kształtuje się zwłaszcza we wczesnym okresie rozwoju społecznego jednostki. 5

Według S. Baleya znaczącą cechą dobrego nauczyciela jest „zdatność wychowawcza”, która jest „zbiorem wszystkich cech umożliwiających i ułatwiających wychowanie drugich” 6

Rozprawy J.W. Dawida, Z. Mysłakowskiego, S. Szumana, M. Kreutza, S. Baleya zawarte w dziele „ Osobowość nauczyciela” miały na celu „poszukiwanie ideału osobowościowego nauczyciela drogą indukcyjną lub dedukcyjną w nim samym, bez konfrontowania go z terenem jego działalności, a więc z wychowankami i środowiskiem społecznym.” 7

Oprócz badań dedukcyjnych rozwijał się nurt badań empirycznych, indukcyjnych. W. Dzierzbicka posługując się ankietą wysunęła stwierdzenie, że podstawowymi właściwościami dobrego nauczyciela jest wczuwanie się w psychikę ucznia, optymizm, tkliwość wzruszeń, pamięć przeżyć i wzruszeń. 8

M. Grzegorzewska na podstawie prowadzonych obserwacji, wyróżniła dwa typy osobowości nauczyciela : „ typ nauczyciela wyzwalającego, który oddziałuje na ucznia przez miłość, sympatię, chęć pomocy i stwarzanie klimatu pogody, ładu i życzliwości oraz typ nauczyciela hamującego, który oddziałuje za pomocą rozkazu, przymusu i sankcji, co wytwarza klimat obcości między nauczycielem a uczniem.” 9

Pedeutologia uzasadniła tezę o zależności między osobowością nauczyciela a jego wpływem wychowawczym na ucznia. Zwrócono uwagę, że w pracy wychowawczej może występować wiele typów nauczycieli o zróżnicowanych uzdolnieniach i cechach osobowości, że wysokie efekty pracy wychowawczej warunkują różne zespoły technik i czynności pedagogicznych.

Szybki rozwój pedeutologii datuje się od drugiej połowy lat pięćdziesiątych. W większości są to prace poszukujące rozwiązania nowych problemów zawodu nauczycielskiego, które pojawiają się na tle rozwoju oświaty i wychowania w naszym kraju. Różne koncepcje pedeutologiczne kładły akcent na wiedzę merytoryczną nauczyciela, jego znajomość wychowanków i znajomość praw psychologicznych, wyszkolenie metodyczne oraz różnorodne predyspozycje psychiczne ułatwiające kontakt z uczniami. Uogólniając bardziej i łącząc te koncepcje w większe grupy można powiedź, że akcentowały trzy różne sfery osobowości nauczyciela: „jego stronę intelektualną, poznawczą jego zachowania (sposób podchodzenia do uczniów, przekazywania wiedzy), jego cechy psychiczne, uczuciowość, system potrzeb. 10

  1. Zadania i funkcje nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej.


Edukacja wczesnoszkolna to nauczanie, kształcenie i wychowanie.

Nauczanie to dostarczanie wiadomości, kształcenie to rozwijanie różnorakich intelektualnych i motorycznych umiejętności i nawyków, a wychowanie to formowanie wszystkich postaw, a w konsekwencji całej osobowości. 11

Dzieci w klasach młodszych I-III są szczególnie podatne na wpływy, wykazują ogromną chęć do pracy, a także są ciekawe świata i dążą do jego poznania. Te charakterystyczne cechy tego okresu wieku nauczyciel musi nie tylko rozwijać, ale także pobudzać i kształtować nowe.

Od tego w jaki sposób będzie zorganizowana praca na tym etapie uzależniony jest dalszy rozwój dzieci, a także dalsza kariera uczniów. Na żadnym poziomie kształcenia proces dydaktyczny i wychowawczy nie łączy się tak ściśle ze sobą jak w edukacji wczesnoszkolnej.

Zadania stawiane przed nauczycielem nauczania początkowego T. Wróbel sformułował jako zadania: poznawcze, sprawnościowe i wychowawcze.

Praca poznawcza dzieci obejmuje wiedzę rzeczową w zakresie: faktów społecznych, przyrodniczych, wytworów kulturalnych powstałych w wyniku różnorodnej działalności człowieka oraz wiedzę językową i matematyczną. Zakres zadań sprawnościowych dotyczy zdobywania podstawowych technik i umiejętności do dalszej pracy umysłowej, ogólne zdolności – uczenia się oraz sprawności techniczne, plastyczne, muzyczne i ruchowe. Zadania wychowawcze to przede wszystkim zadania związane a wychowaniem moralno-społecznym. 12

M.R. Radwiłowiczowie podają następujące funkcje nauczania początkowego: opiekuńcza, diagnostyczno-prognostyczna, kompensacyjno-usprawniająca, poznawczo-kształcąca i wychowawcza.

W obrębie funkcji opiekuńczej przed nauczycielem stoją zadania takie jak dbałość o bezpieczeństwo dzieci oraz ogólna troska o ich zdrowie. Przez funkcję diagnostyczo-prognostyczną rozumiemy zadania dotyczące poznania poszczególnych dzieci przez dobrze ukierunkowaną obserwację oraz prognostycznego projektowania możliwie optymalnych dróg dalszego rozwoju każdego dziecka. Wśród nich należy wymienić zadania szczegółowe, takie jak: poznanie psychiki dziecka i wnikliwe analizowanie uzyskanych danych, wyciąganie na tej podstawie wniosków, planowanie zadań rozwojowych. Nauczycielowi powinno przyświecać nastawienie nie na refleksję, lecz na pozytywne zorientowanie samego siebie, rodziców i dziecka w możliwościach jego potencjalnego rozwoju. 13

Funkcja kompensacyjno-usprawniająca jest jakby przedłużeniem praktycznym funkcji poprzednio omawianej. „Rola nauczyciela polega na eliminowaniu, złagodzeniu lub rekompensowaniu takich odchyleń jak wady wzroku, słuchu i mowy czy leworęczności. Nauczyciel nie działa tu w pojedynkę lecz w kontakcie z lekarzem, pedagogiem szkolnym, psychologiem oraz rodzicami.” 14 Zadaniem nauczyciela jest również usuwanie wad i niedostatków języka i słownictwa pochodzenia środowiskowego. Do funkcji tej zalicza się zespół specjalnych zabiegów dydaktyczno-wyrównawczych i korekcyjnych służących usuwaniu nie tylko przyczyn, ale i samych niepowodzeń szkolnych. Funkcja poznawcza jest najwyraźniej preferowana w programach szkolnych i najlepiej realizowana przez nauczycieli. Konkretyzuje się w zadaniach szczegółowych oddzielnych przedmiotów nauczania, zmierzającą do wyposażenia uczniów w odpowiedni zasób elementarnych wiadomości. Funkcji poznawczej nie sposób omawiać w oderwaniu od funkcji kształcącej gdyż dopiero wtedy widzi się w pełni nową przyśpieszającą rozwój intelektualny rolę szczebla nauczania początkowego. Za sedno funkcji kształcącej należy przyjąć rozwijanie ogólnych operacji myślowych i ogólnych sposobów racjonalnego uczenia się. Do zadań szczegółowych należy: wyrabianie koncentracji i podzielności uwagi, kształcenie pamięci logicznej, rozwijanie elementarnych sprawności, to jest umiejętności i nawyków, zarówno intelektualnych jak i manualnych o charakterze ogólnym. Ważne zadanie to rozwijanie zainteresowań i uzdolnień uczniów.

Bogatą i różnorodną pod względem konkretnych zadań jest funkcja wychowawcza nauczania początkowego. Mówi się o wychowaniu intelektualnym, politechnicznym, emocjonalnym, moralno-społecznym, światopoglądowym, fizycznym, zdrowotnym i estetycznym. 15

Kolejno omawiane funkcje nauczania początkowego, których spoistość i związek łatwo zauważyć na podstawie zadań szczegółowych, prowadzi do ważnego wniosku. Rola nauczyciela w tych wszystkich zakresach jest specyficzna i odpowiedzialna. Wykracza poza zadania, które eksponuje program nauczania ponieważ oprócz strony intelektualnej nastawiony jest na rozwijanie umiejętności i postaw dotyczących danych treści. Nauczyciel musi dostrzegać, wykorzystywać i modyfikować całokształt uwarunkowań, które dopiero umożliwiają realizację wszystkich funkcji nauczania początkowego.



  1. Autorytet nauczyciela i jego cechy osobowe.


Łacińskie słowo „auctoritas” oznacza wpływ, uznanie, znaczenie.

Istnienie i rozwój każdej społeczności wymaga obecności wychowawców, nauczycieli i osobowych wzorców.

Na autorytet wychowawcy składają się przede wszystkim cechy jego charakteru i osobowości, jak również talent pedagogiczny, przejawiający się w budzeniu zainteresowań i zapału do nauki, a także w obcowaniu z dziećmi. 16

Obraz nauczyciela ma niewątpliwie wpływ na funkcjonowanie dziecka w szkole. Jeśli ten obraz jest pozytywny, wpływa on na motywację dziecka do aktywnego uczestnictwa w zajęciach. Brak stresu pozwala dziecku na kreatywne podejście do stawianych mu zadań. Ma to swoje konsekwencje w radzeniu sobie z wymaganiami edukacyjnymi.

Dziecko rozpoczynające naukę szkolną przychodzi z obrazem nauczyciela. Od nauczyciela zależy więc jaki obraz dziecko utrwali. Nauczycielom nauczania początkowego przypada w procesie edukacyjnym doniosła rola inicjatora procesu dopasowania się dziecka – ucznia do szkoły i odwrotnie. To nauczyciel jest twórcą swego autorytetu, bo autorytetu nie można otrzymać, nikt nie jest też w stanie wyposażyć kogokolwiek w autorytet. 17

Według W. Okonia autorytet „ogniskuje w sobie to wszystko, co jest konsekwencją wykształcenia nauczyciela, jego osobistych walorów oraz jego działalności w szkole i w środowisku.” W żadnym chyba zawodzie osobista wartość nie wpływa w tym stopniu na owoce jego działalności co w zawodzie nauczycielskim. 18 Zgodzić się należy z powszechnie znanym poglądem, że dzieci w pierwszych latach nauki widzą w wychowawczyni „Swoją Panią”. Mają do niej zaufanie i odnoszą się do niej życzliwie. Dla zapewnienia prawidłowych kontaktów nauczyciela z uczniami A. Kania proponuje stosowanie swoistego dekalogu :

  1. Działać na serce przez miłość, na rozum przez przekonanie, uspokajać swoim spokojem – być cierpliwym, rozsądnymi opanowanym, unikać emocji i nieprzemyślanych decyzji.

  2. Zachęcać, a nie zniechęcać – pobudzać do działania, aktywności, kreatywnego myślenia, wiary we własne siły.

  3. Sukces ucznia moim sukcesem – cieszyć się z osiągnięć swoich podopiecznych, czerpać z nich siłę do dalszej pracy.

  4. Być mediatorem – pośredniczyć między szkołą, domem, środowiskiem lokalnym.

  5. Dążyć do kompromisu – widzieć sprawę oczyma nie tylko nauczyciela, ale także ucznia.

  6. Otwierać duszę dziecka na piękno – uczyć wrażliwości, poczucia dobrego smaku, taktu i właściwej kultury bycia w każdej sytuacji.

  7. Aby zło zwyciężać, ze złem walczyć trzeba –dawać dziecku szansę poprawy, ukazywać drogi dojścia ku dobremu i ku zmianie sposobu zachowania.

  8. Nadzieja jest matką mądrych, którzy umieją daleko patrzeć – uczyć perspektywistycznego spojrzenia w przyszłość, mądrego i odpowiedzialnego planowania dalszego życia.

  9. Najlepszym przykładem : przykład własnego życia – staram się być pogodnym, uśmiechniętym człowiekiem, uczciwie i mądrze kierować własnym życiem.

  10. Pamiętać, że bilansem każdego dnia jest zaakceptowanie jego rezultatu wraz z rozczarowaniem i trudem. 19



4. Osobowość nauczyciela.


Mówić o osobowości nauczyciela znaczy wskazywać na wzór człowieka, który organizuje pracę i kieruje postępowaniem tego, którego kształcąc równocześnie przysposabia się do życia. To taki człowiek, który odznacza się umiejętnością bezpośredniego z nim współżycia i jest bliski temu wszystkiemu, z kim i z czym współżyje jego uczeń, a więc współbycia z jego rodzicami, jego otoczeniem, jego wzlotami i upadkami, swoistego współżycia ze społeczeństwem, które go darzy zaufaniem i zadaniami w jego powołaniu. Osobowość nauczyciela docelowo znajduje się nieustannie w wytaczaniu sobie drogi, bez przerwy przekracza niejako sama siebie, by prze swą teraźniejszość móc nadążać za tym, co z sobą niesie nadchodząca przyszłość. Doskonaląc więc i wzbogacając swoje „teraz” nauczyciel przygotowuje się do wypełnienia nim przewidywanego „jutra”, a zatem pozostaje w stałym pogotowiu na przyjmowanie i wychowawcze sposobienie młodego człowieka, który wraz z nauczycielem dorasta i zarazem wyrasta już dla innych czasów i innych osobowo zadań. Celem dla nauczyciela zawsze pozostanie dziecko i jego przyszłość.

Jacy więc są dzisiejsi nauczyciele i wychowane przez nich młode pokolenie, takim będzie jutrzejsze społeczeństwo, jakie cele przyświecają nauczycielowi, takimi pokieruje się ukształtowany przezeń człowiek przyszłości.


Osobowość nauczyciela według Czesława Banacha obejmuje trzy struktury:

  1. poznawcza: wyraża się działaniem związanym ze spostrzeganiem i rozumieniem ucznia – wychowanka

  2. motywacyjna: obejmuje system wartości, potrzeby i postawy nauczyciela

  3. czynnościowa: prakselogiczno-pedagogiczna


Na układ właściwości osobowych nauczyciela składają się następujące zintegrowane czynniki:

  1. jego światopogląd

  2. zainteresowania

  3. motywacje

  4. zdolności

  5. inteligencja

  6. mechanizmy temperamentalne, charakterologiczne i samoregulujące

Wszystkie one tworzą wzajemne relacje między nauczycielami i uczniami, nauczycielami i rodzicami oraz środowiskiem lokalnym, nauczycielami a dyrektorami i nadzorem pedagogicznym. 20


ROZDZIAŁ 3


ZAŁOŻENIA METODOLOGICZNE BADAŃ WŁASNYCH.



  1. Cel, problemy i hipotezy badawcze.


W procesie nauczania i wychowania bardziej niż w jakimkolwiek innym zawodzie, czynnik osobowy odgrywa dużą rolę. Zrozumienie jego znaczenia w pracy pedagogicznej skłania do zainteresowania się cechami osobowościowymi nauczyciela.

Celem mojej pracy jest właśnie próba określenia pożądanych cech osobowościowych, które są niezbędne w tym zawodzie.

Przedmiotem rozważań w moich badaniach jest nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej, który kieruje procesem rozwoju uczniów w szkole, ocenia ich postępy oraz stanowi dla nich wzór osobowy.

Każde badanie naukowe należy rozpocząć od sformułowania problemu badawczego. Zdaniem S. Nowaka „ problem badawczy to tyle, co pewne pytanie lub zespół pytań, na który odpowiedzi ma dostarczyć badanie.” 1

Pytania te według autora mają dotyczyć przedmiotów, zjawisk oraz procesów, które znalazły się w polu zainteresowania badacza.

Problemem badawczym mojej pracy uczyniłam pytanie: Jakimi cechami osobowości powinien odznaczać się nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej ?

Ze względu na ogólny charakter problemu wyróżniłam problemy szczegółowe.

  1. Jakie przygotowanie i kompetencje zawodowe powinien posiadać nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej ?

  2. Jakie czynniki warunkują o autorytecie nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej ?

Przedstawione problemy badawcze wyznaczają dalszy proces myślowy. Stanowią one podstawę tworzenia hipotez. T. Kotarbiński hipotezą nazywa „wszelkie twierdzenia częściowo tylko uzasadnione, przeto także wszelki domysł, za pomocą którego tłumaczymy dane faktyczne, a więc i domysł w postaci uogólnienia, osiągniętego (...) na podstawie danych wyjściowych.” 2

W celu poznania odpowiedzi na interesujące mnie problemy postawiłam następujące hipotezy:

  1. Istnieje zależność między cechami osobowymi nauczyciela a sprawnością i skutecznością procesu dydaktyczno – wychowawczego.

  2. Każdy nauczyciel powinien posiadać odpowiednie przygotowanie i kompetencje zawodowe.

  3. Ważnym aspektem w pracy dydaktyczno – wychowawczej jest wypracowanie sobie autorytetu.

Sformułowane problemy i hipotezy nie wyczerpują wszystkich pytań dotyczących sylwetki nauczyciela.



  1. Metody i techniki badawcze.


Kolejną ważną czynnością w procesie badania naukowego jest właściwy dobór metod, technik i narzędzi badań. Nie wystarczy bowiem zastanowić się tylko nad tym, co i dlaczego będziemy badać, ale również w jaki sposób ma być przeprowadzone badanie, by możliwe było uzyskanie rozwiązań postawionych problemów i sprawdzenie prawdziwości związanych z nim hipotez. Istnieje wiele określeń czym jest metoda, a czym technika badawcza. T. Kotarbiński przez metodę rozumie „ sposób systematycznie stosowany, to znaczy stosowany w danym przypadku z intencją zastosowania go także przy ewentualnym powtórzeniu się analogicznego zadania.” 3

Technika badawcza to „ czynności praktyczne, regulowane starannie wypracowanymi dyrektywami, pozwalającymi na uzyskanie optymalnie sprawdzalnych informacji, opinii, faktów.” 4 Techniki badawcze są zatem zawsze związane z określoną metodą. Są one skonkretyzowanymi sposobami realizowania zamierzonych badań. Pełnią służebną rolę wobec metody badań. Ważne jest jednak, że metody i techniki badawcze nie wykluczają się, ale pozostają w ścisłym związku wzajemnie się uzupełniając.

Narzędzia badawcze „ są przedmiotem służącym do realizacji wybranej techniki badań.” 5

W swoich badaniach posłużyłam się ankietą, dzięki której uzyskałam informacje na temat interesujących mnie zagadnień. Jest ona szczególnym przypadkiem wywiadu. Od wywiadu właściwego odróżniają ankietę : stopień standaryzacji pytań, zakres problematyki i zasady jej przeprowadzania. Ankieta jest zatem techniką gromadzenia informacji. 6

Ponadto ankieta nie wymaga kontaktu bezpośredniego badającego z badanym. Informator jest tu respondentem, który sam pisemnie odpowiada na pytania kwestionariusza. Ankieta jest użyteczna jako technika poznawania zbiorowości, zjawisk, opinii o zdarzeniach, danych liczbowych. Pytania ankiety są konkretne, ścisłe i jednoproblemowe. Najczęściej to pytania zamknięte, zaopatrzone w tzw. kafeterię, czyli zestaw wszelkich możliwych odpowiedzi. 7

W swojej pracy zastosowałam kwestionariusz ankiety skierowany zarówno do nauczycieli , rodziców jak i do uczniów. Każdy z respondentów został poinformowany o celu badań, ich wykorzystaniu i pełnej anonimowości.


ROZDZIAŁ IV




SYLWETKA NAUCZYCIELA EDUKACJI WCZESNOSZKOLNEJ

W ŚWIETLE BADAŃ WŁASNYCH





  1. Przygotowanie i kompetencje zawodowe nauczyciela w opinii rodziców i nauczycieli.

Nauczyciel od pierwszych dni pobytu dziecka w szkole uczestniczy w procesie wychowania, tworzy system wartości kształtuje poglądy i przekonana wychowanków. Wymaga się od nauczyciela odpowiedniego przygotowania do zawodu pod względem metodycznym i merytorycznym. Istotne jest poznanie poglądów rodziców i nauczycieli na ten temat. Pytanie „Jakie przygotowanie i kompetencje zawodowe powinien posiadać nauczyciel ?” skierowałam do grupy 25 nauczycieli i 25 rodziców. Wyniki przedstawia tabela 1.

Tabela nr 1.
1   2   3   4

Powiązany:

Gdańska wyższa szkoła humanistyczna dwusemestraine podyolomowe studia kształcenia zintegrowanego iconWYŻsza szkoła humanistyczna twp w szczecinie studia podyplomowe

Gdańska wyższa szkoła humanistyczna dwusemestraine podyolomowe studia kształcenia zintegrowanego iconPowszechna wyższa szkoła humanistyczna "pomerania" plany zajęĆ : studia niestacjonarne rok akad. 2009 – 2010

Gdańska wyższa szkoła humanistyczna dwusemestraine podyolomowe studia kształcenia zintegrowanego iconPowszechna wyższa szkoła humanistyczna "pomerania" plany zajęĆ : studia niestacjonarne rok akad. 2009 – 2010

Gdańska wyższa szkoła humanistyczna dwusemestraine podyolomowe studia kształcenia zintegrowanego iconPowszechna wyższa szkoła humanistyczna "pomerania" plany zajęĆ : studia niestacjonarne rok akad. 2008 – 2009

Gdańska wyższa szkoła humanistyczna dwusemestraine podyolomowe studia kształcenia zintegrowanego iconPowszechna wyższa szkoła humanistyczna "pomerania"

Gdańska wyższa szkoła humanistyczna dwusemestraine podyolomowe studia kształcenia zintegrowanego iconWyższa Szkoła Ekonomiczo-Humanistyczna z siedzibą w Skierniewicach

Gdańska wyższa szkoła humanistyczna dwusemestraine podyolomowe studia kształcenia zintegrowanego iconJanusz Bielski Wyższa Szkoła Humanistyczna w Pułtusku

Gdańska wyższa szkoła humanistyczna dwusemestraine podyolomowe studia kształcenia zintegrowanego iconWYŻsza szkoła humanistyczna towarzystwa wiedzy powszechnej w szczecinie

Gdańska wyższa szkoła humanistyczna dwusemestraine podyolomowe studia kształcenia zintegrowanego iconWyższa Szkoła Humanistyczna twp w Szczecinie Plan studiów podyplomowych

Gdańska wyższa szkoła humanistyczna dwusemestraine podyolomowe studia kształcenia zintegrowanego iconPowszechna wyższa szkoła humanistyczna „pomerania” Pedagogika II semestr Rok akademicki 2007/2008

Umieść przycisk na swojej stronie:
Rozprawki


Baza danych jest chroniona prawami autorskimi ©pldocs.org 2014
stosuje się do zarządzania
Rozprawki
Dom